29-12-09

Goede voornemens

  

Het is zowat een traditie dat de mensen die deze wereldbol bevolken, op het einde van het kalenderjaar, aan hun omgeving hun intenties kenbaar maken voor het volgende jaar. Schrijver dezes doet daar telken jaar vlijtig aan mee. Niet zo zeer om te vermijden uit de toon te vallen, maar veeleer, om niet te zeggen volledig, uit overtuiging! Ook dit jaar heb ik gedurende de voorbije weken een heleboel goede voornemens gemaakt. Maar wachten tot het wisselen van de jaartallen om mijn bedoelingen ten uitvoer te brengen, daar zie ik het nut niet van in. Niks uitstellen tot morgen dat reeds vandaag kan worden gedaan, is mijn motto. Vandaar dat ik nu al bezig ben met het realiseren van mijn goede voornemens!

AfvallenZo heb ik een dikke week geleden de beslissing genomen om gezonder te eten en zelfs op dieet te gaan. En ben ik daar dan ook stante pede mee begonnen! Dat mooie dametje dat dit postje siert, heeft daar geen nood aan. Maar ik wel, dus! Niet dat ik al echt, wat je noemt, 'DIK' ben, maar een tiental kilogram vet mag er toch wel af. Niet uitsluitend en alleen ten bate van mijn gezondheid, maar ook om mijn verplaatsingen, van bed naar rolstoel en omgekeerd, vlotter en met minder inspanning van mijn verpleegkundigen te laten verlopen. Dubbele winst is dus mijn objectief. En ik ben overtuigd van een slaagkans van 100%. Deze (zelf)zekerheid wordt me ingegeven door de wetenschap behept te zijn met een karakter dat een hoog percentage volharding bevat!

Daarbovenop ga ik ook wat meer bewegen. Af en toe mijn elektrische rolstoel aan de kant laten staan en mij corpus al stappend verplaatsen, dat zit er helaas niet in. Mijn lichamelijk actief zijn beperkt zich tot het wat heen en weer wiebelen vanuit zitpositie. Waarmee ik uiteraard ook reeds ben gestart! Tot verbazing, of eerder zelfs verbijstering van mijn omgeving. Van de gezichten van hen die Cartoon 'Goede Voornemens' - 002getuige zijn van deze bezigheid kan ik zo aflezen dat zij toch hun bedenkingen hebben bij mijn uitleg dat deze lichaamsgymnastiek mijn doelbewuste keuze is. En dat ik niet aan het flippen ben. Althans niet meer dan gewoonlijk! Knipogen

Mijn voornemen van vorig jaar om ervoor te zorgen dat het inkomende postvak van mijn elektronische brievenbus nooit meer dan enkele onbehandelde berichten zou bevatten, bleek in de praktijk moeilijk realiseerbaar te zijn. Tot ik een goeie maand geleden schoonschip maakte in die map. Maar de quasi leegheid hield niet lang stand. Dus heb ik er gisteren maar weer eens werk van gemaakt en ben ik vast van plan vanaf nu alle inkomende berichten onmiddellijk te verwerken. Als ik zo nu en dan, uit overmacht wegens bijvoorbeeld geen tijd of geen zin, het spel een beetje vals speel, door te beantwoorden e-mails door te sluizen naar de map 'concepten', dan lukt het me ongetwijfeld om ook dit voornemen waar te maken! Lachen

Rich girl (klein)Wat ik ook al sinds enkele dagen doe, en tijdens het komende jaar absoluut wil volhouden, is dagelijks minstens één keer hartelijk te lachen. En een liedje te zingen. Of dit althans te proberen. Door de laatst vermeldde activiteit als eerste te plannen, zet de eerst gemelde bezigheid zich doorgaans spontaan in. Een goede combinatie dus en makkelijk zat! Hier luiden de motto's: 'Lachen is gezond' en 'Muziek verzacht de zeden', bovenop het profijt dat ik er mij op het vlak van afslanken mee doe, door de calorieën die bij deze bezigheden worden verbruikt.

Voorts is er nog een resem dingen die ik wil verwezenlijken, maar noodgedwongen pas na Nieuwjaar kan bewerkstelligen. Eén ervan is de aankoop van een aangepast busje. Dit moet me ook wel lukken zonder de steun van een sponsorende serviceclub, een vermogende zakenman om rust, een Lottowinnaar, een gepensioneerde herenboer, een oosterse oliesjeik of een (jonge) miljardairweduwe! Knipogen

Prettige eindejaarsdagen. Tot na de wisseling!

01-07-09

De avonturen van Rudi, zonder Co

 

Neen, ik ben niet geveld door de zon of in een diepe zomerslaap gezonken. En ook niet fysiek van de aardbol verdwenen,  Karel Van Miert, Yasmine, Farrah Fawcett, Michael Jackson en een resem andere mensen en dieren achterna.  Neen, het zou wat al te gortig zijn om net nu ik een nieuwe rolstoel heb en terug enigszins mobiel ben, het tijdige te ruilden voor het permanente einde.

De reden voor mijn verminderde activiteit alhier is te wijten aan het feit dat ik mijn een beetje moest reorganiseren, als rechtstreeks gevolg van het sinds zaterdagochtend op reis vetrekken van mijn huisgenoten. En ik mocht inderdaad niet mee. Mijn bijdrage aan hun vakantietrip blijft beperkt tot het meefinancieren van de reis. Nochtans was ik ook wel graag eens een tijdje weg 'gegaan' van mijn vaste verblijfsstek. Helaas... Wenkbrouw ophalen

Doorheen de jaren las ik in zo vele publicaties keer op keer dat ieder mens nood heeft en recht op seks en vakantie. Wat ik ervaar in mijn omgeving is dat men er blijkbaar, ter wille van de eigen gemakkelijkheid en gemoedsrust, vanuit gaat dat ik de uitzondering ben op de regel. Wat dus een totaal foute veronderstelling is. Want het is niet omdat ik met mijn willoos lichaam in een invalidenkarretje rondcross, dat ik geen noden, verlangens noch gevoelens heb. Die heb ik wel degelijk.

Maandagnamiddag reed ik naar het oudercontact op Brian zijn school. Als rolstoeler had ik het zalige genoegen buiten op de koer de leerkrachten van mijn kind te mogen spreken. Het gebouw is immers helemaal niet voorzien op zich op wielen voortbewegende medemensen.

Met het prachtige weer op die dag, was die, in wezen schandelijke ontoegankelijkheid, voor één keer geen straf, geen vernedering, maar daarentegen een zegen. Ik hoefde, in tegenstelling tot andere ouders immers niet in een, allicht door de warmte bevangen gang te gaan zitten vooraleer in een wellicht even muf klaslokaal te worden ontvangen. Neen, zalig in de schaduw van een boom vond ik mijn plekje!

Toen ik, in afwachting van een onderhoud met zijn klastitularis, door een mevrouw, naar ik vermoed werkzaam op het secretariaat van de school,  het rapport van zoon Brian kreeg overhandigd, dit met een bang hart opende en tot mijn grote vreugde het A-attest aantrof, raakte ik zowaar geëmotioneerd.

Gelukkig waren er geen vreemden in mijn onmiddellijke buurt, want door de emotie overmand zou spreken even moeilijk zijn geweest. Had ik dit nieuws op mijn eentje thuis vernomen, ik had waarlijk gehuild van opluchting en blijdschap. Jammer dat ik deze vreugde niet onmiddellijk met een naaste kon delen.

Een dag later was Austin zijn school aan de beurt. Per e-mail had ik met zijn klastitularis afgesproken, even voor de middag, in een lokaal op het gelijkvloers. Want ook deze school blinkt uit in haar ontoegankelijkheid voor minder mobiele medemensen.

De juf stond me al op te wachten... achter een gesloten deur. Het was dus geen slecht idee geweest om niet zonder assistente te komen, want anders had ik weer schoon alleen voor de deur kunnen staan wachten tot ik een passant kon aanspreken met het verzoek die deur voor me te openen. Met het gevaar dat ik, eens binnen, met de deur achter me dichtgeklapt, als een rat in de val had gezeten als daar niemand te bespeuren viel. Maar dat doemscenario viel me dus gelukkig niet ten deel. En ook hier ving ik een A- attest. Hoera!

Dol van vreugde ging ik, vooraleer huiswaarts te keren, een ritje maken. Onderweg at ik, in een schaduwplekje bezijden een verkeersarme straat, en met uitzicht op de spoorweg, mijn meegenomen boterhammen op. Eenzaam en alleen, want mens noch dier was te bespeuren in die buurt. Maar ik was in goed gezelschap: mijn eigen zelve! Knipogen

Op weg naar huis reed ik langsheen een verpauperde volksbuurt. Uit de tegenovergestelde richting kwam een wijkagent aangereden, die even nadien de straat dwarste en zijn bromfiets parkeerde ter hoogte van een rijhuisje op de hoek. Terstond hield ik halt, want mogelijks kreeg ik aanstonds wel een interessant tafereel te zien. Met mijn GSM in de hand, veinzend dat ik aan het telefoneren was, hield ik nauwlettend de agent in het oog. En was benieuwd welk schouwspel zich zo meteen in mijn gezichtsveld zou afspelen

De man, die zijn helm op het hoofd hield, belde aan bij het hoekhuis. Ging vervolgens twee stappen achteruit en wachtte af. Niemand deed open. Anderhalve minuut later zette de politiebeambte terug een stap naar voor en drukte met gestrekte arm op de bel.

Korte tijd later ging de deur langzaam open en verscheen er in de deuropening een knappe, niet al te grote griet van naar ik schat halfweg de twintig, met het lange blonde haar opgestoken in een dot. Het naakte lichaam nauwelijks bedekt doof een minuscule bikini! Blijkbaar gegeneerd hield ze één arm voor haar boezem. Nochtans had ze volgens mij weinig te verstoppen, want voor zover ik het vanuit mijn positie kon zien was het wicht aan de voorkant zo plat als een vijg. Wat evenwel niks afdoet aan haar schoonheid!

De agent wees met zijn rechterarm naar het wel een halve meter hoog staande gras en onkruid in het amper enkele vierkante meters groot voortuintje en de vele op elkaar gestapelde, barstensvolle huisvuilzakken die ook al voor de woning een plekje hadden gekregen. Het meisje maakte met haar vrije arm wat gebaren en ik zag haar ook bevestigend met het hoofd knikken. Allicht beloofde ze de wijkagent de vuilnis op te laten ruimen en de voortuin een beetje te fatsoeneren.

Blijkbaar volstond dat voor de agent, want de man kroop terug op zijn brommertje en reed er vandoor. Toen hij me gepasseerd was, borg ik mijn mobieltje weg. Dat voorwenden aan het bellen te zijn, was immers niet meer nodig. En dat schone mokkel was al lang terug in haar huurhuisje verdwenen. En lag allicht alweer te zonnen op haar terras of koertje of in haar achtertuin. Lachen

27-05-09

Visverstand, misverstand et cetera

 

Iemand is ontzettend boos op mij. En dan nog wel omwille van een futiliteit. Althans naar mijn mening. Want die mens in kwestie ziet dat totaal anders. En dat is diens recht. Dat staat zelfs in de 'Universele verklaring van de rechten van de mens.'

Waar het om gaat is het volgende. Op de blog van die persoon stond een foto van een goudvis in een bokaal. En in het bijschrift vertelde die kerel met trots dat dit zijn nieuwste aanwinst was.Goudvis - 000

Alhoewel ik er weet van heb dat die geschubde waterwezentjes waarschijnlijk een heel kort geheugen hebben (enkele seconden), en dat het dan allicht voor die diertjes weinig uitmaakt hoe groot de bassin is waarin ze moeten rondzwemmen, heb ik er toch iets tegen dat mensen goudvissen het leven laten slijten in zo een kale ronde glazen kom. Mijns inziens is dit trouwens een inbreuk op de 'Universele verklaring van de rechten van het dier.'

Godganse dagen rondjes zwemmen. En als afwisseling zo nu en dan de kom eens diagonaal kruisen. Dat is in mijn ogen een zielig vertoon. En als dat verhaal over dat ultra beperkte korte termijngeheugen van goudvissen een kwakkel is, zoals hier en daar wordt beweerd, dan leiden (eerder: lijden) die vissen wel een uiterst saai bestaan!

Het lijkt mij ook enerverend om daar als mens voortdurend naar te zitten staren. Naar een met water gevulde glazen bokaal, waarin een goudvis, eenzaam en alleen, schier eindeloze rondjes zwemt. Maar ieder zijn goesting, uiteraard!

Aangezien ik er, met de hierboven aangehaalde bedenkingen in mijn gedachten, niet veel voor voelde om op die kerel zijn 'heuglijke' mededeling ernstig te antwoorden, met een ongemeend proficiat, schreef ik een ludiek bedoelde reactie: "Ziet er lekker uit! Laat het je smaken!"

HaatmailDaarmee heb ik dus op die persoon zijn tenen getrapt. En ook op zijn ziel! Want, zo liet de verbolgen man me weten, deze nieuwe goudvis was er gekomen nadat de vorige door de in huis geslopen kater van de buren, uit die zwembokaal was gevist en half verorberd op het keukentapijt was achtergelaten. Alwaar die door zijn baasje werd gevonden. Terwijl de moorddadige kater, opgeschrikt door de komst van die manspersoon, er ijlings langs diens benen vandoor glipte.

Maar dat kon ik toch niet weten?! Nu ja, zo geraakt mijn map met ongewenste e-mail, naast die nare reclame, notificaties van gewonnen geldbedragen en andere onzinberichten, ook eens gevuld met wat haatmail!

Alhoewel, niet echt, want inderdaad, wederom hebben jullie een verzinsel gelezen dat ontsproten is uit mijn uiterst fantasierijke geest! Lachen

21-02-09

Zet je feestneus maar op!

Wat de kwestie met eci betreft, heb ik, per e-mail klacht ingediend bij bij de Federale Overheidsdienst Economie, ECI - logoAlgemene Directie Controle en Bemiddeling. Tevens liet ik hen weten het raar te vinden dat deze firma op haar briefwisseling enkel een antwoordnummer bij een postkantoor vermeldt. Geen adres van de maatschappelijke zetel, geen registratienummer bij het handelsregister, geen BTW- of ondernemersnummer, geen rechtsvorm, geen telefoonnummer, faxnummer of e-mailadres, geen vermelding van de algemene verkoopsvoorwaarden op de keerzijde. Kan dit allemaal zomaar? Mag deze firma boven de wet opereren? Of geldt voor hen een andere handelswetgeving dan voor de doorsnee ondernemer? Andere wetten dan voor (gewone) burgers? Afsluiten deed ik met een verzoek tot antwoord en actie, waarvoor ik de dienst bij voorbaat dankte.

Een kopie van dit schrijven, en een link naar mijn log van 19 februari, zond ik door naar mijnheer de Minister van Justitie, Stefaan De Clerck (CD&V), mevrouw de minister van economie, ondernemen, buitenlandse handel en wetenschapsbeleid, Patricia Ceysens (Open VLD) en de Minister voor Ondernemen en Vereenvoudigen, Vincent Van Quickenborne(Open VLD). 

Zet je feestneus maar op

En verbergt uwen kop

Zodat niemand kan zien

Of jij Jan bent of Fien

Zoals op vele plaatsen in Vlaanderen, is het ook hier Carnaval - Brianin de Durmestad Lokeren CARNAVALweekend. Voor mijn zoon Brian werd dit gisteren al ingezet met een CARNAVALsfuif, georganiseerd door en op school. Alle studenten van de eerste graad middelbaar onderwijs van zijn school waren uitgenodigd. Allen mochten zich van 19u tot 22u, verkleed in de gekste outfits, gaan uitleven.

Brian ging er dolenthousiast heen en werd uit de ganse meute verkozen tot BEST VERKLEDE JONGEN! Bij de meisjes was het een Pippi Langkous die met de eer ging lopen. Van Prins Stijn I kregen zij felicitaties en uit diens handen ontvingen zij ook hun beloning: een waardebon, te besteden bij Free Record Shop.

Zondagnamiddag trekt de CARNAVALstoet door de centrumstraten. Als het weer het toelaat en ik iemand bereid vind om me deftig aan te kleden, ga ik toch eens de sfeer opsnuiven, de boel bekijken en... confetti in mijn haar verzamelen zeker?! LachenLachenLachen

Aan iedereen een zalig zotskappenweekend gewenst! Stoer

19-02-09

Voor boek en plaat, deel zoveel

Tijdens die 'Liefdesweek' wou ik het onderwerp niet ter sprake brengen, maar nu kom ik er wel mee voor de dag.

Trouwe lezers herinneren zich misschien wel mijn eerdere logjes met betrekking tot ECI, de, sinds jaar en dag in Nederland en Vlaanderen actieve boekenclub.ECI - logo

Ook ik was gedurende meer dan twee decennia lid van deze club. En bestelde trouw, minstens vier keer per jaar, een item uit hun catalogus. In mei van vorig jaar zette ik mijn lidmaatschap evenwel stop. Maar aangezien je dit blijkbaar moet doen minstens één maand voor afloop van de lopende lidmaatschapsperiode, ben ik nog lid tot 31 maart van dit jaar. En diende ik dus nog orders te plaatsen.

E-mail - 001 (klein)Op 11 juni 2008 bestelde ik, via e-mail, het boek 'De donkere macht'. Men leverde mij, enkele dagen later verkeerdelijk het boek 'In de donkere nacht'.

Op 16 juni 2008 meldde ik ECI, per e-mail, deze vergissing.

Eind juli ontving ik met de brievenpost, een aanmaning met datum 21 juli 2008.

Per e-mail op 25 juli 2008, antwoordde ik hierop en herinnerde ECI aan mijn e-mail van 16 juni 2008, waarvan ik een kopie bijvoegde. Tevens herhaalde ik mijn verzoek om het niet door mij bestelde boek terug bij me af te halen.

Eind augustus ontving ik alweer een aanmaning, met datum 25 augustus 2008. Daarin werd me zelfs een aanmaningskost in rekening gebracht.

Op 11 september 2008 reageerde ik hierop en eiste van ECI de ONMIDDELLIJKE rectificatie van hun fout.Aanmaning - 000


Op 15 september 2008 meldde ECI me niet aan mijn verzoek te kunnen voldoen.


Evenwel blijft deze firma mij voortdurend lastig vallen met aanmaningen. Wat ik heel vervelend vind! Daarom contacteerde ik per e-mail de lokale Politie. Met het hierboven vermeldde verhaal en de vraag of ik bijvoorbeeld, door bij hen een klacht tegen ECI in te dienen, een einde kan maken aan deze ongewenste brievenstroom.

Politie logoDe volgende dag ontving ik reeds een antwoord. Een commissaris van de lokale politie meldde me dat het aangehaalde geen strafrechtelijk feit is. Het kadert in een koop-verkoop. De man suggereerde om, zo ik er lid van ben of word, me te wenden tot een consumentenvereniging, die enige druk kunnen uitoefenen, en anders tot een raadsman.

De man vervolgde met te melden dat het gerecht, in casu de politie, mij in deze geen verdere hulp kan bieden. Dat dit een burgerlijke zaak is. Dat zij, op mijn verzoek, een proces-verbaal kunnen opstellen, maar dat dit zelfs niet naar het parket wordt gezonden. Het blijft binnen de administratie van de lokale politiepost en er wordt verder niets mee gedaan. Zij doen zelf geen verder onderzoek.

De commissaris sloot af met de melding het spijtig te vinden mij geen positiever nieuws te kunnen brengen.

Met een e-mail terug dankte ik de man welgemeend voor het snel en accuraat antwoord, dat jammer genoeg niet positief was

Verbaasde het antwoord me? Neen, helemaal niet! Het is immers niet de eerste keer dat ik zo een bericht krijg van politie of gerecht. Hiernavolgend nog een voorbeeld.

Van midden mei 2000 tot midden oktober 2001 verbleef ik in het ziekenhuis. Begin oktober 2000 werkte er gedurende korte tijd iemand als gerant in mijn handelszaak, om mij - tijdelijk - te vervangen. Toen hij opstapte, nam deze persoon een groot deel van mijn handelsvoorraad mee. Mijn vrouw diende medio oktober 2000 bij het plaatselijk politiekantoor klacht in wegens verduistering van goederen.

Bij de aanvang van kalenderjaar 2006, richtte ik een schrijven aan het Parket van de procureur des Konings, aan wie de politie, naar eigen zeggen, het Sleeping at work - 000PV eind 2000 had overgemaakt. In die brief verzocht ik de heer procureur om me te melden hoe ver het onderzoek stond, inzake die verduistering van goederen. Feiten waarvan ik het slachtoffer was, die dateren van medio oktober 2000 en waarvan we sinds het neerleggen van de klacht niks meer hadden vernomen.

De procureur des Konings liet mij, een maand of vier later, via zijn adjunct secretaris weten dat hij de eer had mij mede te delen dat hij had besloten het dossier te seponeren. De reden van deze beslissing: andere prioriteiten bij vervolgings- en opsporingsbeleid! Zo staat dat daar, zwart op wit. Voor zover mij bekend werd géén enkele onderzoeksdaad verricht, en dat terwijl de dader bekend is! Wenkbrouw ophalen

>>> op sommige afbeeldingen kan je doorklikken!

07-12-08

Vaarwel, lieve Sint!

Afscheid Sint

Dat Sinterklaasgedoe is dus achter de rug. Jammer, want ik hou wel van die sfeer rond de Heilige man: zijn komst per stoomboot, zijn Pieten, zijn schimmel, de schoenen aan de schouw, de pakjes en snoepjes die de hij brengt, et cetera... Mijn 12-jarige zoons waren opgetogen dat de Sint hen toch nog een keertje in zijn rittenschema had laten staan. Dit ondanks het feit dat ze reeds naar de middelbare school gaan. Brian vond het eigenlijk niet fair dat broer Austin evenveel had gekregen als hijzelf. Want Brian was de enige die de ruimte rond onze open haard had vrijgemaakt en een beker melk en zelfs een stoeltje had klaargezet voor de ultrabejaarde Sinterklaas. En zijn schoen aan de schouw had gezet!

Piratenvlag

Elk een piratenvlag op een stok, en een open doos vol letterkoekjes en gesuikerde picknickjes, waarin telkens 5 chocoladen figuurtjes stonden geplaatst. Brian kwam gisterenochtend als eerste naar beneden en keek nogal sip toen hij merkte dat het per e-mail aan de Sint gevraagde 'grote' geschenk niet op hem lag te wachten. De jongen nam de vlag uit het plastiekje, zwaaide er even mee en nam toen de opgerolde brief uit de doos waarin een kaartje lag met zijn naam op. Hij haalde het blauwe lint, waarmee het schrijfsel was opgerold, eraf en begon te lezen. Zijn gezicht klaarde op! Hij keek naast, en vervolgens in de doos, nam in beide handen een chocoladebeeldje, schudde ermee terwijl hij ze het één voor het ander aan zijn oor hield. En glimlachte! Hij bekeek de onderkant van de figuurtjes, zag ik elk een gaatje, keek erin, maar kon door die kleine opening niet aan hetgeen er blijkbaar in de holle postuurtjes zat. Dan maar de grove middelen gebruikt: één hap en Piet was de helft van zijn hoofd kwijt! En Brian 10 € rijker!

10 Euro x 5 (klein)

De andere chocoladen figuurtjes ondergingen hetzelfde lot. En de pietzak vond in elk van hen een opgerold tientje, zodat de totale buit voor mijn blije zoon 50 € bedroeg! We hebben wel gewisseld. Brian kreeg van mij een mooi 50 € biljet, in ruil voor die vijf met chocolade besmeurde tientjes. Die ik sneller zal kwijt raken dan me lief is. Om brood te kopen, bijvoorbeeld. Zo krijgt die bakker nog iets van wat bij hem gekocht had kunnen zijn, als de goede Sint het niet had gebracht! Knipogen

Austin kwam pas na negen uur de living binnen. Mijn kinesist was toen net bezig met de dagelijkse mobilisatie van mijn ledematen. Mijn zoon kwam me eerst groeten en ging toen zitten op het melkstoeltje dat zijn broer daar voor Sinterklaas had klaargezet en nam zijn doos op de schoot. Niet voor lang, want hij verhuisde bijna onmiddellijk naar het computertafeltje. Ook bij hem kwam eerst de piratenvlag aan de beurt, en vervolgens de brief. Hij nam die door en legde deze vervolgens naast de doos. Die hij langs alle kanten bekeek. Liggend op mijn bed kon ik de wisselende gelaatsexpressie en alle handelingen van de jongen perfect volgen. Fantastisch!  Zo zag ik Austin een chocoladen figuurtje opheffen, en kijken of er iets onder lag. Noppes! Vervolgens wroette hij in de laag koekjes. Uiteraard ook zonder resultaat. Met een onderzoekende blik bekeek Austin vervolgens de lichtbruine, fondant en dat ene witte postuurtje. Bingo! Ook hij brak ze één voor één kapot en was uiterst blij met de vangst!

Er zijn gisteren, door mijn tweeling, de ganse dag door, behoorlijk wat koekjes en stukjes chocolade naar binnen gespeeld. En de jongens deelden met me, dus ik kon gelukkig  participeren in de vreugde! Hopelijk kan ik net zo tevreden zijn als ze, na de examenperiode, waarin ze zich nu bevinden, binnenkort thuiskomen met hun schoolrapport. Lachen

21-11-08

Mantelzorg door (jonge) kinderen

De hulp die een zorgbehoevende persoon krijgt van de mensen uit haarMantelzorg - 007 (klein) of zijn nabije omgeving, wordt mantelzorg genoemd. Een meer uitgebreide definitie van dit begrip vind je hier. Er wordt in de (gespecialiseerde) media heel wat geschreven over deze zorgverstrekking. Opvallend is evenwel dat in deze publicaties bijna uitsluitend voorbeelden van medioren en senioren aan bod komen. Bij hoge uitzondering wordt al eens gefocust op een mantelzorg dragende dertiger. Bij enquêtes omtrent mantelzorg, in statistieken, en als er cadeautjes worden gegeven, zoals op de 'dag van de mantelzorg' en voor het bekomen van een mantelzorgpremie, worden minderjarigen zelfs helemaal uitgesloten!

Onbegrijpelijk en totaal onterecht! In onze contreien verleent naar schatting één op de 10 kinderen tussen de 12 en 21 jaar dagdagelijks zorg aan een zieke Mantelzorg - cartoon - 001 (klein)mama, papa, zusje of broer. Of een andere bloedverwant, zoals oma of opa. Dikwijls zijn deze kinderen trouwens nog jonger. Het gaat om hulp aan een gezinslid met een lichamelijke of psychische ziekte, een verslaving of een handicap. De taken van de jonge verzorger kunnen huishoudelijk werk zijn, zoals boodschappen doen, schoonmaken en koken. Of  persoonlijke verzorging van een ziek of gehandicapt gezinslid: medicatie geven, helpen bij de toiletgang en het wassen, eten, aankleden.... Soms zorgen zij ook voor andere kinderen in het gezin. En vaak regelen deze kinderen ook zaken buitenshuis, zoals bijvoorbeeld naar de apotheek gaan. Tot slot bieden ze vaak ook emotionele steun aan hun omgeving: troosten, afleiden, over de problemen praten en zo meer.

Een gans takenpakket dus. En bijhorende verantwoordelijkheden. Des te meer redenen om verontwaardigd te zijn over en op zoek te gaan naar de vraag waarom die mantelzorgende jongeren telkenmale over het hoofd worden gezien. Het is alsof de mantelzorg door jeugdigen niet naar waarde wordt geschat. Nochtans is hun hulp en inzet minstens even waardevol als deze verricht door volwassenen. En uitermate prijzenswaardig!

Brian als standbeeld

Alweer kan ik spreken uit eigen ervaring. Met twee jongens, die nu 12 jaar zijn en reeds vanaf de leeftijd van nog geen 4 jaar, samenleven met een vader die zich voortbeweegt middels een elektrische rolstoel en zelfs voor zijn meest elementaire behoeften, afhankelijk is van derden. Dus ook dikwijls van hen! Dat zij van mij en anderen veel terugkrijgen op het vlak van appreciatie, aandacht en ook materieel (alhoewel niet meer dan andere leeftijdsgenoten, zo stel ik vast), doet niks af aan de waarde van hun mentale en fysieke inspanningen ten mijnen gunste. Er mag bijgevolg een standbeeld voor Austin en Brian worden opgericht!

In Nederland zijn er een aantal organisaties actief, die informatie, steun, hulp en een luisterend oor bieden aan jonge mantelzorgers. In Vlaanderen werden er naar Mantelzorg - 017 (klein)mijn weten op dit vlak nog geen initiatieven genomen. Nochtans is daar mijns inziens wel nood aan. Het is niet omdat je van op jonge leeftijd voor bijvoorbeeld (één van) je ouder(s), broer of zus moet zorgen, en je er zodoende aan gewend bent, dat je niet op een bepaald moment met vragen kan komen te zitten. Of dat de zorg je op een bepaald moment te zwaar wordt. En als je als jongere plotsklaps te maken krijgt met een zorgvragend gezinslid, doordat die bijvoorbeeld het slachtoffer werd van een zwaar ongeval of een ernstige ziekte, dan is het al helemaal niet verwonderlijk dat je als kind een heleboel vragen, problemen en/of twijfels hebt. Je komt immers in een rol terecht waar je helemaal niet om hebt gevraagd, en doorgaans totaal niet in thuis bent: deze van zorgdrager.

Advies met betrekking tot praktische zaken, door in deze materie gespecialiseerde consulenten, kan ongetwijfeld een hulp zijn. Ook communicatie met jongeren die zich in een vergelijkbare situatie bevinden, kan uiterst welkom en zinvol zijn. Dit contact kan verlopen via het internet (forum, e-mail...) of op georganiseerde activiteiten.Mantelzorg - cartoon - 000 (klein)

Interessante lectuur met betrekking tot dit thema is het jeugdboek 'Mijn vader draagt antilopenlerenschoenen'. Schrijver Kees Opmeer sprak met elf  jonge mantelzorgers uit Drenthe (Nederland) en beschrijft in het boek op een directe en boeiende manier de belevenissen en emoties van deze jongeren. De verhalen zijn waar gebeurd en getuigen van humor, veerkracht en doorzettingsvermogen. Ook interessant en leuk zijn de websites speciaal voor kinderen en jongeren die zorgen voor een ziek of gehandicapt familielid, zoals: Mantelzorg? & maxjijook?

>>> Noot: klik op de cartoons voor een grotere afbeelding!