20-12-09

Vijf huizen & ander fraais op de boerenbuiten

 

Heel af en toe rij ik eens naar mijn ouders. Mijn ma en pa zijn nog steeds woonachtig op de plek en in de gemeente, waar ik mijn jeugd doorbracht. Hun huis staat meer bepaald in een gehucht van een deelgemeente van de stad waar ik op heden woon, en op ongeveer 6 kilometer afstand van het huis dat ik samen met mijn gezinsleden bewoon.

Mijn ouderlijk huis is gelegen op, zoals men placht te zeggen, de boerenbuiten. Alhoewel er daar heden ten dage niet veel boerderijen meer te vinden zijn. Veel boeren kozen eieren voor hun geld en incasseerden flink wat duiten toen grote delen van wat voorheen landbouwgebied was, een herbestemming kreeg als woonzone. Goedkope landbouwgronden, die tot dan toe dienst deden als wei- of akkerland, werden ineens waardevolle percelen bouwgrond.

Massaal werden er verkavelingvergunningen aangevraagd en werden grote stukken grond verdeeld in meerdere delen of kavels en te koop aangeboden als grond voor woningbouw. Inmiddels was in onze buurt, als ik het mij goed herinner, wat chronologie betreft, ook de ruilverkaveling in volle gang. Waarbij de plaatselijke boeren, op vrijwillige basis, hun her en der gelegen kleine blokjes landbouwgrond onderling ruilden voor stukken land welke dichter bij hun erf waren gelegen. Vaak ontstonden hierdoor grotere percelen agrarische grond, waardoor het landschap in sterke mate veranderde.

Zo herinner ik mij het bestaan van enkele kleine percelen dicht bij ons huis, die bij elkaar werden gevoegd tot één grote akker. De redelijk jonge eigenaar dempte daarvoor zelfs de tussenliggende grachten. Zodat hij het ganse terrein ineens kon ploegen, bezaaien, sproeien, oogsten... Maar vaak reed hij zich met zijn tractor bijna of werkelijk vast in de drassige stroken land waar voorheen een sloot was. Dat die greppel er daarvoor was ontstaan, of aangelegd, met een reden, dat die met name zorgde voor de afwatering, dat had die kerel blijkbaar over het hoofd gezien. Met als gevolg dat hij af en toe naar zijn boerenerf mocht lopen om vrouw of knecht op te trommelen om met hun tweede tractor, of deze van een bereidwillige collega, zijn zware tractor los te trekken uit de modder.

Later werd de verkaveling professioneler aangepakt. En werd er wel rekening gehouden met de natuurelementen, werden er verkavelingwegen aangelegd ten bate van de bereikbaarheid van de kavels voor de boeren, maar ook paden voor recreatief fietsverkeer in landbouwgebied. En hier en daar werden er nieuwe bosjes aangelegd en andere stukjes natuurgebied.

Naast het telen van gewassen voor eigen gebruik, grotendeels voedsel voor de beesten, werden er op de akkers voornamelijk suikerbieten verbouwd. Maar sinds de suikerfabriek in een naburige gemeente, zowat anderhalf jaar geleden haar activiteiten stopzette, is daar een einde aan gekomen. Vandaag de dag worden de meeste akkers door de overgebleven boeren verpacht aan industriële landbouwbedrijven. Elders verbouwen die soms maïs, maar op de landbouwgronden in de buurt van mijn ouderlijke woonst worden hoofdzakelijk aardappelen geteeld.

Niet alleen het landschappelijk uiterlijk van de buurt waar ik opgroeide is grondig gewijzigd. Daar waar er vroeger aan de straatkant veel akkers en weilanden grensden, zijn die gronden nu op veel plaatsen bebouwd met woningen, omgeven door een tuintje. En veel oude hoeves werden hetzij gerenoveerd, hetzij afgebroken en vervangen door een nieuwbouwwoning. Bovendien is de straat waar mijn ouders wonen sinds een tweetal decennia voorzien van een van de rijbaan afgescheiden tweerichtingsfietspad.

Een opmerkelijke plek in deze straat, waar de bebouwing, zoals weleer nog steeds voornamelijk bestaat uit vrijstaande woningen en hier en daar twee huizen in een halfopen bebouwing, is één rijtje aaneen gebouwde huizen. Een locatie die in onze buurt als 'de vijfhuizen' werd aangeduid. Nochtans waren het er slecht vier. Maar niemand leek zich aan dit detail te storen. Behalve ik dan, die als klein ventje deze foute benaming belachelijk vond. Maar geen enkele persoon leek gehoor te geven aan mijn gedacht hieromtrent. Mogelijks te wijten aan het feit dat ik te 'beschaamd' was om er openlijk voor uit te komen?

Later kwamen twee van de vier huisjes in handen van één persoon, die ze samenvoegde tot één, wat ruimer huis. Dus sindsdien bestaat het huizenrijtje slechts uit drie woningen. Maar tot op de dag van vandaag worden deze aaneen gebouwde woningen, in de buurt, zowel door de mensen die er al jaren wonen, als door de nieuwkomers, nog steeds 'de vijfhuizen' genoemd!

19-08-09

Volksvermaak op ‘t platteland

 

Op 15 augustus was ik aanwezig op de Hoevefeesten van de Landelijke Raad Lokeren. Vijf van de zes lokale afdelingen, ook gilden genoemd, namen het die namiddag, met gemengd samengestelde Oogstfeestengroepen, tegen elkaar op in volksspelen als touwtrekken, op ronde balen stro lopen en een waterdoorgeef estafette parcours. Bij dat laatste spelonderdeel meldde de commentator van dienst schalks, dat het bestuur van de Raad had beslist dat vanaf de volgende editie van de feesten, bij waterspelletjes, de dames geen BH mochten dragen. Lachen

Bloedheet was het op dat grasveld waar deze activiteiten plaatsvonden. Daarom verplaatste ik mij op een zeker moment naar een plekje wat verderop, in de schaduw. Onder de bomen zaten al wat oudere mensen. Maar ik zag nog een koel plaatsje, tussen de met boomschorssnippers verhardde inrit en uitrit naar de parkeerruimte. Daar was een smalle grasstrook waar ik de automobilisten niet hinderde, uit de zon stond en toch nog iets kon zien van de spelen op het terrein.

Eens ik mijn plekje had ingenomen, reed ik zachtjes nog wat achteruit. Tot ik een mannenstem "Stop!" hoorde roepen. En de bij de stem horende persoon voor mijn ogen verscheen. Er bleek tussen die twee toegangswegen tot het terrein, een weiland, een stukje gracht te liggen. Niet zichtbaar door het hoge gras. Was ik nog 10 centimeter verder naar achteren gereden, dan was ik daar pardoes in gesukkeld en had ik allicht nooit dit verslagje kunnen typen.

Brian on stageDie volksspelenwedstrijd eindigde uiteindelijk op een gelijkstand. Om te beslissen wie de beker mee naar huis mocht nemen werd er een extra touwtrekspel ingelast, waarin van beide ploegen 6 sterke mannen het tegen elkaar opnamen. Een spannende finale, die werd gewonnen door Eksaarde. De plek waar ik van afkomstig ben. Toeval?

Geen toeval was het dat de playbackwedstrijd voor kinderen, die plaats vond in de late namiddag, gewonnen werd door mijn zoon Brian. De act van de andere kinderen was ook goed hoor en leuk om naar te kijken. Maar Brian was subliem in zijn opvoering van het liedje 'Buma in me zak' van de Nederlandse rapformatie 'De Jeugd van Tegenwoordig'. Hij heeft het twee keer mogen brengen. Grappig vond ik het dat jong en oud vrolijk zat mee te klappen en te bewegen en met de armen te zwaaien, maar allicht enkel wat jeugdigen en ikzelf, omdat ik vooraf de tekst had gelezen Lachen, de inhoud van het lied min of meer begrepen.

Brian on stage, detailNa de playback optredens, tijdens de beraadslaging door de jury, bracht 'Matthias', een jonge artiest uit de buurt, live enkele liedjes van Eddy Wally, De Zangeres Zonder Naam en nog een andere levensliedjesartiest. En later op de avond was er dan nog een linedans initiatie en een hoevefuif waarop de muziek gebracht door werd een lokale covergroep. Die band was nog steeds aan het spelen toen ik door de onverlichte laan, van het terrein naar de hoofdweg reed. Een ongeplande, doch ideale gelegenheid om de verlichting van mijn nieuwe rolstoel uit te testen. Met een bevredigend resultaat!

Nu ik het toch al even over muziek had, wil ik de gelegenheid te baat nemen om lezers uit Lokeren en omgeving volgend evenement aan te bevelen: Tienerkoor Malaika brengt 'Abba en Queen in concert'. Op zaterdag 29 augustus om 19u30 in het Cultureel Centrum van Lokeren. Meer info vind je hier. Tienerkoor Malaika belooft het publiek mee te voeren in een wervelende show waarin liedjes zullen worden ten gehore gebracht zoals Dancing Queen, Bohemian Rhapsody, Mamma Mia & We will rock you!

Dit bruisend tienerkoor, vol van jeugdigheid en enthousiasme, is trouwens gelokaliseerd in Lokeren-Oudenbos. Nota bene de wijk Marina Wallywaarvan de gilde forfait gaf op de Hoevefeesten. Nochtans is dit een stadsdeel met heel wat actievelingen. Zo organiseert men aldaar, tijdens het jaarlijkse wijkkermisweekend, op zondag 23 augustus een loopwedstrijd voor jong (600m & 1.200m) en minder jong (5 km), waarop IEDEREEN (dus ook van buiten de streek) welkom is! Meer informatie daarover vind je bij medeorganisator First Fit.

Eén dag later, op mijn verjaardag, heeft de organiserende vereniging, als muzikale afsluiter van haar kermis, naast twee andere artiesten, ook niemand minder dan Marina Wally weten te strikken! Inderdaad, de dochter van de wereldwijd bekende charmezanger Eddy! Medioren, senioren en liefhebbers van het genre: mis die afspraak niet! Matthias zal vast ook op de eerste rij staan! Lachen