15-12-09

Opschudding in de zaal

 

Het is een tijdje stil geweest op deze weblog en misschien blijft dat ook nog wel even duren, alhoewel dat helemaal niet mijn bedoeling is. Want ik heb nog steeds heel veel in mijn hoofd zitten, dat er heel graag uit wilt en via de wijsvinger van mijn linkerhand zou willen worden uitgetypt.

Friends For SaleUit berichten die ik vanuit mijn 'lezerskring' ontvang, stel ik vast dat er diverse speculatiepistes zijn rondom deze stilte op mijn blog. Zoals bijvoorbeeld te actief zijn op FarmVille'Facebook', of te veel bezig zijn op de daarmee samen hangende spelletjes, zoals 'Friends For Sale!' en 'FarmVille'.

Foute veronderstellingen evenwel. Want de voornoemde activiteiten dienen enkel ter verstrooiing van mijn geest en zijn geen doel op zich. De ware redenen zijn elders te vinden. En wel voornamelijk op familiaal vlak, waar ik mij in een zeer precaire situatie bevind. Die me fysiek en mentaal totaal uitput. Het nemen van beslissende stappen wordt alsmaar urgenter. Maar naast een aantal klaarblijkelijk niet te overwinnen obstakels, houdt ook de vrees een foute keuze te maken, me tegen in mijn besluitvorming, En derhalve ook in het ondernemen van acties.

Voornamelijk, om niet te 'zeggen' al mijn bezorgdheid hieromtrent gaat uit naar de gevolgen ervan op de mensen waar ik om geef. Met de consequenties die het nemen van verkeerde beslissingen kunnen hebben op mijn eigen zelve, daar kan ik best mee leven. Door mijn grote vergevingsgezindheid en eindeloos begrip voor mijn 'mens' zijn, en al hetgeen daarmee gepaard gaat. Knipogen

Maar vooraleer samen met jullie weg te zinken of te verdrinken in een mateloze mistroostigheid, ga ik het hier in dit epistel vlug over een andere boeg gooien. Deze vaak korte, donkere en nu ook al koude winterdagen zijn immers op zich al somber genoeg. Knipogen

Daarom ook is naar buiten en onder het volk komen voor elke mens zo belangrijk. En je komt al eens 'iets' of 'iemand' tegen als je je als persoon in kwestie buitenshuis verplaatst. Dat kan eenieder getuigen, en ook ik ben daar geen uitzondering op.

Kerstmarkt Lokeren 2009Zaterdag jongstleden ben ik naar de plaatselijke Kerstmarkt geweest. Het zag er allemaal best gezellig uit. Maar voor mij is zulk een evenement iets dat je best en liefst in gezinsverband aandoet. Zelf had ik in mijn uppie ook jammer genoeg niet de kans om een warme chocomelk te drinken of van één van die aanlokkelijke warme snacks te smullen. Mijn enige, beperkt functionele hand, de linker, was immers volledig verstijfd van de kou.

Kerstverlichting LokerenToch vond ik dit uitje de moeite waard. Al was het maar omwille van de vriendelijke begroetingen door bekenden, de burgemeester inclusief, de vele vrolijke mensen, al dan niet in die toestand als gevolg van het drinken van alcoholische dranken, de sfeervolle Kerstmuziek... en vooral de artiest die op een podium ijssculpturen vervaardigde. Uit blokken ijs heb ik die man, met kettingzaagjes en beitels als gereedschap, een Kerstster (met staart) en een engeltje zien tevoorschijn toveren. Prachtig vond ik dat!

Een drietal weken eerder bezocht ik de zondagse rommelmarkt op het stationsplein van mijn woonplaats. In gezelschap die keer. Maar er waren jammer genoeg vele gelegenheidshandelaars niet komen opdagen. Allicht omwille van het toenmalig wisselvallige weer.

Toen ik op het punt stond om naar huis te rijden, maar nog even genoot van het zicht op de activiteiten op het plein, kwam een vrouw op ons af die de mij vergezellende jongedame aansprak. Ik zei de vrouw, luid en duidelijk, dat, als ze iets te zeggen had, ze mij moest aanspreken. Ze bekeek me eens raar en begon toen weer te babbelen tegen het meisje naast me. Ik herhaalde wat ik ook daarvoor reeds had gezegd, maar mijn woorden mochten niet baten.

Na nog eens hetzelfde scenario kwam ik dan toch te weten dat die vrouw me weg wou van de plaats waar ik stond. Omdat haar man zo meteen ging komen met de auto, om hun spullen in te laden.

Angry womanAls er nu iets is waar ik een hekel aan heb, dan is het om te worden aanzien, beschouwd en behandeld als zijnde een breinloos, onmondig, in de weg staand 'object'. Dus zei ik die vrouw dat ik mij wel zou verplaatsen op het moment dat de omstandigheden dat zouden vereisen, in casu als haar man met hun vierwieler ten tonele zou verschijnen.

Angry smileyDe vrouw keek me dom aan. Ik keerde haar de rug toe, maar draaide me onmiddellijk terug om en zei dat ik het niet prettig vond om als een 'obstakel' te worden behandeld en dat ze het in de toekomst best zou laten om mij en anderen zo te behandelen. Als antwoord kreeg ik te horen een zaag te zijn, waarna de vrouw wegliep. Ik draaide me geheel rond. Tijdens het keren was ze teruggekeerd. Toen ik haar zei dat van me weglopen wel erg laf was, stak het vrouwmens haar armen in de lucht en riep ze uit: "Ik heb het hem beleefd gevraagd, maar 'die' wil hier maar niet weggaan!" "Dat is omdat dit plein van iedereen is en niet van jou alleen" liet ik nog weten, waarna ik doorreed. Net op het moment dat die partner met zijn auto verscheen. Verbaast kijkend naar zijn met haar armen hemelwaarts gerichte partner. Lachen

Het vrouwmens is waarschijnlijk zwak begaafd, maar dat is naar mijn mening geen excuus. Al te vaak kom ik in contact met personen die het huis niet meer uitkomen omdat ze buitenshuis vaak 'onmenselijk' worden behandeld, of voortdurend het slachtoffer zijn van ontoegankelijkheid. Dus blijf ik tot in den treure tegen al dit onrecht ageren. In het belang van de 'mensheid' en de 'menselijkheid'! Ze hadden potverdikke die Nobelprijs voor de Vrede net zo goed aan mij kunnen geven, in plaats van aan Obama! :-) Deze laatste, vaak verkeerdelijk als 'zwarte' aangeduid, zit er blijkbaar ook mee verveeld deze eerbetuiging (nu al) te krijgen. Dat zou ondermeer kunnen af te leiden zijn uit wat hij over zijn eigen dankrede zegde. Namelijk dat hij ze best goed vond opgemaakt, en zelfs in die mate dat hij aan het eind ervan, er bijna zichzelf mee had overtuigd dat bij die prijs wel echt heeft verdiend. Lachen

Dit najaar ben ik reeds een aantal keer op donderdagavond naar de film geweest in het Cultureel Centrum van mijn woonplaats. Hun filmplanning past goed in mijn leefschema: aanvang om kwart na acht, dus doorgaans afgelopen omstreeks tien uur. Zodat ik zonder me te hoeven haasten, terug thuis ben tegen half elf, het tijdstip waarop mijn thuisverpleegkundige me normaliter komt verzorgen en in bed helpen.

Un prophète - 000De laatste keer dat ik ging kijken, draaide men er de Franse film 'Un prophète'. Een boeiend, interessant, maar 'ruig' gevangenisdrama. Veel volk was er niet. Ik denk een honderdvijftigtal personen. En allen zaten ze op de tribune. Terwijl ik op de begane grond, in het gangpad stond, tussen de onbezette stoelen.

Toen de film, naar ik vermoed, een drietal kwartier bezig was, werd er een huiveringwekkende scène getoond. Een kerel werd in zijn cel, door het hoofdpersonage, met een scheermesje de keel overgesneden. Waarna je het slachtoffer op de vloer zag liggen doodbloeden, terwijl er nog een aantal keer een sluiptrekking door diens lichaam ging. Net echt!

Kort daarna hoorde ik stemmen in de zaal. En toen ik rechts van me keek, zag ik mensen de trappen afgaan en via het gangpad aan de andere kant van de zaal, zich begeven naar de uitgang aldaar. Waren die zo geschokt door dat bloedige fragment dat ze verkozen er vandoor te gaan? Maar kon dat dan niet zonder de andere bioscoopbezoekers te storen?

Terwijl ik deze overdenking maakte, en middelerwijl ook trachtte het verhaal verder te volgen, stopte men de filmspoel. Hier moest meer aan de hand zijn. Een dame haastte zich tot vooraan in de zaal. Om ons toe te spreken en de reden voor de onderbreking mede te delen, zo verwachtte ik. Maar het was om de lichten aan te steken. Het bleef dus gissen naar de reden van de interruptie. Misschien was men, zoals ik al een keer eerder meemaakte, de verkeerde film aan het afdraaien? Of was er ergens in de zaal brand uitgebroken? Of in de ontvangstzaal ernaast, want sommige mensen liepen eerst de zaal waarin ik me bevond uit, en vervolgens weer in.

Un prophète - 002Gedurende het omdraaien van mijn rolstoel, teneinde de filmliefhebbers op de tribune te zien, bedacht ik ook de mogelijkheid dat er iemand onwel was geworden bij het zien van die even daarvoor vertoonde gruwelijke beelden. En, afgaande op wat mijn ogen even later te zien kregen, was dit inderdaad de oorzaak van de ongeplande en ongewenste pauze.

Een groepje mensen zat en stond omheen een ietwat corpulente heer die op een zitje zat op één van de bovenste tribunerijen en die er, gezien vanaf mijn positie, niet erg fris uitzag. Nu was het klimaat er wel naar geschapen om onpasselijk te worden: een warme zaal en op het scherm een bloederig tafereel. De nooddeuren werden open gezet om wat koelte en zuurstof in de zaal te brengen. Tenminste ik vermoed dat dit de intentie was, want nog steeds had niemand het initiatief genomen om alle aanwezigen in de zaal op de hoogte te stellen van wat er aan de hand was.

Verschillende mensen verlieten de zaal. Die hielden het blijkbaar voor bekeken. Omdat de inhoud van wat ze tot dan toe van de film zagen, hen niet aanstond? Omdat de interruptie al te lang duurde? Of omdat ook zij in katzwijm dreigden te vallen? Joost mag het weten. Maar hoeft het niet aan me door te zeggen omdat deze informatie totaal onbelangrijk is. Knipogen

Alhoewel het er naar uitzag dat er niks meer aan de hand was dan een appelflauwte, werd naar hetgeen ik van op mijn plek kon horen, toch de 100 gebeld. In afwachting van de ziekenwagen, werd de 'zieke' , ondersteund door zijn gezellen, de trappen af en naar buiten geleid. Even later kwam de technisch verantwoordelijke van dienst dan melden dat hij de projectie zou laten verdergaan. Niemand protesteerde. Het incident had alles bij elkaar een twintigtal minuten oponthoud veroorzaakt.

Un prophète - 001Het vervolg van de film bleef hard en gewelddadig, maar de meest akelige scène hadden we klaarblijkelijk toch reeds gezien. Of het door de onverwachte onderbreking kwam of gewoon omwille van het feit dat een film naar mijn goesting niet al te lang mag duren, feit is dat ik een uur later een beetje ongeduldig op het einde van de prent zat te wachten. Die film bleef immers maar duren. En op een gegeven moment kreeg ik al een SMS'je van mijn verpleger met de vraag of ik reeds thuis was.

Liever het einde van de film missen, die me toch niet echt meer boeide, dan een nacht in mijn rolstoel te moeten doorbrengen. Het was trouwens niet enkel mijn thuisverpleegkundige die me thuis verwachtte. Ik had er ook op gerekend bijtijds thuis te zijn om het op een redelijk tijdstip naar bed gaan van mijn zoons te controleren!

Maar hoe zou ik voortijdig de zaal kunnen verlaten? Ik trachtte oogcontact te maken met de toeschouwers die het minst ver van me af zaten. Mogelijks door de duisternis bleef deze actie evenwel zonder succes. Alle ogen bleven op het witte doek gevestigd. Gebaren durfde ik niet te maken, want gezien hetgeen eerder die avond was gebeurd, dacht men dan mogelijks dat er ook met mij iets loos was. En ik wou het niet meemaken dat men ook voor mij, en onnodig de filmprojectie zou stoppen.

Dus zette ik mijn lichten aan en reed zachtjes achterwaarts richting uitgang. Waar ik hoopte dat de deuren zouden openklappen als ik er zachtjes tegenaan reed. Dat lukte... deels. Halverwege kwam ik namelijk vast te zitten. Ik slaakte een zucht en gromde toen een vloek waarin de naam voorkomt van dat opperwezen waarin ik niet meer geloof. Dat hielp me wonderwel vooruit, want het woord was nog niet koud of daar stond reeds een werknemer van het Cultureel Centrum naast me, die me uit mijn benarde positie kon redden. Van die man vernam ik ook dat die film er één is die tweeëneenhalf uur duurt!

Diezelfde persoon ging ook met me mee om de dubbele draaideuren aan de toegang tot het gebouw open te houden. Waarna niks me nog in de weg stond om, na even snel telefonisch mijn komst aan te kondigen, in de stilte van de donkere nacht, gezwind huiswaarts te rijden. Lachen

01-10-08

Respect gevraagd

In het jaar 2004 wou men in Lokeren, overeenkomstig één van de doelstellingen van het het Lokers Mobiliteitsplan, enkele schoolomgevingen herinrichten. Ingevolge het mobiliteitsconvenant dat het stadsbestuur reeds eerder afsloot met het Vlaams gewest, kan voor scholen, die gelegen zijn langsheen, of palen aan, een gewestweg, hiervoor een (ruime) subsidie worden verkregen.

Vicieuze  cirkel (klein)

Klik op de foto voor een grotere weergave

Twee basisscholen, die aan deze voorwaarden voldoen, zouden worden aangepakt,. Eén van deze scholen is 'GVBS Sint-Anna - Heirbrug'. Een basisschool, met op dat moment 317 leerlingen in kleuter- en lager onderwijs en 39 personeelsleden. Gelegen op 500 meter van mijn voordeur en tevens de school waar mijn kinderen toen onderwijs genoten en ik lid was van het oudercomité.

Ingevolge de bepalingen van het mobiliteitsconvenant, had het stadsbestuur een 'Gemeentelijke Begeleidingscommissie' (GBC) opgericht. Die fungeert als overlegforum, en is samengesteld uit alle ondertekenaars van het convenant, aangevuld met andere maatschappelijke belangen actoren. Met een mandaad van het oudercomité trad ik, als hun vertegenwoordiger, toe tot deze commissie, die sinds de opmaak van het gemeentelijk mobiliteitsplan instaat voor de uitvoering, opvolging en evaluatie ervan.

Voor dit project werd door de stad Lokeren een studiebureau aangesteld, met als opdracht een concept uit te werken waarin de wegen, fietspaden, trottoirs en parkeerplaatsen rondom de schoolpoort zouden worden aangepast, teneinde zoveel mogelijk knelpunten op het vlak van de verkeersveiligheid, weg te werken.

Na de startvergadering van de GBC (1 oktober 2004) en in functie van het samenstellen, van een dossier, overeenkomstig de richtlijnen van de Vlaamse overheid, en teneinde het studiebureau de benodigde informatie te verschaffen, toog ik aan het werk. In eerste instantie met een bevraging van alle leerlingen (via een briefje en enquêteformulier aan de ouders) , om een overzicht te krijgen van de belangrijkste schoolroutes en hoofd verplaatsingswijzen, het maken van een plan waarop de voornaamste schoolroutes werden aangeduid, de opmaak van een overzicht van de belangrijkste knelpunten en het op papier zetten van een persoonlijke visie op de herinrichting van de schoolomgeving rondom GVBS Sint-Anna - Heirbrug.

Basisschool Heirbrug - Schoolpoort

Het adviesbureau gebruikte de verkregen informatie bij de opmaak van haar startnota, met daarin haar concept voor de herinrichting van de schoolomgeving. Dit werd voorgesteld op de vergadering van de Gemeentelijke Begeleidingscommissie, op 19 november 2004.

Ondertussen had ik een werkgroep opgericht, met daarin een vertegenwoordiging van directie, leerkrachten en ouders. De startnota werd besproken binnen deze groep en hun opmerkingen werden op papier gezet en overgemaakt aan het adviesbureau.

Met de werkgroep werden vergaderingen belegd waarin we, aan de hand van checklists, ondermeer een inventarisatie opmaakten van de verkeersknelpunten in de directe en ruimere schoolomgeving, manieren zochten om deze op te lossen, een actieplan met gewenste en geplande initiatieven voorbereidden en uitwerkten, en advies uitbrachten bij het stadsbestuur over de uitvoering van het schoolvervoerplan. Ook de leerlingen van de derde graad (5de en 6de leerjaar) kregen hun inbreng, door inventarisatie van de verkeersknelpunten, aan de hand van de checklists. Alle knelpunten werden op plan aangeduid; dit zowel door de werkgroep als door de leerlingen. Ter verduidelijking ging ik op stap om foto's te (laten) nemen van de knelpunten en voegde deze toe aan het dossier. Alsook een registratie van voorstellen m.b.t. de herinrichting  van de schoolomgeving, aangebracht door leerlingen en werkgroep.

Midden december 2004 was ik volledig klaar met mijn opdracht en bezorgde op 20 december, via de mobiliteitsdienst van de stad Lokeren, het resultaat van deze noeste arbeid, het schoolvervoerplan, aan de ontwerper. Deze bezorgde begin 2005, aan de leden van de Gemeentelijke Begeleidingscommissie, een aangepaste versie van de startnota, waarin meerdere concepten voor de herinrichting werden voorgesteld. Deze nota werd besproken op de vergadering van de Gemeentelijke Begeleidingscommissie van 13 januari 2005.

Basisschool Heirbrug II

Op de vergadering van de GBC op 15 februari 2005, werd een consensus bereikt betreffende het concept van heraanleg van deze schoolomgeving. Met als gevolg dat de startnota en het schoolvervoerplan reeds op 21 maart 2005 aan de Provinciale Auditcommissie (PAC) konden worden voorgelegd.

Van de directrice van de basisschool, die haar waardering voor mijn hulp in deze zaak, trouwens dikwijls uitte, kreeg ik midden april 2005 een kopie in handen van een brief van het stadsbestuur aan de school, waarin gemeld werd dat de PAC de startnota had goedgekeurd, en eveneens de bijkomende nota voor subsidiëring van een fietspad langs de gewestwegen, aan de school. Iets waar ik persoonlijk bijzonder had voor geijverd.

Daarna volgde de administratieve afhandeling tussen stadsbestuur en Vlaamse Gewest en de passage langs de Gemeenteraad. Na goedkeuring kreeg het adviesbureau opdracht tot het maken van een projectnota, met voorontwerp.

Toen op 1 september 2005 mijn kinderen de basisschool Heirbrug verlieten, en ik dus niet langer deel kon uitmaken van de ouderraad van die school, communiceerde ik dit per e-mail naar de schepen, zijn mobiliteitsambtenaars en het studiebureau. En meldde tevens dat ik, als vertegenwoordiger van de zachte weggebruiker, in naam van de Voetgangersbeweging VZW, waarvan de organisatie, en de rol die ik er in speel, hen genoegzaam bekend was, wou blijven zetelen in de GBC. De directie van de school en de voorzitter van de ouderraad meldde ik naderhand mondeling dat ik dit dossier actief zou blijven volgen.

Voor één vergadering werd ik nog uitgenodigd. Met name deze van 8 maart 2006, waarop ik dan ook aanwezig was. Als ik me goed herinner werd op deze bijeenkomst het voorontwerp, mits kleine te maken aanpassingen, goedgekeurd. Zodat dit kon worden voorgelegd aan de Provinciale Audit Commissie (PAC). Bij een goedkeuring aldaar, kon dit terug op de Gemeenteraad passeren, waarna, bij een positief advies, de stad zou kunnen starten met de aanbesteding en, na de toewijs, de uitvoering van de werkzaamheden voor de heraanleg, van start zouden kunnen gaan.

Daarna hoorde af zag ik niks meer van de GBC of met betrekking tot dit dossier. Begin juni 2007 informeerde ik bij de mobiliteitsambtenaren van de stad, omtrent de stand van het dossier en kreeg ik van één van hen te horen dat de plannen voor de herinnering zo goed als definitief waren.

Op 14 augustus 2007 werd er een vergadering belegd van de GBC, met betrekking tot de herziening van het mobiliteitsplan. Hier werd ik NIET op uitgenodigd! Omdat men zogezegd dacht dat ik mijn functie had overgelaten aan iemand anders. Nog een geluk dat die persoon me contacteerde, zodat ik alsnog aan een invitatie voor die bijeenkomst geraakte. En er bijgevolg ook op kon aanwezig zijn. Als gevolg van de gemeenteraadsverkiezingen van oktober 2006 was er sinds 1 januari 2007 een schepenwissel uitgevoerd. Marc Van Hoecke was van het toneel verdwenen en werd opgevolgd door voormalig schepen van landbouw, Gust Mels. Andere naam, ander gezicht, zelfde partij: OpenVLD.

Van dan af bleef het weer stil. Geen uitnodigingen voor een bijeenkomst van de GBC, noch informatie over een aanbesteding en uitvoeren van de werken in het dossier van de herinrichting schoolomgeving basisschool Heirbrug.

Begin september 2008 kwam ik, eerder toevallig, te weten dan de werken aan de schoolomgeving van Sint-Anna - Heirbrug een aanvang zullen nemen op woensdag 1 oktober. Vandaag, dus! En dat inmiddels reeds een informatievergadering had plaatsgevonden, waar aan de omwonenden en andere belanghebbenden, een presentatie werd gegeven van de definitieve plannen voor de heraanleg.

Herinrichting schoolomgeving

Helemaal niet gelukkig met deze gang van zaken, liet ik mijn laptop op mijn schoot plaatsen, typte vlijtig mijn gedachten over, op het steeds minder wit blijvende blad van mijn tekstverwerker, en zond op 15 september, via de elektronische snelweg, het resultaat van mijn typen als bericht naar de schepen van mobiliteit.

Met zowel de formele aanhef 'geachte schepen August Mels', als met het informele 'beste August', opende ik mijn schrijven. Mijn tekst zelf begon ik met de melding dat ik met genoegen vernam dat de werken voor de herinrichting van de schoolomgeving Sint-Anna Heirbrug 'eindelijk' van start zouden gaan. Maar dat het mij evenwel droef stemde dat ik dit via de media aan de weet was moeten komen! En dat er inmiddels een infovergadering had plaatsgevonden, voor de buurtbewoners en andere betrokkenen.

Dat ik reeds van bij de aanvang van dit project ben betrokken geweest in de samenstelling van het dossier. Met ondermeer de opmaak van een schoolvervoerplan. En trouw elke vergadering van de Gemeentelijke Begeleidingscommissie heb bijgewoond en mijn steentje bijgedragen in de discussies. Dat ik op geen enkel moment heb gemeld niet langer betrokken of op de hoogte gehouden te willen blijven van de vorderingen in dit dossier; integendeel!

Daar liet ik op volgen dat het dan ook ontzettend jammer is en op zijn zachtst gezegd 'niet netjes' dat ik verstoken bleef van de recente evolutie nopens dit project, en bijgevolg tevens monddood werd gemaakt.

Waarop ik liet volgen dat uiteindelijk de creatie van een veiliger en meer aangename schoolomgeving mijn betrachting is geweest. En dat die er nu zal komen, me genoegen doet. Maar een beetje waardering voor de door mij geleverde inspanningen, wel op zijn plaats was geweest. En dat ik bovendien nog onbeantwoorde vragen heb met betrekking tot de te voorziene infrastructurele maatregelen ten behoeve van het veiliger maken van het kruispunt N70/N47.

Mijn schrijven eindigde ik met zowel het formele 'hoogachtend' als het informele 'met vriendelijke groeten', en daaronder mijn voornaam, familienaam, adres, telefoonnummer, e-mailadres en de link naar deze weblog. Knipogen

Een kopie van dit schrijven stuurde ik naar de burgemeester van Lokeren, de heer Filip Anthuenis en, niet zichtbaar voor voornoemde geadresseerden, tevens naar enkele andere belanghebbenden.

De laatst vernoemde adressaten reageerden vrijwel onmiddellijk. En traden me bij in het betreuren van het mij niet inlichten over de eindfase van dit project. Iemand opperde ludiek het idee om te vragen of ik het lint mag doorknippen bij de plechtige opening. Lachen Maar weet wel dat het mij daar niet om te doen is.

Vanuit de hoek van de burgemeester van Lokeren, de heer Filip Anthuenis, bleef het stil. Van Schepen Mels ontving ik op 21 september een antwoord. Waarin de schepen liet weten dat ik inderdaad mijn steentje heb bijgedragen in dit dossier. En dat de plannen ondertussen af zijn, en de aanbesteding en toewijs is gebeurd en er een informatievergadering voor de buurt is gehouden welke druk is bijgewoond. Dat de buurt hiervoor was uitgenodigd per drager, en dat hij meende dat dit verder ook was gepubliceerd in de infokrant. Dat er echter buiten de buurt niemand persoonlijk werd uitgenodigd en dat dit de gewone procedure is. Hij eindigde met de melding dat, indien ik nog vragen mocht hebben inzake verkeer omtrent dit dossier, ik steeds terecht kan op de Mobiliteitsdienst. En vervolgde met beste groeten, en zijn naam, Gust Mels.

Visser - cartoon - 000 (klein)

Een ontzettend flauw antwoord, naar mijn mening. De schepen herhaalde gewoon wat ik ondertussen al wist. Dat ik zelf achter de vooruitgang in dit dossier moet vissen, vind ik toch wel eigenaardig. Op de website van mobiel Vlaanderen lees ik trouwens: 'De GBC evalueert ook de resultaten van projecten en acties die opgezet zijn via de modules'. Volgens mijn informatie dient er trouwens, door de GBC, van het mobiliteitsplan jaarlijks een voortgangsrapport en een actieprogramma te worden opgemaakt.  Hoe kan dat, als die niet meer wordt bijeengeroepen? Of heeft men mij terug uit de lijst geschrapt? Huilen

Kan iemand van de dames en heren politici, die deze weblog lezen, mij alsjeblieft klaarheid verschaffen in deze materie? Is de manier van werken, zoals schepen Mels ze toepast, inderdaad gangbaar? Zo ja, dan zou ik hen die er de bevoegdheid voor hebben, vriendelijk willen verzoeken er dringend werk van te maken om de reglementering rond deze handelswijze te rectificeren. De burger die zich belangeloos inzet voor de gemeenschap, verdient op zijn minst enig respect. In het bijzonder van hen die door deze gemeenschap verkozen zijn om hen in het bestuur te vertegenwoordigen!

PluralismLogo

Of wordt in dit specifiek geval mijn pluralisme en politieke onpartijdigheid mij kwalijk genomen? Het feit dat ik open sta en contacten onderhoud met politici van diverse democratische partijen, in allerhande functies en op alle mogelijke niveaus? 'Ons Heer' zal het wel weten, maar die is, zoals je allicht weet, jammer genoeg nauwelijks bereikbaar. Wenkbrouw ophalen

29-09-08

Zon, zee, mensen, Oostende...

 

koveken peetje (klein)

Lokeren is van mij. Maar Lokeren is ook van Miet Smet. En Lokeren is ook van Wilfried Martens, sinds die zaterdag jongstleden getrouwd is met Miet Smet. En Lokeren is ook van Filip Anthuenis, de burgemeester van onze Durmestad, die Miet Smet en Wilfried Martens op het Lokerse stadhuis in de echt verbond. Lokeren is van iedereen! Een dergelijke uitspraak klinkt je bekend in de oren? Neen, toch?! In ieder geval heb ik nu een extra referentie om aan te duiden waar mijn woonst is gelegen. Namelijk in de stad waar twee ministers van staat onder hetzelfde echtelijke dak leven!

Gisteren heb ik Lokeren evenwel links laten liggen. De reuzenstoet van Koveken moest het dus ook eens een jaartje stellen zonder mij als aandachtige toeschouwer. Want ik had het plaatselijke rolstoelvervoer busje besteld om met het gezin een dagje naar de zee te gaan. Oostende was de bestemming! En we zijn er zonder problemen geraakt. Op de Visserskaai werden we opgewacht  door een massa meeuwen en andere watervogels. Leuk, ware het niet dat ze de wandeldijk (en meer) bekladden met hun uitwerpselen

Zilvermeeuw

klik op de foto 

Veel meer dan een beetje rondrijden, voor mijn gezinsleden was dat stappen, hebben we in Oostende  niet gedaan. Maar dat hoefde ook niet! Lanterfanten op de zeedijk, waar veel mensen hetzelfde deden, zonder dat er sprake was van een overrompeling. Een zalige, gezellige drukte. Ook tamelijk veel mensen op het strand. Maar doordat de kracht van de zonnestralen te gering was en de zachte bries te kil, was er maar weinig bloot vlees te zien. En blote borsten tellen als tijdverdrijf, was er helemaal niet bij! Wel schoon, aangekleed volk op de wandeldijk. Het was trouwens vooral de blije blik in nagenoeg ieders gezicht, die hun schoonheid bepaalde

Ook opvallend veel rolstoelers! Niet verwonderlijk. Kilometers wandelwegen, nauwelijks obstakels en totaal geen gebrek aan gezelschap. Hoe het met de toegankelijkheid van de horecazaken op de zeedijk gesteld is, weet ik niet. Maar met zulk een prachtig weer moest je wel gek zijn om binnen te gaan zitten!

Oostende

Toen ik op een gegeven moment, met de rugleuning van mijn rolstoel achteruit gekanteld, en de ogen gesloten, van de zon lag te genieten, hoorde ik plots een vertrouwde stem mijn voornaam uitspreken. De ogen openend, ontwaarde ik daar een goede vriendin van mij, die in Oostende woont, en met een buurvrouw op weg was voor een ziekenbezoek. En mij daar ineens zag staan. Wat een aangename verrassing, voor ons allebei! Het was leuk even met haar te praten en haar stralende gezicht te zien. Els kleurt je dag! Insinueer nu niet dat ik ook deze uitdrukking ergens heb gepikt! Knipogen

Terwijl één van mijn zoons de ligfiets, die hij had gehuurd, terug ging afleveren, observeerde ik een klein meisje dat, zittend op enige afstand van haar mama, die de andere kant uitkeek, met deze een drukke conversatie voerde. Het kind met een veelkleurige neptelefoon in het handje, de mama met een echte GSM. Een prachtig tafereel. Net echt! Toen Brian me even later vervoegde, en ik hem op het schouwspel attendeerde, verscheen ook op zijn gezicht een glimlach.

Standbeeld Leopold II Oostende - 002 (klein)

Inmiddels was de namiddag een flink stuk gevorderd, en voelde ik de nood om te plassen. Dus togen we met zijn vieren op zoek naar een toegankelijk openbaar toilet. Dat vonden we vrij snel, aan het standbeeld van Koning Leopold II te paard. Om binnen te geraken werd ik verondersteld om een stenen hellend vlak op te rijden om zo het smal deurgat te bereiken. Veel te eng, naar mijn goesting. Als ik pech had, bezeerde ik mijn hand, waarmee ik de joystick van mijn rolstoel bedien. Door het schuren van dit lichaamsdeel tegen de deurstijl.

Dus verzocht ik de verantwoordelijke van deze sanitaire voorziening, om ook de andere helft van de dubbele buitendeur te openen. De man richtte zich op, omdat hij me vanaf zijn zitplaats niet goed hoorde. En meldde me dat zulks niet kon, omdat het sluitingske niet meer werkte. ‘Laat dat dan maken, sukkel!', kwam in me op, maar ik sprak die gedachte niet uit. De kerel wees me door naar het toilet aan het strand, waarvan mijn vrouw al gezien had dat je daar via de trappen naar beneden moet geraken. Maar dat wist die wc-bediende misschien niet. Zowel mijn echtgenote Caroline, als een andere dame die de situatie ook idioot vond, trachtten daarop toch nog, evenwel tevergeefs, die andere deur te openen. Terwijl de toiletchef ondertussen al lang terug op zijn vertrouwde stoeltje was gaan zitten. Naast een eenvoudig tafeltje, waarop een schaaltje stond, waarin de mensen verplicht zijn 50 Eurocent pisgeld te leggen.

Straks ga ik, om deze toestand aan te klagen, een kort berichtje opmaken aan, en sturen naar de heer Jean Vandecasteele, burgemeester van deze stad aan zee. En ik vertrouw op een bevredigend antwoord. Een klacht van een burger uit een stad waar twee ministers van staat onder hetzelfde echtelijke dak leven, leg je immers niet zomaar naast je neer!

Brian als standbeeld

Dan maar wachten met nog eens te drinken en de urine die al klaar zat in mijn blaas ophouden tot we aan het station waren, de plaats van afspraak met de chauffeur van het busje. Onderweg kon ik niet aan de verleiding weerstaan om aan één van de viskraampjes aan de Visserskaai, een schaaltje vis te kopen. Alhoewel ik die daad al snel betreurde, toen ik enkele vliegjes in de koeltoog zag rondfladderen, terwijl die vriendelijke dame met zoon Brian het financieel aspect van mijn aankoop regelde. Wat met de hygiëne? Toen ik, op weg naar huis, in het busje, mijn voedingswaar opknabbelde, moest ik overigens aan mezelf bekennen dat hetzelfde eten, gekocht in de supermarkt om de hoek, gewoonlijk verser smaakt.

Maar nu loop ik voor op de tijdsbalk. Terug naar de chronologie. Dat busje stond er al. De chauffeur daagde even later eveneens op. Terwijl de brave man mijn kroost entertainde, of zij hem, ging vrouw Caroline met me mee op zoek naar een toilet, waarin ik trouwens zonder hulp niks kan uitvreten, behalve mezelf bewateren. Maar als ik dat al zou willen doen, dan heb ik daar geen WC voor nodig. Dit even terzijde.

Dat stationstoilet werd, ondanks een gebrek aan bewegwijzering (of keken wij daar naast?), makkelijk gevonden. Geen lastig gemanoeuvreer nodig om in de toiletruimte voor rolstoelers te geraken. Maar, van in de stationshal, een rechtstreekse deur, waarop in het groot het ‘internationaal symbool voor personen met een handicap' is aangebracht. Weliswaar afgesloten met een sleutel, maar de aardige toiletdame kwam al met de sleutel voor de dag, vooraleer ik mijn mond kon openen om daar om te verzoeken! Aan de andere kant van de deur trof ik een ruim toilet aan, voorzien van alles wat je normaliter in een toiletruimte mag verwachten, maar dikwijls niet vindt. Zelfs een ruime spiegel op zithoogte. En bovenal proper! Kortom, een prachtige sanitaire voorziening. Bij het terug naar buiten komen zei ik dat dan ook tegen de vriendelijke toiletdame. Ze dankte me opgetogen voor het compliment. Zij gelukkig, ik gelukkig. Je ziet, soms is er echt niet veel nodig om een mens content te maken!