06-11-09

Dubieuze getuigenissen

 

Halloween - 001 (klein)Vorige zaterdag was het Halloween. En mijn zoon Brian had het plan opgevat om, net zoals vorig jaar, met een maat de huizen in onze buurt af te gaan. Puur voor de lol en in iets mindere mate tevens om gratis aan wat lekkers en aan enkele Euro's te geraken! Vorig jaar had die activiteit hem immers ook een aardige buit opgeleverd.

De avond ervoor kwam er een vriend logeren, die net als hij eigenlijk reeds de vrijdagavond op pad wou. Daar hadden wij, de ouders, niks op tegen, zolang de jongens voorzichtig zouden zijn en terug thuis op het door ons vooropgestelde tijdstip.

klappertjes pistool (klein)Voor ze vertrokken lieten ze zich door ons keuren. In tegenstelling tot eerdere plannen had Brian geen masker opgezet, waardoor hij goed herkenbaar was. Dus had ik er geen bezwaar tegen dat hij een neppistool meenam. De buren die hij wou verrassen, kennen mijn zoon goed genoeg om niet te denken met echte overvallers te doen te hebben.

Nog geen half uur waren ze weg, toen er op de deur werd geklopt. Wij verwachtten geen bezoek, dus ik vermoedde dat het of onze eigen jongen en zijn maat waren die voor de deur stonden, of andere verklede individuen die ook niet tot de volgende daq hadden kunnen wachten vooraleer op Halloweentocht te gaan.

Politie (klein)Lichte paniek bij mijn vrouw, want ze had niet onmiddellijk snoepjes bij de hand om af te staan. Dus ging ze maar eerst de voordeur openen. Ik hoorde wat over en weer gepraat, draaide me richting binnendeur en zag daar even later twee personen verschijnen. Verkleed... in een blauwe outfit. Een Politie-uniform. Het bleken trouwens echte agenten te zijn, of inspecteurs, want dat werd er niet bijgezegd.

Na hen verwachtte ik mijn zoon en diens maat te zien verschijnen, want ik vermoedde onmiddellijk dat dit politie was op patrouille die de jongens abusievelijk als schurken had aanzien en na verhoor van de jongens nu bij de ouders hun verhaal kwam checken.

Niks van waar evenwel. Hun bezoek had te maken met iets totaal anders. Op 15 augustus van dit jaar zijn wij met het gezin naar het Oogstfeest geweest van de plaatselijke Landelijke Gilde. Van dit uitje berichtte ik trouwens op mijn blog, want zoon Brian won daar 's avonds de playbackshow.

Hooibaal (klein)Nu bleek daar, volgens de mannelijke helft van het politieduo, in de buurt van waar dat evenement was doorgegaan, een weiland te liggen, waar toen van die grote, ronde, in plastiek gewikkelde balen stro zouden  hebben gelegen. Waarvan er die dag enkele zouden zijn beschadigd. En een 'getuige' zou mijn vrouw hebben zien staan telefoneren op de verharde weg naast dat land, terwijl haar kinderen op die balen aan het spelen waren.

Een 'getuigenis' die uiterst dubieus is. Mijn kinderen hebben die dag niet met elkaar opgetrokken, dus kunnen nooit samen op zo een baal stro zijn gezien. Het enige dat klopt in het verhaal is dat mijn kinderen hun mama op een gegeven moment een wandeling is gaan maken. Ze meende zich inderdaad te herinneren en acht het heel waarschijnlijk dat ze toen aan het bellen is geweest. Maar van op balen stro spelende kinderen dacht ze niet iets te hebben opgemerkt.

Onze kinderen kunnen het in ieder geval niet zijn geweest, want die waren op dat moment elk op een andere plek aanwezig op het 'evenemententerrein'. En ik had daar goed zicht op want ik heb, omwille van de overdadige zonneschijnhitte die dag, de ganse tijd in de schaduw gezeten aan de rand van dat plein.

Koe in stroLos van de feiten vraag ik mij af welke schade spelende kinderen aan die balen kunnen hebben aangericht. Waarvoor de eigenaar nu van de 'daders' een schadevergoeding wil eisen. Volgens die politiebeambte was een deel van de plastiekfolie eromheen, kapot getrokken. Maar daar gaat dat stro toch niet van 'stuk'? En wat dan met de twee rollen ongecoate hooibalen die bij één van de spelletjes werden gebruikt? Niet goed genoeg meer als voer voor de beesten of desnoods als vloerbedekking in de stallen?

Wat een laffe en achterbakse 'pseudogetuige' overigens! Als die toen iets heeft gezien dat niet hoorde, waarom heeft die dan niet ogenblikkelijk gereageerd? Hadden mijn vrouw, ik of zelfs één van onze kinderen 'iemand' vandalenstreken zien uitrichten, dan hadden wij die lui onmiddellijk gesommeerd daarmee op te houden en bij vaststelling van schade de organisatoren van dat feest verwittigd. Want dat is toch de enige juiste reactie? Het zou mij niet verwonderen mochten jullie uit de aangebrachte data dezelfde conclusie trekken als ik doe.

*****

Zo een situaties heb ik eerder meegemaakt. Samen met mijn zonen Brian en Austin, een twee-eiige tweeling, bezocht ik jaren geleden het filiaal van een grote doe-het-zelf winkel in de buurt van onze woning. Er waren een aantal spullen die ik nodig had om dingen te laten maken in en om ons huis.

Tweeling (klein)Austin was een beetje, of eigenlijk nogal veel, tegen zijn goesting meegekomen en bleef dus dicht in mijn buurt rondhangen, terwijl zijn broer op stap ging om me te helpen de benodigde items bij elkaar te zoeken.

Op een bepaald moment kwam er een redelijk jonge vrouw me voorbij gestoven. Een personeelslid van de winkel, zo kon ik zien aan haar kledij. Voor ze de gelegenheid kreeg mijn zoon aan te spreken, vroeg ik haar beleefd me te vertellen wat er aan de hand was. Verbaast en verward keek ze me aan. Die vrouw was klaarblijkelijk zo gefocust geweest op mijn jongen dat ze mijn aanwezigheid niet eens had opgemerkt.

Finger pointing - 000Ze vertelde mij dat ze er 'getuige' van was geweest dat die jongen, die daar, ook al verrast, stond te kijken, spullen uit de rekken had gehaald en er vervolgens mee aan de haal was gegaan. Ik kon niet volgen, want Austin was de ganse tijd in mijn gezichtsveld gebleven en ik had hem wel al naar de prijs van bepaalde producten laten kijken, maar hij had nog niet eens iets aangeraakt.

Toen verscheen Brian ten tonele. In een geheel andere outfit dan zijn broer en het haar heel kort geschoren, terwijl broerlief kleine krulletjes had. In zijn handjes had het jongetje een aantal zakjes en doosjes met spullen in waarvan hij hoopte dat dit nu eindelijk was wat ik zocht. Want het ventje was al een aantal keer tevergeefs heen en weer gehold.

Confused green smileyDe winkeldame stond perplex. Keek van de ene jongen naar de andere en vervolgens terug naar zijn broer en daarna naar mij. Ze wist duidelijk niet was zeggen, dus sprak ik maar voor haar. Dat ik concludeerde dat ze in al haar vooringenomenheid een grove flater had begaan. Maar denk je dat ze, zoals je in zulk een situatie zou durven vermoeden, haar verontschuldigingen aanbood? Neen hoor. Niks daarvan! Uit haar strot kwam slechts een goedpraten van haar fout gedrag. Want ja, er werd immers zoveel uit de winkel gestolen, door jonge kinderen.

Op mijn vraag of dat dan voor haar betekende dat alle kinderen potentiële dieven waren of enkel die met een melkchocoladen huidskleurtje, kreeg ik geen antwoord. Het groengeklede spook had zich, nog vlugger dan ze op mijn zoon was afgekomen, terug van ons weggehaast!

*****

Bestelwagen (klein)Enkele jaren eerder, in het voor mijn gezin en mij zo noodlottig en ingrijpend jaar 2000, bracht mijn echtgenote op een gegeven moment een brief mee naar het ziekenhuis, van de autoverzekeraar van mijn vennootschap. Afkomstig van het hoofdkantoor en waarin stond dat ik werd verzocht om contact op te nemen met mijn makelaar teneinde de formaliteiten af te handelen van de aanrijding, op de parking van het ziekenhuis, tussen mijn vrachtwagen en een ook bij hen verzekerde personenauto. Waarbij de bestuurder van mijn voertuig de veroorzaker van de botsing zou zijn geweest.

Niettegenstaande ik reeds drie maanden plat op mijn rug te bed lag, viel ik bij dit bericht, pardoes uit de lucht. Dit laatste, in tegenstelling tot het eerste, uiteraard slechts figuurlijk. Gelukkig maar, want ik was er al erg genoeg aan toe na die mismeesterde nekoperatie.

Klein bestelwagentjeMijn vrachtauto zou dus een accident hebben veroorzaakt... maar mijn firma bezat helemaal geen camion! Zelfs geen camionette. Enkel een kleine bestelwagen. Waar aan de zijkanten in het groot het logo, met naam en andere firmagegevens was op gekleefd. Een auto die doorgaans door mijn echtgenote werd bestuurd en waar zij zich ook geregeld mee verplaatste om me te bezoeken in het ziekenhuis.

Van een aanrijding had zij evenwel geen weet. En bovendien was ze, op de dag waarop het voorval zou hebben plaatsgevonden, niet eens bij mij geweest. Meer nog, dat bestelwagentje was die dag, om redenen die ik mij niet meer herinner en die hier trouwens ook helemaal niet ter zake doen, niet eens uit de garage geweest!

Mijn makelaar onderzocht de kwestie en kwam te weten dat er tegen de auto was gebotst van een bij dezelfde verzekeringsmaatschappij als mijn firma, aangesloten persoon. Een 'getuige' van dit malheur had een vrachtauto zien wegrijden met een naam op, die ook mijn firma draagt. De verzekeringsagent van de eigenaar van het aangereden voertuig had alle data doorgegeven aan de maatschappij en, waarschijnlijk omdat die voertuigeigenaar omnium was verzekerd, was de dossierbeheerder aldaar in het klantenbestand op zoek gegaan naar de door de 'getuige' opgegeven firmanaam en was zo uitgekomen bij mijn vennootschap. Had die domkop, die allicht van zichzelf dacht dat hij een slimme detective was, een heel klein beetje nagedacht, dan had hij zelfs alleen al op basis van het vermogen van dat wagentje va, mij, kunnen concluderen dat hij met zijn vondst abuis was.

*****

2 fietsende meisjes (klein)Een voorval dat van nog veel vroeger dateert, betreft mijn drie jaar oudere zus,  die op het moment dat het hiernavolgende zich afspeelde, een jaar of zestien was. Het meisje volgde toen les aan een middelbare school, die was gelegen in een buurgemeente van onze woonplaats. En fietste elke ochtend naar die onderwijsinstelling. Samen met haar beste vriendin. Een meisje dat met haar ouders op een boerderij woonde, gelegen in dezelfde straat, en zelfs langs dezelfde straatkant als ons ouderlijk huis. Dat kind wachtte 's ochtends bij haar thuis mijn zus op en vanaf daar reden de meisjes samen verder.

Op een zekere ochtend, waarop mijn vader, die toen in ploegen werkte, nog thuis was en ik toevallig een vrije schooldag had, kwam er op een gegeven moment een auto op onze hof gereden. Met achter het stuur een afgeborstelde kerel, zo te zien gekleed in een maatpak en met naast hem, op de passagierszetel van de auto, een jonge gast. Nieuwsgierig wachtte ik af met wat voor een reden dit duo ons op een bezoek kwam vergasten. Want ma noch pa verwachtten die ochtend visite.

Mijn moeder ging de voordeur openen terwijl ook mijn vader zijn krant aan de kant legde en opstond uit zijn zetel. We hoorden wat gebabbel, waarna even later mijn ma de deur opende tussen de inkomhal en de living, waarin mijn pa en ik ons bevonden.

Die, inderdaad in een kostuum gestoken heer, kwam binnen, met in zijn kielzog een slungelachtige pummel. Mijn moeder meldde mijn vader dat het heerschap een verzekeringsagent was, en de jongen naast hem, een cliënt. Welke  zou hebben beweerd met zijn bromfiets te zijn gevallen, door toedoen van mijn zus, waarvan hij bij een eerder passeren had opgemerkt dat ze in ons huis woonde

Groene parka - 001 (klein)Mijn ouders werden bleek om de neus, want dachten onmiddellijk dat ook zij was gevallen. Maar de verzekeraar stelde hen onmiddellijk gerust. Mijn zus was niet gewond. Waarop mijn vader dacht aan haar fiets en haar kledij. Ze had net een nieuwe groene Parka gekregen, een type jas met aangehechte kap, dat in die tijd mode was. Maar ook daar was geen schade aan, zo wist de man ons te vertellen.

Die verzekeringsagent had zich inmiddels onuitgenodigd neergezet op een stoel en zijn mapje met paperassen op een hoek van onze eettafel opengelegd. Met de pen in de hand wou die kerel mijn vader er toe overhalen een document te ondertekenen, een onderling akkoord voor de forfaitaire vergoeding van de door de jonge bromfietser geleden schade.

Dat mijn vader daar niet wou op ingaan, dat begreep die arrogante vent niet. En dat, spijts zijn geveinsde charmeoffensief, ook mijn ma niet was te overtuigen, al evenmin. Nochtans had hij een 'getuige' die alles had gezien, dus hadden mijn ouders volgens hem geen enkele reden om zijn voorstel te weigeren. Wat ze evenwel toch deden. De man en de jongen werden tegen hun zin buiten gewerkt. We aten ons middagmaal, mijn vader maakte zich klaar  om te gaan werken en vertrok, toch nog enigszins bezorgd, richting autofabriek.

Toen mijn zus in de late namiddag thuis kwam van school, inspecteerde mijn ma het meisje van kop tot teen. En was super blij dat ze geen lichamelijke letsels had. Dat ook haar jas, naar schoolse uniformnormen in lichtgroene kleur, onbeschadigd was, zag ze als bijzaak, maar was toch een meevaller. Mijn zus begreep slechts deels wat er aan de hand was. Een dame die op het schoolsecretariaat werkte had ook al aan mijn zus gemeld dat er een man op school was langs geweest die haar wou spreken, maar dat zij resoluut hadden geweigerd mijn zus uit de klas te halen. Waarop de man verontwaardigd was afgedropen.

action-bike-cartoonMijn moeder bracht haar dochter volledig op de hoogte van hetgeen wij die voormiddag hadden te horen gekregen. Mijn zus en haar vriendin hadden die jongen met zijn bromfiets die ochtend inderdaad opgemerkt. Vooral omdat die sukkel, na hen te zijn voorbijgereden, een beetje verder met zijn klikken en zijn klakken tegen de vlakte was gegaan. Ze waren nog gestopt om te vragen of ze hem konden helpen, maar dat bleek niet nodig te zijn. De jongeman was niet gewond en van bromfietstechniek, -mechanica en - carrosserie hadden de meisjes geen kaas gegeten, dus was het nog niet eens bij hen opgekomen om die bromfiets aan een onderzoek te onderwerpen. Bovendien dienden zij tijdig op school te zijn. En hadden ze die verlegen jongen, die hen nagenoeg dagelijks voorbij stak, meestal schichtig en geniepig naar de schoolmeisjes loerend, achtergelaten bij de andere omstanders.

Mijn vader was woedend toen hij 's avonds na zijn avondshift thuis kwam van zijn werk en van mijn ma de ware toedracht te horen kreeg Smiley thumb downvan wat er die ochtend was voorgevallen. Nog steeds heel boos is hij de volgende ochtend naar de plek van het voorval gereden om die 'getuige' te confronteren met haar valse 'getuigenis'. Haar uitleg was even zielig als het mens zelf. Ze had de vorige ochtend de daar dagelijks voorbij fietsende meisjes opgemerkt, kort daarop een klap gehoord, was naar buiten gehold, had die meisjes naast de reeds recht geklauterde jongen en zijn deels op straat en gedeeltelijk op de fietsstrook liggende bromfiets opgemerkt en daaruit verkeerdelijk geconcludeerd dat alle drie betrokkenen waren in het accident. Meer zelfs, dat de meisjes er de oorzaak van waren!

Maar, zo zei ze, had ze geweten dat één van de meisjes mijn vader zijn dochter was, dan zou ze geen verklaring hebben afgelegd ten overstaan van die verzekeringsagent. Pure nonsens! Uiteraard heeft mijn vader pertinent geweigerd in te stemmen met ook maar om het even welke overeenkomst. Naar ik meen heeft onze eigen verzekeringsagent die listige beroepscollega van hem, terecht gewezen en zonder buit wandelen gestuurd.

26-09-09

Leve de burka!

 

HoofddoekGelukkig is die figuurlijke wind nu wat gaan liggen, maar er is heel wat trammelant geweest rond het dragen van een hoofddoek op school. Nochtans hoeft dat hoofdbedeksel geen probleem te vormen. Op de school waar mijn zoon Austin het tweede jaar handel volgt, nemen de moslimmeisjes die daar school lopen, hun hoofddoek af, eens ze op school arriveren en gaat die weer op als ze door de schoolpoort de campus verlaten. Dat staat zo gestipuleerd in het schoolreglement, meen ik mij te herinneren, en er is, voor zover me bekend, daaromtrent nog nooit enig geschil geweest

Al de commotie rond die hoofddoeken van moslima's, heeft evenwel mijn verbeelding serieus aan het werk gezet. Niet om met zever voor de dag te komen, maar daarentegen met, althans naar mijn bescheiden mening, interessante, misschien zelfs realiseerbare fantasieën.

Het is immers zo dat ik al sinds vele jaren vaststel dat de jeugd van tegenwoordig, onder druk van leeftijdsgenoten, blijkbaar enkel nog Fashion kids - 000 (klein)tevreden is met merkkledij. Ook van kennissen met opgroeiende kinderen verneem ik eenzelfde constatering en menigmaal las ik iets in dezelfde trant op deze of gene weblog die ik frequenteer.

Zowel meisjes als jongens zijn pas tevreden met kledij en schoeisel, als het een specifiek type van een bepaald merk is. Maar geen namaak uit een derde wereldland, hé! Het moet de echte, originele koopwaar zijn! En het jong volkje heeft blijkbaar de expertise om nep van echt te onderscheiden.

Spullen uit een budgetwinkel zijn, ondanks de vaak uitstekende kwaliteit, maar door de gigantische verkoopshoeveelheid lage prijs, helemaal uit den boze! Dat is gerief voor allochtonen en bedelaars, zo gaat het in de sociale kringen van jongeren de ronde. En de echte Belgen, Vlamingen, autochtone jeugd... wenst absoluut niet met die mensen geassocieerd te worden.

MilletDit maatschappelijk klimaat is terug te vinden in alle (middelbare) scholen, van alle netten en in alle studierichtingen. Dus niet langer beperkt tot uitsluitend de zogenaamde 'elitescholen'. Zoals in de jaren tachtig bijvoorbeeld het geval was met die exclusieve ski-jassen van het Franse merk 'Millet'. Toen de arrogant elitaire motieven van die enkele 'uitverkoren' jongeren, die over zo een exemplaar beschikten, trouwens door menig persoon als schokkend werden ervaren. De dragers van deze 'Millet-jassen' voelden zich namelijk verheven boven de rest.

Gelukkig loopt het nu niet zo een vaart. Toch is het een evolutie die mijns inziens best nauwlettend in het oog dient te worden gehouden. Door zowel ouders als mensen uit onderwijskringen. Zodat tijdig kan worden ingegrepen op het moment dat een (nieuwe) rage of modetrend dreigt te ontaarden in excessen.

Nu ben ik in beginsel helemaal niet van het principe dat trends dienen te worden gevolgd. Integendeel zelfs. Maar je kind de kans te laten lopen uitgesloten te worden of je tiener zich gefrustreerd door haar of zijn jonge leven zien worstelen, omwille van je eigen principes, vind ik ook onverantwoord ouderlijk gedrag.

Schoenen (AllStars)Bij mijn zoons is de merkvereiste gelukkig beperkt tot enkel schoenen. Noodgedwongen volg ik hen in hun keuze. De afspraak is evenwel dat ze steeds een deel van de kostprijs uit eigen zak betalen. Zij zelf zitten daar niet mee in, maar ik vind het zonde dat hun zorgzaam bijeen gespaarde Euro's als het ware worden verkwist aan een simpel merklabeltje. Terwijl de inhoud van hun spaarpot naar mijn mening beter aan andere, meer interessante en nuttiger zaken zou kunnen worden besteed. Een kleurige hoofddoek voor een vriendinnetje bijvoorbeeld.

Schoolgirl wearing her uniform - 000 (klein)Als oplossing voor deze merkproductenrage problematiek opperde iemand uit mijn omgeving, de terugkeer naar het schooluniform. Waar ik helemaal voor te vinden ben. Maar daarmee los je het probleem van de merkschoenen niet op. En ook wat het kapsel betreft biedt dit geen uitkomst. Waardoor er dan een ongelijkheid blijft bestaan tussen jongeren die het zich kunnen permitteren, of juister uitgedrukt, wiens ouders het zich kunnen veroorloven dat zoon of dochterlief maandelijks het kapsalon aandoet en zij die hun kinderen slechts elke 3 maand of elk halfjaar op een bijgesneden of nieuwe coupe kunnen vergasten.

Burka fashionDe door mij bedachte oplossing gaat nog net iets verder. En ik overweeg zelfs er een patent op te nemen. Dames en heren, meisjes en jongens, laat me aan jullie allen voorstellen: de 'uniseks-burka'. Geleverd door de school, in twee verschillende kleuren per school: één voor de jongens en één voor de meisjes. Dit om mistoestanden in de toiletten zoveel als mogelijk te vermijden. Alhoewel uiteraard niet valt uit te sluiten dat stouterds daar toch in zullen slagen. Of het althans zullen proberen.

Het ultieme idee vind ik evenwel het burka meegroei-exemplaar. Waarbij de naden zijn ingelegd en worden gelost navenant de evolutie van de groei van het kind. Kostenbesparend en democratisch. Gedaan met alle elitaire gedoe, ongelijkheid, discriminatie en zo meer. Is het enkel ik die voor dit briljante uitvindsel te vinden is, of volgen jullie mij hierin? Laat het me weten, ik ben één en al oor! Figuurlijk welteverstaan! Knipogen

(tip: in de marge van het bovenstaande, lijkt dit me ook wel iets. Als outfit voor de Islamlerares misschien? Knipogen

03-06-09

Eindelijk!

 

Gedurende drie jaar leverde ik een verbeten strijd tegen die klootzakken van de mutualiteit die weigerden tegemoet te komen in de aanschaf van een nieuwe rolstoel omdat hun medisch adviseur van mening was dat ik er geen recht op had. En omdat ik, omwille van deze onheuse beslissing, een beetje te veel van mijn kloten maakte tegen die kerel en de ziekenbond, verzonnen die onverlaten ook nog een reden om mijn invaliditeitsuitkering te beknotten.

Via de arbeidsrechtbank heb ik moeten bewijzen dat die kerel en zijn werkgever het NIET bij het juiste eind hadden. En gelijk gekregen ook. Gelukkig maar, want ik heb al lang geen vertrouwen meer in het gerecht, en nog veel minder in de gerechtigheid ervan.

Aangezien ik gedurende al die jaren geen uitzicht had op het moment waarop mijn tot op de draad versleten rolstoel zou worden vervangen, diende ik hem zoveel mogelijk te sparen. Met als gevolg dat ritjes naar een buurgemeente werden geschrapt. 's Avonds nog eens rond de blok rijden om een frisse neus te pakken en inspiratie op te doen eveneens. Ook fietstochtjes met de kinderen behoorden tot het verleden, net zozeer als het regelmatige bibliotheekbezoek. En bezoekjes aan de wekelijkse woensdagmarkt en de rommelmarkt op zondag werden herleid tot een minimum. Om maar enkele voorbeelden te geven.

Die hufters van mijn ziekenbond, behorende tot de katholieke zuil, waren er dus de oorzaak van dat ik de laatste jaren slechts een fractie van de activiteiten en verplaatsingen heb kunnen doen die ik voorheen wel deed. En in alle gelederen van die organisatie was men op de hoogte van het leed dat door hun houding, mijn reeds zwaar beladen gezin en mij nog extra werd aangedaan. Want ik richtte menig vriendelijk schrijven tot talloze personen van 'mijn' ziekenbond. Want uit ervaring wist ik reeds dat de piste via de rechtbank TIJD en GELD zou kosten. Wat ik dus hoopte te vermijden.

IJdele hoop evenwel. Menselijkheid en mededogen zijn blijkbaar geen deugden die bij het Christelijke geloof horen. Nochtans dacht ik in de lessen godsdienst iets anders onderwezen te zijn. En tijdens de in het verleden veelvuldig door mij bijgewoonde misvieringen meende ik ook een ander geluid te hebben gehoord. Maar waarschijnlijk heb ik toen dus niet goed geluisterd. Dat kan best, want na mijn kleutertijd was ik eigenlijk niet zo erg meer geïnteresseerd in sprookjesverhalen.

Wat ik van de kant van de mutualiteit te horen kreeg was dat ik blij mocht zijn het fundamenteel recht te hebben om een formeel geschil als dit aan te vechten. Mocht ik meer lef hebben dan zou ik daar aan toevoegen: "en de economie een zetje te geven door juristen, magistratuur en zo meer werk te verschaffen."

Rudi in zijn Meyra Optimus IIUiteindelijk heb ik van de rechter over de ganse lijn GELIJK gekregen. Zodat ik sinds een aantal dagen met een nieuwe rolstoel rond rijd. Hiernaast te zien. De ogen schijnbaar gesloten houden is klaarblijkelijk een gewoonte van me. Weliswaar enkel als ik wordt gefotografeerd. Tijdens het rijden houd ik ze steeds spiedend geopend!

Ben ik nu blij? Neen. Want deze rolstoel, waar ik dagdagelijks gemiddeld 15 uur in doorbreng, heb ik kunnen kiezen uit slechts 3 modellen. Uiteraard worden er meer verschillende modellen gefabriceerd. Maar die hebben geen RIZIV-goedkeuring, een voorwaarde om een tussenkomst van deze organisatie te bekomen. Over de manier van samenstellen van de lijst der hulpmiddelen die voor een gedeeltelijke terugbetaling in aanmerking komen, heb ik ook mijn bedenkingen, maar daar ga ik hier geen woorden aan vuil maken. Want vuile woorden zijn vies. En van vieze dingen hou ik helemaal niet.

Inderdaad, je hebt het daarnet goed gelezen: 'gedeeltelijke' terugbetaling. Want, voor een immobiel persoon als ik nochtans onontbeerlijke opties zoals bijvoorbeeld elektrisch verstelbare beensteunen, worden als "luxe' beschouwd. In mijn geval betekent dit dat er een goeie 2.500 Euro aan voor mij noodzakelijke opties, uit eigen zak dient te worden betaald. Tenzij het Vlaams Agentschap voor personen met een handicap, het VAPH, vroeger bekend als 'het Vlaams Fonds', wil tussenbeide komen. Laat het me hopen!

Gisteren kreeg ik als toemaatje vanwege mijn advocaat een 'staat van erelonen en onkosten' in deze zaak. Maar liefst een kleine 3.100 Euro. Waarvan de tegenpartij door de rechter veroordeeld werd tot het betalen van een belachelijke som van 248,64 Euro rechtsplegingvergoeding. Een bedrag waarvoor een beetje advocaat nog niet eens het bed uit komt.

Begrijp me dus helemaal niet verkeerd. Mijn advocaat rekent me geen Euro te veel aan. Maar deze zaak toont eens te meer aan hoe ONRECHTVAARDIG deze rechtsstaat is. Want ik ben meermaals de verliezende partij. Jarenlang heb ik mij slechts uiterst beperkt kunnen verplaatsen. Dat ik vroeg of laat gelijk ging krijgen stond voor mij vast, gezien het sterk en sluitend dossier. Maar de onzekerheid over het 'wanneer' en wat het uiteindelijk zou kosten zorgde voor een zware psychische druk. En vooral de beperkte verplaatsingsmogelijkheden met mijn kroost baarde mij zorgen. En nu ik terug mobiel ben zijn mijn kinderen pubers, die er inmiddels geen behoefte meer aan hebben om met hun vader van hot naar her te rijden. De verloren jaren kunnen dus nooit meer worden gerecupereerd.

Het inkrimpen van mijn uitkering had gevolgen voor de financiële situatie van ons gezin. En wel in die mate dat mijn echtgenote een extra job aanvatte. Want we moesten inmiddels toch rondkomen! Nu de ziekenbond werd veroordeeld tot betaling van het ten onrechte niet uitgekeerde bedrag, zal dit allicht verloren moeite zijn geweest, want waarschijnlijk verdwijnt alles als belastinggeld in de staatskas.

Ook goed voor een ander is het feit dat mijn nieuwe rolstoel pas drie jaar na de voorziene hernieuwingtermijn werd afgeleverd. In plaats van binnen twee jaar opnieuw recht te hebben op een ander vehikel, moet het RIZIV mij dit nu pas vijf jaar van heden toestaan.

Waar is de vergoeding voor alle tijd en energie die ik noodgedwongen in dit dossier heb moeten steken. En voor alle slapeloze nachten? Voor de geleden morele schade? Voor de 1.500 Euro herstellingskosten aan mijn oude rolstoel die ik met eigen middelen heb moeten betalen. Uitgaven die er niet zouden geweest zijn als ik tijdig en rechtmatig had beschikt over een nieuw exemplaar. Heb ik er in deze zaak uiteindelijk iets bij gewonnen? Neen, slechts verkregen waar ik recht op had. Zonder extra's. Althans niet in de positieve zin. Waar moet ik trouwens dat geld om mijn advocaat te betalen vandaan toveren? De meeste mensen maken zich momenteel op om op reis te gaan. Mijn gezin kan beginnen bezuinigen en sparen voor de Euro's om mijn raadsman te betalen voor het behandelen van een kwestie die er nooit één had mogen zijn. Pesterijen om de sociaal zwakken klein te houden, noem ik het! Justitie is enkel goed en betaalbaar voor de rijken.

En hoe zit het met de tegenpartij? Die verlaat met opgeheven hoofd, zonder scrupules en straffeloos het strijdtoneel! Die hebben immers niks gewonnen, maar ook niks verloren. En worden niet gesanctioneerd voor de fouten die ze maakten. Dat beetje gerechtskosten is een peulschil voor zulk een organisatie. En het zijn bovendien hun leden die er gezamenlijk voor opdraaien, dus wat zou het hen deren...?

Ben ik boos? Neen, helemaal niet. Woedend ben ik! Met recht en rede, mijn gedacht! En moest ik weten dat dergelijk onrecht enkel mij werd aangedaan, dan zou ik er mij nog mee kunnen verzoenen. Het is nu eenmaal een feit dat ik een schlemiel ben, een pechvogel pur sang, Dat voortdurend tegenslag hebben is mijn niet te ontlopen lot, en daar leef ik mee. Ongefrustreerd, maar gelaten, volgens mij de aangewezen manier om met dergelijk gegeven om te gaan.

Jammer genoeg ben ik evenwel NIET de enige persoon die dergelijke schandalige onbillijkheid te beurt valt. Al te vaak komt het voor en veel te veel mensen ondergaan een soortgelijk lot. En gaan psychisch, fysisch en/of financieel  ten onder aan hetgeen hen onterecht wordt aangedaan! Als dit de democratie is, dan kan ik enkel concluderen dat deze, zoals de ongewassen kloten van een hond, danig stinkt!

En doen 'onze' politici er daadwerkelijk iets aan om dergelijke onrechtvaardigheden uit ons rechtssysteem te bannen? Neen, zo blijkt uit de praktijk. Of althans veel te weinig. "We willen wel, maar we kunnen niet" is een vaak gehoorde uitspraak. Tja, als zij het niet kunnen, wie dan wel?

Ondertussen vult het klootjesvolk gedwee een bolletje op achter de koeketine die zichzelf op haar voordeligst aanprijst op de verkiezingsaffiches of de kandidaat die het meest rad van tong is en er daardoor veelal in slaagt de mensen een rad voor de ogen te draaien. Het staat elkeen vrij mij van het tegendeel bewijs te leveren. In voorkomend geval zal ik met graagte mijn mening herzien en mijn excuses aanbieden.

07-12-08

Vaarwel, lieve Sint!

Afscheid Sint

Dat Sinterklaasgedoe is dus achter de rug. Jammer, want ik hou wel van die sfeer rond de Heilige man: zijn komst per stoomboot, zijn Pieten, zijn schimmel, de schoenen aan de schouw, de pakjes en snoepjes die de hij brengt, et cetera... Mijn 12-jarige zoons waren opgetogen dat de Sint hen toch nog een keertje in zijn rittenschema had laten staan. Dit ondanks het feit dat ze reeds naar de middelbare school gaan. Brian vond het eigenlijk niet fair dat broer Austin evenveel had gekregen als hijzelf. Want Brian was de enige die de ruimte rond onze open haard had vrijgemaakt en een beker melk en zelfs een stoeltje had klaargezet voor de ultrabejaarde Sinterklaas. En zijn schoen aan de schouw had gezet!

Piratenvlag

Elk een piratenvlag op een stok, en een open doos vol letterkoekjes en gesuikerde picknickjes, waarin telkens 5 chocoladen figuurtjes stonden geplaatst. Brian kwam gisterenochtend als eerste naar beneden en keek nogal sip toen hij merkte dat het per e-mail aan de Sint gevraagde 'grote' geschenk niet op hem lag te wachten. De jongen nam de vlag uit het plastiekje, zwaaide er even mee en nam toen de opgerolde brief uit de doos waarin een kaartje lag met zijn naam op. Hij haalde het blauwe lint, waarmee het schrijfsel was opgerold, eraf en begon te lezen. Zijn gezicht klaarde op! Hij keek naast, en vervolgens in de doos, nam in beide handen een chocoladebeeldje, schudde ermee terwijl hij ze het één voor het ander aan zijn oor hield. En glimlachte! Hij bekeek de onderkant van de figuurtjes, zag ik elk een gaatje, keek erin, maar kon door die kleine opening niet aan hetgeen er blijkbaar in de holle postuurtjes zat. Dan maar de grove middelen gebruikt: één hap en Piet was de helft van zijn hoofd kwijt! En Brian 10 € rijker!

10 Euro x 5 (klein)

De andere chocoladen figuurtjes ondergingen hetzelfde lot. En de pietzak vond in elk van hen een opgerold tientje, zodat de totale buit voor mijn blije zoon 50 € bedroeg! We hebben wel gewisseld. Brian kreeg van mij een mooi 50 € biljet, in ruil voor die vijf met chocolade besmeurde tientjes. Die ik sneller zal kwijt raken dan me lief is. Om brood te kopen, bijvoorbeeld. Zo krijgt die bakker nog iets van wat bij hem gekocht had kunnen zijn, als de goede Sint het niet had gebracht! Knipogen

Austin kwam pas na negen uur de living binnen. Mijn kinesist was toen net bezig met de dagelijkse mobilisatie van mijn ledematen. Mijn zoon kwam me eerst groeten en ging toen zitten op het melkstoeltje dat zijn broer daar voor Sinterklaas had klaargezet en nam zijn doos op de schoot. Niet voor lang, want hij verhuisde bijna onmiddellijk naar het computertafeltje. Ook bij hem kwam eerst de piratenvlag aan de beurt, en vervolgens de brief. Hij nam die door en legde deze vervolgens naast de doos. Die hij langs alle kanten bekeek. Liggend op mijn bed kon ik de wisselende gelaatsexpressie en alle handelingen van de jongen perfect volgen. Fantastisch!  Zo zag ik Austin een chocoladen figuurtje opheffen, en kijken of er iets onder lag. Noppes! Vervolgens wroette hij in de laag koekjes. Uiteraard ook zonder resultaat. Met een onderzoekende blik bekeek Austin vervolgens de lichtbruine, fondant en dat ene witte postuurtje. Bingo! Ook hij brak ze één voor één kapot en was uiterst blij met de vangst!

Er zijn gisteren, door mijn tweeling, de ganse dag door, behoorlijk wat koekjes en stukjes chocolade naar binnen gespeeld. En de jongens deelden met me, dus ik kon gelukkig  participeren in de vreugde! Hopelijk kan ik net zo tevreden zijn als ze, na de examenperiode, waarin ze zich nu bevinden, binnenkort thuiskomen met hun schoolrapport. Lachen

18-10-08

Krijtlijn

Begin augustus van dit kalenderjaar startte ik, geheel ongepland, met deze weblog. Toen ik mijn eerste berichtjes had gepubliceerd, besefte ik meteen dat, zo ik wou dat deze gelezen werden, de potentiële lezers me moesten weten te vinden. Dat dit niet vanzelf zou gaan, was evident. Een eerste stap was de link naar mijn blog doorsturen naar vrijwel iedereen van wie het e-mailadres zich in mijn adressenboek bevindt. En tevens naar alle personen wiens website ik de voorbije twaalf maand had bezocht, en die ik de moeite waard had gevonden om er een bladwijzer voor te maken (= toevoegen aan favorieten, voor hen die volharden in het gebruik van Internet Explorer).

Sofie Vanhoutte

Eén van die bewaarde links was deze naar de site van Sofie Vanhoutte, een West-Vlaamse jongedame met wielen onder haar poep, maar vooral met pit! Als je even googelt (*) met haar naam dan sta je op zijn minst verstelt van hetgeen je over Sofie te lezen krijgt. Dit is ongetwijfeld een moedig meisje met inhoud, visie en sociaal engagement. Een juffrouw met een realistische kijk op het leven, waar ze zich lustig doorheen spartelt. Een bezige bij die al heel wat heeft ondernomen. En dus helemaal 'geen zittend gat' heeft. Althans figuurlijk niet! Knipogen

Tot daar een korte voorstelling van Sofie. Die blijkbaar prompt inging op de uitnodiging om mijn weblog te bezoeken en me naderhand verblijdde met een leuke reactie. En, schrander als deze juffer is, van de gelegenheid gebruik maakte om me te attenderen op een organisatie, waarvan zij één van de initiatiefnemers is. Krijtlijn is de naam.

Krijtlijn

De nobele bedoeling van deze organisatie is het coachen van personen, wiens levenskwaliteit danig wordt bemoeilijkt door bijvoorbeeld een fysieke beperking. Met de intentie deze mensen bij te staan in hun persoonlijke ontwikkeling. Hen mondig en weerbaar te maken, te helpen en te ondersteunen in het ontwikkelen van hun favoriete activiteiten. Met als ultiem objectief de, in beginsel 'kans'arme doelgroep, toch 'kansen' te bezorgen en hen daarmee de aanzet te geven tot een zo succesvol en plezant mogelijk leven! De vereniging wil zich trouwens niet louter beperken tot mensen van bij ons, maar, onder de naam 'Chalkline', ook activiteiten ontwikkelen in het buitenland. Inclusief ontwikkelingslanden, alwaar dit zal gebeuren in samenwerking met aldaar actieve NGO's.

Euro's - Collage - 000

Als die, op heden nog niet opgedaagde sponsor voor mijn busje, na de aankoop van dit vehikel, nog wat Eurobiljetten met een groot cijfer op, over heeft, dan zal ik hem het overhandigen van een financiële bijdrage aan de Krijtlijn warm aanbevelen! Lachen

(*) volgens het 'Groene Boekje' en 'Van Daele' de enige juiste schrijfwijze.

03-09-08

Gewonnen!

Het ziet er naar uit dat mijn levenslot een ernstige wending gaat nemen. In de positieve zin, wel te verstaan! Alle begrip voor jullie ongeloof, want ik kan het zélf ook nauwelijks geloven. Het is namelijk zo dat ik op deze dag, vandaag dus, zo maar liefst drie (3!) unieke meldingen kreeg van financiële buitenkansen!

En het betreft hier géén gratis plaatsing op ebay, of gratis fotoprints bij Extrafilm, of een kortingbon bij Yves Rocher Winkels. Neen! Met alle respect voor de waarde van dergelijke aanbiedingen, maar wat mij ten deel valt is véél aanzienlijker!

Het begon bij het openen van mijn e-brievenbus, deze ochtend omstreeks 8 uur. Daarin vond ik, zoals gewoonlijk, in de eerste plaats de berichten van de kranten met de hoofdlijnen uit het nieuws van de dag. Voorts ook enige spam en andere junkmail, die door de mazen van de beveiligingsmuur was geglipt. En naast de persoonlijke en zakelijke berichten, waarvoor ik die elektronische brievenbus in eerste instantie heb en gebruik, waren er ook enkele berichten met aanbiedingen in de trant van de eerder vermelde.

Mijn aandacht werd echter getrokken door een bericht dat niet echt thuishoorde in het hoger vermeld lijstje. Een jongedame, met een niet uitspreekbare familienaam, meldde me, in niet geheel correct Engels, er naar te ‘verlangen' om een zakenrelatie met mij te beginnen. Ze uitte begrip voor mijn vanzelfsprekende verwondering, omtrent haar verzoek, aangezien we niet eerder contact hadden met elkaar, en begon vervolgens haar verhaal. De genaamde Zaina Ishaaqismail blijkt enig kind te zijn van een Ivoriaanse handelaar in goud en cocoa (wat een combinatie!), met vestigingen in Accra (Ghana) en Abidjan (Ivoorkust). Het (figuurlijk) arme schaap haar pa werd recent, tijdens een zakenreis, vermoord. Door zijn zakenpartners! Met vergif!

Walking world globe - 000

Jongens toch, waar gaat de wereld heen? Soit. Op zijn sterbed heeft de onfortuinlijke man, met een laatste ademstoot, dochterlief nog net kunnen vertellen dat hij wat geld heeft veilig gesteld, op een bankrekening in Abidjan. Op haar naam. Een bedrag van maar liefst 6.500,000 USD. Reken uit, dat is wel bijna 4,5 miljoen Euro, hé! Hoe ik dat meisje kan helpen, staat nergens te lezen. Net zo min als hoeveel ik daar concreet mee kan rapen. Maar zelfs als ik voor alle moeite slechts 1 (één) luttel procentje ontvang, dan krijg ik toch nog 45.000 Euro toebedeeld! Zaina vroeg me, na het lezen van het bericht, haar terstond te contacteren op haar privé e-mail adres, dat ze erbij vermeldde.

En daar hield het vandaag niet bij op. Een ander Engelstalig bericht, van een zekere mevrouw Angela Jones, bracht de tijding dat ‘mijn e-mail adres' één van de 50 gelukkigen was die geselecteerd waren om een bedrag te ontvangen van 1.200.000 Euro's. Gewonnen met ‘El Gordo de la Primitiva'! Een loterij, veronderstel ik. En dat zomaar, zonder dat ik heb meegespeeld of erom heb gevraagd! Wel een beetje raar dat mijn contactpersoon een zekere Dr. Robert Brook is. En de e-mail adressen van het ‘claim departement' nogal dubieus ogen. Maar er staat ook een telefoonnummer bij, met de Spaanse landcode als voorvoegsel. Laat mij daar aanstonds maar eens naar bellen, want volgens het bericht was er haast bij!

Het volgende bericht, ook al opgesteld in het Engels, of althans iets dat daar waarschijnlijk voor moet doorgaan, laat mij, in het onderwerp weten, dat ik ‘in totaal €610,000 euros' heb gewonnen. Ik keek mis en dacht dat het ‘slechts' 10.000 flappen waren.  Maar wat bleek, eens ik het bericht had geopend? Dat ik maar liefst 610,000 Euro's heb gewonnen. Dringend mijn tussenpersoon  contacteren, een zekere Frank P., met een Spaans e-mail adres. Dat is wat me werd aangeraden door de ondertekenaar van de kennisgeving, een zekere mevrouw G. Alonso, Zeg nu nog eens dat de vrouwen mij niet graag zien!

Mijn geluk kan blijkbaar niet op vandaag! Dit allemaal slechts één etmaal nadat ik de rekeningen ontving, voor de recente herstellingen aan mijn invalidenkarretje. Een goeie 1.100 Euro! Maar uiteindelijk slechts een kleinigheidje, nu het er naar uitziet dat ik spoedig rijk zal zijn!

Was het leven maar zo rooskleurig als sommigen ons willen doen geloven. Kon men maar zo gemakkelijk prijzen winnen, geld vergaren, rijk worden... Het zou wat zijn! Véle mensen zouden dan trouwens nog niet tevreden zijn. Want ‘veel' hebben doet verlangen naar ‘méér' en zelfs naar ‘nog véél méér'. Maar dat wist je wellicht reeds.

Dat fabeltjes geloven en hopen op fabelachtige winsten door niks meer te presteren, dan ingaan op een e-mail bericht, dat zulks suggereert, laat ik aan anderen over. Zelf blijf ik liever met beide voeten op de steunen zitten van mijn elektrisch aangedreven zitstoel. En herhaal bij deze mijn oproep voor financiële steun om mij een busje aan te kunnen kopen, voor het vergroten van mijn mobiliteit. Of had ik dat nog niet eerder gevraagd? Het ziet er jandorie naar uit dat ik me toch nog laat meeslepen in illusies!

15-08-08

Euro’s

Hier elke dag een berichtje blijven plaatsen, dat zal er niet steeds van komen, denk ik. Dat hoeft ook niet. Dit is geen dagboek. Niet dat er niet elk etmaal iets gebeurt dat misschien interessant genoeg is om met anderen te delen, maar veelal komen die gebeurtenissen op hetzelfde neer of betreft het situaties die gelijkaardig zijn aan reeds eerder beschreven voorvallen. Mijn schrijfsels moeten toch enigszins boeiend blijven, nietwaar? Zodat jullie van tijd tot tijd langskomen om ze te lezen!

Maar ik moet ook nog de tijd en de kracht vinden om wat er in mijn hoofd zit, met behulp van mijn tekstverwerker, aan de harde schijf van mijn schootcomputer toe te vertrouwen. Bovendien is dit slechts amusement. Ik verdien er niks mee. Waardering wel, ja, en dat geeft mij een heel goed gevoel, dus uiterst waardevol ten bate van mijn geestelijke gezondheid.

Op financieel vlak kom ik met het schrijven op deze weblog evenwel helemaal niet vooruit. Tenzij Onze Lieve Heer mij genadig is en een welgesteld persoon mijn stukjes leest, ergo mijn noden achterhaalt, en haar of zijn bankkluis opent om een deel(tje) van wat daar toch maar ligt niks te doen, met veel liefde aan mij te doneren! Maar daar reken ik niet op. Als ik zo zie wat er in de wereld gebeurt, krijg ik immers een sterk vermoeden dat de lieve God reeds lang met pensioen is en men tot op heden voor de schepper géén opvolger vond.

Euro's

Ik geef eerlijk toe dat ik liefst iets verdien aan hetgeen ik presteer. Dat ik graag ons gezinsinkomen wat zou opkrikken. Maar dat blijft ontzettend moeilijk als je leeft van een uitkering. De Belgische ziekteverzekering is immers een vangnetsysteem, dat enkel in werking treedt als er geen andere vergoeding is waarop men zich kan beroepen. In de praktijk komt het er dus op neer dat al wat je als steuntrekkende verdient, in mindering wordt gebracht op je uitkering. Erg demotiverend, dus.

Er is wel een gedeelte vrijgesteld, maar dat is minimaal. En vindt maar eens een job waarmee je slechts net datgene verdient dat is toegelaten. De medisch adviseur van je ziekenbond moet je trouwens eerst toestemming verlenen vooraleer je aan de slag kan. Ik heb daar ernstige bedenkingen bij en vind deze procedure dubieus en onrechtvaardig. Maar daar kunnen die artsen uieraard niks aan doen. Het maakt deel uit van de regelgeving in ons rechtssysteem.

Eén jaar heb ik het geprobeerd, bijverdienen. Haast bovenmenselijke inspanningen geleverd, om het jaar daarop, na ontvangst van mijn belastingbrief, vast te stellen dat alle werk en moeite tevergeefs waren geweest. Aan het eind van de rit was het saldo negatief! Dat doe ik geen tweede keer! Werken en er niks extra aan overhouden, of zoals ik toen voorhad, er geld bij inschieten, dat is niks voor mij. Voor niemand niet, denk ik.

Naïef als ik was contacteerde ik tientallen politici om deze onrechtvaardigheid aan de kaak te stellen en hen aan te zetten actie te ondernemen om hier spoedig een einde aan te maken. Wonderwel kreeg ik gehoor bij diverse mandatarissen uit zowel het Vlaamse als het nationale parlement. Zelfs van mijn naamgenoot Rudy Demotte, toenmalig federaal minister van Volksgezondheid en Sociale Zaken, kreeg ik na enig aandringen, een antwoord. Allemaal weinig hoopgevend.  Op mijn aangeven werden ook enkele parlementaire vragen gesteld en mogelijks zelfs andere initiatieven genomen, maar tot enige wezenlijke verandering (lees: verbetering) heeft dat, bij mijn weten, niet geleid.

Mijn gezondheid is te labiel, mijn kracht en uithoudingsvermogen te beperkt en mijn afhankelijkheid van derden en mijn immobiliteit te groot om een ‘gewone’ voltijdse job uit te oefenen. En met de verantwoordelijkheid over een gezin, is het niet verstandig om, op welk vlak dan ook, onnodige risico’s te nemen. Een uitzichtloze toestand, dus, zoals de zaken er nu voorstaan. En ik ben allerminst de enige die hieronder te lijden heeft.

Of en hoe dit grondwettelijk kan worden geregeld, dat weet ik niet omdat ik daar geen verstand van heb. Maar hen die er wél kaas van hebben gegeten, verzoek ik om voor mensen zoals ik een mogelijkheid te creëren om hun inkomen te vergroten, door in de mate van het mogelijke, en op momenten dat het lukt, bezoldigde beroepsactiviteiten uit te oefenen. Zolang aan onze uitkering niet wordt geraakt, mag dat dan, wat mij betreft, zwaar belast worden, maar hetgeen er van overblijft hebben we dan toch.

En dat extraatje kunnen ik, en ongetwijfeld vele anderen in éénzelfde positie, uitermate goed gebruiken. Niet om op te potten, maar om de extra levenskosten te kunnen financieren om door het leven te gaan zoals de modale valide burger doet. Eens op reis gaan, bijvoorbeeld. Of een busje aankopen om ons te verplaatsen. Meteen ook goed voor de economie, want het ontvangen geld wordt geconsumeerd. Iedereen zou er met andere woorden gebaat mee zijn!

Jammer genoeg is blijkbaar momenteel het maatschappelijk en politiek draagvlak nog steeds te klein om (vlug) een dergelijk systeem te verwezenlijken. Maar het tij zal waarschijnlijk ooit wel eens keren, wens en vermoed ik. En ik wil er best mee voor blijven ijveren. Maar het zou mij ten zeerste verbazen mocht ik er in mijn leven nog resultaat van zien. Toch durf ik te hopen dat ik mij in deze helemaal vergis!