16-02-12

Dikke-truiendag 2012

  

dikketruiendag,dikke-truiendag,energiebesparing,vrouw,dame,meisje,kunne,vrouwelijke_kunne,hond,partner,buitenmaats,buitenmaatse_trui,buitenmaatsetrui,oversized,oversized_sweater,oversizedsweater,lijf,warm,schoot,slank,dikketruiendag2012dikketruiendag,dikke-truiendag,energiebesparing,vrouw,dame,meisje,kunne,vrouwelijke_kunne,hond,partner,buitenmaats,buitenmaatse_trui,buitenmaatsetrui,oversized,oversized_sweater,oversizedsweater,lijf,warm,schoot,slank,dikketruiendag2012Bij deze doe ik aan jullie allen een warme oproep om, ook ondanks het nog redelijk koude winterweer, vandaag toch de verwarming een beetje lager te zetten. En zodoende alvast een kleine bijdrage te leveren aan de ‘o zo nodige’ wereldwijde energiebesparing.

 

Je bent dan overigens meteen een actief participant aan de nu reeds 8ste editie van de Dikke-truiendag

 

Mocht je (om praktische redenen, zoals je gewicht ;-) niet al te groot zijn, slank, het liefst van vrouwelijke kunne, en niet gehinderd door een jaloerse hond, een onverdraagzame partner of een onoverbrugbare afstand, dan mag je gerust op mijn schoot komen kruipen. Want onder mijn buitenmaatse trui is er nog ruimschoots plaats om een extra lijf lekker warm te houden! Lachen

 

>>> Klik op de foto’s voor een groter exemplaar van de afbeeldingen <<<

01-01-12

Nieuwjaar 2012

  

Enkele nieuwe teksten om te posten zijn bijna klaar.

Maar in afwachting daarvan wens ik jullie alvast een SEXY Nieuwjaar!

 

meisje,babe,blond,erotisch,sexy,2012,nieuwjaar,champagne,dame,tweeduizendentwaaf,jaarwisseling,lezer,lezeres,jaar,kalenderjaar,gelukkig,wensen,nieuwjaarswensen,knipoog,convertable,auto,bloot,naakt,boezem,borsten,posten,teksten,topje,minirok,rokje,blondje,lachen

  

15-09-11

Verkeerd (begrepen) taal-, woord- en zinsgebruik

Het zijn er nu nog steeds enkele tientallen, maar vroeger, toen ik nog mijn handelszaak had, en een heel ruime kennissenkring, en er van communicatie via het internet nog maar nauwelijks sprake was, ontvingen wij, in de periode rond Kerstmis en Nieuwjaar, enorm veel wenskaarten. Zowel van persoonlijke als van zakenrelaties.

letterlijk,figuurlijk,gat,televisie,renner,kerstmis,nieuwjaar,medische_ingreep,revalidatiearts,stappen,persoon,wens,krant,nederland,antwerpen,westerschelde,noordzee,lachen,dame,man,parket,drugs,cannabisplantage,string,automobilist,seksuele_dienstverlening,vrouwenondergoed,rijvaardigheid,vent,annonce,dromen,textiel,commentaar,reetveter,wielerseizoen,voertuigcontrole,taalMaar toen ik na die fameuze mislukte medische ingreep, veel langer uit mijn zaak wegbleef dan de geplande 14 dagen, heb ik in die anderhalf jaar afwezigheid slechts enkele aanmoedigingskaartjes ontvangen. En op één daarvan stond dan nog, onder de eigenhandig door de afzender geschreven woorden van steun en courage, in een sierlijk lettertype de tekst gedrukt: ‘You’ll never walk alone!

Ongetwijfeld aanmoedigend bedoeld uiteraard, maar het kwam zo niet over. Eerder cynisch daarentegen, want ik had net enkele dagen daarvoor van mijn revalidatiearts het spijtige nieuws te horen gekregen dat ik helaas nooit meer zou kunnen stappen. Maar dat kon de afzender van het kaartje uiteraard niet weten.

letterlijk,figuurlijk,gat,televisie,renner,kerstmis,nieuwjaar,medische_ingreep,revalidatiearts,stappen,persoon,wens,krant,nederland,antwerpen,westerschelde,noordzee,lachen,dame,man,parket,drugs,cannabisplantage,string,automobilist,seksuele_dienstverlening,vrouwenondergoed,rijvaardigheid,vent,annonce,dromen,textiel,commentaar,reetveter,wielerseizoen,voertuigcontrole,taalMaar best ook. Want wie weet had die persoon anders, wegens een combinatie van ’t verschieten van dit nieuws en het daarop volgende besef me een totaal misplaatste wens te hebben bezorgd, wel een hartaanval ‘gekregen’. Ook geen geschenk om naar uit te zien Knipogen

Medio 2010 las ik in de krant: “Nederland zal belofte verdieping Westerschelde nakomen.” Waarbij ik me terstond afvroeg: “Is daar dan werkelijk zo veel scheepvaartverkeer, op die waterweg tussen de Vlaamse havenstad Antwerpen en de Noordzee? Zodat er daar nood aan is om de zeeschepen niet enkel naast elkaar, maar ook boven elkaar te laten varen?! En hoe gaan onze noorderburen die klus in ’s hemelsnaam ten uitvoer brengen? Een etage installeren boven een waterloop, die dan ook nog eens twee getijden kent!” Enfin, ik heb er niet van wakker gelegen en zal wel eens ter plaatse gaan kijken eens dat plan is gerealiseerd.

Eigenlijk niet om mee te lachen, maar onlangs hoorde ik ’s avonds, in een eenzame harten rubriek op de radio, een dame praten die, naar eigen zeggen, op jonge leeftijd haar man verloor. En dus blijkbaar nog steeds niet had terug gevonden, want ze was dringend op zoek naar een nieuwe vent!

letterlijk,figuurlijk,gat,televisie,renner,kerstmis,nieuwjaar,medische_ingreep,revalidatiearts,stappen,persoon,wens,krant,nederland,antwerpen,westerschelde,noordzee,lachen,dame,man,parket,drugs,cannabisplantage,string,automobilist,seksuele_dienstverlening,vrouwenondergoed,rijvaardigheid,vent,annonce,dromen,textiel,commentaar,reetveter,wielerseizoen,voertuigcontrole,taalBij het parket werken is volgens mij plezant. Die doen daar bijvoorbeeld aan ‘huiszoekingen’. Dat moet toch wel spannend zijn en leuk, hé?! Als je ’s ochtends van je baas zo een opdracht krijgt als bijvoorbeeld: “Zoek een witgeverfd huis met een plat dak, een schouw en minstens twee ramen en een deur.” Met een beetje geluk vindt je tijdens je zoektocht het juiste huis. En met nog wat meer geluk tref je daar dan ook nog iets interessant aan: een reeds rottend lijk, een zending Chinese illegalen, wapens, gestolen goederen of waardepapieren, een voortvluchtige gangster, een voorraad drugs of misschien zelfs een heuse cannabisplantage!

Bij het vlug doorbladeren van één van die, met de wekelijkse bundel advertentieblaadjes meegeleverde (reclame)kranten, viel één van mijn steeds alerte kijkers op de titel ‘slipcursus’, boven de afbeelding van een knappe blondine in lingerie. Dat leek me wel iets! Terstond begon ik te dromen van mijn aanwezigheid op een lessenreeks over het volledige marktaanbod aan allerlei soorten damesslipjes, zodat ik nimmer nog verrast zou zijn bij de visuele confrontatie met deze of gene uitvoering, kleur, grootte of model van dit type vrouwenondergoed.

letterlijk,figuurlijk,gat,televisie,renner,kerstmis,nieuwjaar,medische_ingreep,revalidatiearts,stappen,persoon,wens,krant,nederland,antwerpen,westerschelde,noordzee,lachen,dame,man,parket,drugs,cannabisplantage,string,automobilist,seksuele_dienstverlening,vrouwenondergoed,rijvaardigheid,vent,annonce,dromen,textiel,commentaar,reetveter,wielerseizoen,voertuigcontrole,taalBij het nader bekijken van de advertentiepagina bleek evenwel dat, jammer genoeg, mijn geest te snel aan het fantaseren was gegaan. En in de vlugte twee advertenties door elkaar had geklutst. Die slipcursus bleek een sobere aankondiging te zijn van een door een verkeersopleidingscentrum georganiseerde training in rijvaardigheid en voertuigcontrole voor automobilisten. Terwijl de annonce daaronder er één was van een ‘klassedame’ die, in een korte tekst, zichzelf aanprees en ook haar seksuele dienstverlening. En er een fotootje bij had laten publiceren van een bekoorlijke zichzelf, met haar mooie poep gehuld in iets dat bestond uit zo weinig textiel, dat je er nog nauwelijks de naam slip aan kon geven. Eerder een (g-)string (tanga) dus, of, zoals de Nederlanders het ook wel noemen: een reetveter!

letterlijk,figuurlijk,gat,televisie,renner,kerstmis,nieuwjaar,medische_ingreep,revalidatiearts,stappen,persoon,wens,krant,nederland,antwerpen,westerschelde,noordzee,lachen,dame,man,parket,drugs,cannabisplantage,string,automobilist,seksuele_dienstverlening,vrouwenondergoed,rijvaardigheid,vent,annonce,dromen,textiel,commentaar,reetveter,wielerseizoen,voertuigcontrole,taalHet wielerseizoen zit er voor de baanrijders bijna op. Zo nu en dan heb ik de laatste tientallen kilometers van een klassieker of een rit uit een ronde gevolgd op televisie. Onderwijl mijn armspieren wat oefenend met een gewichtje. Het mooiste aan die live reportages zijn de beelden van de coureurs die zich fietsend een weg banen door een vaak prachtige omgeving. En de door de reporterduo’s verstrekte informatie en geleverde commentaar zijn vaak boeiend en leuk. Vooral typische bewoordingen en  uitspraken zoals ‘het gat dichtrijden’ vind ik persoonlijk ludiek en nog steeds tot de verbeelding sprekend.

Als afsluiter nog een pikante. Uit een nieuwsflits onthoud ik dat de weersredactie waarschuwt voor rukwinden. Misschien een attractiepool voor mannen die moeilijk aan hun trekken komen?

Geïnteresseerd in meer van dit? Kijk dan eens alhier, aldaar en alginder Lachen

>>> Klik ook eens op de afbeeldingen <<<

01-09-11

Start nieuw schooljaar

1steschooldag,1september,01-09-2011,eersteschooldag,eenseptember,eenseptembertweeduizendenelf,sexy,lerares,leerkracht,vrouw,vrouwelijk,wetenschappen,school,klas,bord,krijbord,klaslokaal,01-09,beroerte,achterlangs,poes,achterwerk,brunette,vader,kinderen,feestje,vrouw,sensueel,glimlach,schoonheid,wetenschappen,lerares,sexy_lerares,sexylerares,sexy_leerkracht,sexy_leerkracht,eerstejaars,oudercontact,dame,zomervakantie,klastitularis,vamp,dochter,schooljaar

Lode stond op een drukke zaterdagnamiddag, eind augustus, in de lokale supermarkt aan te schuiven aan de kassa. Met voor zich zijn overvol geladen winkelkarretje en achter hem een super knappe brunette. Lode merkte deze dame evenwel pas op toen hij, tijdens het op de transportband plaatsen van zijn aankopen, zijn hoofd even naar links draaide. Ze glimlachte hem toe. Sensueel, naar hij meende. Ondanks zijn leeftijd, 40+, en navenante levenservaring, kleurden Lode’s wangen, voor het eerst sinds vele jaren, bloedrood. Nerveus en badend in het zweet, ging Lode door met koopwaar uit zijn kar te halen en naderhand af te rekenen met de sympathieke kassierster.

Toen Lode zich na het betalen, een volgestouwd karretje voor zich uit duwend, richting uitgang begaf, keek hij nog eens tersluiks opzij. Naar de plek waar hij vandaan kwam. En zag dat die mooie brunette met haar rechterhand geld overhandigde aan de kassierster, terwijl ze, met nog steeds diezelfde blik en glimlach, de kant van Lode opkeek en hem met haar linkerhand vriendelijk toewuifde.

Terwijl Lode zijn aankopen in de gezinswagen laadde, vroeg hij zich af waar hij die zongebruinde schoonheid van aan de kassa, reeds eerder had gezien. En hoe het kwam dat ze hem zo opwond en totaal van slag bracht. Zijn overpeinzing werd verstoord door een liefelijk klinkende vrouwenstem die zei “Dag mijnheer.” Geschrokken richtte Lode zich op en stootte daarbij zijn hoofd tegen de achterklep van zijn auto. Hij greep met beide handen naar zijn kop, keek op en zag die brunette daar staan. In al haar welgevormdheid. Ze keek hem, het voorhoofd fronsend, bezorgd aan. Maar Lode zei, alweer blozend, dat het oké was, dat hij zich geen pijn had gedaan. Waarop de brunette gerustgesteld opnieuw die sensuele glimlach op haar gelaat liet verschijnen.

Aarzelend vroeg Lode: “Euh... goeiedag, juffrouwke. Kennen wij elkaar van ergens?” Waarop de schone gezwind en nog steeds glimlachend, met zeemzoete stem repliceerde: “Zeker weten, mijnheer! Jij bent toch wel de vader van één van mijn kinderen, niet?!

Lode schrok zich  bijna een beroerte. Het warme zweet van zijn opwinding werd kil en klam en ruimde plaats voor angstzweet. Lode kleurde van bloedrood naar lijkwit. Verward begon hij na te denken. In ijltempo doorgroef hij zijn geheugen. En stuitte bij een terugblik in zijn verleden op een bizarre gebeurtenis van een aantal jaren tevoren. Toen hij eens zwaar was uitgeweest en stomdronken voor de eerste en tot nader order enige keer zijn vrouw had bedrogen. Tijdens een uit de hand gelopen feestje, waar hij eigenlijk in eerste instantie tegen zijn zin, was heen getroond, door buitenlandse zakenrelaties. Die zin hadden in wat vertier, na een lange, zenuwslopende dag van onderhandelen en deals sluiten.

Lode gilde: “Oh nee!” En vroeg toen met een trillende stem aan de sexy brunette: “Ben jij die, toen in zwarte lakkledij gehulde vamp die ik op dat feestje van de Sultan, in het midden van de zaal achterlangs in de poes heb geneukt op de biljarttafel? Terwijl mijn collega’s ons stonden aan te moedigen en jouw, slechts een zwarte lakkorset dragende lesbische vriendin mij geselde met een natte selder en onderwijl een lange, dikke komkommer in mijn achterwerk duwde?"

De mooie, bruinharige dame keek Lode verontwaardigd aan en antwoordde met norse stem: “Helemaal niet, mijnheer! Wij hebben elkaar ontmoet net voor de zomervakantie, op school, tijdens een oudercontact voor de eerstejaars. Ik ben namelijk de klastitularis van uw dochter Sofie!”

01-01-11

Gelukkig Nieuwjaar!

Al mijn lieve lezers wens ik toe:

een zorgeloos en plezant nieuw kalenderjaar

 

2011 -  002.jpg

 

Geniet van een feestelijk begin van dit jaar

en laat de kurken dus maar knallen!

 

2011 -  006a.JPG

08-03-10

Het leven zoals het is

 

Euro's - 012a (kleiner)Vorige week was ik aanwezig in een bankkantoor waar ik tot dan toe niet als klant was gekend. De reden van mijn bezoek aldaar was het openen van een bankrekening. Zonder slag of stoot ging dat niet. Want het computersysteem weigerde in eerste instantie, en ook in tweede, mijn identiteitsgegevens te bewaren, die via mijn in een kaartlezer gestopte identiteitskaart, op het computerscherm verschenen.

Bijgevolg dienden mijn gegevens op de conventionele manier te worden ingebracht. Zijnde het inscannen van de beide zijden van mijn elektronische identiteitskaart en van mijn handtekening. Waar serieus wat tijd in kroop. Wat ik dacht in een kwartiertje geregeld te krijgen, nam uiteindelijk drie keer zoveel tijd in beslag!

En mensen, wat een massa papier ging er bij deze handeling verloren. Die registratiepapieren, in drie exemplaren, het afdrukken van de voorwaarden en zo meer. Ecologisch gezien betekent het openen van een bankrekening op zulk een manier, ernstige roofbouw op de natuur. Papier, inkt, elektriciteit... Mijn ecologische voetafdruk bedraagt alweer een maatje meer. Helaas! Maar gedane zaken nemen geen keer, dus ga ik me voor de rest niet druk maken over dit feit.

Wat ik enigszins raar vind is dat de dame die deze formaliteiten vervulde, gegevens wou over mijn inkomen, wou weten welke inkomsten er op die net geopende rekening zullen worden gestort en ze me daarenboven, weliswaar vriendelijk, doch enigszins dwingend, de vraag stelde of ze mocht weten wat ik van plan ben om met die rekening aan te vangen.

Waarschijnlijk is dit een routinevraag, maar ze kwam bij mij nogal raar over. Alsof bijvoorbeeld een dakwerker zal zeggen dat hij op zijn nieuwe bankrekening zijn uit zwartwerk verkregen inkomsten zal storten. Of een witte boord crimineel zal verklaren dat hij er zijn frauduleus verkregen gelden op zal parkeren. Of een drugsbaas aan een bankbediende zal bekennen dat hij net een rekening opende om er de opbrengsten van zijn drugstrafiek op onder te brengen.

Voorts vind ik zulk een vraag een ernstige inbreuk op de privacy. Stel je voor dat ik aan een sollicitant, die zich bij mij aandient voor een openstaande vacature, zou vragen wat de  kandidaat zinnens is om aan te vangen met het geld dat zij of hij bij een eventuele aanwerving, bij mij kan verdienen? Ik zou ongetwijfeld nogal een hevige reacties krijgen. En mogelijks niemand vinden om voor me werken. Terecht, overigens!

Maar ik hield me, in tegenstelling tot wat mijn gewoonte is, gedeinsd. Dat ganse gedoe met al die paperassen had al zo veel tijd gekost, dat ik geen zin had om er nog meer te verspillen door een nutteloze discussie aan te gaan met iemand die vast enkel uitvoerde wat haar overste haar heeft opgedragen.

Toen die vrouwelijke bankbediende alle verkregen data opsomde riep in haar op een gegeven moment even halt toe. Want bij burgerlijke stand had ik gehoord 'ongehuwd'. Terwijl ik officieel wel al sinds 1993 ben getrouwd. Die status wijzigen was volgens de bankbediende evenwel onmogelijk, omdat het gegeven zo van mijn identiteitskaart werd gelezen. Vreemd...

*****

Enkele dagen voordien had de, volgens de aan mijn identiteitskaart gekoppelde data, niet bestaande echtgenote, op mijn herhaald verzoek, mijn nog, in wat vroeger onze gezamenlijke slaapkamer op de eerste verdieping was, aanwezige kledij, in een grote doos en een dito geruite verhuiszak gestopt. Zodat ik ze elders, in een voor mijn assistenten toegankelijke ruimte, zou kunnen onderbrengen.

Brian in papa's outfitTerwijl ikzelf in de woonkamer zat, op het gelijkvloers, zoals vaak voor mijn computer, was zoon Brian blijkbaar toevallig getuige van de activiteiten van zijn ma. Want ik hoorde hem plots, door het houten vloer annex plafondgewelf uitroepen 'awesome!' (formidabel!). Waarna ik hem van de, ook al houten, trap hoorde naar beneden denderen. Waar even later de deur tussen onze hal en de woonkamer open vloog, en mijn zoon door het deurgat de kamer binnen stormde. Uitgedost in een beige broek die ooit tot mijn zondagse outfit behoorde en mijn, uit een ver verleden afstammende, zware zwartlederen motorvest.

Uitgelaten en blij stond de jongen daar te draaien, zich te showen voor mij en voor zichzelf. Dat laatste was mogelijk door de weerspiegeling van zijn gedaante in het glas van een manshoge vitrinekast die in onze living staat opgesteld. Brian had deze kledij gegraaid uit die door mij ter beschikking gestelde doos. Ooit de stevige kartonnen verpakking van een groot computerbeeldscherm.

Een dag later heb ik, met de praktische hulp van mijn assistente, alle overgebleven kledij van vroegere jaren eens aan mijn gezichtsveld laten passeren en er de items uitgehaald waarvan ik vermoedde dat ze mijn kinderen zouden passen en waarin ze mogelijks zouden kunnen geïnteresseerd zijn om ze aan hun garderobe toe te voegen.

In de avonduren heb ik hen die kledingvoorraad dan naar de woonkamer laten brengen. En mochten ze hun keuze maken. Wat me een verkleedschouwspel bezorgde dat aangenaam was om te zien.

*****

Het weerzien van een deel van mijn kledij van een tijd geleden, deed me terugdenken aan mijn favoriete kledingstukken van nog vroeger. In de decade tussen mijn vijftiende en mijn vijfentwintigste levensjaar droeg ik graag strakke, nauw om het lijf spannende broeken. Waarvoor je plat achterover op je bed moest gaan liggen om ze aan te trekken. En je buik diende in te trekken om de rits gesloten en de broeksknop dicht te krijgen.

Meestal droeg ik jeans. Maar af en toe kon ook een uit een andere textielstof vervaardigde pantalon, mij bekoren. Zo had ik, ten tijde van mijn voorlaatste jaar aan de middelbare school, een witte broek. Die enkel ter hoogte van mijn onderbenen enige ruimte vrij liet tussen het kledingstuk en mijn huid.

Op het einde van het schooljaar had ik mij vrijwillig aangemeld om ter voorbereiding van het opendeur weekend, op een vrije namiddag, het elektronicalokaal van onze school op te ruimen en enigszins aantrekkelijk in te richten. De klus was bijna geklaard toen ik mij hurkte om iets op te heffen en bij deze handeling de achterkant van mijn strakke witte broek hoorde en voelde scheuren.

Snel stelde ik me recht en voelde met mijn beide handen aan mijn bibs. Mijn broek was netjes in twee gescheurd, over de gehele lengte van mijn bilspleet! Nog een geluk dat ik die ochtend een propere onderbroek had aan getrokken. Want mijn twee klasgenoten, met wie ik de werkzaamheden verrichtte, waren op het geluid van die scheurende stof en mijn daarop aansluitend gevloek afgekomen en keken grinnikend naar mijn zitvlak.

Short skirt girl on bicycle - 001Gelukkig droeg ik een lange zwarte gebreide wollen trui, die ik zo ver als enigszins mogelijk was, over mijn poep trok om de averij zoveel als mogelijk aan het zicht van anderen te onttrekken. Volgens mijn nog steeds glimlachende maten lukte dat op die manier vrij goed.

Het afwerken van de klus in het labo liet ik over aan hen en de leerkracht die poolshoogte kwam nemen, maar aan wie ik niks over mijn gescheurde broek vertelde. Aangezien ik me er eigenlijk een beetje voor schaamde.

Spiedend stapte ik over de verlaten speelplaats, richting de boom aan de uitgang, waar ik mijn moeder haar fiets had gestald. Het gebeurde wel vaker dat ik mijn ma haar tweewieler gebruikte op momenten dat ze hem kon missen. Dat, als gevolg van de opbouw van het tweewielig vervoermiddel verplicht voorover gebogen zitten op een herenfiets vond ik immers niet zo leuk. Vandaar dat ik me liever met een damesfiets verplaatste.

Wat me nu trouwens ook uitermate goed uitkwam. Want gezeten op mijn mannenfiets had ik, tijdens de 8 kilometer lange rit huiswaarts, mijn billen nooit geheel kunnen onttrekken aan het zicht van eventuele passanten. Wat me, gezeten op mijn ma haar fiets, wel redelijk lukte. In een zo rechtop zittende houding als enigszins mogelijk was, wisselde ik voortdurend van hand om het stuur vast te houden, zodat ik met de vrije hand mijn omhoogschuivende trui naar beneden kon trekken. Allicht heb ik toen kunnen ervaren hoe het aanvoelt als je als meisje, met een ultra kort jurkje of rokje aan, met je onderbroek op het fietszadel zit.

Daar denk ik nu aan. Want toen was al mijn aandacht gericht op de vrees om bekenden tegen te komen die zouden merken wat er met mijn broek aan de hand was. En voor schut staan en mogelijks de dagen nadien door de halve schoolbevolking of een kwart van mijn dorpsgenoten uitgelachen worden, daar had ik als tiener totaal geen zin in.

02-03-10

Liftperikelen in het UZ

  

Toen ik, in de zomer van 2000, pas in de revalidatiekliniek, het RC genoemd, was gearriveerd, keek ik wel mijn ogen uit. Van een ex-kamergenoot op de verpleegafdeling neurochirurgie, die al eerder naar het RC was getransfereerd, maar zo nu en dan nog eens terug kwam, had ik nochtans vooraf wel al te horen gekregen waar ik me aan kon verwachten.

Nogal wat mensen met een tetraplegie, dus verlamming van ondermeer de vier ledematen. Tevens een aantal personen met een paraplegie, zijnde verlamd aan de onderste ledematen. En voorts iemand met een hemiplegie, dus halfzijdig verlamd, en voorts enkele individuen die één of meerdere ledematen misten of althans een deel ervan.

Een bont allegaartje fysiek beperkte personen dus. Waarvan de meeste onder hen zich verplaatsten met gebruik van één of twee krukken, een wandelrekje of middels een rolstoel. Manueel of elektrisch. Enkele mannen waren daar evenwel nog niet aan toe en werden in hun kamer van bed naar massagetafel getransfereerd en al liggend naar de oefenzaal verplaatst.

Allen samen zouden zij de eerstvolgende tijd, die ik zo kort als mogelijk wou houden, een belangrijk deel uitmaken van mijn leefwereld. Ondanks de voorafgaandelijk verkregen informatie en spijts het feit dat ik zestien jaar eerder ook al eens een half jaar op die plek verbleef, was het toch even wennen.

bandaged-man in wheelchair - 000De eerste keer dat ik mijn kamer werd uitgerold, gezeten in een zwartkleurige manuele rolstoel, die ik reeds op de verpleegafdeling op eigen dwingend verzoek had ter beschikking gekregen, zag ik bij het passeren van de ontspanningsruimte een vent zitten die zo uit een humoristische sketch kon zijn geplukt!

De al iets oudere heer, zat in een compacte elektrische rolstoel, met grote wielen achteraan, en iets kleinere vooraan. Met één van zijn armen in witte plaaster gestoken en, ter hoogte van de schouder, gestrekt naar voren gericht. En op die plaats en in die positie gehouden door een constructie met dunne, doch stevige metalen waterleidingsbuizen.

Dit kon toch niet echt zijn? Zulke constructies werden toch enkel in humorfilmpjes gebruikt? Het bleek evenwel geen frats te zijn. Enkele dagen later kreeg ik van de man in kwestie, die ik hier gemakshalve Jozef zal noemen, te horen, dat hij enkele maanden daarvoor, zittend in zijn auto, na een hoofdbeweging, ineens zijn lichaam niet meer kon verroeren. Waarschijnlijk ten gevolge van een bloedklonter die zich plots, ter hoogte van de nekwervels, in het ruggenmerg had vastgezet.

Zo was Jozef dus verlamd geworden aan de vier ledematen. Om zijn grotendeels willoze armen en handen toch nog enige functionaliteit te geven, zou hij een aantal heelkundige ingrepen ondergaan waarbij ondermeer pezen werden verplaatst, verkort en/of verlengd. En ik meen mij te herinneren dat die lachwekkende lichaamspositie waarin Jozef zich tijdelijk verplaatste, onderdeel was van de helingprocedure na één van die medisch-technische operaties.

Van Jozef, die helaas inmiddels reeds sinds enkele jaren is overleden, herinner ik me trouwens een incident waarin de brave man de hoofdrol speelt.

Omdat hij zelf niet op de knop kon drukken om de kokerlift aan de vragen of de automatische deuren er van te openen, diende de brave man, zo hij op dat moment de enige wachtende potentiële liftgebruiker was, steeds iemand aan te spreken om op de knop te drukken. En eens in de liftcabine, ook op de knop te drukken van de etage waar hij heen wou. Het gelijkvloers, de kelder of de eerste verdieping.

Waarna de vriendelijke helper of helpster vlug de kooi uitsprong. Want aangezien Jozef achterwaarts de lift inreed, kon hij immers, eens aangekomen op de juiste hoogte, zonder de hulp van derden, probleemloos, en zonder tegen iets of iemand aan te botsen, door de elektrische schuifdeuren, de lift uitrijden.

Nu was die lift al een sinds een jaar of dertig geïnstalleerd en begon deze ouderdomsverschijnselen te vertonen en slijtageproblemen. Waardoor hij regelmatig dienst weigerde. En iedereen diende gebruik te maken van de tweede in het gebouw aanwezige lift. Die overigens veel kleiner was dan het andere exemplaar.

Tot de gespecialiseerder herstelploeg ter plaatse kwam. Wat meestal vrij snel gebeurde. Tenminste als die, via de noodtelefoon in de liftkooi of anders telefonisch door iemand van de verpleging, paramedici, kuisploeg, refterdames... van het euvel op de hoogte werden gebracht.

Wat niet gebeurde op het moment dat de lift vast kwam te zitten met enkel en alleen Jozef erin. Want de man kon telefonisch geen alarm slaan omdat hij fysisch niet in staat was om de noodhoorn vast te nemen. En elke andere persoon die de lift wou nemen, ineens doorstapte of doorreed naar de volgende lift.

Tot er dan toch iemand dromerig en geduldig op de lift wachtte waarin Jozef vastzat. Geen notie nemend van de rode indicator die een panne aanduid. De lift kwam niet, maar de met een goed gehoor behepte dromer hoorde wel het flauwe hulpgeroep van Jozef. De verlamming had immers ook de werking van 's man spier en pees van het middenrif aangetast. Wat dan weer een invloed had op Jozef zijn longwerking en ergo de onmogelijkheid veroorzaakte om luid te praten, laat staan te roepen. Uiteindelijk is Jozef, na minstens een half uur eenzaam opgesloten te hebben gezeten, na een dringend ingrijpen van de technische herstelploeg, uit de lift kunnen rijden.

Ligtvoet LMD blue - 000Zelf ben ik ook ooit eens komen vast te zitten in een lift. En wel op de terugweg van een mij, via de onderaardse gangen van het ziekenhuiscomplex, in de late namiddag naar een afspraak begeven in één van de poliklinieken. Toen verplaatste ik me reeds sinds geruime tijd middels een elektrische rolstoel.

Op mijn heenweg had ik een, zich daar in die molpijpen al fietsend voortbewegend personeelslid, aangesproken om de manueel te openen liftdeur voor me open te houden, zodat ik er achterwaarts in kon rijden, de knop van de eerste etage, waar ik zijn moest, in te drukken en de deur voor me te sluiten.

Een bedankje, een groet en ik was weg, de hoogte in. Van -1, over 0, tot +1, alwaar de lift halt hield. Ik reed met mijn blauwe elektrische rolstoel zachtjes vooruit. De druk tegen de liftdeur, door mijn op de voetsteunen van mijn verplaatsingsmiddel staande onwillige stappers, liet deze op scharnieren draaiende deur open gaan, zodat ik de wachtruimte van dit dispensarium kon inrijden. Waarna de deur zachtjes achter me dichtklapte. Nog vooraleer een verbaasde, van zijn stoel opstaande, op zijn beurt wachtende persoon zijn intenties om me met de deur te helpen, had kunnen waarmaken.

Toen het consult was beëindigd, was het in de gang behoorlijk donker en was er in de wachtzaal niemand meer te bespeuren. Dus reed ik terug de gang in om een nog in het gebouw aanwezige menspersoon te zoeken die me naar beneden kon helpen. In een kantoortje waar nog licht brandde, zag ik door het half gematteerde vensterraam enige beweging. Ik tikte op het raam. Waarop een dame, met haar jas reeds aan, en een handtas in de hand, de deur opende. Zij wou me met graagte helpen en moest trouwens de kant van de lift uit. Om via de trap ernaast, naar de uitgang te stappen op het gelijkvloer. Want het sluitingsuur van het zittingslokaal voor poliklinische behandeling was reeds ruimschoots voorbij; Zodat deze dame, net zoals haar collega's die reeds vertrokken waren, ook huiswaarts mocht gaan.

De vriendelijke dame hielp me dus de lift in, drukte op de knop voor transport naar de kelderverdieping, ontving mijn dank, en sloot na onze wederzijdse afscheidsgroet, de liftdeur. Waarop de liftcel zich in beweging zette. Om even later tot stilstand te komen... tussen twee verdiepingen! De licht in de cabine ging uit. Wat nu? Een mobieltje had ik toen nog niet. Wie had ik trouwens met dat ding moeten bellen? Met wat wringen van mijn lichaam slaagde ik er in om in het duister de knop te vinden en er met de wijsvinger van mijn linkerhand zelfs op te drukken. Waarop de lift zich weer in beweging zette.

Zij die van drama houden zullen op hun honger blijven zitten, want ik ben tot in de kelderverdieping geraakt zonder dat er zich een herhaling van het probleem voordeed. Maar dit voorval was voor mij een nuttige les. Nadien ben ik, ondanks het vaak voorkomende onbegrip van derden, omwille van deze houding en dit principe, nooit meer een krappe, oude lift ingereden, zonder een andere, valide persoon bij me. De enige liften waarin ik me wel nog alleen in durf te laten verplaatsen zijn de grote, ruime exemplaren, waarin ik me probleemloos kan draaien, het bedieningspaneel kan bedienen en van de noodtelefoon gebruik kan maken. En die je voornamelijk vind in moderne, recent gebouwde ziekenhuizen, grote winkelcentra, overheidsgebouwen...