02-03-10

Liftperikelen in het UZ

  

Toen ik, in de zomer van 2000, pas in de revalidatiekliniek, het RC genoemd, was gearriveerd, keek ik wel mijn ogen uit. Van een ex-kamergenoot op de verpleegafdeling neurochirurgie, die al eerder naar het RC was getransfereerd, maar zo nu en dan nog eens terug kwam, had ik nochtans vooraf wel al te horen gekregen waar ik me aan kon verwachten.

Nogal wat mensen met een tetraplegie, dus verlamming van ondermeer de vier ledematen. Tevens een aantal personen met een paraplegie, zijnde verlamd aan de onderste ledematen. En voorts iemand met een hemiplegie, dus halfzijdig verlamd, en voorts enkele individuen die één of meerdere ledematen misten of althans een deel ervan.

Een bont allegaartje fysiek beperkte personen dus. Waarvan de meeste onder hen zich verplaatsten met gebruik van één of twee krukken, een wandelrekje of middels een rolstoel. Manueel of elektrisch. Enkele mannen waren daar evenwel nog niet aan toe en werden in hun kamer van bed naar massagetafel getransfereerd en al liggend naar de oefenzaal verplaatst.

Allen samen zouden zij de eerstvolgende tijd, die ik zo kort als mogelijk wou houden, een belangrijk deel uitmaken van mijn leefwereld. Ondanks de voorafgaandelijk verkregen informatie en spijts het feit dat ik zestien jaar eerder ook al eens een half jaar op die plek verbleef, was het toch even wennen.

bandaged-man in wheelchair - 000De eerste keer dat ik mijn kamer werd uitgerold, gezeten in een zwartkleurige manuele rolstoel, die ik reeds op de verpleegafdeling op eigen dwingend verzoek had ter beschikking gekregen, zag ik bij het passeren van de ontspanningsruimte een vent zitten die zo uit een humoristische sketch kon zijn geplukt!

De al iets oudere heer, zat in een compacte elektrische rolstoel, met grote wielen achteraan, en iets kleinere vooraan. Met één van zijn armen in witte plaaster gestoken en, ter hoogte van de schouder, gestrekt naar voren gericht. En op die plaats en in die positie gehouden door een constructie met dunne, doch stevige metalen waterleidingsbuizen.

Dit kon toch niet echt zijn? Zulke constructies werden toch enkel in humorfilmpjes gebruikt? Het bleek evenwel geen frats te zijn. Enkele dagen later kreeg ik van de man in kwestie, die ik hier gemakshalve Jozef zal noemen, te horen, dat hij enkele maanden daarvoor, zittend in zijn auto, na een hoofdbeweging, ineens zijn lichaam niet meer kon verroeren. Waarschijnlijk ten gevolge van een bloedklonter die zich plots, ter hoogte van de nekwervels, in het ruggenmerg had vastgezet.

Zo was Jozef dus verlamd geworden aan de vier ledematen. Om zijn grotendeels willoze armen en handen toch nog enige functionaliteit te geven, zou hij een aantal heelkundige ingrepen ondergaan waarbij ondermeer pezen werden verplaatst, verkort en/of verlengd. En ik meen mij te herinneren dat die lachwekkende lichaamspositie waarin Jozef zich tijdelijk verplaatste, onderdeel was van de helingprocedure na één van die medisch-technische operaties.

Van Jozef, die helaas inmiddels reeds sinds enkele jaren is overleden, herinner ik me trouwens een incident waarin de brave man de hoofdrol speelt.

Omdat hij zelf niet op de knop kon drukken om de kokerlift aan de vragen of de automatische deuren er van te openen, diende de brave man, zo hij op dat moment de enige wachtende potentiële liftgebruiker was, steeds iemand aan te spreken om op de knop te drukken. En eens in de liftcabine, ook op de knop te drukken van de etage waar hij heen wou. Het gelijkvloers, de kelder of de eerste verdieping.

Waarna de vriendelijke helper of helpster vlug de kooi uitsprong. Want aangezien Jozef achterwaarts de lift inreed, kon hij immers, eens aangekomen op de juiste hoogte, zonder de hulp van derden, probleemloos, en zonder tegen iets of iemand aan te botsen, door de elektrische schuifdeuren, de lift uitrijden.

Nu was die lift al een sinds een jaar of dertig geïnstalleerd en begon deze ouderdomsverschijnselen te vertonen en slijtageproblemen. Waardoor hij regelmatig dienst weigerde. En iedereen diende gebruik te maken van de tweede in het gebouw aanwezige lift. Die overigens veel kleiner was dan het andere exemplaar.

Tot de gespecialiseerder herstelploeg ter plaatse kwam. Wat meestal vrij snel gebeurde. Tenminste als die, via de noodtelefoon in de liftkooi of anders telefonisch door iemand van de verpleging, paramedici, kuisploeg, refterdames... van het euvel op de hoogte werden gebracht.

Wat niet gebeurde op het moment dat de lift vast kwam te zitten met enkel en alleen Jozef erin. Want de man kon telefonisch geen alarm slaan omdat hij fysisch niet in staat was om de noodhoorn vast te nemen. En elke andere persoon die de lift wou nemen, ineens doorstapte of doorreed naar de volgende lift.

Tot er dan toch iemand dromerig en geduldig op de lift wachtte waarin Jozef vastzat. Geen notie nemend van de rode indicator die een panne aanduid. De lift kwam niet, maar de met een goed gehoor behepte dromer hoorde wel het flauwe hulpgeroep van Jozef. De verlamming had immers ook de werking van 's man spier en pees van het middenrif aangetast. Wat dan weer een invloed had op Jozef zijn longwerking en ergo de onmogelijkheid veroorzaakte om luid te praten, laat staan te roepen. Uiteindelijk is Jozef, na minstens een half uur eenzaam opgesloten te hebben gezeten, na een dringend ingrijpen van de technische herstelploeg, uit de lift kunnen rijden.

Ligtvoet LMD blue - 000Zelf ben ik ook ooit eens komen vast te zitten in een lift. En wel op de terugweg van een mij, via de onderaardse gangen van het ziekenhuiscomplex, in de late namiddag naar een afspraak begeven in één van de poliklinieken. Toen verplaatste ik me reeds sinds geruime tijd middels een elektrische rolstoel.

Op mijn heenweg had ik een, zich daar in die molpijpen al fietsend voortbewegend personeelslid, aangesproken om de manueel te openen liftdeur voor me open te houden, zodat ik er achterwaarts in kon rijden, de knop van de eerste etage, waar ik zijn moest, in te drukken en de deur voor me te sluiten.

Een bedankje, een groet en ik was weg, de hoogte in. Van -1, over 0, tot +1, alwaar de lift halt hield. Ik reed met mijn blauwe elektrische rolstoel zachtjes vooruit. De druk tegen de liftdeur, door mijn op de voetsteunen van mijn verplaatsingsmiddel staande onwillige stappers, liet deze op scharnieren draaiende deur open gaan, zodat ik de wachtruimte van dit dispensarium kon inrijden. Waarna de deur zachtjes achter me dichtklapte. Nog vooraleer een verbaasde, van zijn stoel opstaande, op zijn beurt wachtende persoon zijn intenties om me met de deur te helpen, had kunnen waarmaken.

Toen het consult was beëindigd, was het in de gang behoorlijk donker en was er in de wachtzaal niemand meer te bespeuren. Dus reed ik terug de gang in om een nog in het gebouw aanwezige menspersoon te zoeken die me naar beneden kon helpen. In een kantoortje waar nog licht brandde, zag ik door het half gematteerde vensterraam enige beweging. Ik tikte op het raam. Waarop een dame, met haar jas reeds aan, en een handtas in de hand, de deur opende. Zij wou me met graagte helpen en moest trouwens de kant van de lift uit. Om via de trap ernaast, naar de uitgang te stappen op het gelijkvloer. Want het sluitingsuur van het zittingslokaal voor poliklinische behandeling was reeds ruimschoots voorbij; Zodat deze dame, net zoals haar collega's die reeds vertrokken waren, ook huiswaarts mocht gaan.

De vriendelijke dame hielp me dus de lift in, drukte op de knop voor transport naar de kelderverdieping, ontving mijn dank, en sloot na onze wederzijdse afscheidsgroet, de liftdeur. Waarop de liftcel zich in beweging zette. Om even later tot stilstand te komen... tussen twee verdiepingen! De licht in de cabine ging uit. Wat nu? Een mobieltje had ik toen nog niet. Wie had ik trouwens met dat ding moeten bellen? Met wat wringen van mijn lichaam slaagde ik er in om in het duister de knop te vinden en er met de wijsvinger van mijn linkerhand zelfs op te drukken. Waarop de lift zich weer in beweging zette.

Zij die van drama houden zullen op hun honger blijven zitten, want ik ben tot in de kelderverdieping geraakt zonder dat er zich een herhaling van het probleem voordeed. Maar dit voorval was voor mij een nuttige les. Nadien ben ik, ondanks het vaak voorkomende onbegrip van derden, omwille van deze houding en dit principe, nooit meer een krappe, oude lift ingereden, zonder een andere, valide persoon bij me. De enige liften waarin ik me wel nog alleen in durf te laten verplaatsen zijn de grote, ruime exemplaren, waarin ik me probleemloos kan draaien, het bedieningspaneel kan bedienen en van de noodtelefoon gebruik kan maken. En die je voornamelijk vind in moderne, recent gebouwde ziekenhuizen, grote winkelcentra, overheidsgebouwen...

13-09-08

Hoera!

Dank je wel. Merci. Bedankt. Bij voorbaat, voor de lofbetuigingen die ik ongetwijfeld in ontvangst zal mogen nemen, nu ik er in geslaagd ben het probleem op te lossen met betrekking tot het visualiseren van mijn weblog, bij gebruikmaking van Microsoft Internet Explorer. Zoals ik reeds vermoedde, had het te maken met bepaalde codes uit Microsoft Word, die (onzichtbaar) worden mee getransfereerd bij het knippen en plakken van tekst.

Applause

Een dikke halve dag werk gehad om eindelijk met deze problematiek komaf te maken, maar het resultaat is bevredigend en compenseert ruimschoots de geleverde arbeid! Firefox bewijst in deze nogmaals kwalitatief beter te zijn dan de grote concurrent. Al mijn blog berichten zijn nu dus ook zichtbaar in Internet Explorer. Elkeen, die mijn ‘oude' post nog niet heeft gelezen, nodig ik dan ook met graagte uit om een kijkje te nemen. En voor de Firefoxers: ik  heb bij ‘Gedaan met feesten', oorspronkelijk gepost op 30 augustus, enkele foto's geplaatst. Ga dus ook maar eens kijken!

De dames en heren die zo vriendelijk waren mij op de hoogte te brengen van het probleem, wil ik bij deze (nogmaals) van harte danken. En mochten jullie nu, of in de toekomst, nog euvels ontwaren, dan zal ik het ten zeerste appreciëren dit van jullie te vernemen! Onderstaand een kleine attentie, als blijk van waardering.

Flowers and wine

Zoals enkele dagen geleden gemeld, heb ik mijn lidmaatschap bij ECI opgezegd. En is er een probleem met een foute levering. Daarvoor had ik hen dus de afgelopen week een zoveelste e-mail gestuurd.

Deze keer antwoordden ze mij. En snel! Maar hun uitleg was NIET bevredigend. Er werden verontschuldigingen aangeboden voor de gang van zaken. Tevens werd gemeld dat het door mij gevraagde boek momenteel niet leverbaar is en dat het ook niet bekend is wanneer deze weer bij hen binnenkomt. En dat ik de door mij genoemde levering op hun kosten kan terugzenden, Via een Kiala punt bij mij in de buurt. Of  het pakket via de reguliere post terug kan sturen naar een antwoordnummer in Antwerpen. En ik zou hiervoor gebruik kunnen maken van de voorbedrukte adresstrook op de keerzijde van mijn afleveringsnota.

Het bericht werd ondertekend door een, afgaande op haar naam, Nederlandse dame die, vooraleer met vriendelijke groeten af te sluiten, erop vertrouwende mij met haar schrijven voldoende geïnformeerd te hebben. Mis poes! De tijd dat ondergetekende overal zomaar genoegen mee nam, en braaf van zichzelf misbruik liet maken, is reeds lang voorbij. die knoeiers dat boek terugwillen, dat ze er dan zelf omkomen! Dat schreef ik hen dan ook.

Rising sun

Beleefd groette ik haar met ‘Geachte mevrouw', en haar naam. Ik dankte haar hartelijk voor haar antwoord. Maar vervolgde dat ik dit echter allesbehalve bevredigend vond. En dat de organisatie waarvoor zijn werkt ernstig in gebreke blijft, door énerzijds niet te leveren wat ik bestelde, en anderzijds mij van mijn kostbare tijd te beroven door een zinloos over en weer communiceren. En dat ze mij bovendien wilt op kosten jagen voor het terugzenden van een levering waar ik niet om heb gevraagd. Dat ik immers voor het naar de koerier of het postkantoor brengen van dat verkeerd geleverd pakket, derden dien in te schakelen. En dat ze  ongetwijfeld weet, dat enkel de zon gratis opkomt.

Dat ik derhalve dus voorstelde dat zij haar koerier telefonisch contact met me zou laten opnemen om een datum en tijdstip van afhaling van het kwestieuze pakket af te spreken. En er alstublieft voor te zorgen  dat deze bediende in het bezit zou zijn van een afhaalbon, die zij of hij, als bewijsstuk bij me kan achterlaten.

One finger typing

Tot slot liet ik weten erop te vertrouwen dat zij mij een voorstel zullen laten geworden, nopens een vergoeding voor de reeds verrichte arbeid. En dat dit bericht gelde onder alle voorbehoud en zonder enige nadelige erkenning. Als ultieme afsluiter liet ik weten erop te vertrouwen dat deze kwestie spoedig zou worden afgehandeld, dankte haar daarvoor, en eindigde met een groet. En plaatste onder het epistel mijn voornaam, naam, adres, telefoon- en lidmaatschapsnummer.

Mijn gedrag kan belachelijk lijken, maar het gaat hem om het principe. Een ander laten opdraaien voor je fouten, dat is totaal stijlloos. Hoeveel personen gaan er niet zijn die gewoon doen wat hen onterecht wordt opgedragen? En enkel God, de vader, weet hoeveel mensen fout geleverde zendingen gewoon betalen, om alle gedoe te vermijden of stop te zetten? Omdat ze geen tijd of geen goesting hebben om zich met die prullen bezig te houden. Vroeger was ik ook zo. Maar nu niet meer, dus.

Inzake de kwestie ECI dien ik eerlijkheidshalve te bekennen dat ik een beetje stout ben geweest. Het is immers zo dat ik ergens op het Internet een tip had gelezen, over hoe je na opzegging bij deze club, kon vermijden nog boeken of andere spullen aan te moeten kopen. Gewoonweg door lectuur te bestellen die niet (meer) leverbaar is.