13-06-12

Waar een mens al slapend zijn tijd mee vult

              

mens,verlamd,neurochirurgie,revalidatiecentrum,clnr,rc,ziekenhuis,universitair_ziekenhuis,uz,kamergenoot,buurman,nekoperatie,narcose,droom,man,dood,lijk,medische_ingreep,karaoke,therapie,geest,my_way,myway,frank_sinatra,franksinatra,laptop,slap,gezang,geheim,woonst,gezin,villa,bungalow,slaap,zomer,dode,zwerver,happymike,happy_mike,woning,examen,les,hogeschool,cursus,rolstoelerZoals intussen allicht genoegzaam geweten is, ontwaakte ik midden mei 2000, na een klungelig uitgevoerde nekoperatie, zwaar verlamd uit de narcose. Na drie maanden verblijf op de verpleegafdeling neurochirurgie, resideerde ik, aansluitend daarop, gedurende vijftien maanden in het revalidatiecentrum van het universitair ziekenhuis, waar de noodlottige medische ingreep werd uitgevoerd.

mens,verlamd,neurochirurgie,revalidatiecentrum,clnr,rc,ziekenhuis,universitair_ziekenhuis,uz,kamergenoot,buurman,nekoperatie,narcose,droom,man,dood,lijk,medische_ingreep,karaoke,therapie,geest,my_way,myway,frank_sinatra,franksinatra,laptop,slap,gezang,geheim,woonst,gezin,villa,bungalow,slaap,zomer,dode,zwerver,happymike,happy_mike,woning,examen,les,hogeschool,cursus,rolstoelerTijdens de dus meer dan een kalenderjaar durende therapie, verbleef ik in een heel krap bemeten tweepersoonskamer. En, met als doel zo goed mogelijk te recupereren, deed ik elke dag dapper mijn oefeningen. En toen ik “s nachts sliep, werkte mijn geest naarstig verder. En blijkbaar die niet alleen. Want toen ik op zekere ochtend ontwaakte, kreeg ik van mijn buurman te horen dat hij tijdens die net voorbije nacht gewekt was geworden door mijn gezang.

Al sinds een tijdje was ik, als vrijetijdsbesteding, bezig met karaoke op de in mijn slaapkamer opgestelde persoonlijke laptop en, samen met een aantal lotgenoten, ook op de computers die stonden opgesteld in de ontspanningsruimte van het revalidatiecentrum. En nu bleek dat ik tijdens mijn slaap mijn eigen versie had gezongen van het vooral dankzij de vertolking door de, ook onder de naam ‘The Voice’ gekende Amerikaanse crooner, Frank Sinatra, bekend en populair geworden lied 'My Way'. En, als ik mijn toenmalige kamergenoot mag geloven, had ik het er nog niet eens zo slecht van afgebracht

*****

mens,verlamd,neurochirurgie,revalidatiecentrum,clnr,rc,ziekenhuis,universitair_ziekenhuis,uz,kamergenoot,buurman,nekoperatie,narcose,droom,man,dood,lijk,medische_ingreep,karaoke,therapie,geest,my_way,myway,frank_sinatra,franksinatra,laptop,slap,gezang,geheim,woonst,gezin,villa,bungalow,slaap,zomer,dode,zwerver,happymike,happy_mike,woning,examen,les,hogeschool,cursus,rolstoelerIn datzelfde centrum voor locmotorische en neurologische revalidatie was ik vele maanden eerder eens ’s nachts angstig wakker geworden, badend in het zweet. En paniekerig omdat ik ervoor vreesde dat een angstvallig, zorgvuldig en succesvol door mij geheim gehouden daad, mogelijks zou worden ontdekt en geopenbaard. En wat voor een geheim: ik had gedroomd dat een lijk, dat ik enkele jaren eerder in onze tuin had begraven, wel eens spoedig zou worden gevonden. Met ongetwijfeld een resem extra problemen voor mij als gevolg Wenkbrauw ophalen

Het was immers zo dat ik, na rijp beraad, had beslist om mijn huis, een voor een rolstoeler slecht toegankelijke villa, te verkopen. En met mijn gezin te verhuizen naar een bungalow of de gelijkvloerse verdieping van een flatgebouw. Daar moet ik in mijn slaap mee bezig zijn geweest. En de kans dat bij een verkoop van mijn woonst de nieuwe eigenaar in de vrij grote tuin zou (laten) graven was heel reëel. Bijvoorbeeld om er een extra gebouw in neer te poten of om de klassiek aangelegde tuin naar eigen smaak herin te richten.

mens,verlamd,neurochirurgie,revalidatiecentrum,clnr,rc,ziekenhuis,universitair_ziekenhuis,uz,kamergenoot,buurman,nekoperatie,narcose,droom,man,dood,lijk,medische_ingreep,karaoke,therapie,geest,my_way,myway,frank_sinatra,franksinatra,laptop,slap,gezang,geheim,woonst,gezin,villa,bungalow,slaap,zomer,dode,zwerver,happymike,happy_mike,woning,examen,les,hogeschool,cursus,rolstoelerEn die dode was vast Happy Mike, een Engelse zwerver zonder identiteitspapieren, die eens een zomer lang klussen bij mij verrichtte. Toen die man eens door een fout manoeuvre bijna van het dak van mijn woning was gevallen en nadien wou weten wat ik had gedaan als hij morsdood op de begane grond was beland, had ik immers geantwoord dat ik hem dan zou hebben begraven in een enkele dagen eerder door hemzelf gegraven kuil!

Maar dat voorval herinnerde ik mij (nog) niet bij het plots ontwaken uit die nare droom. Gek genoeg was ik er ook in wakkere toestand van overtuigd dat er een dode man begraven lag in mijn tuin. En dat de nieuwe eigenaars dit bij graafwerken vast zouden ontdekken. Dus moest dat lijk moest daar weg. Maar op welke plek had ik dat ook alweer begraven? En hoe kon ik dat voor elkaar krijgen? Want met dat zwaar verlamde lichaam van me lukte me dat uiteraard niet eigenhandig. Maar aan wie kon ik hulp vragen? Al deze en meer vragen spookten door mijn hoofd.

Achteraf bekeken komt het me vreemd voor, maar het heeft me toen dagenlang bezig gehouden vooraleer ik er met stellige zekerheid van overtuigd was dat er van een accident en een in mijn tuin begraven dood lichaam helemaal geen sprake was. En dat het ganse verhaal een door mijn hersenen verzonnen spinsel was Lachen


*****

mens,verlamd,neurochirurgie,revalidatiecentrum,clnr,rc,ziekenhuis,universitair_ziekenhuis,uz,kamergenoot,buurman,nekoperatie,narcose,droom,man,dood,lijk,medische_ingreep,karaoke,therapie,geest,my_way,myway,frank_sinatra,franksinatra,laptop,slap,gezang,geheim,woonst,gezin,villa,bungalow,slaap,zomer,dode,zwerver,happymike,happy_mike,woning,examen,les,hogeschool,cursus,rolstoelerEen gelijkaardig fenomeen deed zich voor toen ik als jonge twintiger ernstig overwoog om terug les te beginnen volgen aan de hogeschool. Gedurende meer dan een jaar schrok ik regelmatig ’s nachts wakker, denkend dat ik de volgende dag een belangrijk examen diende af te leggen. En de inhoud van mijn cursus nog niet grondig genoeg had ingestudeerd. Keer op keer duurde het minutenlang vooraleer ik eruit was of ik al dan niet (reeds) opnieuw student was en al dan niet een examen voor de boeg had. Uiteindelijk waren de antwoorden telkens ontkennend. Waarna ik steeds gerustgesteld terug indommelde en vredig verder sliep.

11-01-11

De klok tikt (nog steeds) even snel

Het leven gaat door - 000.JPGOok nu mijn pa er niet meer is gaat het leven gewoon door. Zo gaat dat. Ook ik weet dat er elke dag meerdere mensen overlijden. En steeds zijn zij die heengaan iemands vader, grootmoeder, broer, nicht of kind. Altijd komt hun dood te vroeg. En heerst er verslagenheid en verdriet bij hen die achter blijven.

Die wetenschap helpt mede het verlies van mijn vader te relativeren, maar mildert niet de pijn en vult niet de leegte op die achterblijft na het doodgaan van mijn pa. Mijn leven zal wezenlijk veranderen, de ‘gewone’ gang van zaken. Iedereen komt eens aan de beurt. Maar ik had mijn vader graag nog wat langer bij ons gehad.

Kankercel valt aan - 000.JPGTegen die vreselijke vijand, kanker, is evenwel niemand opgewassen. Zelfs mijn pa moest na viereneenhalf jaar verbeten strijd, uiteindelijk de duimen leggen.

Mijn vader idealiseren, nu hij dood is, daar behoed ik mezelf voor. Het is trouwens net de combinatie van zijn goede eigenschappen met deze die ik persoonlijk wat minder aangenaam vond, die maakten dat mijn pa de mens was die hij is geweest. Zo kon mijn vader, net als elke ouder, ik incluis, enorm zagen. In mijn ogen uiteraard vaak onterecht, maar om eerlijk te zijn toch ook dikwijls met recht en rede. In de marge hiervan ga ik hiernavolgend iets belerend vertellen.

Pa in zijn kostuum (klein).JPGOngeveer 4,5 jaar geleden kreeg mijn pa dus het zware verdict op zijn boterham gesmeerd dat hij terminaal ziek was. En er enkel een twijfelachtig kans was op enige levensverlenging als hij chemokuren zou ondergaan. En daar koos hij voor, want mijn pa wilde blijven leven.

Toen ik een half jaar later, iets meer dan 4 jaar geleden dus, net voor de jaarwisseling, ook ernstig ziek werd, meermaals in het ziekenhuis, op intensieve zorgen terecht kwam en mijn levenseinde leek te naderen, overwon mijn pa zijn eigen ziek zijn door de afmattende therapie, en haalde de kracht, weet ik veel van waar, om toch maar samen met mijn ma bij mij te kunnen zijn.

Gebalde vuist - 000.JPGUiteindelijk overleefde ik dat nare avontuur. Mijn vader zijn strijdvaardigheid zwakte evenwel niet af. Dapper aanvaardde hij het pijnlijke lot dat hij, die altijd zo graag werkte en bezig was, lichamelijk alsmaar minder kon verrichten. Mijn pa heeft meermaals gezegd dat ik voor hem een voorbeeld was. Dat, als ik mij kon tevreden stellen met een leven, afhankelijk van anderen, hij dat ook moest kunnen. En dat ik, ondanks alle voortdurende fysieke pijn en ongemakken, toch steeds mezelf ben gebleven, mijn waardigheid heb behouden en nog enige kwaliteit haal uit mijn aardse bestaan, gaf mijn pa, naar eigen zeggen, moed en hoop. En sterkte hem in zijn strijd. En met de honderden sms’jes die ik hem stuurde was hij zo blij en voelde hij zich zo gesteund.

Pa met Rudi - 000 (klein).JPGWaarmee ik maar wil duidelijk maken dat, als je het leven in een breed perspectief bekijkt, er tegenover elk negatief aspect ook wel een positieve dimensie staat. Dat mijn toenmalig ziek zijn en mijn huidige fysieke conditie en de manier waarop ik daar mee omga, een gunstige invloed heeft gehad op mijn pa zijn laatste levensjaren, is alweer een element dat aangeeft dat mijn lijdend leven niet zinloos is. Dat er ook een positieve zijde aan vast zit. Wat mij dan weer sterkt, waarmee de cirkel van het positivisme rond is.

Ondanks het feit dat mijn pa en ik zo veel van elkaar verschilden, hebben we elkaar steeds graag gezien. En hebben we door de jaren heen ontzettend veel samen gedaan. Soms ongepland en uit noodzaak, maar veel vaker bewust en uit vrije keuze. Samen werken, samen ontspannen, elkaar helpen… we hebben het allemaal gedaan!

Meer dan ooit komen momenteel de herinneringen aan gezamenlijke activiteiten bij me naar boven. En vervullen ze me in deze sombere dagen toch met enige blijheid. Wat me enorm motiveert om mijn gevoelens van triestheid op een positieve manier te kanaliseren door de komende tijd verhalen te schrijven waarin mijn vader een prominente rol speelt. Dat is volgens mij een mooie manier om mijn pa te eren Lachen

Bedankt - 000.JPGAllen die me condoleerden via deze blog, Facebook, een privébericht, per sms of telefonisch, en hun mentale steun betuigden aan mij en mijn pa’s andere nabestaanden, wens is van harte te bedanken. Want al jullie berichtjes deden mijn ma en mij heel veel deugd!

25-10-09

Rudi’s overdenkingen - Mensen, daar reken je niet op!

 

Op mensen rekenen doe ik niet meer. Neen, rekenen doe ik enkel nog op stukjes kladpapier, op een calculator op zonne-energie of in het programma Excel op mijn laptop. En wel na een spijtig voorval dat nogal betreurenswaardig was. Evenwel niet voor mij, want ik had het zelf uitgelokt. Alhoewel niet helemaal. Bij nader inzien zelfs helemaal niet, want de ander was begonnen.

Aangezien wellicht zowel de aandachtige lezers als de onoplettende haastigen, mijn uiteenzetting nu al niet meer kunnen volgen, wat hen geenszins kan kwalijk worden genomen, verklaar ik me nader.

Heel veel jaren geleden, toen ik nog niet eens stemgerechtigd was, waren er op een gegeven ogenblik verkiezingen. Ja, inderdaad, in mijn jeugd amuseerden zij, die toen bij de overheid werkten, zich daar ook al mee. Met die pesterijen van de brave burger. Maar je kon hen dat bezwaarlijk kwalijk nemen, want die mensen moesten uiteraard toch iets om handen hebben, om hun dagen te vullen?!

Tegenwoordig heeft het overheidspersoneel de beschikking over computers met een snelle Internetverbinding. En kunnen ze derhalve hun tijd besteden aan chatten op sociale netwerksites, een lief zoeken op datingsites of spelletjes spelen op één van de daarin gespecialiseerde websites. Maar vroeger bestond dat alles nog niet en was het zich ledig houden met het organiseren van verkiezingen een favoriete bezigheid van de overheidambtenaren. Toentertijd om ondermeer die reden, door het gewone volk ook wel eens smalend aangeduid als ambetantenaren.

Heden ten dage gebeurt bijna alles automatisch en wordt er op vele plaatsen elektronisch gestemd. Maar in mijn pubertijd was dat anders. Toen gebeurde het stemmen nog in alle bureaus manueel, en was er derhalve nogal wat werk te verrichten aan de voorbereiding ervan. Potloden scherpen en uitproberen op een stukje papier en meer van dit soort zaken. Vermoed ik, want helemaal zeker daarvan ben ik niet. Misschien waren die bureaucraten wel zo leep dat ze deze opdracht aan een externe firma toevertrouwden. Dan hadden ze meteen ook een besteding voor het overheidsgeld. Alweer een zorg minder!

Vooraleer ik hier boze reacties krijg en haatmail vind in mijn elektronische brievenbus, wens ik vlug en terloops even te melden dat hetgeen hierboven staat gewoon maar voor te lachen is! Alhoewel ik het geld van de brave burger verkwisten nu niet bepaald grappig vind. Oh ja, ik ben er mij ook terdege van bewust dat verkiezingen een moeizaam verworven democratisch recht is. Dus ook daar hoeft niemand mij op te wijzen!

Dit gezegd, of eerder 'geschreven' zijnde, ga ik door met de essentie van mijn verhaal. Als ik mij dat, na al dat afwijken trouwens nog kan herinneren. Bon! Uit herlezing van het begin van dit epistel blijkt het dus over 'rekenen op' te gaan. En een jammerlijk incident dat mij er toe heeft gebracht om het op mensen rekenen uit mijn dagdagelijkse leven te bannen.

In de aanloop naar die eerder aangehaalde, door zich vervelende ambtenaren georganiseerde, naar ik mij halvelings herinner, gemeente- en provincieraadsverkiezingen, werd er lokaal nogal wat publiciteit gemaakt. Cadeautjes geven en gadgets uitdelen om stemmen te kopen... euh, ik bedoel uiteraard 'winnen' dat mocht toen nog, begin de jaren tachtig. En ook het plaatsen van huizenhoge affiches was nog toegestaan.

Eén van de kandidaten, een rijkeluiszoon, die nergens voor deugde maar een postje in de gemeentepolitiek wel zag zitten, maakte bij zijn campagne gretig gebruik van al deze promotiemiddelen. En bekostigde alles met het geld van papa. Die al lang blij was dat zoonlief eindelijk iets gevonden had dat hem interesseerde.

In mijn woonplaats en langs de toegangswegen erheen stonden of hingen affiches met zijn beeltenis en slogan. Die trouwens slim was bedacht, maar vast niet door de kandidaat zelf. Hij stapte immers naar de kiezer met de leuze: 'Op MIJ kan je rekenen!' Een slagzin waarvan de figuurlijke betekenis bij het overgrote deel van het kiespubliek de verwachtingsvolle interesse opwekte.

De politiek interesseerde mijn vrienden en mij slechts in beperkte mate. Maar toen die 'veel belovende' kandidaat een meeting organiseerde waarop hij, volgens de uitnodiging, zijn programma uit de doeken zou doen en toelichten, gaven wij toch present. Niet in her minst omdat er gratis hapjes en drank waren voorzien.

En wij waren niet de enigen die daar die avond op afkwamen. Het parochiezaaltje waar de bijeenkomst doorging, liep vol van het volk. In een mum van tijd waren alle op een rij tafels klaargezette snacks verdwenen. En de reeds in bekers gegoten drankjes werden ook in een ijltempo weg gegraaid. We stonden allemaal dicht op elkaar gepakt. En toen de kandidaat en zijn gevolg, waaronder zijn trotse ouders, hun  entree maakten, werden we zelfs op elkaar gedrukt.

Nu viel dat, wat mij betrof, helemaal niet tegen. Integendeel zelfs. Met mijn rug en schouders werd ik tegen de zachte omvangrijke boezem van de dame achter mij gedrukt. En mijn voorkant kreeg de achterkant van een welgevormd jong meisje tegen het lijf geduwd. En ze rook daarenboven zo lekker, dat langharig blondje, dat zowat een kop kleiner was dan mij, waardoor ik toch het zicht op de binnentredende verkiezingskandidaat bleef behouden.

Ondanks mijn toch wel comfortabele positie verliet ik deze, na een samenzweerderige blik te hebben uitgewisseld met mijn kameraden. De ster van de avond genoot zichtbaar van de hoge opkomst en van de aandacht die aan hem werd geschonken. Hij had inmiddels zijn jasje uitgedaan. Waarschijnlijk in de eerste plaats omdat hij het net als ons te warm had gekregen in dat met mensen volgestouwde zaaltje. Maar vast ook om met zijn campagneshirt te pronken. Een witte T-shirt met, naast het partijlogo,  in zwarte opdruk zijn naam en slogan.

Terwijl twee van mijn maten de kerel langs voren benaderden en hem bezig hielden door het stellen van enkele onzinnige vragen, waarop die kinkel dan ook nog eens idiote antwoorden gaf, ging ik, samen met een andere maat, langs achter op de kandidaat af. We namen onze, met voorbedachten rade, voor dat doel meegebrachte dikke viltstiften uit onze jaszakken en begonnen met op 's mans T-shirt becijferingen te maken. In het rood, en groot!

Door de drukte, het voortdurend deinen van de menigte en het her en der porren en geduw, duurde het even voor we werden opgemerkt. En die man zijn partijgenoten doorhadden en zagen wat wij hadden uitgericht. Zelf kon hij van ons geschrijf niet zo veel zien, maar zijn papa vertelde hem de details. Die kerel kon er niet mee lachen. Alle gestommel en gepraat was gestopt. Ieders ogen waren gericht op de kandidaat, die ons, ziedend van woede, aankeek, met een rood aangelopen gezicht. De zweetdruppels vloeiden vanaf de nat geworden, kortgeknipte haardos, over zijn wangen, langs zijn nek,  en belandden alzo op het kunstig door ons bewerkte shirt.

Op zijn bits gestelde vraag waarom wij op zijn kleren aan het cijferen waren gegaan, antwoordde mijn mededader laconiek dat wij toch wel het recht hadden om hetgeen hij als slogan gebruikte, aan de praktijk te toetsen?! Om te zien of zijn 'op mij kan je rekenen' op enige waarheid berustte. Maar de kerel stapte boos van ons weg.

Waarschijnlijk vond hij het vooral niet leuk dat we enkel maar berekeningen had uitgevoerd met nullen. 0 * 0 = 0 bijvoorbeeld. Maar geen deling door nul, want dat kan en mag niet, zo heeft mijn leerkracht Wiskunde mijn medeleerlingen en mij ooit in het hoofd geprent. "Deel nooit door 0!" zo waarschuwde hij ons. Nu ja, ik heb me daar steeds aan gehouden. Dus ook bij het bekladden van dat witte campagneshirt. Die vent en zijn partij waren er wel zelf de oorzaak van dat we hen slechts een nul waard achtten.

Mijn kameraden en ik maakten ons snel uit te voeten. We hadden daar immers niks meer te zoeken. Want alle spijs en drank was al op. En de te verwachten toespraak en andere prietpraat, daar hadden mijn maten en ik ook geen boodschap aan.

Gelukkig hadden de meeste van mijn wel stemgerechtigde medeburgers klaarblijkelijk ook door dat hun stem niet goed besteed zou zijn aan die rijke domkop. Zodat, spijts alle promotie en gulle schenkingen, en ondanks zijn verkiesbare plaats op de kieslijst van de partij waarvoor hij opkwam, deze kerel toch niet verkozen geraakte. Maar goed ook! Mensen zonder gevoel voor humor horen niet thuis in het politiek landschap. Geef mij maar levend geworden karikaturen zoals Freddy Willockx, diens partijgenoot Louis Tobback en CD&V'ers Jean-Luc Dehaene en Pieter De Crem. Om langs blauwe kant Guy Verhofstadt en Annemie Neys niet te vergeten. Alleen al bij het zien van hun kop, barst je uit in een onbedaarlijke lachbui! Knipogen

Wie onder anderen eigenlijk ook thuishoort in het voorgaande lijstje is Frank Vandenbroucke. Maar die man is, helaas voor hem, zijn entourage en adepten, inmiddels een stille dood gestorven. Op politiek vlak welteverstaan. Want het hart van de man klopt nog altijd. Dit in tegenstelling tot dat van zijn naamgenoot, de wielrenner. Die het Afrikaanse Senegal uitkoos om er, na een laatste wip met een plaatselijke schone, het tijdige leven vaarwel te zeggen en te ruilen voor de eeuwige dood.

10-10-09

Het leven gaat door…

 

Marc Vloeberghs IIIHet overlijden van Marc is een zwarte bladzijde in mijn nog prille carrière als blogger. Maar die log visueel in het zwart zetten, zou deze lieve kerel onrecht hebben aangedaan. Want wie de moeite nam om iets dieper te kijken dan de oppervlakkige bitsheid die hij vaak tentoon spreidde, kon vaststellen dat Marc een lieve en gevoelig man was. Die helaas reeds sinds vele jaren heel veel fysieke en dooruit volgend uiteraard ook mentale pijn, kreeg te verduren.

Het zal moeilijk zijn voor zijn partner, Anita, om door te gaan zonder Marc. Maar het leven is op dat vlak meedogenloos. En gaat onverdroten verder. Ook voor iedereen die Marc genegen was. Een beetje bizar vind ik het, om overal zijn naam en beeltenis tegen te komen: op mijn msn, netlog, facebook... Ik laat alles nog even staan zoals het is, omdat het zo lijkt en aanvoelt alsof Marc wat minder dood is. Zoveel ophef als het jammerlijk overlijden van mediafiguur Felice, heeft het heengaan van Marc niet teweeggebracht, maar hij is wel degene die een blijvend plaatsje heeft veroverd, in mijn geheugen, maar vooral in mijn hart!

Rudi - avatarWie reeds sinds geruime tijd mijn blog leest, kan deze alinea overslaan. Maar zij die nieuw zijn, of die het al wisten, maar het, om welke reden dan ook, inmiddels zijn vergeten, wens ik er even attent op te maken dat ik nog een tweede weblog heb, namelijk "Rudi's Schrijfsels". Waarop ik regelmatig gereviseerde versies plaats van reeds eerder gepubliceerde teksten en zo nu en dan ook totaal nieuwe pennenvruchten. Een index van de schrijfsels vind je in de rechterkolom van de blog. Rep je erheen! Lachen

Het leven gaat dus door. Voor ons, doodgewone stervelingen, gewoon op deze aardkloot. Voor hen wiens specialisme het is, zoals bijvoorbeeld bij Frank De Winne het geval is, of die stinkend rijk zijn, is dat ergens in de ruimte. In het I.S.S., en later misschien op Mars. Of, dichter bij huis, op de Maan. Waar ze gisteren trouwens op zoek zijn geweest naar water. Wat ik nogal cynisch en belachelijk vond. Ze waren dat, met veel moeite en dure apparaten, ginds aan het zoeken, terwijl het hier met bakken uit de hemel viel!

Wheelchair UFO (blog)Mars groene man (blog)Wat mij eigenlijk het meest interesseert in de wetenschap van het universum, is of er naast hier op aarde, ook elders in het oneindige heelal intelligent leven aanwezig is. En als dat inderdaad zo is, of en hoe die dan met elkaar communiceren. En of die dan ook elkaar uitmoorden. En of daar dan ook van die machtswellustelingen en andere smeerlappen tussen zitten zoals bij het mensdom. En of er ook van die goede zielen bij zijn. Wie weet vind ik, in bevestigend geval voor wat dat laatste betreft, onder die, al dan niet groen gekleurde wezens, wel een sponsor voor mijn busje. Of stellen zij die buitenaards leven, om mijn mobiliteitsprobleem 'uit de wereld' te helpen, misschien wel hun eigen transportmiddel ter mijner beschikking. Of maken ze er mij eentje op maat. En zie je mij weldra door het luchtruim zoeven in een vliegende schotel! Lachen

07-05-09

Omgaan met zieken

 

Vaak hoor je dat mensen niet op bezoek durven gaan bij iemand die ernstig ziek is, recent een zwaar fysiek letsel opliep of pas een dierbare verloor. Omdat ze niet weten wat ze moeten zeggen! Ga dan, en zwijg! Of zeg die persoon gewoon dat je niet weet wat je moet zeggen. Maar ga er heen. Je komst op zich, zegt al genoeg. Je aanwezigheid is wat telt!

CrimiclownZelf weet ik meestal ook niet wat te zeggen in zulke situaties. En heb ik ook die, vaak terechte vrees dat wat ik zeg, verkeerd zal worden begrepen. Dan zwijg ik liever. En wacht ontspannen af, wat de ander zal zeggen. Als die al iets zegt. Gewoon een beetje bij elkaar vertoeven, desnoods zonder veel gepraat, moet ook kunnen! Trouwens, bij een tweede bezoek komt het meestal veel minder moeizaam tot een conversatie. Omdat je gesprekspartner dan doorgaans beseft dat je eerste visite niet zomaar een beleefdheidsbezoekje was. Of een visite uit nieuwsgierigheid.

Een dikke twee jaar geleden was ik ernstig ziek. Al mijn levensfuncties vielen het één na het ander uit en oorzaak noch remedie konden worden gevonden. Zelfstandig ademen lukte niet meer, een machine na het van me over, en enkel een infuus kon mijn lichaam van voedsel voorzien, want sondevoeding lukte niet. Mijn longfunctie faalde volledig en ik leek ten dode opgeschreven.

Vooraleer ik me, toen nog in een iets betere toestand, in het ziekenhuis liet opnemen, had ik aan mijn thuisverpleegkundigen,  mijn assistentes en mijn kinesist beloofd om hen van mijn conditie op de hoogte te houden. Dus ook toen ik, meer dood dan levend, op de dienst intensieve zorgen lag te zieltogen, trachtte ik nog steeds mijn belofte na te komen om wekelijks iets te laten weten. Mijn gewoonte er geen doekjes om te winden, zond ik hen een Sms'je met de melding dat 'mijn toestand uitzichtloos leek en dat ik ten einde raad was'.

Of ik dit bericht naar iedereen heb verzonden, dat kan ik me niet herinneren. En of ze allen antwoordden, evenmin. Maar dat laatste hoefde ook niet. En dat verwachtte ik ook niet. Maar hoopte ik mogelijks wel, want dagen- en nachtenlang met je volle verstand op een dienst intensieve zorgen vertoeven, in een schijnbaar hopeloze situatie, is allesbehalve een lachertje, zo kan ik je verzekeren.

Verpleegster - 000Dus lag ik, na het verzenden van dat berichtje, toch enigszins verwachtingsvol te staren naar mijn GSM. Hopend dat dit mobieltje spoedig een geluidje ten gehore zou brengen, ten teken dat er een bericht was ontvangen. Hoe lang dat wachten duurde, dat weet ik niet meer. Maar op een gegeven moment ontving ik een berichtje van één van mijn verpleegsters, dat me zeer trof omwille van zijn eenvoud en oprechtheid. De juiste woorden kan ik me helaas niet meer voor de geest halen, maar het was iets in de trant van: "Ik weet niet goed hoe ik hierop moet reageren" en dan allicht, "ondanks alles toch het beste gewenst" of iets dergelijks.

Geen aanmoediging voor iets waar ik zelf geen invloed op had. Geen hoopgevende woorden, die op dat moment hol en ijdel zouden hebben geklonken.

Met die negen woorden, heeft die verpleegster mij een mooi deel laten zien van zichzelf en haar persoonlijkheid! Die "Ik weet niet goed hoe ik hierop moet reageren" zijn de mooiste en meest gepaste woorden die iemand mij ooit in een dergelijke situatie heeft gezegd of geschreven. Want ik vond er steun in. Ik was niet meer alleen met mijn gevoelens van onmacht en niet meer wetend hoe te reageren op wat er met me gebeurde.

Uiteindelijk heeft mijn lichaam zich toch hersteld. Maar dat hadden jullie allicht reeds begrepen. Want anders was ik nooit in staat geweest dit epistel, letter voor letter in te typen, en hier aan jullie te presenteren. De details van mijn wonderbaarlijke genezing en al wat er aan voorafging en nadien plaatsvond, vertel ik jullie wel eens op een ander moment. Maar onthoudt de moraal van het huidige verhaal en pas het intuïtief toe in jullie dagelijks leven. Merci! Lachen

16-12-08

Kriminalpolizei

 

Horst Tappert (klein)

Wie zo een beetje het nieuws volgt, heeft via de media allicht reeds vernomen dat Horst Tappert zaterdag jongstleden is overleden. De Duitse acteur is vooral bekend van zijn rol als hoofdinspecteur Stephan Derrick, in de gelijknamige televisieserie, die vanaf  1974 tot 1998 op de buis te zien was.

Terry Savalas (Kojak)

Het overlijden van deze man, op 85-jarige leeftijd, bracht bij mij de vraag naar boven van hoe het gesteld zou zijn met andere bekende Tv-rechercheurs. Daarbij dacht ik in de eerste plaats aan Telly Savalas, alias Theo Kojak, in de ook al gelijknamige Amerikaanse Tv-serie uit de jaren zeventig. De man blijkt reeds in 1994, dat is 14 jaar geleden, overleden te zijn. Nota bene de dag na zijn 72ste verjaardag. De mensen van mijn generatie en ouder, herinneren zich de man vast als de, naar mijn weten, eerste bekende Tv-acteur zonder haar op het hoofd en met steevast een lolly in de mond.

Peter Falk - Columbo (klein)

Wie ook in mijn rijtje voorkomt is Peter Falk, bekend van zijn rol als inspecteur Columbo, in de Amerikaanse detectiveserie met dezelfde naam, waarvan trouwens ook een aantal televisiefilms zijn gemaakt. En waarin hij met verve de rol speelt van sjofel geklede, op het eerste zicht wat traag van verstand zijnde, sigaren rokende rechercheur. De serie kwam voor het eerst op de buis in 1968, en voor het laatst in 2003. Hoofdrolspeler acteur Peter Michael Falk, die inmiddels de respectabele leeftijd van 81 jaar heeft bereikt is nog steeds in leven, en acteert zelfs nog! Daarenboven ontplooide de man zich eveneens als beeldend kunstenaar. Voor wie eens een blik wil werpen op het werk dat de ouwe snoeper produceert, raad ik aan dit hier aan te klikken. Geniet!