12-02-12

Opfrisbeurt

    

stoefen,lichaamsconditie,jaar,kalenderjaar,verhalen,ziekte,zwakte,futloosheid,huis,woning,villa,witte_villa,wittevilla,woonst,voor&na,woonhuis,gebouw,foto,renovatie,2010,2011,assistent,familie,vakman,budget,klus,klusman,buitenshuis,binnenshuis,organisatie,coachen,transformatie,instrueren,lente,winter,opfrisbeurtCompleet in tegenstelling tot wat ik had gepland, ben ik hier nu pas terug met nog eens een postje. Het sinds begin vorig jaar degressief verloop van mijn lichaamsconditie is daar de grootste oorzaak van. Meer info over mijn fysieke toestand, met verslag van enkele helemaal niet prettige belevenissen, volgt in latere berichten.

En wel omdat ik nu eerst over leuke gebeurtenissen wil verhalen. Want ondanks de vele dagen, zelfs ganse periodes van ziekte, zwakte en totale futloosheid, heb ik vorig kalenderjaar wel heel wat gerealiseerd. En daar ben ik best fier op. Dus ga ik niet nalaten even te ‘stoefen’ over hetgeen ik heb verwezenlijkt. Knipogen

stoefen,lichaamsconditie,jaar,kalenderjaar,verhalen,ziekte,zwakte,futloosheid,huis,woning,villa,witte_villa,wittevilla,woonst,voor&na,woonhuis,gebouw,foto,renovatie,2010,2011,assistent,familie,vakman,budget,klus,klusman,buitenshuis,binnenshuis,organisatie,coachen,transformatie,instrueren,lente,winter,opfrisbeurtEind 2010 ben ik, met de hulp van een aantal assistenten, enkele familieleden, een paar bezoldigde klusmannen en één vakman, en met een beperkt budget, begonnen aan de renovatie van het huis waarin ik woon. Mede door de uiterst gunstige weersomstandigheden tijdens het najaar van 2011 ben ik er in geslaagd om de klus, voor het ingaan van de winter, volledig geklaard te krijgen. Lachen

De realisatie van dit project heeft me heel wat moeite gekost wat betreft organisatie, motivatie, coachen, instrueren, controle… En vereiste een maximaal aantal uren verblijf buitenshuis. Bij kou en regen schuilend in de garage. Maar dit alles was geenszins een opgave. Integendeel. Elke dag heb ik er plezier aan beleefd. En het resultaat van al die inspanningen mag, al zeg ik het zelf, best gezien worden. Lachen


Hieronder publiceer ik enkele ‘voor & na’ (amateur)foto’s. Om jullie een idee te geven van de verwezenlijkte transformatie.

stoefen,lichaamsconditie,jaar,kalenderjaar,verhalen,ziekte,zwakte,futloosheid,huis,woning,villa,witte_villa,wittevilla,woonst,voor&na,woonhuis,gebouw,foto,renovatie,2010,2011,assistent,familie,vakman,budget,klus,klusman,buitenshuis,binnenshuis,organisatie,coachen,transformatie,instrueren,lente,winter,opfrisbeurt

Het is veel leuker om in een mooi en netjes verzorgd huis te wonen dan in één dat eindeloos veel tekenen van verval  vertoont. Elke keer dat ik de woning verlaat en het gebouw aanschouw, kijk ik vergenoegd. En ook telkens ik thuis kom van een verplaatsing, glunder ik van tevredenheid over het knappe uitzicht van mijn woonst. Als de zon er op straalt is het helemaal de maks, want dan oogt mijn huis zelfs letterlijk schitterend! Lachen

stoefen,lichaamsconditie,jaar,kalenderjaar,verhalen,ziekte,zwakte,futloosheid,huis,woning,villa,witte_villa,wittevilla,woonst,voor&na,woonhuis,gebouw,foto,renovatie,2010,2011,assistent,familie,vakman,budget,klus,klusman,buitenshuis,binnenshuis,organisatie,coachen,transformatie,instrueren,lente,winter,opfrisbeurtIn de lente van dit jaar moeten er aan de buitenkant van mijn woning nog een aantal onderhoudswerkzaamheden worden verricht en enkele klussen geklaard. Maar tussendoor hoop ik ook de renovatie en herinrichting binnenshuis aan te kunnen vatten. Of het me zal lukken om ook dit werk op één jaar tijd uitgevoerd te krijgen, is niet zeker, maar wel mijn betrachting. Want daarna wil ik eens op mijn lauweren rusten en, al dan niet met bezoek, ten volle genieten van mijn prachtig woonhuis.

25-12-09

Zalig Kerstfeest

 

Bij ons in het Waasland is het een Kerstnacht geworden met wat wind en een nog steeds aanhoudende zachte regen.

Hopelijk heeft elkeen van jullie lekker gegeten en was het een gezellig samenzijn met familie, vrienden of enkel je hond, kat, kanarie, cavia, huismijt... en beleef je ook vandaag een prettige, aangename en vredevolle Kerstdag. Ik wens het jullie allen van ganser harte!

 


Hier zie je het zelfgemaakt filmpje dat ik vorig jaar postte. Lachen

 

20-09-09

Waarheen een toevallige ontmoeting mijn gedachten al niet leiden kan

 

Zon - 000 (klein)Met het prachtige nazomerweer waarop we de afgelopen dagen werden getrakteerd, liet ik geen enkel vrij moment of kans onbenut om buiten te vertoeven. Toen ik dondermiddag, onder een stralende zon, onderweg was, kwam er, voor ik een straat rechts wou inslaan, vanuit de andere richting een fietser aangereden, die me vriendelijk begroette, vooraleer net voor mij dezelfde straat in te rijden. Toen pas merkte ik dat het de oud-burgemeester van mijn woonplaats betrof. De man, die vast op weg was naar huis, kreeg van mij een hartelijke groet terug. "Leuk dat hij me nog herkent", dacht ik even. Want het was, naar ik mij herinnerde, toch reeds lange tijd geleden sinds we elkaar voor het laatst hadden gezien.

Maar onmiddellijk daarop realiseerde ik me dat die herkenning uiteraard vooral te wijten was aan die vier wielen onder mijn poep en de rest van dat prachtig toestel waarmee ik mij voortbeweeg. Het klinkt allicht ongeloofwaardig, maar toch is het zo dat ik vaak vergeet dat ik in een rolstoel zit.

Anderzijds gebeurt het soms dat ik voor het eerst met iemand afspreek en die persoon naar me toekomt, zeggend dat zij of hij me meteen herkende. Waarop ik dan reageer door te zeggen dat zulks niet moeilijk is. En terwijl die ander knikt en er een verlegen glimlach op diens gezicht verschijnt, zeg ik dan: "Door mijn lange haren, hé?!" Dan zie ik de gelaatsspieren van de persoon tegenover me in beweging komen en mijn gespreksgenoot denken, terwijl die ongemakkelijk op diens benen balanceert: "Zal ik het hem zeggen of niet?" Maar lang laat ik de vrouw of man in kwestie niet twijfelen, door snel zelf te zeggen: "En mijn rolstoel droeg allicht ook bij tot de herkenning?" Waarna we dan doorgaans beiden hartelijk lachen. En ook meteen het ijs is gebroken.

VosTja, een vos verliest zijn haren, maar niet zijn streken. Gelukkig dat eerste enkel figuurlijk, want ik zou niet graag vroegtijdig mijn weelderige haardos kwijt geraken. En deze integendeel zelfs het liefst behouden tot wanneer ik mijn laatste levensadem uitblaas. Een punt dat ik ooit al eens heel dicht benaderde, zoals hier valt te lezen.

Een vos ben ik overigens ook niet. Tijdens mijn jeugd was dit roofdiersoort ook niet te vinden in mijn geboortedorp. De enige vossen die daar toentertijd verbleven waren de gezinsleden van de in mijn toenmalige woonplaats residerende familie De Vos. Tegenwoordig is dat evenwel anders. In de velden en bossen achter mijn ouderlijk huis leven al sinds geruime tijd tal van vossen. En sinds enkele jaren ook herten. In 't wild, in de vrije natuur, hé! En die dieren planten zich daar vrolijk voort. Lachen

MammoetSabeltandtijgerWie weet komen er, door de opwarming van de aarde, daar, en elders, misschien ook wel opnieuw diersoorten tot leven, die reeds op aarde ronddwaalden voor de eerste ijstijd een aanvang nam. Maar die ongelukkigerwijs de laatste ijstijd niet overleefden. De mammoet bijvoorbeeld, of de sabeltandtijger.

Dat opwarmen van de aarde, daar hoef ik niet voor te vrezen. Mijn voeten verbranden aan die opwarmende aardkorst kan niet gebeuren, want mijn onwillige stappers staan op een voetplankje, op enige afstand van de grond, dus veilig. Alhoewel? Als mijn banden smelten... Maar laat me aan dat doemscenario niet denken.

Mijn geest laat me immers al vrezen voor die dus door de klimaatswijziging mogelijke heropstanding van gevaarlijke grote beesten Die blijven best nog even weg. Want ik heb schrik dat, als ik er, om wat voor reden dan ook, tijdens een boswandeling, zo één achter me aan krijg, ik mij nooit snel genoeg uit de voeten kan maken. Derhalve ben ik dus liefst, vooraleer dat die kolossen terug ten tonele verschijnen, de pijp uit. Lachen