24-08-12

Hiep Hiep. .. Hoera!

   

rudi,rudivandamme,jarig,verjaardag,46,levenslust,lokersefeesten,lokerse_feesten,2012,fonnefeesten,kringlooptuin,tuin,sante,rudiskringlooptuin,hoera,rudiskringlooptuin,zoon,ex-vrouw,brianAan mezelf, want ik ben jarig vandaag Lachen En ik mag mezelf wel feliciteren met het voltooien van mijn 46ste levensjaar, want ik heb er immers hard voor moeten knokken om deze mijlpaal in mijn aards leven nog te bereiken. Mijn fysieke toestand gaat er immers, ondanks al mijn inspanningen, NIET op vooruit; integendeel zelfs. En de vooruitzichten zijn somber Wenkbrauw ophalen

Bovendien wordt het leven me op mentaal vlak ontzettend moeilijk gemaakt door mijn ex-vrouw en één van mijn zoons. Mijn jarenlange zorg voor hen, en goedheid, wordt helaas NIET beloond; integendeel zelfs. Ook in deze zijn de vooruitzichten somber Wenkbrauw ophalen

rudi,rudivandamme,jarig,verjaardag,46,levenslust,lokersefeesten,lokerse_feesten,2012,fonnefeesten,kringlooptuin,tuin,sante,rudiskringlooptuin,hoera,rudiskringlooptuin,zoon,ex-vrouw,brianMaar NIET getreurd! Mijn levenslust neemt, evenredig met de ellende, alleen maar toe. En ik wordt gesteund door een schare lieve mensen en ook soms door toevallige passanten, die mijn zin in leven voeden en me het gevoel geven dat mijn dagelijkse strijd om te overleven (nog steeds) de moeite waard is Lachen

En uiteraard blijf ik NIET bij de pakken zitten. Op reis ga ik NIET, maar ik ben WEL 10 dagen (en nachten :-) present geweest op de ‘Lokerse Feesten’ en op de ‘Fonnefeesten’! En, ondermeer met de hulp van mijn andere zoon, Brian, sinds eind vorig jaar bezig met het volledig renoveren van mijn tuin, zoals je hier kan volgen.

Normaal drink ik NIET, maar vandaag zal ik er WEL één drinken, op jullie en op mijn gezondheid; santé! Stoer

12-08-10

Alweer voorbij

Logo Lokeren 'fel naturel' - 001.JPGDe feesten in mijn woonplaats zijn weer achter de rug. Ze zijn GOED geweest, ondanks het bij tijden mindere, soms zelfs barslechte weer, toen regen, wind en koude deels de pret verstoorden. Maar dat wisselend weer zijn we gewoon in dit land en zeker in de eerste week van augustus. Het zorgt ervoor dat er voor ons, feestgangers, steeds een gespreksonderwerp is op momenten dat we bekenden tegenkomen in de feestende massa..

Roho luchtkussen.JPGEr was ook nog een andere spelbreker, maar dan wel enkel voor mij persoonlijk. Sinds enkele jaren is er omstreeks dit moment van het jaar wel altijd iets mis met mijn rolstoel: een defecte stuurinrichting of niet functionerende batterijen. Dit jaar was er reeds net voor de aanvang van de feesten iets mis met het ROHO luchtkussen, waar mijn zitvlak de ganse dag mijn lichaam op laat rusten. Een lek in één van de noppen. Herstellen zag ik niet onmiddellijk zitten, en achtte ik tevens niet echt urgent, want ik had immers een spiksplinternieuw reservekussen ter mijner beschikking.

Zo eenvoudig als de oplossing leek, zo moeilijk bleek ze uiteindelijk te zijn. Het lukte me maar niet om zonder pijn op dat nieuwe kussen te zitten. Lucht uitlaten, lucht toevoegen… het bracht allemaal geen soelaas. Waardoor ik de eerste feestdagen ontzettend veel pijn aan mijn poep diende te doorstaan.

Smiley - pain.JPGOmdat pijn verbijten reeds sinds meer dan de helft van mijn leven er een ongewenst deel van uitmaakt, ben ik op dat vlak wel wat gewoon. Maar dit ging me toch wat te ver, zodat ik een alternatief zocht. En dit vond in mijn allereerste luchtkussen dat ik uit de kelder naar boven liet halen en in mijn rolstoel leggen. Samen met een harde mousse, om gans de zitoppervlakte van mijn stoel gevuld te krijgen,

Een lapmiddel dat me gelukkig een gunstig resultaat opleverde. Waardoor ik de resterende feestdagen kon doorbrengen met veel minder pijn en nog meer plezier. Lachen

In één stad, tien dagen lang, op drie locaties, mensen, muziek, drank en eten. Wat kan een mens nog meer wensen? Ik weet het! Ze zouden potverdorie al die feesten NA ELKAAR moeten laten doorgaan, in plaats van alle drie gelijktijdig. Dan zouden we immers nooit moeten kiezen waar die avond heen te gaan en konden we onze feestenroes een ganse maand laten duren!

Lokerse Feesten 2010.JPGMijn abonnement voor de Lokerse Feesten deelde ik met mijn zoons, want sommige avondprogramma’s spraken hen meer aan dan mij. Bovendien diende ik, als steeds, rekening te houden met het feit dat ik ook nog moest zien in bed te geraken. Waardoor mijn uur van thuiskomst in belangrijke mate werd bepaald door de mogelijkheden en bereidwilligheid van mijn verpleger, verpleegster en echtgenote.

PoliFonics 2010.JPGDe Polifonics heb ik dit jaar een beetje links laten liggen. Hun muziekaanbod, nochtans goed, kon ook dit jaar, voor wat mij persoonlijk betreft, dat van het aangebodene op de twee pleinen, niet overtreffen. Een keer of twee, drie ben ik er de sfeer gaan opsnuiven. En die zat goed in de gigantische, in het stadspark opgestelde, aan de zijkanten open tent. En als ik ’s avonds al eens wat vroeger huiswaarts keerde, dat kon ik op mijn rijroute langs de rivier De Durme, ook even meegenieten van de muzikale geluiden die aan de overkant van het water, op het heel wat kleinere podium in het park, werden ten gehore gebracht.

Fonnefeesten - logo.JPGFonnefeesten 2010 - 000 (publiek) (klein).JPGMijn favoriet is nog steeds de Fonnefeesten. Gezelligheid troef op dit plein. Het enige nadeel is dat zij aldaar in glazen geschonken drank aanbieden. Aangenamer en smaakvoller om drinken dan uit een plastieken bekertje of flesje, zoals op de Lokerse Feesten. Maar voor mij betekent dit een groot gevaar, wegens de niet te onderschatten kans om één van mijn vier luchtbanden lek te rijden op glasscherven. Want het valt uiteraard niet te vermijden dat er in de loop van de avond en nacht al eens een glas tegen de vlakte gaat. Bij het verlaten van het terrein uiterst geconcentreerd alle gevaarlijke stukjes op de grond vermijden was dus steeds een vereiste. Want scherven brengen mij geenszins geluk.

Lokerse Feesten 2010 - publiek.JPGNaast de ten gehore gebrachte muziek op de podia en de ten tonele gebrachte acts en lichtshows, heb ik ook enorm genoten van het aanschouwen van het schoon volk dat zich gedurende de 10-daagse door de straten en over de pleinen van Lokeren voortbewoog, de zitbanken, terrasjes en elke vrije plek op de grond bevolkte en de op het marktplein opgestelde kermis frequenteerde.

Lokerse Feesten 2010 - publiek kindernamiddag.JPGDe kindernamiddagen waren wederom een succes. Mijn bijna 14-jarige tweeling kreeg ik er uiteraard niet meer mee naartoe. Zij behoren trouwens ook niet meer tot de doelgroep. Toch ben ik zelf gaan kijken en heb op woensdagnamiddag op de Oude Vismijn genoten van het optreden van de Jeuk Liveband met Jan Pladijs. Een wervelende show met een continue interactie met het jonge publiek. Dat gelukkig gespaard bleef van regen. Wat de daaropvolgende zaterdag niet het geval was bij het optreden van de Ketnet Band, die in de namiddag optrad op de Grote Kaai. Voor een massa kinderen en hun ouders. Bij het inzetten van de bisnummers begon het water met bakken uit de hemel te vallen. Zij die vooruitziend waren en regenkledij en paraplu’s meebrachten, konden blijven staan. De anderen, waaronder ik, zochten een plekje om te schuilen.

Op het vlak van toegankelijkheid was er zo goed als niks veranderd. Op het festivalterrein van de Lokerse Feesten stond, net aan de ingang en toiletten, een verhoogd balkon opgesteld voor rolstoelers en mensen die slecht te been zijn. Het voordeel van zo een verhoog is dat, uitsluitend als er voldoende ruimte vrij is, je gezel op een stoel naast je plaats mag nemen. Wat aangenaam is wegens het op ongeveer dezelfde ooghoogte zijn, wat bovendien het met elkaar communiceren gemakkelijker maakt. Je hebt tevens, over de hoofden van de andere aanwezigen heen; een vrij zicht op het podium aan de andere kant van het festivalterrein en op de videowand ernaast.

Nadelen bij de opstelling in Lokeren zijn de verre afstand van het podium, de plaatsing vlakbij de in- en uitgang, net achter de looproute naar de toiletten en onder een balkon waar keuvelende groepjes mensen je, zonder twijfel ongewild, storen in je betrachting uitsluitend te genieten van hetgeen er op en voor het grote podium gebeurt.

Lokerse Feesten meute.JPGTen gevolge van die factoren voel je je op geen enkel moment opgenomen in de groep van enthousiaste festivalgangers voor het podium. Wat voor mij nochtans wel van essentieel belang is om ten volle van een dergelijke evenement te kunnen genieten. Bovendien wordt ik tijdens het tussen de meute staan, vaak aangesproken door voordien voor mij onbekende individuen. Dat verbroederen en verzusteren, daar hou ik wel van. Toegegeven, mijn gesprekspartners hebben doorgaans te diep in het glas gekeken. Maar ik ben het intussen gewoon dat men eerst een glaasje op moet hebben vooraleer het woord tegen mij te durven richten. Daar zal mijn afschrikwekkend uiterlijk wel voor iets tussen zitten zeker?! Knipogen

Maar toen ik dan toch eens op dat platform plaatsnam, om mijn vrouw te plezieren met een zitplaats en uitzicht op de activiteiten op het podium, nam ik mij de vrijheid ongegeneerd te lonken naar het op het terrein rondkuierend schoon volk. En dat was er in groten getale. Eigenlijk was het wel leuk om de mensen eens vanuit de hoogte, ergo een ander perspectief te bezien. Want meestal krijg ik voornamelijk zitvlakken en onderruggen te zien. Knipogen

Short black dress.JPGEen grappig schouwspel speelde zich af voor mijn voor dergelijke situaties heel opmerkzaam, blauwe kijkerpaar, toen er zich op een gegeven moment een jongedame voortbewoog vlak voor het verhoog. Met het welgevormde zongebruinde lichaam in een ultrakort strak zittend zwart kleedje gestoken, Het meisje kwam van de toilettenblok aan,mijn rechterkant en begaf zich, evenwijdig stappend met het verhoog, in de richting van de mensenmassa links van mij.

Bij elke stap die de deerne zette, schoof haar kleedje vijf centimeter naar omhoog. Maar ze bleek een geoefende korte kledijdraagster te zijn. Want telkens het kledingstuk opschoof, trok ze het met beide handen snel weer naar beneden. Op die goeie vijftien meter dat mijn ogen de dame volgden gebeurde dit wel een keer of twintig. Komisch om te zien!

Sad smiley.JPGDat, terwijl mijn echtgenote ons iets te eten was gaan halen, de mensen van Intro, die het verhoog bevolkten, haar stoel wilden wegnemen, omdat zij zinnes waren er vandoor te gaan, vond ik minder geestig. Die mensen waren verbaast dat ik ook nog het optreden van middernacht wou uitzien, dat toen nog bezig was.

Uiteindelijk is één van hen gebleven tot ik veilig het verhoog heb verlaten. De sleutel van het daar vlakbij, goed in het oog springend blauwe invalidentoilet zou hij overdragen aan de toiletdame van de validentoiletten. Dat ik daar toch geen gebruik van zou maken wegens te klein voor mij en mijn machine, hield ik maar voor mij. Vorig jaar heb ik dit al aan de organisatoren gemeld en beloofden ze mij voor de volgende editie uit te kijken naar een groter exemplaar. Niet gedaan of niet gevonden? Enkel zij weten het! Knipogen

Fonnefeesten 2010 - 000 (publiek) II (klein).JPGOp het terrein van de Fonnefeesten hadden ze, na een opmerking erover door mij, vorig jaar, naast de toiletblok, een extra scherm geplaatst, waarachter rolstoelers desgewenst, onttrokken aan de blikken van passanten, hun plasje konden doen. Een noodfaciliteit, want op die plek geraken zou nogal veel gedoe vragen, en daar hou ik helemaal niet van. Net zoals de meeste mensen doe ik pissen en kakken liefst zo discreet mogelijk. Dit jaar heb ik problemen dienaangaande vermeden door na de middag niet meer te drinken en, vooraleer naar het centrum te vertrekken, om een uur of zeven, thuis nog even mijn blaas te ledigen.

Voor mensen als ik zal het wel altijd behelpen blijven op activiteiten en evenementen zoals deze. En steeds ten strijde trekken om beterschap te bekomen voor mezelf en lotgenoten, dat heb ik inmiddels afgeleerd. Ik berust erin dat er een globale maatschappelijke mentaliteitswijze moet komen, maar dat er allicht nog minstens één generatie overheen zal gaan vooraleer die er is. Eventuele ongenoegens ventileer ik inmiddels via deze blog… sorry, lieve lezers Knipogen

Absynth Minded - 000 (klein).JPGIrena (Nevermind Nessie).JPGMijn weblog die trouwens begin augustus, in alle stilte haar derde jaargang is ingegaan. Mensen, wat gaat de tijd toch snel. Zo snel zelfs dat ik in de stukje bijna vergat te melden welke groepen mijn toppers waren. Lachen

Het waren dit jaar absoluut niet de grote namen met een gigantische show die me het meest hebben bekoord, maar ik heb vooral genoten van ‘Nevermind Nessie’ een deelnemer aan, maar niet de winnaar, van het Fonne Rockconcours en de groepen ‘Absynth Minded’ en ‘Daan’, die beiden op de Lokerse Feesten een dag de openingsact verzorgden. Met verve!

Eerlijkheidsgetrouw dien ik te bekennen dat, wat Daan betreft, ik in tegenstelling tot de grote schare vrouwelijke fans, die vooral vallen voor de uitstraling van de man naar wie de band is genoemd, die trouwens enkel bij live optredens uit meerdere muzikanten bestaat, ik vooral gecharmeerd ben door het drumwerk en de zang van bandlid Isolde Lasoen.

Daan (met Isolde).JPGVuurwerk Lokeren 2010.JPGUiteindelijk heb ik, op 10 dagen tijd, na de gesmaakte feestelijke start met De Pré historie Live op de eerste vrijdagavond,, toch minstens 20 optredens gezien en van enkele dj-sets genoten.

En met het stipt op het afgesproken tijdstip van 22u00, tussen de twee Durmebruggen afgestoken vuurwerk, werd zondag jongstleden een spetterend, knallend en kleurrijk startsignaal gegeven voor het ingaan van de laatste feestnacht. Die ook ik zo lang mogelijk wou laten duren, zodat er van veel slapen geen sprake was. Het aftellen tot de volgende editie kan beginnen.

11-08-09

Mooie liedjes blijven niet duren

Misschien maar best ook, want op de duur zou dat ook vervelen. En het tekort aan slaap moet ook eens kunnen worden ingehaald! Niet Schoon volkwat mezelf betreft, want voor mij is het een kalme week geweest. Waarin ik, op een tweetal dagen na, steeds vrij vroeg de feestzone verliet. Om de afspraak met mijn thuisverpleegkundige niet te missen, om in bed te geraken. Dit jaar kon ik immers de energie niet opbrengen om al liggend in mijn rolstoel, de nacht door te brengen.

Veel schoon volk gezien. En hoe warmer het overdag was geworden, hoe schaarser het vrouwvolk gekleed ging. Dus de in de Polifonics 2009feestzone aanwezige liefhebbers hebben 10 dagen lang hun ogen ruimschoots de kost kunnen geven. In de centrumstraten binnen de feestzone en op de diverse terreinen.

Mede door het warme, droge weer was er steeds redelijk wat, tot heel veel volk op de been en aanwezig op de locaties waar de optredens plaats vonden. In de tent van de Polifonics bijvoorbeeld. Die, als naar gewoonte, stond opgesteld in het Prinses Josephine Charlottepark. Wegens de te geringe bewegingsvrijheid door ondermeer de vele tafeltjes en stoelen, voor mij niet zo een leuke plek om te vertoeven.

Nog meer aanwezigen waren er op de Grote Kaai, waar de Lokerse Feesten hun feestplein keer op keer bijna, of volledig zagen vollopen. Lokerse Feesten 2009 IGoed voor 15.000 zielen. Toen ik daar de sfeer ging opsnuiven, en van de gelegenheid gebruik maakte om naar wat groepjes te luisteren, deed ik dat van op het platform dat daar in een hoek aan de ingang stond opgesteld. Net niet buiten de omheining. Verder weg van het podium kon niet. Voor mijn gezelschap was dat op het verhoog zitten leuk, want daar waren stoelen aanwezig. En je overziet het terrein en hebt goed zicht op het podium in de verte. Maar opgenomen in de uitgelatenheid van de meute ben je helemaal niet. En het voortdurend heen en weer geloop van mensen, was storend. Want niet alleen de in- en uitgang was daar vlakbij, maar ook één van de toiletlocaties.

 

Lokerse Feesten 2009 IIHet toilet voor de rolstoelers stond trouwens opgesteld net naast het hellend vlak om op het rolstoelerbalkon te geraken. Zo moesten die mensen bij hoge en dringende nood niet ver 'lopen'! Die toiletten zijn jammer genoeg sinds jaar en dag niet omvangrijk genoeg voor grote mensen als ik in grote elektrische rolstoelen. Die blijven dus meestal thuis, waardoor organisatoren en verhuurders van dergelijk sanitair er geen nood aan voelen ook voor hen degelijke faciliteiten te voorzien. Een jammerlijke spiraal zonder einde. Wenkbrouw ophalen

In het programmaboekje van de Fonnefeesten, die zoals steeds plaatsvonden op de Oude Vismijn, omdat het petieterige Fonneplein veel te klein is om gans die accommodatie te herbergen, had ik iets gelezen over het beschikbaar zijn van een aangepast toilet en zelfs een ADL-assistent(e) (Activiteit Dagelijks Leven) die hulp zou bieden bij praktische zaken zoals gebruik van toilet, zich verplaatsen, eten, ...

Wat ik niet gelezen had, of inmiddels vergeten was, is dat je die hulp op voorhand diende aan te vragen op het secretariaat, wat ik dus NIET had gedaan! Voor de organisatoren is het blijkbaar evident dat je als zorgbehoevende op voorhand dag en tijdstip weet waarop je moet plassen of  kakken of wanneer je zin hebt in een snack. En dat je komst naar de activiteit mogelijks afhankelijk is van het weer en nog een resem niet ver vooraf te voorziene andere factoren, daar hebben zij blijkbaar nog niet bij stil gestaan.

Fonnefeesten 2009 IISoit, op een gegeven moment aan het begin van de feestperiode, voelde ik een redelijke druk op mijn blaas. En dacht ik dat ik, in plaats van eens heen en terug naar huis te rijden, wat riskant was met die kapotte batterijen, waarover ik het straks nog zal hebben, gebruik te maken van de ter plaatse voorziene sanitaire voorzieningen en de ADL-assistent(e). Maar waar zou ik die vinden? Bij de mensen van het Vlaamse Kruis misschien?

Dus toog ik naar hun tentje, aan de zijingang, vlakbij het podium. De jongedame die ik eerst aansprak viel uit de lucht. Figuurlijk wel te verstaan. En ging ten rade bij haar oudere collega. Aan wie ik mijn vraag herhaalde op zoek te zijn naar een toegankelijk toilet met assistentie. Ook deze dame wist van niks. Maar wees mij de plaats aan op het terrein waar ik alvast een toilet kon vinden voor rolstoelers. Haar aanbod om met me mee te gaan wees ik vriendelijk af. Ik heb immers een hekel aan zulk een 'begeleide' verplaatsing door de menigte.

Na een tussenstop op een andere toiletlocatie waar men niet eens op de hoogte was van het bestaan van een rolstoelertoilet, arriveerde ik daar waar ik wezen moest. De persoon die de kassa deed aan de toiletten, hoorde niet goed. Dus vroeg ik aan de toiletdame zelf naar die ADL-assistentie. De dame wist van niks, maar offreerde onmiddellijk om navraag te doen op het secretariaat van de feesten,; gevestigd in twee op elkaar geplaatste bureaucontainers, die stonden opgesteld vlak naast de toiletten.

MayasmovingcastleEven later stonden daar twee dames van het Vlaamse Kruis. Andere dan deze die ik voorheen aansprak. Dus mocht ik opnieuw mijn uitleg doen. Mijn plasser in een urinaal houden zagen de vrouwen niet zitten. Dat was mannenwerk! Dus werd een mannelijke collega opgeroepen. Die kwam, en omdat we inmiddels hadden vastgesteld dat die toiletcabine enkele maten te klein was voor mij, verdwenen we achter de omheining, waar ook geen privacy was, want geregeld kwam daar volk langs. Maar dat probleem werd verholpen door de twee dames die een deken naast mij hielden, terwijl de man me hielp. Een volgende keer zou ik hun tent mogen gebruiken. Tof!

Wat een gedoe dus! Dat veel mensen die eenzelfde lot beschoren zijn als mij allicht weerhoudt van het deelnemen aan activiteiten als dit. Mij houdt dat evenwel niet tegen. Dus bracht ik toch het grootste deel van mijn tijd door op het terrein van de Fonnefeesten. Het is en blijft elk jaar tijdens de feestweek mijn favoriete vertoefplek. Alwaar ik via de zijingang gemakkelijk tot aan een plekje op enige afstand van het podium geraak. En er ook vrijwel moeiteloos en snel weer weg geraak. Het is enkel oppassen geblazen voor glasscherven, want op dit terrein serveert men de drank in glazen.

En een lekke band kon ik wel missen. Want reeds de tweede dag van de feesten had ik al te maken met materiaalpech. Op de terugweg naar huis, van een namiddagfeestje, vielen de batterijen van mijn elektrische rolstoel uit. Op een brug over de ijzeren weg. Met veel moeite en aan een slakkengang geraakte ik thuis. Ik liet mijn accu's onmiddellijk bijladen, maar durfde het risico niet aan om nog naar het centrum te rijden.

De volgende dag reed ik wel naar het plein, maar met een bang hart. En de dag erna ook. Maar daarna werden er nieuwe batterijen geleverd door de firma waarvoor ik dag in, dag uit, reclame maak doordat hun firmanaam in het groot te lezen staat op de rugzak die achteraan mijn machine hangt.  

Fonnefeesten 2009 (zanger)Qua zichtbaarheid van het podium en al wie er op stond, had ik doorgaans niet meer hinder dan gelijk welke andere persoon. Soms had ik het genoegen te kunnen vaststellen dat attente jongedames en -heren er continue voor zorgden dat ik steeds vrij zicht had op wat zich afspeelde op het podium. Mij hoeft men al lang niet meer te overtuigen dat er wel degelijk nog 'mooie' mensen bestaan. Mijn ervaring is, en werd alweer tijdens deze ganse 10-daagse bevestigd, dat je waar veel volk is,  je als hulpbehoevende nooit hulpbehoevend bent. En er ook altijd personen zijn die je mee opnemen in hun plezier, niet uit medeleven, maar als gelijkwaardige.

De aangeboden 'weed' heb ik evenwel systematisch geweigerd. Na even op, of aan de rand van één van de feestterreinen te hebben vertoefd, was ik immers al halvelings 'high' van de ingeademde rookslierten die werden geproduceerd door overal aanwezige gebruikers. Er werd trouwens ook serieus wat ander spul gerookt, gespoten, gedronken en gesnoven. Van horen zeggen heb ik het volgende. Op het feestterrein van de Lokerse Feesten, tijdens het optreden van dance-pioniers Orbital, zag een rijpe veertiger, een manspersoon die toch wel af en toen buiten komt, dus geenszins wereldvreemd is, een jonge kerel iets uit een klein glazen flesje, bij zijn frisdrankje gieten. Hij vroeg de jongeman wat die aan het doen was. Die keek hem vragend aan en vroeg: "Zijde gij dom ofwa?" En, terwijl hij zijn blik opnieuw op zijn bezigheden richtte, vervolgde de, zoals zou blijken, junk: "Da's 'gewoon' vloeibare XTC, man!"

Fonnefeesten 2009 IVSoms had ik wel eens pech met mijn uitzicht op het podium. Zo stonden er, tussen de meute voor mij, eens op een avond twee mannen van meer dan 2 meter lang. Ze staken met kop en schouder boven de rest uit. Ik stond centraal, één van het stond uiterst links, de andere nagenoeg uiterst rechts van het podium. Naarmate het optreden vorderde, schoven die kerels, allebei met een vrouwelijke gezel aan hun zijde, meer op naar het midden van het terrein. Tot ze elkaar bereikten en op dat punt bleven stilstaan. Vlak voor mijn neus! Vervelend, maar ook grappig. Ik heb me gewoon verplaatst. En gelukkig zijn ze me niet gevolgd! :-)

Tijdens het eerste optreden op de laatste dag zat iedereen neer op een stoel. Behalve één man. En je raadt het uiteraard al. Hij schoof beetje bij beetje op om uiteindelijk halt te houden vlak voor waar ik zat. En bleef staan, tot ik hem vriendelijk verzocht een beetje op te schuiven. Wat hij, onder het uiten van verontschuldigingen, prompt deed. Wie niet spreekt kan niet gehoord worden.

Je ziet op zulk een festiviteiten enorm veel diverse figuren. Waaronder een hoop rare kwieten. Die doorgaans geen of slechts een beetje last bezorgen. Of integendeel zelfs voor een, lekker meegenomen, extra attractie zorgen. Soms wordt ik ook aanzien als zo een personage. Dan staat men mij aan te staren, allicht tot ik een kunstje uithaal. Wat dus vergeefse moeite is, want veel meer dan eens vriendelijk lachen naar de mensen, of mijn ogen laten rollen, doe ik niet. Misschien moet ik volgend jaar toch maar mijn mondorgel meenemen naar het plein. En een schaaltje om de gulle schenkingen in te verzamelen. Wie weet geraak ik zo nog aan geld om een busje te kopen. Lachen

Karikaturale, clichés bevestigende  types dagen ook vaak op. Om één voorbeeld te geven. Een groepje zware jongens kwam vroeg op de avond langs de zijkant het terrein opgestapt. Kerels met lang haar en tatoeages op hun armen en in hun nek. En waarschijnlijk ook op hun schouders. Maar dat kon je niet zien door die verschillende lagen mouwloze vestjes die ze boven elkaar aanhadden. En welke hen ook een breedgeschouderd aanzien gaf. En hen er onterecht indrukwekkend en gevaarlijk deed uitzien. Allemaal visueel bedrog!

Fonnefeesten 2009 IIISamen met hun vrouwelijk gezelschap verplaatsten ze zich recht richting toog. Je had toch niks anders verwacht?! Enkele minuten later stonden ze daar allemaal, hun grieten inclusief, met een glas schuimend bier in de hand. Of één in elke hand. Afhankelijk van hoe warm ze het hadden of hoe dorstig ze waren, veronderstel ik.

Een uur later stonden die daar nog steeds. Nu allicht niet meer van de dorst, maar van de goesting, met een verse pint in de hand. Of één in elke hand. Om in evenwicht te blijven, vermoed ik. De grieten stonden met elkaar te praten en gluurden in elkaars boezem. Alhoewel ik van dat laatste niet geheel zeker ben. Mogelijks speelt mijn fantasie me hier parten. Knipogen

Weer een uur later zag je nog steeds hetzelfde tafereel. Alleen was de schikking wat veranderd. En er was er al één die wat heen en weer waggelde, en enkele anderen stonden niet meer recht, maar hingen nu letterlijk aan de toog. Eén deugniet had één van zijn zware pollen onder het korte rokje van allicht zijn partner, gestoken en je zag hem duidelijk onder de dunne stof haar billen kneden. "Ze kunnen er maar deugd van hebben" denk ik steeds bij zulk een taferelen. Knipogen

Nog een uur later zag ik wel nog hun volle en halfvolle glazen op de toog staan, maar niet meer de personen aan wie deze toebehoorden. Niet omdat die individuën weg waren! Neen die waren daar nog! Maar lagen nu onderaan de toog. Of waren even weg, allicht om te gaan pissen of kotsen. In één of ander tuintje of  brievenbus! Want gebruik maken van één van de talloze, nochtans 'gratis' ter beschikking staande urinoirs, zien zulke kerels als iets voor mietjes!

Fonnefeesten 2009 (zangeres)Hun vrouwelijk gezelschap lag nog niet plat. Dat zal pas voor de volgende dag geweest zijn. Denk ik, want hun kerels zullen allicht bij thuiskomst niet meer in staat zijn geweest om nog iets te presteren in bed. Of op een andere locatie. Die meiden stonden daar ook nog met een pint in de hand, maar die was slechts half leeg. En waarschijnlijk nog steeds dezelfde als aan het begin van de avond, zo vermoed ik. Want alle schuim was er af en de glasrand zat vol lippenstift. Van aan dat drankje te nippen uiteraard!

Mensen, wat waren twee derden van hen mooie wijven! Misschien moet ik mij in het vervolg ook maar eens in mijn oude motorvest en mouwloos jeansvestje uitdossen. En met een lint rond mijn hoofd en wat stempels op mijn armen en in mijn nek, zal ik er dan vast ook 'ruig' uitzien. En vallen die meisjes niet voor mij, dan mogelijks wel voor mijn racemachine. Desnoods kan ik deze nog 'gebruiken' om dit, zij het dan letterlijk, te bewerkstelligen. ;-) Maar als ik ook mijn mondorgel in 't zicht hou is dat allicht niet nodig. Omdat er dan mogelijks wordt gedacht dat ik een muzikant ben. Waardoor de dames als groupies aan mijn voeten komen liggen! Knipogen

Wat ik jullie ook niet wens te onthouden, is de voor mij meest opmerkelijke tekstpassage, gezongen door de zanger van één van die groepjes die hun opwachting maakten op het Fonnepodium. Hij zong het in het Engels, maar vrij vertaald naar het Nederlands klonk het ongeveer als volgt: "Als ik 's ochtends wakker wordt, grijp ik naar een biertje. Wat de toekomst brengt, dat weet ik niet, maar van één ding ben ik zeker: er is altijd bier!"

Wat moet dat een geruststelling zijn geweest voor de zuipschuiten onder het daar toen aanwezige publiek! Uiteraard in de veronderstelling dat die kerel gelijk heeft. Tot het tegendeel bewezen is geef ik de man evenwel graag het voordeel van de twijfel! Lachen

VuurwerkOp de laatste feestavond was er traditioneel 10 minuutjes vuurwerk. Mooi, en dat lieten de vele honderden, wellicht duizenden, mensen die opeengepakt deze attractie, aan de boorden van de Durme aanschouwden, ook horen. Met 'ah's', 'oh's' en handengeklap na afloop. Het moment ook waarop iedereen dringend elders heen wou. En de kant waar de massa naar toe wou was niet de mijne. Dus begaf ik mij tegenstroom die mensenzee in. En omdat de mensen dan ruimte scheppen voor mij, waardoor het lijkt alsof de menigte splijt, voel ik me op zo een moment Mozes die het volk van Israël door de Rietzee leidt. Want er zijn inderdaad steeds een aantal slimmeriken die me in het kielzog volgen. Lachen

Mijn afsluiter van de feesten was 'The Pimps of Dazzle', een negenkoppig groove- en musicicollectief met roots uit de jazz, funk, pop, r&b, soul... Die energiek het publiek opzweepten met een muzikale mix van humor, groove en seksualiteit! Voor wie het optreden niet zag: twee schone meiden, aan wiens voeten ik mij vlak voor het podium ophield, namen het grootste deel van de zang voor zich. Een formidabel slot voor mijn 10-daagse!

11-08-08

Gedaan met feesten.

Hoe graag ik The Scabs, en eigenlijk toch ook wel Alanis Morissette gisteren aan het werk had gezien op de Lokerse Feesten, het is er niet van gekomen. Ik kreeg dat thuis niet geregeld. Vrouw moest werken, een zoon vertrok deze ochtend op danskamp en de andere jongen had ik beloofd gisteren niet te laat naar huis te gaan. Ik ben er nog éne van de oude stempel, hè, bij wie de belangen van het huisgezin primeren en heb daar ook géén moeite mee!

Niet getreurd, dus. Treuren is iets voor aan bomen gebonden en vervolgens daar achtergelaten hondjes, omdat hun baasje op reis wil gaan naar ergens waar hun hond niet welkom is, of  simpelweg omdat ze vrezen dat het arme dier hun vakantie zal verpesten. Triest…

Aangezien ik geen huisdieren, maar wel een gezin heb om rekening mee te houden, had ik een alternatief avondplan opgesteld. Wat muziek bezien en beluisteren op de Fonnefeesten, het vuurwerk en dan een beetje vertoeven op de kermis. Dat zou het worden en zo is het ook geweest. Toen ik even na achten met mijn kroost op de Oude Vispmijn arriveerde, was daar al redelijk veel volk present. Genietend van 'Dark Side Of The Moon', de Belgische Pink Floysd tribute band van Marc Terreur. Ik kan je verzekeren: het was de moeite! Maar dienen drummer is een potter! Ik stuurde onze Brian naar voren om te trachten, na het bisnummer, één van dienen gast zijn gebruikte drumstokjes op te vangen. Maar in plaats van ze in het publiek te gooien, zoals men doorgaans doet, nam hij ze verdorie zélf mee naar huis! Wie weet, misschien tracht hij die wel voor zo veel mogelijk geld te verkopen op Ebay! Maar ik betwijfel of hij succes zal hebben om die kleinoden aan de man te bregen. Later misschien, als de band zo groot en populair is als deze van The Australian Pink Floyd Show, een groep die al 20 jaar hetzelfde doet als DSOTM, en daar internationale roem mee oogst. Zo gaf deze band, afkomstig van de andere zijde van deze aardkloot, vorige maandag nog een spetterende show ten beste op een festival in het West-Euriopese klotenstaatje België. Jawel, inderdaad: op de Lokerse Feesten!

Wat die feesten betreft wil ik trouwens nog iets kwijt. Meer bepaald over dat platform. Enerzijds is het fijn dat men mensen die in een rolstoel zitten, of door een al dan niet tijdelijke beperking, nood hebben aan een zitje, de mogelijkheid biedt om een redelijk goed zicht te hebben op hetgeen zich afspeelt op het podium. Maar er zijn zoveel beperkingen aan dat verhoog. Eens je erop zit, zit je gevangen. En het is een gans gedoe als er iemand af moet om bijvoorbeeld naar het toilet te gaan (beter: rijden. Bovendien mag er normaliter slechts maximaal één van je gezellen met je mee op het verhoog, en dan nog enkel als er voldoende plaats is. En als, zoals bij mij, mijn zonen er bij zijn, die al eens graag rondgaan op het terrein, enkele keren af en op het platform gaan, dan vliegen die eraf. Belachelijk… Enfin, zo was het vorig jaar toch. Nu was dat voor mijn rakkers géén probleem. Die trokken hun plan door dan langs de zijkant naar omhoog te klimmen en vonden dat nog leuk ook! Maar kom, snapt men dan niet dat zo een concert meer is dan naar liedjes komen luisteren en een act aanschouwen? Dat het een sociaal gebeuren is dat je, ook als rolstoeler, samen met je familie of vrienden wilt beleven.

Bovendien werkt dat samen plaatsen van mensen met een beperking stigmatiserend. Als het dan toch moet, en ten gunste is van de mensen met een beperking, dan kan men net zo goed ook een zone creëren voor mensen die slechtziend zijn. En waarom ook geen apart vak voor personen die hardhorig zijn. Dat zou de organisatoren in mijn geval met een (bijkomend) probleem opzadelen, want ik hoor in alle drie de categorieën thuis! Lachen

En nu we toch bezig zijn, kunnen we er misschien nog een vakje bijmaken voor mensen met eeltige voeten. En één voor mensen met een bierbuik. Of neen, dat wordt waarschijnlijk niet aanzien als een handicap, zeker? Alhoewel ik me kan voorstellen dat zo een tonnetje bij bepaalde lijfelijke activiteiten een niet te onderschatten belemmering, noem het maar beperking, is.

Dit alles alleen maar om aan te tonen hoe belachelijk en betuttelend de ganse zaak wordt aangepakt. Eigenlijk zou het publiek op een helling moeten staan, met het podium beneden, bij wijze van spreken in het dal. Dan zou iedereen min of meer wat te zien krijgen. En dat zouden faciliteiten zoals dat verhoog niet meer nodig zijn. Mijn idee is allicht utopisch wegens praktisch gezien niet haalbaar, maar kom, een mens mag dromen, voorstellen en hopen, nietwaar?

Dat er niemand het in zijn of haar hoofd haalt op de vraag in de voorgaande alinea, te antwoorden, want ze is retorisch! Ja, ik heb voor alle zekerheid een hyperlink geplaatst voor dat woord, want wie de betekenis van moeilijke woorden in een woordenboek als bijvoorbeeld de online Van Dale gaat opzoeken komt daarmee dikwijls bedrogen uit en geen stap verder, want de uitleg die men krijgt durft nogal eens onduidelijker te zijn dan het oorspronkelijke woord zelf,

wie graag een beknopt concertverslag wil lezen van de afgelopen 10 dagen Lokerse Feesten, vindt vast zijn gading op de website van het Nederlandse muziekblad OOR.

Het weer voelde deze avond helemaal niet koud aan. En neen, niet omdat ik dronken was. Ik drink trouwens slechts uiterst zelden iets waar alcohol in zit. Diverse longspecialisten hebben mij immers wijsgemaakt dat alcohol slecht is voor mijn reeds belabberd luchtwegstelsel. Dus blijf ik gewoonlijk af van geestrijke dranken. Als ik uitga drink ik trouwens, behoudens enkele slokjes water om mijn keel vochtig te houden, helemaal niks! En de uren ervoor ook nauwelijks. Dit alles om te vermijden dat ik op verplaatsing naar het toilet moet gaan. Want, ten eersten kan ik dat niet zonder hulp, en ten tweeden: vindt maar eens een (toegankelijk) toilet, en dan nog eentje waar ik met mijn grote buitenrolstoel binnen kan!

Na het formidabel mooie vuurwerk (ze hebben mij betaald om dat hier zo te beschrijven, maar ik ben het er wel mee eens), vormde zich een gigantische volksopstopping, want iedereen wou blijkbaar ineens dringend elders heen, Pas op, ik was daar ook bij en zat bijgevolg ook vast in de menigte. Maar ik had een (goede) reden. Ik moest naar mijn zoons toe, die met enkele vrienden naar de rups op de kermis waren gegaan  Maar waarschijnlijk hadden ook die andere mensen in de file een even valabele reden om in beweging te zijn.

Normaal gezien doe ik dat niet, denken aan mannen. En zeker niet als ik in mijn nest lig. Maar toen ik gisteren, even voor middernacht, door mijn verpleegster in bed was geholpen, dacht ik toch even aan Guy Swinnen, die op dat eigenste moment waarschijnlijk nerveus stond te wachten tot hij met zijn rockband het podium van de Lokerse Feesten mocht bestijgen. Voor mij waren de feesten op dat ogenblik reeds voorbij. Ik ben er zéker van dat velen het, zoals ik in mijn jeugd placht te doen, zullen gerekt hebben tot bij het ochtendgloren. En waarom niet? Ze kunnen er maar deugd van hebben gehad. Die houten kop is voor in de late namiddag, als ze weer wakker worden na een te korte slaapstonde!

Zelf werd ik ook onrustig, deze avond, omstreeks een uur of 8. Eerst had ik niet door wat er aan de hand was, maar even later wel. Ik liet me een trui aandoen en overwoog even om toch eens tot aan de pleintjes te rijden om te zien of daar toch niet één of ander bandje zijn ding stond te doen, maar ik achtte de kans daarop zo klein dat ik dan maar besloot een ritje te maken in onze achterbuurt. En daarmee wil ik, zonder bijbedoelingen, in een eigen definitie van het woord, aanduiden: de buurt aan de achterzijde van onze woning. De rit bracht me voldoende zuurstof, ergo kracht, om bij thuiskomst in staat te zijn dit stukje te typen. Salut!

10-08-08

Limburger op Lokerse Feesten

Een Belgisch (Vlaams) avondje gisteren op de Lokerse Feesten. Monza, Das Pop en Arsenal stonden op het programma, en het entreeticket was zijn geld waard. We hebben kunnen genieten van puike optredens! Weliswaar af en toe vanonder de paraplu, want het water viel bij wijlen met bakken uit de hemel. Maar zo knus onder een regenscherm zitten heeft ook zijn charme, vind ik. Alleen jammer dat die dingen meteen ook menigeen het zicht belemmeren.

Over dat laatste wens ik nog iets kwijt. Het is toch godgeklaagd hoe lomp sommige mensen zijn. Jong, oud, man, vrouw, deftig gekleed of in lompen, er zijn er altijd bij die je gedurig het zicht ontnemen. En zelfs al laat je er hen door anderen op attenderen, ze verzetten zich twee stappen, maar enkele minuten later staan ze weer voor je neus.

Zoiets heb ik in mijn leven nooit gedaan. Mijn lichaamslengte is 1m87. Dus toen ik nog rechtop kon staan (en stappen) was ik voldoende groot om van in een menigte wel iets te zien van hetgeen waar de meute naar aan het kijken was. Nooit ofte nimmer zou ik het in mijn hoofd hebben gehaald om mij op te stellen voor een persoon die kleiner was dan mij. Integendeel, ik maakte plaats voor hen als ik merkte dat zo iemand achter me stond.

Wellicht komt dat omdat ik welopgevoed ben. Stijn Meuris, de frontman van Monza, zei dat ook al over zichzelf en over Limburgers in het algemeen, toen dat tijdens zijn set ter sprake kwam. Als ik het goed gehoord heb en/of het mij goed herinner, noemde hij vervolgens Limburg de ‘moeder van de Vlaamse provincies’. En ik ben het geheel met hem eens. Ik ben dan ook een echte Limburg fan. Altijd al geweest omwille van de natuur en de mensen met hun gastvrijheid en hun (grappige) taaltje. En sinds ik in een invalidenkarretje zit, ook en vooral om hun toegankelijkheid! Zowel wat betreft het openbaar domein (ondermeer fietspaden, trottoirs en pleinen) en gebouwen (station, bib, stadhuis,…) als het privaat domein en gebouwen (bv. Horecazaken) is deze provincie het meest hindernissenvrij.

Tot vlak na het optreden van Das Pop stond ik naast de geluidstoren, daarna schoof ik op naar achteren, want uit ervaring weet ik dat er geen doorkomen meer aan is eens een act bezig is. Toch opmerkelijk hoe gemakkelijk de massa zich laat opzwepen door zo een groepje. Ook fantastisch zingende Bent Van Looy van Das Pop slaagde daar probleemloos is. En de mannen van Arsenal hadden er eveneens geen moeite mee. Terwijl zoon Brian tijdens het optreden van deze laatst vermelde band met Base backstage was geraakt, vroeg zoon Austin, die moe was, of we de volgende dag ook zo lang gingen blijven. Ik antwoordde hem dat we vroeg naar huis zouden gaan, héél vroeg. Dat stelde hem gerust, tot ik er aan toevoegde: om een uur of 3! De jongen had evenwel snel door dat ik aan het grappen was.

We verlieten de Lokerse Feesten langs dezelfde kant als deze waarlangs we gekomen waren: de nooduitgang. Eddy was als steeds van corvee en opende de hekkens vooraleer ik er zelfs om vragen kon. Ook bij deze nogmaals bedankt, makker!

De nieuwe dag was droog ingezet. Ook de wind was even gaan liggen. Een te zacht en een te mooi weertje, een te mooie nacht, om al naar huis te gaan, vond ik. Dus toch maar even piepen hoe het er op de Fonnefeesten aan toe ging. Het geluid dat reeds van op enige afstand te horen was, klonk in ieder geval uitnodigend. Eens snel een blik werpen op de Gibson Brothers die daar op het podium die prachtige deuntjes ten gehore brachten, was er echter niet bij. De Vismijn stond immers overvol. De vrijwilliger van het Wit-Gele Kruis, die er elk jaar bij is, bood nog aan te trachten tussen de menigte een plaatsje voor me te forceren. Ik dankte hem voor het aanbod, maar ging er niet op in. Ik heb immers gemerkt dat er ’s avonds laat al eens wat gebroken glas op het terrein ligt, en lekrijden wil ik tot elke prijs vermijden.

Nog één avond te gaan en het is al weer uit met de pret. De vele honderden medewerkers aan deze feestweek zullen er allicht niet rouwig om zijn, vermoed ik, Alhoewel ze het anderzijds ongetwijfeld ook jammer zullen vinden dat de feestweek bijna voorbij is. Maar het is nu eenmaal zo: aan alles komt een eind. Eindeloos feesten zou ten andere ook vrij snel saai worden. Aan allen die dit lezen nog een prettige zondagavond gewenst!

08-08-08

Surfrock & stekeldiertjes

Het was gisteren even spannend. Aanhoudend regen vanaf 18u. Uiteindelijk klaarde het uit boven Lokeren en hebben we enkel bij de eerste nummers van het eerste groepje, dat even na 20u aan haar set begon, onder de paraplu moeten schuilen. Ik ben terdege uitgerust: (zelfgemaakte) regencape, waterafstotend deken, paraplu & parapluhouder op mijn rolstoel,... en zeul deze spullen, naast een hoop andere noodzakelijkheden, gedurig met me mee. Het enige probleem is dat ik steeds iemand nodig heb om die spullen aan- of uit te trekken, of te installeren (in het geval van de paraplu). Gelukkig waren mijn zoons bij me. Nu het ter sprake komt: de (mantel)zorg die minderjarige kinderen – veelal noodgedwongen - leveren aan hun zorgbehoevende (groot)ouders is een hulp die erg is miskend. Op dit thema kom ik ongetwijfeld later nog terug.

Maar nu nog iets over gisterenavond, locatie Fonnefeesten. Dat groepje waarvan beweerd - of schrijf ik beter beloofd? - werd dat ze surfrock brengen, viel best mee. Maar een muziekstijl omschrijven is niet mijn beste kant, zodat ik er mij ook niet aan ga wagen. Voor wie interesse heeft, luister (en kijk) zélf eens naar No More Trevno.

Eergisteren reed ik bij het naar huis komen, op het - nauwelijks verlichte - fietspad bijna een egel plat. Gelukkig kon ik het diertje ei zo na ontwijken. Ik had in het duister overigens niet eens gezien dat het obstakel een egel was, maar mijn zoon Brian, die met zijn fiets achter me aanreed, wél. Hij stopte en riep me toe welk beestje daar zat. Ik verzocht hem met zijn voeten dat beestje richting grasveld te dwingen, om te vermijden dat dit zoogdiertje nog diezelfde nacht in een stekelige pannenkoek zou veranderen.

Een jaar of twee geleden vonden we een mini-exemplaar van deze diersoort in onze achtertuin. Het beestje was slechts zo groot als de handpalm van een kind.

Egel

Onmiddellijk wou ik dit nachtdiertje een schaaltje met melk laten aanbieden, omdat ik mij herinnerde uit mijn jeugd dat we toentertijd bijwijlen zowel ’s avond, ‘s nachts als ’s ochtends egels betrapten die aan de melk van onze katten kwamen nippen. Toch reed ik eerst mijn woning binnen om op internet te verifiëren of dit wel een goed idee was. Gelukkig maar, want van koeienmelk krijgen egels diaree! Ik las toen ook dat die beestjes vol zitten met parasieten. Ik repte me naar buiten om die informatie door te geven aan mijn kroost. In plaats van melk gaven we water, we trokken enkele foto’s, waarna we het diertje aan de rand van onze tuin zetten, zodat het zijn weg kon vervolgen, zonder dat er gevaar bestond dat het op onze rijweg overhoop zou worden gereden. En daarna: handen wassen, met véél zeep, om te voorkomen dat we aan ons contact met dit schattige stekeldiertje één of andere nare ziekte of besmetting zouden overhouden.

Er is vandaag al behoorlijk wat water uit de hemel gevallen. Laat ze nog maar wat verder doen. Statistisch gezien is de kans op een droge avond en nacht dan immers het grootst! Want ik wil hoe dan ook nog 3 dagen onbekommerd meefuiven. En dat is naar mijn goesting het leukst bij goed weer. En echt egoïstisch is deze wens niet, want een ander is er ook mee gebaat. Prettig weekend!

07-08-08

Beroemde dubbelganger

Dat onweer, met bijhorend klank- en lichtspel, algemeen bekend als donder en bliksem, heeft, bij ons althans, op zich laten wachten tot heden ochtend, iets voor 8 uur. Gelukkig maar, want het zou zonde zijn geweest als de voorbije, aangenaam warme nacht, door toedoen van de weergoden, in het water was gevallen. En op de festivalterreinen hebben ze absoluut géén nood aan extra decibels of hemelvuur. Die podia zijn terdege uitgerust. Dus de mannen die deze installaties bedienen kunnen daar probleemloos hun plan trekken en hebben géén natuurfenomenen nodig om het publiek spektakel te bieden.

Vanavond ga ik eerst naar de Vismijn, waar de Fonnefeesten plaatsvinden. De opener aldaar is No More Trevno, de winnaar van het Oost-Vlaams rockconcours 2007. Volgens het programmablaadje brengen deze heren en dame instrumentale surfrock, wat dat ook moge wezen. Enfin, vanavond kom ik dat dus te weten!

Daarna gaat het richting Prinses Josephine-Charlottepark voor de Polifonics. Eens zien of het boeltje daar een beetje draait. Kwestie van overal eens geweest te zijn, om mee te kunnen praten met de rest. Het eerste deel van de avond aldaar, tussen de bomen, wordt verzorgd door de ‘Muziekacademie Lokeren in Concert’. Ik ben benieuwd wat die zullen ten gehore brengen!

Volgens een leuk programmaatje op de Nederlandse website Myheritage gelijk ik verdacht veel op Sir Ernest Shackleton, een (pool)ontdekkingsreiziger, die leefde rond 1900. Voel je nu niet onmiddellijk dom omdat je die niet kent. Ik had zelf ook nog nooit van deze mens gehoord en heb de informatie gevonden op de site van de vrije encyclopedie Wikipedia.

Rudi & Ernest

Voor wie er nog geen erg in had: morgen is het 08-08-08, een magische dag volgens bepaalde bijgelovige zielen. Zelf vind ik dat het wel iets heeft. En, hoewel ik helemaal niet in al die onzin geloof, ga ik morgen toch meespelen met Euro Millions (39 miljoen Euro te winnen!). Je weet immers nooit… ;-