05-12-10

Sinterklaas & bruine Miet

Op 6 december is hij jarig
de chef van Zwarte Piet
’t Is Sinterklaas, ja Sinterklaas, wie kent hem niet?
Sinterklaas, die geile baas,
met op zijn schoot een sexy griet

 

De Sint en zwarte... euch Piet.JPG

 

 

06-01-09

De Wijzen uit het Oosten

 

Driekoningen - 000

Tegenwoordig zitten daar niet veel 'wijzen' meer, maar in vroegere tijden was dat anders. Vandaag vieren we dat Kasper, Melchior en Balthazar, de drie Wijzen uit het Oosten, aankwamen bij het kindje Jezus. Terwijl dat klein boeleke daar lag in de kribbe, in Bethlehem, verwarmd door de hete adem van de os en de ezel, en niet te vergeten, de dampende mest van deze beesten, wat evenwel in geen enkel boekje wordt vermeld, deelden die drie geschenken uit. Bestemd voor de kleine, de koning der Joden, de zoon van God. Maar omdat het manneke te klein was wegens pas geboren, namen mama Maria en hare Jozef alles in ontvangst. Goud, wierook en mirre, als ik het goed onthouden heb.

Met wat geluk ben ik vandaag de gelukkige die bij het vieruurtje een bruine boon vindt in zijn spie van de Driekoningentaart. Want dan krijg ik de (papieren) gouden kroon opgezet en ben ik Koning van (wat overblijft van) de dag en mag ik mijn gezinsleden opdrachten geven. (PS: laat mij alsjeblieft mijn dromen...)

Een van mijn jongens zou graag vanavond met twee vrienden rondgaan om te zingen en daarmee snoepgoed en liefst ook wat geld in de beurs te krijgen. Er is maar één probleem: ze zijn alle drie nogal bruin van huidskleur, dus zullen er twee 'wit' moeten worden gemaakt! Lachen

Om ze voor te bereiden heb ik hen een plannetje bezorgd voor het maken van een draaiende Kerstster op een stok, zoals ik er in mijn jeugd diverse fabriceerde, en zette volgend liedje, dat ik me herinner uit mijn kindertijd, opnieuw op papier, zodat ze weten wat te zingen!

 

Drie Koningen, Drie Koningen

Geef mij een nieuwe hoed

Mijn oude is versleten

Mijn moeder mag niet weten

Mijn vader heeft het geld

Op de rooster geteld!

En morgen mag je dan, net als wij, na een laatste keer 'rolstoeler' genomineerd te hebben voor de 'blogs awards '08', de Kerstboom ontmantelen, en het Kerststalletje met Jozef, Maria, Jezus en de rest van de hutsekluts, veilig opbergen in een grote schoenendoos of een andere handige opbergbox en die op zolder, in de kelder, garage, stal of elders deponeren tot op het einde van dit jaar. Of misschien slechts tot 17 juni, als dat van die derde Kerstdag doorgang vindt!  Knipogen

31-12-08

Adieu 2008

 Voila! Het jaar is weer ten einde. De laatste pagina van mijn zakagendaatje Agenda 2008werd omgeslagen. Niet van het exemplaar dat staat afgebeeld bij dit berichtje¸ hoor. Maar van zo eentje dat ik, als klant, gratis en geheel voor niks, gekregen heb in het lokaal agentschap van de KBC. Een exemplaar met een donkerblauwe plastieken kaft. Dus helemaal niks om mee uit te pakken, vandaar dat je er hiernaast een ziet in mijn lievelingskleur.

Trouwens, ik lieg als ik zeg, of schrijf, of typ dat ik vandaag de laatste bladzijde omsloeg. Dat deed ik immers eergisteren al, nadat ik al mijn data van de laatste decemberweek reeds liet overschrijven in mijn nieuwe agenda. Zelfde type, zelfde kleur, van dezelfde bank gekregen, maar vooraan in witte cijfers een getal dat één meer bedraagt dan hetgeen op mijn vorige boekje stond. Handig is dat wel, als je al met een nieuwe agenda kan beginnen, ruim voor het jaar ten einde is. Toch heb ik veel te lang gewacht! Wou ik geen afscheid nemen van mijn oude boekje? Of niet van het oude jaar?

Nochtans krijg ik geenszins tranen in mijn ogen, nu het einde van 2008 met rasse schreden nadert. Het afscheid nemen van het huidige jaar maakt geen specifieke gevoelens bij me los. Er is niks speciaals in voorgevallen. Noch in goede zin, noch in slechte zin. Of toch! Ik lieg alweer! Sorry, het zal waarschijnlijk aangeboren zijn.

Het dieptepunt van 2008 was ongetwijfeld de problematiek met mijn rolstoel. Mijn immobiliteit tijdens de vakantie en ergo de onmogelijkheid te participeren in de eerste dagen van de feesten, die jaarlijks gedurende de eerste week van augustus, plaatsvinden in mijn woonplaats Lokeren.

Die onmogelijkheid om me te verplaatsen heeft er evenwel toe geleid dat ik deze weblog startte, een nieuwe wereld en ontzettend veel lieve mensen leerde kennen en nu ook nog eens de 'Blogs Awards '08' ga winnen!

Heb, op deze oudejaarsavond, zoals men hier in de streek pleegt te zeggen, de amuzeleute! Tot in 2009!

04-12-08

Wit – geel – bruin - …

Chinees (blog)

De afkeer die sommige mensen hebben ten overstaan van personen met een andere huidskleur, zal ik allicht nooit begrijpen. Dat je er als blanke zelf niet geelachtig wil uitzien zoals een Chinees of andere Aziaat, dat is verstaanbaar. Want ofwel heb je dan een verkeerde dagcrème gebruikt, of anders is er medisch iets niet met je in orde. Een probleem met de lever. Twee jaar geleden ben ik zelf uit het ziekenhuis gekomen met Hepatitis, een virale leverontsteking. Totaal uitgeput was ik, en elke dag manifesteerde het uiterlijk kenmerk van de ziekte, de zogenaamde geelzucht, zich meer en meer. In de kliniek hadden ze zich daar geen vragen bij gesteld. En de donkere urine en dito ontlasting hadden, bij de verpleegkundigen, ook geen belletje doen rinkelen. Uiteindelijk is het, dankzij de nodige en juiste medicatie, terug in orde gekomen met mijn lever en kreeg ik naderhand ook mijn normale, blanke huidskleur terug.Zonnebank (klein)

Een bruin tintje daarentegen, is nog altijd in. Dit ondanks alle waarschuwingen in de media om blootstelling van de huid aan de zon, zo veel mogelijk te beperken. Teneinde de kans op huidkanker tot een minimum te beperken. Toch blijven wij blanken zonnekloppers. In eigen land, of als de zon het hier laat afweten, in het buitenland. En ook het gebruik van de zonnebank blijft immens populair. De mensen willen er gezond uitzien. En veelal oogt een blanke persoon met een (licht)bruin kleurtje inderdaad gezonder!

Interracial handshake (klein)

Toen ik mijn echtgenote leerde kennen was ons verschil in huidskleur totaal onbelangrijk. Zoals ik daarnet reeds meldde en elkeen op de foto's aan de zijkanten van deze weblog kan zien, ben ik één en al blank. Mijn vrouw daarentegen, een Afrikaanse, is behoorlijk bruin. Maar dat is nooit een issue geweest bij onze keuze voor elkaar. Alhoewel je bij verliefdheid en liefde bezwaarlijk van kiezen kan spreken. Het is veel meer iets dat je overkomt. En kleur, religie, cultuur, afkomst... zijn op dat moment helemaal niet van belang. Althans bij mij was dat zo. Vooraleer me in het grote avontuur van het huwelijk te storten heb ik evenwel, ondanks mijn verliefdheid, het voor en tegen ernstig afgewogen. Niet de discrepantie in kleur, maar wel het verschil in cultuur en afkomst daarbij ernstig in overweging nemend. De liefde overwon!

Brein Rudi

Mijn vrouw en ik waren reeds enkele jaren gehuwd, toen plotsklaps een herinnering uit een ver verleden, tot dan toe opgeslagen in een verborgen gedeelte van de dataopslagplaats onder mijn schedelpan, gewoonlijk brein of hersenmassa genoemd, terug aan de oppervlakte kwam. Zonder aanleiding, bij wijze van spreken werd vrijgegeven, door mijn, zoals bij de meeste mensen, deels autonoom opererende hersenen.

Black doll

Reeds in mijn kinderjaren was bruin mijn favoriete kleur. Hoe donkerder, hoe liever. En in mijn levensjaren ergens tussen kleuter- en tienertijd, wou ik deze teint ook als huidskleur. Dus nam ik me voor dat, als ik groot zou zijn, ik met een bruine madam zou trouwen. Dan kreeg ik in ieder geval bruine kindjes. En werd ik door veelvuldig (lichamelijk?) contact met mijn bruine partner, mogelijks zelf ook wel mooi bruin. Voor wie er aan denkt het zelf uit te testen, heb ik bedroevend nieuws. Het is verloren moeite. Die huidskleuroverdracht of  - transformatie gebeurt dus NIET! Daarvan ben ik het levende bewijs. Knipogen

Ja, als ik regelmatig in de zon vertoef, kleurt het gedeelte van Handshake Austin & Brianmijn lichaam dat de zonnestralen ontvangt, gewild roodbruin. Maar geenszins verkrijg ik, de als kind beoogde, ebbenhouten teint. Dat gekleurde velletje verdwijnt daarenboven uiterst snel, als sneeuw voor de zon, eens de blootstelling aan de stralen van het doorgaans als geel voorgestelde hemellichaam, zon genaamd, voor langere tijd wordt stopgezet. Heden, zowat 35 jaar na die kinderdroom, maal ik daar ook helemaal niet om. Maar ik ben wel gelukkig met de mooie lichtbruine huidskleur van mijn twee zoons! Dat gedeelte van mijn droom is, naast dat trouwen met een zwarte madam, in elk geval, en ongepland, ook uitgekomen!

08-11-08

Avontuur in de avonduren

Mijn lotsbestemming blijft verrassingen voor mij in petto hebben. Veel te veel naar mijn zin. Maar als er één zekerheid is in dit aardse bestaan, dan is het wel het feit dat je het lot hoe dan ook niet kan ontlopen.

Eergisteren ben ik met Caroline, mijn echtgenote, naar het oudercontact geweest van de middelbare school, waar onze zoon Brian zijn eerste jaar ASO (Algemeen Secundair Onderwijs) volgt. We waren immers uitgenodigd voor een oudercontact, waarbij ons werd aangeboden, tijdens een persoonlijk gesprek met de leerkrachten, de nodige toelichting te krijgen bij de studieresultaten van onze zoon, tot op heden.

Welkom voelde ik mij bij aankomst aan de school helemaal niet. Want dat plankje, met hellend vlak, om via de hoofdingang in de school binnen te geraken, lag niet klaar. Een attente dame zorgde er evenwel voor dat twee mannen, binnen de kortste keren de ramp voor de dorpel hadden geplaatst. En, eens ik binnen was, ook terug op zijn oorspronkelijke plek legden. Anders zou ik niet tot aan de lift zijn geraakt, die we nodig hadden om in de klaslokalen te geraken, waar de leerkrachten ons te woord zouden staan.

Die lift, dat is zo een oud type, met een vaste, zware, open te draaien deur, en zonder dubbele cabine. Wat betekent dat, eens je in de ascenseur staat en deze met een druk op de knop in beweging hebt gezet, je, aan de kant waar je bent ingestapt, de wand van de liftkoker vervaarlijk aan je voorbij ziet flitsen. Gevaarlijk vind ik dat! Dat systeem zal wellicht beveiligd zijn. Maar wat als die beveiliging faalt? Dan kan je net zo goed mee naar boven worden gesleurd, met alle kwalijke gevolgen van dien.

Lift - cartoon - 000 (klein)

Aangezien de liftkoker aan nog eens aan de kleine kant is, pas ik er ook alleen maar in als ik mij met mijn rolstoel schuin in deze lift positioneer. Enkel op die manier  kan ik er gebruik van maken. Maar kom, we zijn gewoon van ons plan te trekken en we zijn, met behulp van dat systeem, in ieder geval op de verdiepingen geraakt waar we zijn moesten.

Alles bij elkaar genomen hebben we tweeënhalf (2,5) uur zitten wachten om drie (3) leerkrachten gedurende een vijftal minuutjes te spreken. Die tijd uittrekken en dat wachten heb ik er absoluut voor over, om met de leerkrachten van mijn zoon eens van gedachten te wisselen. Maar er zou wel eens een efficiënter formule mogen bedacht en toegepast worden. Want ik had graag ook nog met enkele andere leraars en leraressen kennis gemaakt. Nu was daar geen mogelijkheid toe. De globaal toegewezen tijd was immers op!

Wel vijf of zes mensen heb ik gisterenavond gezien, die lid zijn van het oudercomité, waarvan ook ik deel uitmaak. Die dames (?) en heer (?) vonden mij blijkbaar niet de moeite waard om gedag tegen te zeggen. Was het misschien omdat mijn echtgenote erbij was? Die heeft namelijk een bruine huidskleur. Er waren nochtans meer ouders met een kleurtje aanwezig. De schoolbevolking is immers nogal heterogeen samengesteld. Nu ja, ik ga mijn hoofd niet breken over de oorzaak en beweegredenen van die mensen hun totaal gebrek aan elementaire beleefdheid. Ten overstaan van Caroline en mij welteverstaan, want andere mensen werden wel door hen begroet. Dus zal het allicht aan onszelf liggen. Of berust dit op een misverstand en hebben die lui mij gewoonweg niet herkent?! Knipogen

De leerkrachten daarentegen, zijn vriendelijk, gemotiveerd en vol goede intenties. De ene allicht al wat meer dan de andere, maar ik heb toch de indruk dat de school een goed leerkrachtenkorps heeft. Ook een aantal leerlingen van de hogere jaren lieten zich op deze oudercontactavond van hun beste kant zien. Al heb ik wel mijn bedenkingen bij de nogal onbehouwen wijze waarop ze hun taak uitvoerden. De jongeren gingen immers, in twee ploegen, denk ik, rond om aan de leerkrachten en wachtende ouders soep te bedelen. Wat ik zag en hoorde, was een meisje met een grote, en blijkbaar zware ketel soep. Naast haar een jongen met een grote pollepel, waarvan hij de steel in de ene hand en de schep in zijn andere hand hield, bovenop een aantal van resten soep doordrongen servetten. Niet echt een appetijtelijk aanzicht.

Pollepel - 000 (klein)

 "Moet er iemand soep hebben?" vroeg de jongen. Wie reageerde zei "neen, dank u" of bewoog het hoofd een paar keer van links naar rechts en terug om hetzelfde antwoord te geven, maar dan visueel.  Ook ik bedankte voor het aanbod, dat nochtans niet rechtstreeks tot mij was gericht. Het kan idioot lijken, maar ik zag enkel die twee jongelui en veronderstelde dus dat iedereen uit diezelfde soeplepel moest drinken. Die dan telkens gereinigd werd, vandaar die doordrenkte servetten. Maar mijn mond aan die lepel zetten, wat even voordien ook een wildvreemde had gedaan, dat zag ik helemaal niet zitten. Zulks doe ik niet als ik in Europa ben! Opeens kwamen echter nog twee andere meisjes opdagen, waarvan er eentje een mand droeg met soepkommen, lepels en servetten in. Maar niemand van de ouders kwam op haar of zijn beslissing terug. Ook ik niet.

Niet stoppen met lezen, want mijn verhaal is nog lang niet ten einde. De plot moet nog komen! Tijdens het wachten op audiëntie door de leerkracht wiskunde, merkte ik op dat de gang stilaan leegliep. Diverse leerkrachten deden hun jas aan en vertrokken. Ook de meeste, ten behoeve van de wachtende ouders, in de gang geplaatste stoelen, stonden er nu werkloos bij. Aan Caroline liet ik weten dat ik er niet gerust in was. Dat wij nog met de lift naar beneden moesten en dat ik bang was dat we vast zouden komen te zitten in de lift en alzo opgesloten en achter zouden blijven in een verlaten schoolgebouw. Mijn eega deelde deze vrees niet.

Na het onderhoud met de wiskundeleraar, repten we ons naar de lift. Teneinde van de derde verdieping, waarop we ons bevonden, terug op het gelijkvloers te geraken. Ik reeds schuin in de cabine. Caroline kwam naast mij staan, sloot de deur en drukte op de '0'. Er gebeurde niks. Geen van ons beiden stond we voor het oog/de ogen die de deur beveiligen. Dat kon dus niet de oorzaak zijn van de malfunctie. Dus nogmaals geprobeerd. En nog eens. Uiteindelijk kwam de lift dan toch in beweging, om even later met een schok alweer halt te houden, tussen twee verdiepingen. Op welke knop er ook werd gedrukt, er kwam geen beweging in dat ding. Mijn voorgevoel dreigde bewaarheid te worden!

Caroline probeerde dan maar de lift te laten bewegen door de knop ingedrukt te houden. Eureka! Dat lukte... even. Alweer was de lift met een schok stil komen te staan. De truc met het ingedrukt houden van de knop werkte deze keer niet. Wat nu gezongen? Iemand bellen? Maar wie? En het belkrediet van mijn GSM-kaart was zo goed als opgebruikt. Hopelijk dat van Caroline niet. Maa
r ik durfde het haar niet te vragen. Gelukkig bleef de licht in de liftcabine branden. Na even gewacht te hebben, kwam er bij het blijven ingedrukt houden van de liftknop uiteindelijk toch weer beweging in de lift en geraakten we zo, in enkele etappes, dan toch terug op de begane grond. Oef! Dat was in elk geval de laatste keer dat die lift me heeft mogen vervoeren. Het risico vast te blijven zitten, neem ik niet meer.

Helemaal buiten geraken via de voordeur was er ook niet meer bij. Vrijwilligers om dat hellend vlak te helpen verplaatsen waren er niet te bespeuren. Gelukkig was de achterdeur niet op slot en kon ik dus in het pikkedonker langs de achterzijde het gebouw verlaten. Als een dief in de nacht. En met gevaar lek te rijden op een onzichtbaar object. Leuk is anders!

Thief in the night - 003

05-10-08

Bos en klimaat

Kruip in een warme lange regenjas,  trek jullie laarzen aan, en dan hup, het bos in! Voor een deugddoende, gezonde wandel- en verkenningstocht. Want in het bos valt zoveel te bezien en te ontdekken! En met de 'Week van het Bos' trachten de organisatoren daar iedereen 'warm' voor te maken!

Week van het bos 2008

De Vlaamse bossen zijn prachtig. Met zoveel variëteit in bomen, planten, struiken en andere gewassen, en de kleur ervan. Een diversiteit aan tinten van in het bijzonder groen en bruin. En in de herfst, waarin we ons heden bevinden, brengen de vallende of reeds op de bosbodem gevallen bladeren, nog zoveel extra kleurenpracht!

Jammer dat door de overvloedige regenval alles nat en drassig ligt. Want ik hou zo veel van het knisperende geluid van het gevallen gebladerte, en het kraken van noten als ik er met mijn rolstoel over rijd.

Ben je nog op zoek naar een activiteit om deze week heen te gaan? Klik dan aanstonds hier! En kies een bestemming waar je kan genieten van de onuitputtelijke schoonheid van het bos. En met een beetje geluk een diertje ziet, dat komt piepen om te zien welk vreemd wezen zijn leefgebied betreed. Lachen