10-06-09

Regels

 

Je komt als jongeman soms nogal wat tegen met de meiden! Daar kan ik persoonlijk ook enkele pittige anekdotes over vertellen. Zoals die keer toen ik als prille twintiger eens een vriendinnetje meenam om te gaan shoppen in Maastricht. We waren daar al gearriveerd toen ze pas ontdekte dat ze haar handtas thuis op het tafeltje in de inkomhal van haar studio had laten liggen. Ik zei: "Da's niks, ik heb geld bij, een haarborstel en ook een extra zakdoek & zo" en voegde er, om te zwanzen, aan toe: "Gelukkig is het niet je onderbroek die je thuis bent vergeten!" Het meisje kleurde terstond bloedrood.

Een andere keer was ik samen met een jongedame. Ik weet niet meer juist onder welke omstandigheden, en ik herinner me ook de reden niet meer, maar ze zei in elk geval, op een bepaald moment: "Ik heb zo mijn regels!" Waarop ik antwoordde: "Ga dan maar vlug naar het toilet om een inlegkruisje in je slip te stoppen!" Dat meisje is effectief weggehold. Niet naar het toilet, maar gewoon weg van mij!

Een andere griet heeft mij dat trouwens eens, in halfdronken toestand, wankel op haar benen staand, bekend: "Schone jongen" zei je, zoals gemeld was ze zat, dus had ze vast een troebel zicht, "Ik ben weg van jou!" Onmiddellijk respondeerde ik met: "Neen, dat is niet waar, want je bent hier nog. Maar ik zou wel graag hebben dat je weg bent van mij, want je stinkt uit je bek. En bovendien hou ik niet van zatte wijven!"

"Tenzij ze jong en sexy zijn", had ik er nog aan kunnen toevoegen. Maar dat deed ik niet, want dat vrouwmens zou dat toch niet meer hebben gehoord, want ze was al weg gewaggeld en ik heb haar daarna gelukkig nooit meer teruggezien!

Het was in die tijd, de jaren tachtig, en waarschijnlijk nog steeds, trouwens niet altijd eenvoudig om een griet aan de haak te slaan. Figuurlijk dus, welteverstaan! Alhoewel ik er, als zeventienjarige, toch eens een keer in ben geslaagd om dat, ongepland, bijna letterlijk voor elkaar te krijgen.

Op de fuiven, waar ik, als rijpe tiener, in de weekends met mijn, uit jongens en meisjes bestaande vriendengroepje, heen hing, was al meer dan eens mijn oog gevallen op een knap jong meisje. Eentje met een weelderige bos krullend donkerbruin haar. Bij de toen nog populaire kusjesdans probeerde ik al eens om haar in mijn armen, en aan mijn lippen, te krijgen. Maar helaas slaagde ik daar niet in. En mijn kansen waren uiterst beperkt omdat die schoonheid meestal niet meedeed aan dat kusgedoe.

Ook voor een slow, die altijd volgde op die kusjesdans, kon ik, ondanks herhaalde beleefde uitnodigingen daartoe, de bevallige deerne niet strikken. En dan, op een keer, toen ik me na zo een massadans, door de menigte bewoog, op zoek naar een danspartner, werd ik door de vriendin van dat meisje op de schouder getikt.

Terwijl ik verder stapte, deed het meisje me teken om achterom te kijken. Dus hield ik halt, draaide me om en keek recht in de ogen van die zo door mij begeerde brunette. Menslief, wat was ze toch knap. En nu liep zij dus achter mij aan?

Fout gedacht! Op mijn blauwe jeansvestje waren twee kleine buttons gespeld. En bij het haar ongemerkt passeren, allicht omdat ik op dat moment een ander schoon grietje in het vizier had, was ze met een deel van haar enorme haardos aan me vast komen te zitten. Vandaar die achtervolging door de rumoerige en lawaaierige danshal.

Weken- of misschien zelfs maanden later, heb ik toch nog eens een poging ondernomen om dat, in mijn ogen goddelijk, schepsel, aan de haak te slaan. Figuurlijk dan, deze keer! Ze zat, samen met een aantal jongens, aan een tafeltje, naast de tafels die mijn maten en ik hadden ingepalmd.

Naarmate de avond vorderde merkte ik dat het meisje nogal dikwijls alleen op haar stoel, aan dat tafeltje achterbleef. En als die kerels, van het type 'zware jongen', er toch waren, kroop geen enkele van hen dicht tegen haar aan of stelde zich amoureus tegenover haar op. Daaruit concludeerde ik dat het meisje geen vriendje had. En leek deze avond voor mij het uitgelezen moment om mijn kans te wagen om dit mooie meisje nader te leren kennen.

En ik had al een plannetje beraamd om dit prachtig schepsel der natuur te bekoren. Naderhand beschouwd een nogal ridicuul idee. Van elk beschikbaar drankje dat op die fuif was te verkrijgen, wou ik er namelijk één bestellen. En het ganse aanbod zou ik voor haar bevallige neusje plaatsen, zodat ze maar te nemen had wat ze drinken wou.

Slechts één, niet onbelangrijk, probleem doemde op. Om al die drankjes te kunnen bekostigen, had ik geld nodig. En ik had die avond al een groot deel van mijn budget gebruikt om benzine te kopen voor mijn bromfiets. En het saldo had ik aangewend als mijn aandeel in de drankpot, die inmiddels was uitgeput. Er zat dus niks anders op dan bij wat maten aan te kloppen voor een beetje geld. Die maakten daar geen probleem van. Temeer daar ik hen deel maakte van mijn plan.

Nu de voorbereidingen waren getroffen, rijgde ik de veters van mijn 'stoute' combat schoenen nog wat sterker aan, trok mijn nauwsluitende jeansbroek recht, liet mijn vingers even door mijn haren glijden, om mijn kapsel ietwat te fatsoeneren en ging vervolgens recht op de jonge vrouw af.

Ze keek op toe ik me, het lichaam voorovergebogen, voorstelde aan haar. Ze glimlachte vriendelijk en deelde me ook haar naam mee. Op mijn vraag of ik even bij haar mocht komen zitten, antwoordde het lieflijk ogend creatuurtje positief! Ze bleek met haar broers en hun maten naar deze fuif te zijn gekomen. Omdat ze wel zin had om uit te gaan, maar haar vriendin ziek was en haar ouders niet wilden dat ze alleen op stap ging. Toen ik haar zei dat ik haar een drankje zou bezorgen, reageerde het meisje onmiddellijk met de woorden: "Neen, niet nodig hoor. Ik heb deze avond reeds genoeg gedronken en heb nu echt geen zin meer in om het even welk drankje!"

De schoonheid vervolgde: "Ik zeg dat steeds liever onmiddellijk, zodat niemand haar of zijn geld besteed aan een drankje dat ik dan toch niet uitdrink." Net op dat moment kwam de ober eraan met een schaal waarop minstens 10 verschillende soorten drankjes stonden. Oei! Hoe moest ik dat hier oplossen? Zonder gezichtsverlies te lijden. Ik zei die jongen dat hij alle drankjes bij elkaar op tafel mocht zetten en dat ik dan wel voor de verdeling zou zorgen. Nadat ik de drankbezorger met het geleende geld had betaald, riep ik enkele maten bij me.

Die keken me vragend aan, want ze hadden zich gedeinsd gehouden omdat ze dachten dat ik toch liever alleen bleef zitten bij het meisje mijner dromen. En waren nog meer verbaasd, toen ik hen uitnodigde om een drankje te nemen. Erg succesvol was mijn broederlijk delen overigens niet, want mijn maten waren niet geïnteresseerd in het drinken, of zelfs maar proeven van de meeste van die daar op tafel gepresenteerde brouwsels.

Wat er daarna is gebeurd en hoe die avond is afgelopen, daar heb ik het raden naar, want ik kan het me met de beste wil van de wereld niet meer herinneren. Eén ding is zeker: dat meisje is noch die zaterdagavond, noch op een later moment, ooit de mijne geworden. In tegengesteld geval had ik die gedenkwaardige informatie zonder twijfel voor eeuwig en altijd ergens in een veilig hoekje van mijn grijze hersenmassa bewaard. Dus waarschijnlijk is onze beginnende communicatie vrij snel op een sisser uitgelopen. Mogelijk koos ik een fout moment uit om met het meisje in contact te treden. Had ze misschien haar regels?!

Ru(sh)di(e), 4 april 2009.

04-12-08

Wit – geel – bruin - …

Chinees (blog)

De afkeer die sommige mensen hebben ten overstaan van personen met een andere huidskleur, zal ik allicht nooit begrijpen. Dat je er als blanke zelf niet geelachtig wil uitzien zoals een Chinees of andere Aziaat, dat is verstaanbaar. Want ofwel heb je dan een verkeerde dagcrème gebruikt, of anders is er medisch iets niet met je in orde. Een probleem met de lever. Twee jaar geleden ben ik zelf uit het ziekenhuis gekomen met Hepatitis, een virale leverontsteking. Totaal uitgeput was ik, en elke dag manifesteerde het uiterlijk kenmerk van de ziekte, de zogenaamde geelzucht, zich meer en meer. In de kliniek hadden ze zich daar geen vragen bij gesteld. En de donkere urine en dito ontlasting hadden, bij de verpleegkundigen, ook geen belletje doen rinkelen. Uiteindelijk is het, dankzij de nodige en juiste medicatie, terug in orde gekomen met mijn lever en kreeg ik naderhand ook mijn normale, blanke huidskleur terug.Zonnebank (klein)

Een bruin tintje daarentegen, is nog altijd in. Dit ondanks alle waarschuwingen in de media om blootstelling van de huid aan de zon, zo veel mogelijk te beperken. Teneinde de kans op huidkanker tot een minimum te beperken. Toch blijven wij blanken zonnekloppers. In eigen land, of als de zon het hier laat afweten, in het buitenland. En ook het gebruik van de zonnebank blijft immens populair. De mensen willen er gezond uitzien. En veelal oogt een blanke persoon met een (licht)bruin kleurtje inderdaad gezonder!

Interracial handshake (klein)

Toen ik mijn echtgenote leerde kennen was ons verschil in huidskleur totaal onbelangrijk. Zoals ik daarnet reeds meldde en elkeen op de foto's aan de zijkanten van deze weblog kan zien, ben ik één en al blank. Mijn vrouw daarentegen, een Afrikaanse, is behoorlijk bruin. Maar dat is nooit een issue geweest bij onze keuze voor elkaar. Alhoewel je bij verliefdheid en liefde bezwaarlijk van kiezen kan spreken. Het is veel meer iets dat je overkomt. En kleur, religie, cultuur, afkomst... zijn op dat moment helemaal niet van belang. Althans bij mij was dat zo. Vooraleer me in het grote avontuur van het huwelijk te storten heb ik evenwel, ondanks mijn verliefdheid, het voor en tegen ernstig afgewogen. Niet de discrepantie in kleur, maar wel het verschil in cultuur en afkomst daarbij ernstig in overweging nemend. De liefde overwon!

Brein Rudi

Mijn vrouw en ik waren reeds enkele jaren gehuwd, toen plotsklaps een herinnering uit een ver verleden, tot dan toe opgeslagen in een verborgen gedeelte van de dataopslagplaats onder mijn schedelpan, gewoonlijk brein of hersenmassa genoemd, terug aan de oppervlakte kwam. Zonder aanleiding, bij wijze van spreken werd vrijgegeven, door mijn, zoals bij de meeste mensen, deels autonoom opererende hersenen.

Black doll

Reeds in mijn kinderjaren was bruin mijn favoriete kleur. Hoe donkerder, hoe liever. En in mijn levensjaren ergens tussen kleuter- en tienertijd, wou ik deze teint ook als huidskleur. Dus nam ik me voor dat, als ik groot zou zijn, ik met een bruine madam zou trouwen. Dan kreeg ik in ieder geval bruine kindjes. En werd ik door veelvuldig (lichamelijk?) contact met mijn bruine partner, mogelijks zelf ook wel mooi bruin. Voor wie er aan denkt het zelf uit te testen, heb ik bedroevend nieuws. Het is verloren moeite. Die huidskleuroverdracht of  - transformatie gebeurt dus NIET! Daarvan ben ik het levende bewijs. Knipogen

Ja, als ik regelmatig in de zon vertoef, kleurt het gedeelte van Handshake Austin & Brianmijn lichaam dat de zonnestralen ontvangt, gewild roodbruin. Maar geenszins verkrijg ik, de als kind beoogde, ebbenhouten teint. Dat gekleurde velletje verdwijnt daarenboven uiterst snel, als sneeuw voor de zon, eens de blootstelling aan de stralen van het doorgaans als geel voorgestelde hemellichaam, zon genaamd, voor langere tijd wordt stopgezet. Heden, zowat 35 jaar na die kinderdroom, maal ik daar ook helemaal niet om. Maar ik ben wel gelukkig met de mooie lichtbruine huidskleur van mijn twee zoons! Dat gedeelte van mijn droom is, naast dat trouwen met een zwarte madam, in elk geval, en ongepland, ook uitgekomen!