14-05-10

Alweer (opzettelijk) verkeerd begrepen

    

Vat eens een figuurlijk gezegde letterlijk op. Ik deed het eerder. Dit is derhalve al het derde deel uit de 'taalkundige misverstanden uit de (media)berichtgeving' trilogie. De voorgaande delen kan je (her)lezen door met je muisaanwijzer alhier en aldaar te klikken.

Het is niet zo dat ik niet de verstandelijke capaciteit heb om de letterlijke en figuurlijke betekenis van woorden en uitdrukkingen uit elkaar te houden. Maar vaak vind ik het gewoon leuker om de, vaak zwaar beladen berichtgeving, verbloemd tot mij te nemen.

Zo hoorde ik recentelijk in het nieuws dat er ergens bij een treffen tussen politie en vandalen, een agent was 'neer'geschoten. Nogal evident, daar zorgt de zwaartekracht immers voor. Alhoewel 'omhoog'schieten niet geheel ondenkbaar is. Als je iemand met zwaar geschut attaqueert, dan kan die persoon immers, door de kracht van de munitie-inslag in diens lijf, de hoogte in worden gekatapulteerd!

Op een zondag hoorde ik tijdens het middagjournaal de nieuwslezeres zeggen dat er twee doden waren gevallen bij een steak-partij. Ga dan al eens naar een steakfestijn, val je daar potverdikke dood! De oorzaak van het doodvallen kregen we jammer genoeg niet te horen. Allicht betrof het hier hetzij een ernstig geval van voedselvergiftiging, hetzij verstikking tijdens het trachten door te slikken van een te grote brok vlees. Wel een ongelofelijke en trieste speling van het (nood)lot dat er twee slachtoffers vielen op één etentje, dat vast was georganiseerd om de kas te spijzen van één of andere vereniging.

Gat in de weg - 000 (klein)Tijdens een doordeweekse dag meldde de verkeersredactie van een publieke radio-omroep het vervelende bericht dat op de provinciale autoweg van X naar Y het verkeer werd omgeleid. Omdat rijden aldaar niet mogelijk was, want er zat een gat in de weg! De foto van het tafereel dat zich afspeelde toen een stoere wegenwerker opdaagde en het gat vulde, heb ik maar achterwege gelaten Knipogen

Recentelijk kreeg ik in mijn elektronische brievenbus een nieuwsflash waarin me werd meegedeeld dat een zekere Vlaamse zangeres zwanger is van haar eerste kind. Als dat geen nieuws was! Een ernstige en schandalige vorm van incest. In verwachting van haar eigen, oudste kind! En op de koop toe bleken, volgens het artikel, zowel de vrouw in kwestie als haar partner, daar ook nog blij mee te zijn!

Wat ik helemaal niet grappig vond was de melding, door mijnheer pastoor, aan het eind van de kerkdienst, dat een regelmatige kerkganger, een notabele burger uit de buurt, de voorbije nacht de pijp aan Maarten had gegeven. Immers nogal cru uitgedrukt als je weet dat de man stierf ten gevolge van longkanker, en de jongste van zijn vijf kinderen, luistert naar de naam 'Maarten'.

25-10-09

Rudi’s overdenkingen - Mensen, daar reken je niet op!

 

Op mensen rekenen doe ik niet meer. Neen, rekenen doe ik enkel nog op stukjes kladpapier, op een calculator op zonne-energie of in het programma Excel op mijn laptop. En wel na een spijtig voorval dat nogal betreurenswaardig was. Evenwel niet voor mij, want ik had het zelf uitgelokt. Alhoewel niet helemaal. Bij nader inzien zelfs helemaal niet, want de ander was begonnen.

Aangezien wellicht zowel de aandachtige lezers als de onoplettende haastigen, mijn uiteenzetting nu al niet meer kunnen volgen, wat hen geenszins kan kwalijk worden genomen, verklaar ik me nader.

Heel veel jaren geleden, toen ik nog niet eens stemgerechtigd was, waren er op een gegeven ogenblik verkiezingen. Ja, inderdaad, in mijn jeugd amuseerden zij, die toen bij de overheid werkten, zich daar ook al mee. Met die pesterijen van de brave burger. Maar je kon hen dat bezwaarlijk kwalijk nemen, want die mensen moesten uiteraard toch iets om handen hebben, om hun dagen te vullen?!

Tegenwoordig heeft het overheidspersoneel de beschikking over computers met een snelle Internetverbinding. En kunnen ze derhalve hun tijd besteden aan chatten op sociale netwerksites, een lief zoeken op datingsites of spelletjes spelen op één van de daarin gespecialiseerde websites. Maar vroeger bestond dat alles nog niet en was het zich ledig houden met het organiseren van verkiezingen een favoriete bezigheid van de overheidambtenaren. Toentertijd om ondermeer die reden, door het gewone volk ook wel eens smalend aangeduid als ambetantenaren.

Heden ten dage gebeurt bijna alles automatisch en wordt er op vele plaatsen elektronisch gestemd. Maar in mijn pubertijd was dat anders. Toen gebeurde het stemmen nog in alle bureaus manueel, en was er derhalve nogal wat werk te verrichten aan de voorbereiding ervan. Potloden scherpen en uitproberen op een stukje papier en meer van dit soort zaken. Vermoed ik, want helemaal zeker daarvan ben ik niet. Misschien waren die bureaucraten wel zo leep dat ze deze opdracht aan een externe firma toevertrouwden. Dan hadden ze meteen ook een besteding voor het overheidsgeld. Alweer een zorg minder!

Vooraleer ik hier boze reacties krijg en haatmail vind in mijn elektronische brievenbus, wens ik vlug en terloops even te melden dat hetgeen hierboven staat gewoon maar voor te lachen is! Alhoewel ik het geld van de brave burger verkwisten nu niet bepaald grappig vind. Oh ja, ik ben er mij ook terdege van bewust dat verkiezingen een moeizaam verworven democratisch recht is. Dus ook daar hoeft niemand mij op te wijzen!

Dit gezegd, of eerder 'geschreven' zijnde, ga ik door met de essentie van mijn verhaal. Als ik mij dat, na al dat afwijken trouwens nog kan herinneren. Bon! Uit herlezing van het begin van dit epistel blijkt het dus over 'rekenen op' te gaan. En een jammerlijk incident dat mij er toe heeft gebracht om het op mensen rekenen uit mijn dagdagelijkse leven te bannen.

In de aanloop naar die eerder aangehaalde, door zich vervelende ambtenaren georganiseerde, naar ik mij halvelings herinner, gemeente- en provincieraadsverkiezingen, werd er lokaal nogal wat publiciteit gemaakt. Cadeautjes geven en gadgets uitdelen om stemmen te kopen... euh, ik bedoel uiteraard 'winnen' dat mocht toen nog, begin de jaren tachtig. En ook het plaatsen van huizenhoge affiches was nog toegestaan.

Eén van de kandidaten, een rijkeluiszoon, die nergens voor deugde maar een postje in de gemeentepolitiek wel zag zitten, maakte bij zijn campagne gretig gebruik van al deze promotiemiddelen. En bekostigde alles met het geld van papa. Die al lang blij was dat zoonlief eindelijk iets gevonden had dat hem interesseerde.

In mijn woonplaats en langs de toegangswegen erheen stonden of hingen affiches met zijn beeltenis en slogan. Die trouwens slim was bedacht, maar vast niet door de kandidaat zelf. Hij stapte immers naar de kiezer met de leuze: 'Op MIJ kan je rekenen!' Een slagzin waarvan de figuurlijke betekenis bij het overgrote deel van het kiespubliek de verwachtingsvolle interesse opwekte.

De politiek interesseerde mijn vrienden en mij slechts in beperkte mate. Maar toen die 'veel belovende' kandidaat een meeting organiseerde waarop hij, volgens de uitnodiging, zijn programma uit de doeken zou doen en toelichten, gaven wij toch present. Niet in her minst omdat er gratis hapjes en drank waren voorzien.

En wij waren niet de enigen die daar die avond op afkwamen. Het parochiezaaltje waar de bijeenkomst doorging, liep vol van het volk. In een mum van tijd waren alle op een rij tafels klaargezette snacks verdwenen. En de reeds in bekers gegoten drankjes werden ook in een ijltempo weg gegraaid. We stonden allemaal dicht op elkaar gepakt. En toen de kandidaat en zijn gevolg, waaronder zijn trotse ouders, hun  entree maakten, werden we zelfs op elkaar gedrukt.

Nu viel dat, wat mij betrof, helemaal niet tegen. Integendeel zelfs. Met mijn rug en schouders werd ik tegen de zachte omvangrijke boezem van de dame achter mij gedrukt. En mijn voorkant kreeg de achterkant van een welgevormd jong meisje tegen het lijf geduwd. En ze rook daarenboven zo lekker, dat langharig blondje, dat zowat een kop kleiner was dan mij, waardoor ik toch het zicht op de binnentredende verkiezingskandidaat bleef behouden.

Ondanks mijn toch wel comfortabele positie verliet ik deze, na een samenzweerderige blik te hebben uitgewisseld met mijn kameraden. De ster van de avond genoot zichtbaar van de hoge opkomst en van de aandacht die aan hem werd geschonken. Hij had inmiddels zijn jasje uitgedaan. Waarschijnlijk in de eerste plaats omdat hij het net als ons te warm had gekregen in dat met mensen volgestouwde zaaltje. Maar vast ook om met zijn campagneshirt te pronken. Een witte T-shirt met, naast het partijlogo,  in zwarte opdruk zijn naam en slogan.

Terwijl twee van mijn maten de kerel langs voren benaderden en hem bezig hielden door het stellen van enkele onzinnige vragen, waarop die kinkel dan ook nog eens idiote antwoorden gaf, ging ik, samen met een andere maat, langs achter op de kandidaat af. We namen onze, met voorbedachten rade, voor dat doel meegebrachte dikke viltstiften uit onze jaszakken en begonnen met op 's mans T-shirt becijferingen te maken. In het rood, en groot!

Door de drukte, het voortdurend deinen van de menigte en het her en der porren en geduw, duurde het even voor we werden opgemerkt. En die man zijn partijgenoten doorhadden en zagen wat wij hadden uitgericht. Zelf kon hij van ons geschrijf niet zo veel zien, maar zijn papa vertelde hem de details. Die kerel kon er niet mee lachen. Alle gestommel en gepraat was gestopt. Ieders ogen waren gericht op de kandidaat, die ons, ziedend van woede, aankeek, met een rood aangelopen gezicht. De zweetdruppels vloeiden vanaf de nat geworden, kortgeknipte haardos, over zijn wangen, langs zijn nek,  en belandden alzo op het kunstig door ons bewerkte shirt.

Op zijn bits gestelde vraag waarom wij op zijn kleren aan het cijferen waren gegaan, antwoordde mijn mededader laconiek dat wij toch wel het recht hadden om hetgeen hij als slogan gebruikte, aan de praktijk te toetsen?! Om te zien of zijn 'op mij kan je rekenen' op enige waarheid berustte. Maar de kerel stapte boos van ons weg.

Waarschijnlijk vond hij het vooral niet leuk dat we enkel maar berekeningen had uitgevoerd met nullen. 0 * 0 = 0 bijvoorbeeld. Maar geen deling door nul, want dat kan en mag niet, zo heeft mijn leerkracht Wiskunde mijn medeleerlingen en mij ooit in het hoofd geprent. "Deel nooit door 0!" zo waarschuwde hij ons. Nu ja, ik heb me daar steeds aan gehouden. Dus ook bij het bekladden van dat witte campagneshirt. Die vent en zijn partij waren er wel zelf de oorzaak van dat we hen slechts een nul waard achtten.

Mijn kameraden en ik maakten ons snel uit te voeten. We hadden daar immers niks meer te zoeken. Want alle spijs en drank was al op. En de te verwachten toespraak en andere prietpraat, daar hadden mijn maten en ik ook geen boodschap aan.

Gelukkig hadden de meeste van mijn wel stemgerechtigde medeburgers klaarblijkelijk ook door dat hun stem niet goed besteed zou zijn aan die rijke domkop. Zodat, spijts alle promotie en gulle schenkingen, en ondanks zijn verkiesbare plaats op de kieslijst van de partij waarvoor hij opkwam, deze kerel toch niet verkozen geraakte. Maar goed ook! Mensen zonder gevoel voor humor horen niet thuis in het politiek landschap. Geef mij maar levend geworden karikaturen zoals Freddy Willockx, diens partijgenoot Louis Tobback en CD&V'ers Jean-Luc Dehaene en Pieter De Crem. Om langs blauwe kant Guy Verhofstadt en Annemie Neys niet te vergeten. Alleen al bij het zien van hun kop, barst je uit in een onbedaarlijke lachbui! Knipogen

Wie onder anderen eigenlijk ook thuishoort in het voorgaande lijstje is Frank Vandenbroucke. Maar die man is, helaas voor hem, zijn entourage en adepten, inmiddels een stille dood gestorven. Op politiek vlak welteverstaan. Want het hart van de man klopt nog altijd. Dit in tegenstelling tot dat van zijn naamgenoot, de wielrenner. Die het Afrikaanse Senegal uitkoos om er, na een laatste wip met een plaatselijke schone, het tijdige leven vaarwel te zeggen en te ruilen voor de eeuwige dood.

31-03-09

Het ECI-schandaal: de ontknoping?

 

Als je de voorgeschiedenis niet kent, nodig ik je vriendelijk uit om de, hieronder in chronologische volgorde vermeldde postjes op mijn weblog, eens te lezen:

Voor boek en plaat (10 september 2008)

Hoera! (13 september 2008)

Bloot tandvlees en ander naakt (16 september 2008)ECI - logo

Lectuur (24 september 2009)

Voor boek en plaat, deel zoveel (19 februari 2009)

Zet je feestneus maar op! (21 februari 2009)

De ECI sage, het tragische einde? (18 maart 2009

Toen gisterenochtend mijn brievenbus was gelicht en mijn assistente de ontvangen post voor mijn neus deponeerde, viel me onmiddellijk een schrijven op waarvan ik het vermoeden had dat dit weleens afkomstig zou kunnen zijn van een door ECI ingeschakeld incassobureau. Mijn veronderstelling bleek juist te zijn. Een schrijven van zulk een firma uit Gent.

Maffia - 000Niet aangetekend, dus naar ik aanneem, juridisch gezien van generlei waarde. Maar liefst 81,48 € willen die BANDIETEN invorderen! En dit zogezegd allemaal onder het toeziend oog van de Federale Overheidsdienst Economie, KMO, Middenstand en Energie, zoals ze fijntjes suggereren in hun brief. Dat zulke misbruiken plaatsvinden, ten nadele van de eerlijke, vreedzame burger, daar ziet justitie blijkbaar geen graten in.

Na mijn e-mailbericht van 19 februari 2009 aan de heer Stefaan De Clerck, ontving ik begin maart een vriendelijke brief met datum 4 maart 2009, vanwege de Minister van Justitie, met daarin de melding dat het grondwettelijk principe van de scheiding der machten hem, als lid van de uitvoerende macht, niet toelaat om op gelijk welke wijze dan ook tussen te komen in procedures die uitsluitend tot de bevoegdheid van de rechterlijke macht behoren.

De Minister raadt me aan om me tot een advocaat te wenden. Alsof een juridisch raadsman GRATIS werkt! Een eerste advies, inderdaad, maar daar is doorgaans je probleem niet mee opgelost! Voor kleine geschillen komt het er derhalve op neer dat de gewone burger hoe dan ook het hoofd dient te buigen! Is dat eerlijk? Is dat rechtvaardig? En bovenal: is het dit systeem dat, en deze manier van handelen die de kiezers van de door hen verkozen vertegenwoordigers, in dit land, wensen in stand te laten houden?

David tegen Goliath (mediumECI wint het pleit. Want ik geef me gewonnen. Gisterenochtend heb ik 12,90 € overgeschreven op hun bankrekening. Zijnde het bedrag van het verkeerd geleverde, helemaal NIET gewenste boek 'In de donkere nacht', meer bepaald 9,95 €, en de aangerekende 2,95 € verzendkosten. Als mededeling schreef ik: "Factuur 3087827064 betreffende FOUTE levering waarbij u in gebreke blijft door te weigeren uw fout te corrigeren"

Bestolen ben ik! Want men heeft me doen betalen voor iets dat ik NIET heb besteld en helemaal NIET wou! En het ergste van deze ganse historie is dat de drie gescheiden machten op de hoogte zijn en laten begaan!

Als kleine garnaal, de nietige David, de grote, sterke, machtige, klaarblijkelijk langs alle kanten gesteunde en beschermde kolos Goliath, hier in de gedaante van ECI en aanverwante bedrijven, bekampen is een bij voorbaat verloren strijd. Helaas... want ik ben heus niet de enige persoon die het slachtoffer werd van de misdadige praktijken van die zakkenvullers... euh ik bedoel boekenclub. Je moet maar eens de reacties lezen op mijn eerdere omtrent deze zaak gepubliceerde logjes. Of eens googelen op ECI.

Schandalig machtsmisbruik noem ik dit! Wij, brave, gehoorzame burgers, worden bestolen, gefnuikt, misbruikt en uitgemolken, terwijl zowel parlement, overheid als gerecht onverstoord toekijkt! Is dit democratie? Amai, mijn kloten!

Tot slot: als ik al hetgeen ikzelf geschreven heb, aangevuld met de reacties van mijn lezers, bij elkaar voeg, dan kom ik al aan een klein boekwerkje. Misschien moet ik er maar eens een uitgever voor zoeken. Een verkoopkanaal heb ik al op het oog!  Knipogen

18-03-09

De ECI sage, het tragische einde?

 

Wie zich van deze kwestie niks meer herinnert, of hier voor het eerst komt, raad ik aan om dit logje, en ook dat, eens (na) te lezen.

ECI - logoVorige week dinsdag ontving ik een e-mail van een inspecteur van de Algemene Directie Controle en Bemiddeling, Afdeling Bemiddeling van de Federale Overheidsdienst Economie, K.M.O., Middenstand en Energie.

Een epistel van twee bladzijden om mij te melden dat dit een burgerlijk geschil is en deze dienst derhalve niet bevoegd is om op te treden!

Op een uiterst vriendelijke toon raadt die heer me aan om te trachten deze kwestie alsnog in der minne te regelen. En de tegenpartij, in casu eci, in eerste instantie per aangetekend schrijven in gebreke te stellen. Heel raar vind ik het dat die man me een correspondentieadres weet te melden, terwijl eci dat NIET op haar handelsdocumenten vermeldt. Wat nochtans een wettelijke verplichting is. Althans voor reguliere bedrijven. Voor firma's zoals eci gelden blijkbaar andere wetten en normen.

Als een minnelijke schikking niet mogelijk blijkt, zo vervolgt de inspecteur, dan kan ik overwegen om eventueel beroep te doen op de Vrederechter, die een verzoeningspoging kan ondernemen die gratis is. De griffier roept dan beide partijen op om te verschijnen voor de Vrederechter die zal helpen in de zoektocht naar een minnelijke regeling. De verzoeningsprocedure berust echter op vrijwillige basis: de tegenpartij is niet verplicht om deel te nemen en een minnelijke regeling kan niet worden opgelegd!

Daar heb ik ervaring mee!Weegschaal Dat is echt te gek voor woorden, want deze procedure is COMPLEET WAARDENLOOS! Als je een tegenpartij hebt die, om wat voor reden dan ook weigert om in te gaan op hetgeen jij verlangt, dan gaat die na een passage via de vrederechter geenszins ingaan op een niet bindende uitspraak van die laatst vernoemde. Integendeel zelfs! Het vergroot het conflict alleen maar. Want die tegenpartij is pisnijdig omdat je haar voor de rechter daagde!

Die inspecteur heeft in deze procedure blijkbaar ook geen goed oog in, want hij vervolgde dat, indien ook dit niet tot resultaat leidt, en ik niet in de zaak berust, er niets anders opzit dan het geschil voor de rechtbank te brengen.

De heer inspecteur was zo vriendelijk me nog mee te geven dat ik voor juridisch eerstelijnsadvies vrijblijvend terecht  kan bij een Justitiehuis. Advocaten verzekeren er gratis permanentie en beantwoorden in eerste lijn alle vragen van juridische aard.

En dit alles meldde die inspecteur me dus in naam Hamer rechtervan de Adviseur-generaal, en met de opmerking dat dit advies me werd verstrekt onder het voorbehoud van de soevereine beoordelingsmacht van de hoven en de rechtbanken. Daar wil ik het in een volgend logje ook nog eens over hebben, want dat een rechter kan beslissen dat iets zwart is, terwijl onweerlegbaar vast staat dat het wit is, dat vind ik oneerlijk, ondemocratisch en onrechtvaardig!

Inmiddels heb ik nu dus nog altijd geen oplossing voor mijn eci probleem. Moet ik alsnog toegeven? Dat is uiteraard de gemakkelijkheidoplossing waar de gehoorzame burger, ik incluis, doorgaans voor kiest. Wat ik in dit specifiek geval nu ga doen, dat heb ik nog niet beslist.

Overduidelijk toont dit verhaal alweer aan dat de gewone, brave burger steeds het onderspit moet delven. Iedereen wimpelt steeds de verantwoordelijkheid af op een ander. Gedurig worden paraplu's open getrokken. En ondertussen zijn er allerlei malafide personen, instanties en bedrijven die duchtig misbruik maken van deze situatie. Wie heeft het lef en de mogelijkheden om daaraan paal en perk te stellen? Dat zij of hij opstaat en zich kenbaar maakt. Niet enkel ik, maar veel brave burgers zitten reeds ontzettend lang op je te wachten!

09-03-09

Vrijheid, blijheid!


 

Elke dag is er wel een blogger die één of meerdere foto's publiceert, waarop haar of zijn hond staat afgebeeld. Dikwijls zijn dat beeltenissen van hun trouwe viervoeter, terwijl die zich 'ongebonden' in de vrije natuur voortbeweegt.Honden aan de leiband

Vaak vraag ik mij dan af of zij nooit problemen hebben met bos-, veld- of parkwachters, die perse willen en zelfs eisen dat de hond aan de leiband gaat.

Zelf vind ik het nogal onnozel dat een goed opgeleide en dus ook luisterende hond in de natuur niet vrij mag rondlopen. Al die andere, daar aanwezige dieren, hangen toch ook niet vast aan een touwtje?

En de motieven van zij die tegen het loslopen zijn, vind ik belachelijk. De honden zouden bijvoorbeeld Skipper (klein)achter het wild aangaan. Dat is doorgaans niet zo. Als ik met mijn hond Skipper het bos introk, was die altijd opgetogen en blij omwille van alle geuren die ze opsnoof en de sporen die ze kon volgen. Maar slechts uiterst zelden rende ze even achter bijvoorbeeld een konijntje of een haas aan, dat even om de hoek, of uit zijn hol was komen piepen. En dan was het aan mij om haar met een fluittoon tot de orde te 'roepen'.

Wat is er trouwens mis met dieren die achter dieren aanlopen? Dat is toch 'natuur'lijk?! Maar blijkbaar is een deel van het mensdom van mening dat Boswachterhuisdieren moeten worden gediscrimineerd. Wat helemaal niet strookt met mijn opvatting in deze. Zolang je dier niet aan het stropen gaat, is er toch niks aan de hand? En uiteraard moet je wat rekening houden met de seizoenen en er bijvoorbeeld zorg voor dragen dat je hond de beesten niet van hun nest jaagt in volle broedperiode.

Wie zijn hond vrij laat rondcrossen, heeft een behoorlijke controle over het dier, anders lukt zo een ontspannen wandeltocht met je loslopende viervoeter niet. Als ik met Skipper op wandel was, liet ik haar trouwens ook altijd bij mij komen, om aan mijn zij mee te stappen, als we andere wandelaars naderden die lieten blijken niet erg op de aanwezigheid van mijn loslopende hond te zijn gesteld. Waarom die dan geen problemen hadden met de vrij rondwaggelende eenden, of dat koppeltje bosduiven op een boomtak, vroeg ik mij dikwijls af. Wijselijk hield ik echter mijn mond, maar liefst had ik telkenmale uitgeroepen: "Blijf weg uit de natuur als je enkel maar van gekooide en vastgebonden dieren houdt!"

Meer dan eens kwam ik in aanvaring met bos-, veld- en parkwachters. Die me vermaanden omdat ik Skipper niet aan de leiband hield. Mijn argumentatie Skipper (zeer klein)werd nimmer aanvaard. En die ambtenaren hebben de wet achter zich. Die elke burger wordt verondersteld te kennen. Het plaatselijk Politiereglement dat stipuleert dat honden aan de leiband moeten worden gehouden hangt trouwens veelal (verplicht?) goed zichtbaar (?) aan de parktoegang.

In dat verband heb ik een leuke anekdote. In een vrij uitgestrekt bos, ergens in Wallonië, genoot ik van een deugddoende zomerse namiddagwandeling. Skipper liep, als naar gewoonte, los voor mij uit, op het wandelpad. Snuffelend en opgewonden en vrolijk kwispelend met haar pluimenstaart. Ineens stond daar een kerel in een carnavalskostuum voor mij. Dat van boswachter. De man bleek evenwel een echte garde te zijn. Zo bleek uit de badge, die het in het groen geklede personage voor mijn neus drukte. Daar schrok ik helemaal niet van. Van onze Waalse landgenoten kan je immers van alles verwachten. Maar Carnaval in de zomer, dat leek me toch al te bizar. KnipogenVerboden voor honden

Nog een geluk dat ik een paar woorden Frans versta,
want de man zei me in die taal: "Mijnheer, aan den entree van dit domein hangt een groot bord, waarop staat dat honden hier niet zijn toegelaten!" Nors liet hij daarop volgen: "Kan u niet lezen, dan?" Waarop ik repliceerde: "Ik wel mijnheer, maar mijn hond niet! "

04-11-08

In de eerste plaats jongeren!

Handen (logo) (klein)

UNICEF België heeft eind vorig jaar, samen met jongeren met een handicap, het rapport voorgesteld: 'Wij zijn jongeren in de eerste plaats'. Uit een bevraging van meer dan 300 jongeren met een beperking, in de leeftijdsklasse van 12 tot 18 jaar, kwam deze stelling, een smeekbede zou ik het willen noemen, immers als voornaamste bekommernis en aandachtspunt naar voren.

Kind met handicap - cartoon - 001

Onze maatschappij heeft jammer genoeg de neiging om personen in hokjes te stoppen. In te delen en te beoordelen op basis van bijvoorbeeld hun uiterlijke kenmerken of zichtbare gebreken. Dit stigmatiseren is kortzichtig, onrechtvaardig en kwetsend voor hen die er het slachtoffer van zijn. En zeker indien dit gebeurt bij kinderen, jeugd en jongvolwassen. Net zoals hun gezonde, valide leeftijdsgenoten, willen ook zij 'gewoon' bij de groep horen, deel uitmaken van de uitbundige meute, niet opvallen, maar opgaan in het geheel. Maar dat wordt hen helaas maar al te vaak niet gegund.

Kind met handicap - cartoon - 000 (klein)

In de hedendaagse leefwereld hebben jonge mensen het sowieso reeds moeilijk hun draai te vinden, keuzes te maken, aan foute verleidingen te weerstaan. Als ze daar bovenop dan ook nog eens telken male de vernedering moeten ondergaan om in de eerste plaats beoordeeld te worden op hun handicap(s), en het hoofd moeten bieden aan de navenante vooroordelen, dan wordt hen het leven helemaal moeilijk gemaakt. Totaal onnodig en zelfs onmenselijk! Die jonge medemensen hebben het zo al lastig genoeg!

Kind met handicap - cartoon - 002 (klein)

Slechts weinig mensen hebben reeds door dat fysiek onvermogen een persoon niet per se anders maakt dan anderen. Kinderen met een zintuiglijke, fysieke of mentale beperking zijn in de zeerste plaats ook gewoon kinderen. En willen dan ook, en hebben er het volste recht toe, als dusdanig behandeld (te) worden! De beperking die ze hebben kan en mag niet over het hoofd gezien worden, maar anderzijds ook in geen geval aanzien worden als hun belangrijkste eigenschap.

Deze jongeren zijn ook volwaardige individuen die mee vorm kunnen en willen geven aan de samenleving waarin ze leven. Net zoals hun valide leeftijdsgenootjes. Met dezelfde rechten, gelijke kansen, en hetzelfde aanzien als mens, op basis van hun talenten en wat ze kunnen. En niet langer afgerekend op hun beperkingen en wat ze niet kunnen. Dit laatste mag geenszins een belemmering zijn op de persoonlijke ontwikkeling van deze kinderen.

Kind met handicap - cartoon - 003 (klein)

Mensen moeten ophouden met personen met een handicap bevreesd of meewarig aan te kijken en betuttelend of afwijzend te behandelen. Dat voelt immers onaangenaam, beledigend en kwetsend aan voor de dezen en evenzo, en soms nog meer voor de personen uit hun omgeving (ouder, partner, vriend, kind...). De doorsnee burgers worden niet graag geconfronteerd met het beeld van iemand in een toestand waarin zij zelf, hun ouder of kind zich had kunnen bevinden, als het lot ook hen minder gunstig gestemd was geweest. Ze willen er trouwens ook niet aan worden herinnerd dat het hen alsnog kan overkomen.

Dat verklaart mijns inziens ten dele hun gedag. Die egocentrische houding hoeven we evenwel in geen enkel geval te aanvaarden. Niemand heeft zelf om haar of zijn handicap gevraagd. De afkeuring, afwijzing en uitsluiting van personen met een handicap moet gebannen worden uit onze maatschappij. En plaats ruimen voor een atmosfeer en mentaliteit van verdraagzaamheid, begrip en inclusie. Ik ijver ervoor, hopelijk jullie ook!

14-10-08

Julie Fernandez Fernandez

Vorige week ontving ik een berichtje van de persattaché van de Staatssecretaris voor Personen met een Handicap, mevrouw Julie FERNANDEZ FERNANDEZ. Met felicitaties voor mijn weblog, vanwege de Staatssecretaris en de melding dat ze gezegd had dat ik gerust een foto van haar op mijn blog mag publiceren, wat bij deze gebeurt.

Julie Fernandez Fernandez

Het doet me wel deugd en het werkt bemoedigend, dat beleidsvoerders, want mevrouw Fernandez Fernandez is niet de enige, het iniatief van mijn weblog moreel ondersteunen. Uiteraard ben ik daar haar en haar collega's erkentelijk voor. En ook uit de hoek van de lagere overheid (provincies en gemeentes) krijg ik positieve, bemoedigende reacties. Alsook vanwege diverse beleidsadviserende en/of -ondersteunende organisaties en ledenverenigingen die voeling hebben of betrokken zijn bij de thema's die op mijn blog worden aangesneden.

In gans Vlaanderen en in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest krijg ik gehoor. Vanuit mijn eigen woonplaats, Lokeren, blijft het echter muisstil. Mogelijks omdat ik af en toe zaken uit het beleid naar de oppervlakte breng, die men liever verborgen houdt? Jan Modaal evenwel, de burger in deze stad, die luistert wél, en klopt bij me aan met klachten, opmerkingen en bekommernissen welke klaarblijkelijk zowel bij het lokale bestuur, als bij de opositie, terechtkomen in dovemansoren.