02-03-12

Weet je wat ik zie

  

rudivandamme,rolstoeler,beest,dier,beestjes,weetjewatikziealsikgedronkenheb,ronschutte,ronnieenderonnies,ronnie_en_de_ronnies,huisjesslak,visbak,aquarium,skipper,teken,vis,teek,slachten,visje,goudvis,stekelbaarsje,bliek,vlaanderen,dronken,micro-organismen,belgisch_trekpaard,boer,pa,ma,vader,moeder,paard,boerendoening,hooiwagen,bacteriën,huismeid,huisstofmijt,lichaam,huisdier,schildpad,winterslaap,naaktslak,broer,meikever,doodgraver,regenworm,hermafrodiet,platteland,konijn,kip,vleesAls ik gedronken heb? Allemaal beestjes. Zoveel beestjes om me heen. De Nederlandse Ron Schutte had, als Ronnie en de Ronnies, met dit door Peter Koelwijn geschreven liedje, in 1967 een nummer 1 hit in Vlaanderen.

Maar men hoeft niet dronken te zijn om beestjes te zien. Vooral niet waar het ongedierte en insecten betreft. Wie eens heel rustig haar of zijn omgeving aan een scherpe blik van de kijkers durft te onderwerpen, zal vaststellen dat onze leefwereld ook de habitat is van veel kleine en (iets) grotere wezens. Ga je de ultieme uitdaging aan, door er ook de microscoop bij te halen, dan zal je je, gelijk waar je je ophoudt, nooit meer eenzaam voelen. Omdat je dan het bewijs krijgt geleverd, op zijn minst voortdurend het gezelschap te hebben van talloze micro-organismen.

rudivandamme,rolstoeler,beest,dier,beestjes,weetjewatikziealsikgedronkenheb,ronschutte,ronnieenderonnies,ronnie_en_de_ronnies,huisjesslak,visbak,aquarium,skipper,teken,vis,teek,slachten,visje,goudvis,stekelbaarsje,bliek,vlaanderen,dronken,micro-organismen,belgisch_trekpaard,boer,pa,ma,vader,moeder,paard,boerendoening,hooiwagen,bacteriën,huismeid,huisstofmijt,lichaam,huisdier,schildpad,winterslaap,naaktslak,broer,meikever,doodgraver,regenworm,hermafrodiet,platteland,konijn,kip,vleesAls ik terugblik op mijn verleden, dan duikelen in die herinneringen aan vroeger ook veel beesten op. Het grote Belgisch trekpaard van één van onze buren bijvoorbeeld. Die man zijn erf was schuin tegenover onze eigendom gelegen. En op momenten dat ik, als dreumes, buiten in de voortuin speelde, terwijl mijn vader thuis was, en ik aan het kletteren van de aan het paardentuig bevestigde kettingen, hoorde dat de boer met zijn paard onze richting uitkwam, schoot ik in actie. Ik ging aan mijn pa zijn broekspijp trekken, die mij oppakte en, met mij op de arm, naar ons roodgeverfde metalen toegangshek holde. Om aan die boer te vragen of zijn zoontje een eindje mocht meerijden. Vanaf het hek tot een stuk in de naast ons huis gelegen aarden veldweg, die de man gebruikte om zijn akkers te bereiken. Onder instemmend gemompel van de boer plaatste mijn pa me op de rug van dat, voor een kleine uk als ik, gigantisch grote paard, waarna de boer met een kort uitgesproken ‘ju’ het beest terug in beweging zette. De start van mijn ritje. Dat ik super leuk vond! Me vasthoudend aan het gareel en, voor de veiligheid, ondersteund door mijn naast het paard stappende pa.

rudivandamme,rolstoeler,beest,dier,beestjes,weetjewatikziealsikgedronkenheb,ronschutte,ronnieenderonnies,ronnie_en_de_ronnies,huisjesslak,visbak,aquarium,skipper,teken,vis,teek,slachten,visje,goudvis,stekelbaarsje,bliek,vlaanderen,dronken,micro-organismen,belgisch_trekpaard,boer,pa,ma,vader,moeder,paard,boerendoening,hooiwagen,bacteriën,huismeid,huisstofmijt,lichaam,huisdier,schildpad,winterslaap,naaktslak,broer,meikever,doodgraver,regenworm,hermafrodiet,platteland,konijn,kip,vleesMijn prille jeugd bracht ik dus door op het platteland. Waar ik met mijn ouders, zussen en broer woonde in een huis, met stallingen op de hof, want het goed was voorheen een boerendoening geweest. De rode bakstenen muren en de groengeverfde houten deuren en poort van onze stallen, zaten in de zomer, bij mooi weer, vaak vol met hooiwagens. Deze insecten zijn spinachtige weekdieren met een klein lijf en lange poten. Die toentertijd voor ons, kinderen, een beetje bedreigend oogden. Maar eens we doorhadden dat ze geen kwaad in zin hadden, stoorden we ons niet langer aan hun aanwezigheid. En deden doorgaans niet eens moeite om hen weg te krijgen of dood te meppen. Tenzij het er heel veel waren. Dan namen we de straatveger ter hand en lieten, door de borstel van boven naar onder over de muren, deuren en poort te bewegen, de stijve ruwe rode haren van deze veegborstel voor buitengebruik, al die beesten naar beneden komen. Diegene die er niet vlug genoeg van door gingen, werden door onze, in schoenen of laarzen zittende voeten, morsdood getrapt.

rudivandamme,rolstoeler,beest,dier,beestjes,weetjewatikziealsikgedronkenheb,ronschutte,ronnieenderonnies,ronnie_en_de_ronnies,huisjesslak,visbak,aquarium,skipper,teken,vis,teek,slachten,visje,goudvis,stekelbaarsje,bliek,vlaanderen,dronken,micro-organismen,belgisch_trekpaard,boer,pa,ma,vader,moeder,paard,boerendoening,hooiwagen,bacteriën,huismeid,huisstofmijt,lichaam,huisdier,schildpad,winterslaap,naaktslak,broer,meikever,doodgraver,regenworm,hermafrodiet,platteland,konijn,kip,vleesToen ik nog heel kleintjes was hield mijn ma, in het meest aan de straat gelegen stalgedeelte, konijnen. Die beestjes werden gekweekt met het oog op consumptie. Ze verbleven in houten kooien die aan de voorkant voorzien waren van metalen gaas. Mijn moeder verzorgde de dieren goed. Ze hield hun kooien rein door ondermeer regelmatig de hoopjes ronde keutels te verwijderen en op de bodem van de hokken vers hooi te leggen. De beestjes kregen geregeld met de handpomp naar boven gebracht vers grondwater toebedeeld en, om te knabbelen: wortelen, kool, bieten en mogelijks ook andere gewassen, geteeld door mijn ouders in hun eigen moestuin. Alhoewel ik toen pas een kleuter was, herinner ik er mij nog veel van. Mogelijks omdat ik het knus vond om in die stal te verblijven, bij die in alle rust, bijna continue aan groenten knabbelende, haasachtige zoogdieren.

Eens de beestjes slachtrijp waren, kwam er een man bij ons langs om de productiediertjes te doden. Waarna hij de levensloze dieren ophing aan hun achterpoten en overging tot het villen. De pels werd opgespannen te drogen gehangen aan de binnenzijde van de houten staldeur. Om later aan een handelaar te worden verkocht. Een deel van het vlees, hart en lever werd gehouden voor eigen gebruik. De rest werd verkocht aan en meegenomen door de slachter.

rudivandamme,rolstoeler,beest,dier,beestjes,weetjewatikziealsikgedronkenheb,ronschutte,ronnieenderonnies,ronnie_en_de_ronnies,huisjesslak,visbak,aquarium,skipper,teken,vis,teek,slachten,visje,goudvis,stekelbaarsje,bliek,vlaanderen,dronken,micro-organismen,belgisch_trekpaard,boer,pa,ma,vader,moeder,paard,boerendoening,hooiwagen,bacteriën,huismeid,huisstofmijt,lichaam,huisdier,schildpad,winterslaap,naaktslak,broer,meikever,doodgraver,regenworm,hermafrodiet,platteland,konijn,kip,vleesWat wij ook hadden waren kippen. Maar deze waren enkel voor eigen gebruik: hun eieren en (als hun productie te laag werd) hun vlees. Wat ik mij herinner is dat er eens één klaar was (= vlezig genoeg) om klaargemaakt te worden voor consumptie. Mijn ma, die van haar pa, een kleine boer, de knepen van het kippen slachten had geleerd, haalde het dier uit de ren en plaatste de hals op de daartoe voorziene houten hakblok. Terwijl ze het lichaam van het beestje met haar voeten onder controle trachtte te houden. Waarna ze met een flinke zwaai van een handbijl de kop van het beest haar lijf hakte. Die kip moet daar zo van geschrokken zijn geweest (je zou van minder ;-), dat ze zich met een laatste krachtinspanning wist los te wrikken uit de greep van mijn ma’s stappers. En terstond de vlucht nam, weg van haar perplex staande beul. Die ze het nakijken gaf, naar een kip zonder kop. Die evenwel reeds enkele seconden later hevig bloedend neerzeeg. En na een laatste sluiptrekking, morsdood bleef liggen. Waarop het beest, naar planning, gepluimd werd, gekuist en gescheiden.

rudivandamme,rolstoeler,beest,dier,beestjes,weetjewatikziealsikgedronkenheb,ronschutte,ronnieenderonnies,ronnie_en_de_ronnies,huisjesslak,visbak,aquarium,skipper,teken,vis,teek,slachten,visje,goudvis,stekelbaarsje,bliek,vlaanderen,dronken,micro-organismen,belgisch_trekpaard,boer,pa,ma,vader,moeder,paard,boerendoening,hooiwagen,bacteriën,huismeid,huisstofmijt,lichaam,huisdier,schildpad,winterslaap,naaktslak,broer,meikever,doodgraver,regenworm,hermafrodiet,platteland,konijn,kip,vleesRegenwormen zijn ook steeds een constante geweest in mijn jonge leven. Als visser gebruikte ik die ongewervelde diertjes immers als aas. Om ze uit de grond te krijgen staken we een riek schuin in een stuk drassig grasland, en schudden vervolgens de houten steel snel en ritmisch heen en weer. Waardoor de vlak onder de zoden aangebrachte metalen tanden van het werktuig, de bodem lieten trillen. En alzo het naar de oppervlakte komen veroorzaakten, van de langwerpige, hermafrodiet zijnde, wormachtige beestjes. Die we vervolgens maar uit het gras hadden te rapen. En in een bokaal deponeerden, waarvan we het metalen deksel voorzien hadden van gaatjes. Klein genoeg om die gladjanussen het ontsnappen te beletten, maar groot genoeg om ze van zuurstof te voorzien. Zodat ze in leven bleven tot we ze in die conditie aan onze vishaak zouden rijgen. Als lokspijs voor de vis die we wilden vangen.

rudivandamme,rolstoeler,beest,dier,beestjes,weetjewatikziealsikgedronkenheb,ronschutte,ronnieenderonnies,ronnie_en_de_ronnies,huisjesslak,visbak,aquarium,skipper,teken,vis,teek,slachten,visje,goudvis,stekelbaarsje,bliek,vlaanderen,dronken,micro-organismen,belgisch_trekpaard,boer,pa,ma,vader,moeder,paard,boerendoening,hooiwagen,bacteriën,huismeid,huisstofmijt,lichaam,huisdier,schildpad,winterslaap,naaktslak,broer,meikever,doodgraver,regenworm,hermafrodiet,platteland,konijn,kip,vleesrudivandamme,rolstoeler,beest,dier,beestjes,weetjewatikziealsikgedronkenheb,ronschutte,ronnieenderonnies,ronnie_en_de_ronnies,huisjesslak,visbak,aquarium,skipper,teken,vis,teek,slachten,visje,goudvis,stekelbaarsje,bliek,vlaanderen,dronken,micro-organismen,belgisch_trekpaard,boer,pa,ma,vader,moeder,paard,boerendoening,hooiwagen,bacteriën,huismeid,huisstofmijt,lichaam,huisdier,schildpad,winterslaap,naaktslak,broer,meikever,doodgraver,regenworm,hermafrodiet,platteland,konijn,kip,vleesIn onze tuin zaten trouwens nog oneindig veel andere beestjes. Ze allemaal opsommen zou ons te ver leiden. Daarom beperkt ik mij tot het vernoemen van de Meikevers, toentertijd moeilijk uit te roeien plaaginsecten, die vanaf de vijfde maand van ’t jaar, voornamelijk waren terug te vinden in de stukken beukenhaag die deel uitmaakten van de omzoming van onze tuin en moestuin. En ook zeer vermeldenswaard zijn de zwarte Doodgravers. Die wij doorgaans enkel te zien kregen als dit type kever, dat eigenlijk ‘lijkendrager’ had moeten heten, ongelukkigerwijs op zijn rugschild was terecht gekomen. En onmogelijk op eigen krachten in normale positie kon komen. Tenzij wij, die dat beestje dan, indien nog in leven, zieltogend aantroffen, wild met de pootjes in de ijle lucht trappend, het met de tip van onze schoen, of middels een stokje, een zetje gaven. Zodat het insect weer verder zijn gang kon gaan.

rudivandamme,rolstoeler,beest,dier,beestjes,weetjewatikziealsikgedronkenheb,ronschutte,ronnieenderonnies,ronnie_en_de_ronnies,huisjesslak,visbak,aquarium,skipper,teken,vis,teek,slachten,visje,goudvis,stekelbaarsje,bliek,vlaanderen,dronken,micro-organismen,belgisch_trekpaard,boer,pa,ma,vader,moeder,paard,boerendoening,hooiwagen,bacteriën,huismeid,huisstofmijt,lichaam,huisdier,schildpad,winterslaap,naaktslak,broer,meikever,doodgraver,regenworm,hermafrodiet,platteland,konijn,kip,vleesAls pre-tiener had mijn bijna zeven jaar jongere broer een schildpad. Het beestje kreeg van de jongen de weinig originele naam ‘Schildje’ toebedeeld. Vrij snel stelde het kind vast dat zulk een geharnast reptiel niet meteen het meest ideale huisdier is. Zodat ik al gauw een groot deel van de zorg over Schildje op mij nam. Vaak zette ik het beestje op ons grasplein, in het midden van een, met allerlei buitenspeelgoed gevormde grote cirkel, zodat het dier wat meer beloop had dan in het kleine terrarium dat onze pa had gemaakt als verblijfplaats voor de schildpad. Lang kon ik dat diertje niet alleen laten. Want het was ongehoorzaam en bleef derhalve niet binnen de oppervlakte van die cirkel ronddolen, zoals nochtans de bedoeling was. Neen, Schildje kende maar één richting: recht vooruit! Alles wegduwend wat zich op haar weg bevond. En ze ging dan wel vooruit met trage passen, maar zonder stoppen. Met als gevolg dat het diertje toch vrij snel ver weg geraakte.

rudivandamme,rolstoeler,beest,dier,beestjes,weetjewatikziealsikgedronkenheb,ronschutte,ronnieenderonnies,ronnie_en_de_ronnies,huisjesslak,visbak,aquarium,skipper,teken,vis,teek,slachten,visje,goudvis,stekelbaarsje,bliek,vlaanderen,dronken,micro-organismen,belgisch_trekpaard,boer,pa,ma,vader,moeder,paard,boerendoening,hooiwagen,bacteriën,huismeid,huisstofmijt,lichaam,huisdier,schildpad,winterslaap,naaktslak,broer,meikever,doodgraver,regenworm,hermafrodiet,platteland,konijn,kip,vleesAls voer gaven we de schildpad allerlei groen: gras, sla… Maar ik had ergens gelezen dat die beestjes ook wel naaktslakken lusten. Dus ging ik af en toe ’s ochtends vroeg, als het gras nog vochtig was van de dauw, op zoek naar deze, omwille van hun gebrek aan een huisje, warmte en zonlicht schuwende buikpotige weekdieren. Ik verzamelde de gevonden bruinkleurige slakken in een strandemmertje van mijn broer. Om vervolgens mijn doorgaans aanzienlijke buit te deponeren in Schildjes verblijfterrein. Of onze huisschildpad ooit een naaktslak te pakken kreeg om op te eten, weet ik niet. Omdat ik nimmer getuige ben geweest van een dergelijk tafereel. Eén ding is evenwel zeker: Schildje zal snel moeten zijn geweest, want die glibberige en gluiperige slakken waren binnen de kortste tijd, door elke mogelijke spleet of opening, uit haar habitat verdwenen.

rudivandamme,rolstoeler,beest,dier,beestjes,weetjewatikziealsikgedronkenheb,ronschutte,ronnieenderonnies,ronnie_en_de_ronnies,huisjesslak,visbak,aquarium,skipper,teken,vis,teek,slachten,visje,goudvis,stekelbaarsje,bliek,vlaanderen,dronken,micro-organismen,belgisch_trekpaard,boer,pa,ma,vader,moeder,paard,boerendoening,hooiwagen,bacteriën,huismeid,huisstofmijt,lichaam,huisdier,schildpad,winterslaap,naaktslak,broer,meikever,doodgraver,regenworm,hermafrodiet,platteland,konijn,kip,vleesLang is Schildje niet bij ons gebleven. Toen het winter werd hebben we het beestje in een doos in de garage gezet. Waar we ze in alle rust haar winterslaap wilden laten houden. En rust heeft ze gekregen, evenwel onbedoeld de eeuwige. Toen we immers op een bepaald moment op zoek gingen naar waar die kwalijke geur, die in onze garage hing, vandaan kwam, ontdekten we dat deze uit de grijs kartonnen slaapplaats van de schildpad kwam. Schildje bleek te zijn overleden en zelfs al rottende. Tientallen wormen waren duchtig bezig zich te voeden aan haar restanten. Ik heb in een wegel langs de haag rondom onze logting, de moestuin dus, een diepe put gegraven, en deponeerde daarin wat overbleef van mijn broertjes schildpad. Inclusief die kadavereters!

rudivandamme,rolstoeler,beest,dier,beestjes,weetjewatikziealsikgedronkenheb,ronschutte,ronnieenderonnies,ronnie_en_de_ronnies,huisjesslak,visbak,aquarium,skipper,teken,vis,teek,slachten,visje,goudvis,stekelbaarsje,bliek,vlaanderen,dronken,micro-organismen,belgisch_trekpaard,boer,pa,ma,vader,moeder,paard,boerendoening,hooiwagen,bacteriën,huismeid,huisstofmijt,lichaam,huisdier,schildpad,winterslaap,naaktslak,broer,meikever,doodgraver,regenworm,hermafrodiet,platteland,konijn,kip,vleesEnkele jaren later wou ik het, inmiddels allicht volledig kaalgevreten schild, terug naar de oppervlakte brengen. En hoewel ik meende me nog steeds de exacte begraafplaats van Schildje te herinneren, bracht mijn graven op die plek niks aan de oppervlakte dat ook maar in de verste verte op een schild leek. Een kwart van de moestuin heb ik omgewoeld, en allerlei rommel en botten van dieren en zelfs stukken geraamtes vond ik. Maar het beoogde schild van mijn broers voormaling huisdier vond ik nimmer weer.

rudivandamme,rolstoeler,beest,dier,beestjes,weetjewatikziealsikgedronkenheb,ronschutte,ronnieenderonnies,ronnie_en_de_ronnies,huisjesslak,visbak,aquarium,skipper,teken,vis,teek,slachten,visje,goudvis,stekelbaarsje,bliek,vlaanderen,dronken,micro-organismen,belgisch_trekpaard,boer,pa,ma,vader,moeder,paard,boerendoening,hooiwagen,bacteriën,huismeid,huisstofmijt,lichaam,huisdier,schildpad,winterslaap,naaktslak,broer,meikever,doodgraver,regenworm,hermafrodiet,platteland,konijn,kip,vleesZelf heb ik als tiener ooit visjes gehouden in een oude rechthoekige plastieken aquarium. Welk type vis, dat weet ik niet meer. Mogelijks waren die, door hun kieuwen ademende gewervelde diertjes, op de kermis gewonnen goudvissen. In een klein transparant zakje, gevuld met wat water en lucht, naar huis gebracht. Of anders door mijn pa of mezelf in een visput gevangen stekelbaarsjes of misschien zelfs kleine bliek. Op de bodem van die plastieken bak had ik zand en steentjes aangebracht. En om de wanden van het aquarium proper en dus doorschijnend te houden, had ik er huisjesslakken op aangebracht. Die ik had ontvoerd uit een kreek in de velden achter onze woonst.

rudivandamme,rolstoeler,beest,dier,beestjes,weetjewatikziealsikgedronkenheb,ronschutte,ronnieenderonnies,ronnie_en_de_ronnies,huisjesslak,visbak,aquarium,skipper,teken,vis,teek,slachten,visje,goudvis,stekelbaarsje,bliek,vlaanderen,dronken,micro-organismen,belgisch_trekpaard,boer,pa,ma,vader,moeder,paard,boerendoening,hooiwagen,bacteriën,huismeid,huisstofmijt,lichaam,huisdier,schildpad,winterslaap,naaktslak,broer,meikever,doodgraver,regenworm,hermafrodiet,platteland,konijn,kip,vleesDie diertjes deden hun werk. En meer dan dat! Want na gedane arbeid klommen die deugnieten uit de visbak. Al vanaf de eerste keer dat ik ze alleen liet in het aquarium, dat ik met instemming van mijn ma tijdelijk in de keuken op het aanrecht had geplaatst. Toen ik terugkwam kon ik nog net de laatste, vast een slome, langs de buitenzijde van één der wanden naar beneden zien kruipen. Terwijl enkel de binnenwand zijn werkterrein was! Zijn collega’s trof ik aan op het keukenwerkblad, de betegelde muur en tussen de cactus- en vetplantpotten op de tablet van het keukenraam. Hoe ik dat ontsnappingsprobleem daarna heb vermeden, dat weet ik niet meer. Waarschijnlijk heb ik de bovenzijde van het aquarium afgedekt met een dunne plaat waarin ik kleine perforaties had aangebracht. Maar het is ook best mogelijk dat ik de slakkenbende heb teruggebracht naar hun natuurlijke habitat en vanaf dan gewoon zelf regelmatig de aquariumwanden heb gereinigd.

rudivandamme,rolstoeler,beest,dier,beestjes,weetjewatikziealsikgedronkenheb,ronschutte,ronnieenderonnies,ronnie_en_de_ronnies,huisjesslak,visbak,aquarium,skipper,teken,vis,teek,slachten,visje,goudvis,stekelbaarsje,bliek,vlaanderen,dronken,micro-organismen,belgisch_trekpaard,boer,pa,ma,vader,moeder,paard,boerendoening,hooiwagen,bacteriën,huismeid,huisstofmijt,lichaam,huisdier,schildpad,winterslaap,naaktslak,broer,meikever,doodgraver,regenworm,hermafrodiet,platteland,konijn,kip,vleesrudivandamme,rolstoeler,beest,dier,beestjes,weetjewatikziealsikgedronkenheb,ronschutte,ronnieenderonnies,ronnie_en_de_ronnies,huisjesslak,visbak,aquarium,skipper,teken,vis,teek,slachten,visje,goudvis,stekelbaarsje,bliek,vlaanderen,dronken,micro-organismen,belgisch_trekpaard,boer,pa,ma,vader,moeder,paard,boerendoening,hooiwagen,bacteriën,huismeid,huisstofmijt,lichaam,huisdier,schildpad,winterslaap,naaktslak,broer,meikever,doodgraver,regenworm,hermafrodiet,platteland,konijn,kip,vleesTijdens onze talloze wandelingen en trektochten kreeg mijn hond Skipper, een Schotse Collie, vaak het gezelschap van teken. Die zich ongevraagd en ongewenst vastzogen in de huid van het dier. En zich op die wijze niet enkel gratis lieten vervoeren, maar tevens voedden door bloed uit het arme dier te zuigen. Ik had totaal geen mededogen met die ondankbare parasieten. Als ik onder de beharing van mijn trouwe viervoeter zulk een spinachtige mijt ontdekte, haalde ik meteen het speciaal voor die taak voorbehouden pincet uit mijn rugzak. En plaatste de bekken ervan tot tegen de huid van Skipper, net voor de kop van de teek, duwde ze met een knijpbeweging tegen elkaar en trok de onwelkome eter met een draaibeweging zachtjes los van de huid van zijn onvrijwillige gastheer.

rudivandamme,rolstoeler,beest,dier,beestjes,weetjewatikziealsikgedronkenheb,ronschutte,ronnieenderonnies,ronnie_en_de_ronnies,huisjesslak,visbak,aquarium,skipper,teken,vis,teek,slachten,visje,goudvis,stekelbaarsje,bliek,vlaanderen,dronken,micro-organismen,belgisch_trekpaard,boer,pa,ma,vader,moeder,paard,boerendoening,hooiwagen,bacteriën,huismeid,huisstofmijt,lichaam,huisdier,schildpad,winterslaap,naaktslak,broer,meikever,doodgraver,regenworm,hermafrodiet,platteland,konijn,kip,vleesOver ongenode gasten op de huid ‘gesproken’: weet dat ieder van ons, menselijke wezens, op zijn vel zo een duizendtal soorten bacteriën met zich meezeult. In totaal resideren er permanent gemiddeld meer dan honderdduizend van die beestjes per vierkante centimeter huidoppervlak! Om kriebels van te krijgen, niet? Gelukkig zijn de meeste van deze micro-organismen NIET schadelijk. En voorkomen ze daarentegen dat onze huid geïnfecteerd raakt door micro-organismen van de gevaarlijke soorten. Wat een lieverds, toch?! Knipogen Louter ter informatie geef ik nog mee dat de grootste diversiteit aan micro-organismen te vinden is op de droge en gladde stukken huid van bijvoorbeeld de onderzijde van de onderarmen. Terwijl het procentueel grootste aantal van deze microscopisch kleine beestjes zich schuilhoudt op vochtige, liefst behaarde lichaamsgedeelten, zoals de oksels. Zijn ze al begonnen met je te kietelen? Was die deugnieten toch niet weg, want dan ben je jouw bescherming kwijt! Laat de natuur dus haar werk doen en lach er vrolijk op los! Lachen

rudivandamme,rolstoeler,beest,dier,beestjes,weetjewatikziealsikgedronkenheb,ronschutte,ronnieenderonnies,ronnie_en_de_ronnies,huisjesslak,visbak,aquarium,skipper,teken,vis,teek,slachten,visje,goudvis,stekelbaarsje,bliek,vlaanderen,dronken,micro-organismen,belgisch_trekpaard,boer,pa,ma,vader,moeder,paard,boerendoening,hooiwagen,bacteriën,huismeid,huisstofmijt,lichaam,huisdier,schildpad,winterslaap,naaktslak,broer,meikever,doodgraver,regenworm,hermafrodiet,platteland,konijn,kip,vleesrudivandamme,rolstoeler,beest,dier,beestjes,weetjewatikziealsikgedronkenheb,ronschutte,ronnieenderonnies,ronnie_en_de_ronnies,huisjesslak,visbak,aquarium,skipper,teken,vis,teek,slachten,visje,goudvis,stekelbaarsje,bliek,vlaanderen,dronken,micro-organismen,belgisch_trekpaard,boer,pa,ma,vader,moeder,paard,boerendoening,hooiwagen,bacteriën,huismeid,huisstofmijt,lichaam,huisdier,schildpad,winterslaap,naaktslak,broer,meikever,doodgraver,regenworm,hermafrodiet,platteland,konijn,kip,vleesMocht je na het lezen van dit bericht de bedstee opzoeken, dan wens ik je alvast een aangename nachtrust toe. Wat vast geen probleem zal zijn, want je zal daar gegarandeerd in het gezelschap vertoeven van, met enig geluk, je partner of de huismeid… of zelfs beiden! Knipogen De minder fortuinlijken onder ons zullen het moeten stellen met enkel de huisstofmijt. Waarvan er doorgaans een omvangrijke populatie (+/-  500 exemplaren per eenpersoonsbed) huist in onze matras, hoofdkussen en beddengoed. Waar ze zich te goed doen aan de schimmels die ontstaan zijn en leven op van ons lichaam gevallen huidschilfers. Maf ze, mensen! Slaapwel! En droom lekker!

29-05-10

Frans

      

Mijn jongens halen op school niet zo een beste punten voor het leervak 'Frans'. Vooral door een tekort aan studeren. Wat dan weer het gevolg is van hun totaal gebrek aan interesse voor de taal van Molière.

Woordenlijst - 000Om Brian en Austin wat te helpen, heb ik een tijdje geleden oefenbladen gemaakt. Omkaderde en in een vlot leesbaar lettertype getypte lijsten met de meest courante werkwoorden en hun vervoegingen in de onvoltooid tegenwoordige tijd (L'indicatif Présent). Links op die A4'tjes staat een kolom in het Nederlands, rechts daarvan een kolom met de Franse vertaling en daarnaast, dus uiterst rechts, zijn er twee lege kolommen, waarin ze de Franse tekst dienden over te schrijven. Elke dag hebben ze zo een blad voorgeschoteld gekregen. Dat ze, na het (over)schrijfwerk dienden in te studeren. Waarna ik hen mondeling overhoorde over het geheel. Van Nederlands naar Frans en omgekeerd. En, waar nodig gaf ik onthoudtips of hielp ik hen op een andere manier om de stof ingestudeerd te krijgen.

Door het herhaald en volhardend studeren is die kennis inmiddels min of meer volledig opgeslagen in één van de kamertjes van hun grijze hersenmassa. Omdat ik merkte dat dit leersysteem werkt, en de jongens inmiddels redelijk aan de regelmaat waren gewoon geraakt, besloot ik dit dagelijks studiewerkje verder te zetten. Wat geenszins in goede aarde viel bij mijn, allicht door de zuiderse genen in hun bloed, gemakzuchtige tweeling. Maar al bij al viel de tegenstand nog mee. Enkel in de beginfase van de verlenging diende ik wat nare woorden te incasseren.

Woordenlijst - 001Uiteraard diende ik extra werkbladen te maken. Wat ik dus deed. Deze keer liet ik de woordenschat aan de beurt komen. Waarvoor ik Austin zijn werkboek ter hand nam. En er de woorden uithaalde die hij tijdens de afgelopen weken in de lessen Frans had voorgeschoteld gekregen. Toen ik de jongen de eerste avond een eerste blad overhandigde, morde hij slechts een beetje. Nadien had ik de indruk dat hij het niet zo erg, en eigenlijk best wel handig vond dat de leerstof, waar hij zich sowieso doorheen diende te worstelen, op zulk een overzichtelijke manier kreeg aangeboden. Maar het kan ook zijn dat ik mij die zienswijze inbeeldt.

Broer Brian protesteerde. Hij zou wel goed gek zijn, woorden in te studeren die niet in zijn handboek voorkomen! Trachtten de jongen te overtuigen dat de kennis van de Franse vertaling van die handelslexicon, specifiek voor de studierichting die Austin volgt, ook voor hem nuttig kon zijn, daar verspilde ik mijn tijd en energie niet aan. Maar gebruikte ik liever om voor de jongen aparte lijsten te maken, met woorden en uitdrukkingen uit zijn leerboek. Tot tevredenheid van mijn zoon.

French girl - 000Leuk dat de uitgevers van schoolboeken mee evolueren met het veranderd tijdsbeeld. Toch was het in die schoolboeken van mijn jongens tegenkomen van bepaalde woorden, toch even wennen. Damesslipje bijvoorbeeld. La culotte in het Frans. Of sexy. En lichaamsdelen zoals borsten, les seins en poes. Of neen, dat laatste woord stond onder de categorie huisdieren. Goed dat de zeden is veranderd. Want men was in mijn jeugd al te bekrompen. Toch waren er een aantal, niet in onze schoolboeken voorkomende Franse woorden die ik kende omdat ze in onze dialecttaal werden gebruikt. Soutien bijvoorbeeld, waarvan iedereen wist dat dit het kledingstuk is waarmee dames hun boezem ondersteunen en op de juiste plaats houden.

Bepaalde, door de conservatieve goegemeente beschouwd als tot de intimiteit behorende, of zelfs als onwelvoeglijk geachte woorden, ben ik in geen enkele van de voor mijn ogen gepasseerde cursussen tegen gekomen. En later, toen ik de taal gebruikte in het dagelijks leven, heb ik deze woorden ook niet geleerd. Daar was geen behoefte aan. En ze kwamen niet ter sprake in de spreektaal bij privéaangelegenheden. En ook op zakelijk vlak, was er geen nood aan een kennis van het Franse woord voor die items. Althans niet in de sectoren waarin ik actief was. Knipogen

22-02-10

Blij met mijn brommer

  

Tijdens mijn kinderjaren woonde ik samen met mijn ouders, mijn twee oudere zussen, en later ook met het na mij gemaakte en op de wereld gezette broertje, op een afgelegen plek op het platteland. In een buitenwijk van een gehucht van een dorp dat in 1977 werd opgeslorpt door een naburige stad.

Het op zulk een verlaten plaats en dicht bij de natuur wonen, vond ik op zich wel prettig. Er waren evenwel een aantal nadelen aan verbonden. Ons huis stond in een straat die de verbindingsweg vormde tussen verschillende gemeenten. En was van oorsprong trouwens een onderdeel van de Romeinse heerweg tussen de steden Antwerpen en Brugge.

Privaat - verboden toegang - 001 (klein)Derhalve werd deze lange baan druk bereden. Vaak door voertuigen waarvan de bestuurders nogal veel druk zetten op het gaspedaal. Op straat spelen was dus uit den boze. Vooral ook omdat de straat ter hoogte van ons huis een dubbele bocht maakte, waardoor wij het aankomende verkeer slechts op het laatste moment konden waarnemen. Achter, en de ene kant naast ons huis, lag er landbouwgrond. Maar de eigenaars van de akkers en weiden achter ons, een trio ongehuwd gebleven ouderlingen, die het boerenbedrijf van hun ouders verder zetten, konden niet verdragen dat er in de buurt van, en zeker niet op hun grond, zich spelende kinderen ophielden. Dieper het veld in was het één en al bos. In privébezit! Overal hingen er verweerde bordjes met het opschrift: 'privaat' en/of 'verboden toegang'. Wenkbrouw ophalen

Maar het ergste van al vond ik, vooral op iets oudere leeftijd, het veraf wonen van plaatsen waar iets te beleven viel. De afstand naar de dichtst bij gelegen stad was 8 kilometer. Dus best een eindje rijden. Het openbaar vervoer was geen optie, omdat we, om de meest nabije opstapplaats te bereiken, al een afstand van 3 kilometer dienden te overbruggen.

Vandaar dat ik als zestienjarige het boek met de wegcode van mijn zussen leende, grondig instudeerde en een lift van mijn vader bedong om in het examencentrum te geraken. Waar ik vlotjes, met een zeer goed resultaat, het theoretisch examen aflegde, waarmee ik een bromfietsattest behaalde.

Nochtans dook er, net voor de aanvang van het groepsexamen, een probleem op. Als examinandus kreeg je op een witte doek geprojecteerde dia's, met beelden van verkeerssituaties en afbeeldingen van verkeersborden te zien. En jouw antwoord op de erbij gestelde meerkeuzevragen diende je op een voorgedrukt blad aan te kruisen. Met schrijfgerij dat blijkbaar elkeen werd verondersteld van huis te hebben meegebracht.

Ik niet dus. Althans geen balpen. Wel een potlood! Toen ik, enigszins bedeesd, aan de examinator van dienst vroeg of ik dat schrijfmiddel mocht gebruiken, gaf de man me een blaam. Want wie gebruikte er nu een potlood om een schriftelijk examen af te leggen? Ik hield me wijselijk stil en trachtte de man zo schuldbewust als mogelijk aan te kijken. Wat werkte, want de man toverde uit zijn binnenzak een balpen, waar ik voor de duur van het examen gebruik van mocht maken.

Eens dat minuscuul geplastificeerd wit attest op zak, kon ik dus op zoek gaan naar een bromfiets. Een tweedehands exemplaar, want voor een nieuwe had ik niet genoeg geld bijeen kunnen sparen. Terstond ging ik op speurtocht. Via vrienden, annonces in allerlei kranten, reclamebladen, bij bromfietsverkopers en zo meer. Spoedig vond ik een aanbod voor een machine die dicht in de buurt kwam van wat ik voor ogen had.

Met vier man reden we, met de auto van mijn vader, op een zaterdagochtend, naar het huis van de verkoper. Mijn vader, ikzelf, de man van mijn oudste zus en diens jongere broer. Deze laatste, een jonge man van een jaar of twintig, was trouwens, in ons gezelschap, de specialist ter zake. En had zijn eigen motorhelm meegebracht, teneinde, ingeval de aangeboden gemotoriseerde tweewieler door ons allen unaniem een goede koop werd bevonden, er mee naar huis te kunnen rijden.

Yamaha RD 50ccEens aangekomen bij de verkoper, leidde deze ons naar een berghok, alwaar we tussen allerlei rommel die daar stond opgestapeld, onder een laagje stof, een zwarte brommer aantroffen. Een Yamaha RD met een cilinderinhoud van 50cc. En hij stond me op het eerste zicht wel aan. Enkel het stuur vond ik maar niks. Het was een naar beneden gebogen model, waardoor je met je buik bijna plat tegen de brandstoftank van deze baanmodel bromfiets moest liggen, om het stuur vast te kunnen houden.

Toen de bromfiets naar buiten was gerold en de specialist uit ons viertal de machine in gang trapte en er vervolgens als een raket mee wegstoof, was meteen duidelijk waarom er zulk een laag stuur op die zwaar opgedreven brommer was gemonteerd. 90 kilometer per uur reed dat ding! En reeds van in de eerste van de vier versnellingen reageerde de machine vinnig en trok ze heel snel op. Wat in lekentaal zoveel betekent als dat de brommer vanuit stilstand uiterst vlug een hoge snelheid bereikte.

De koop was snel gesloten. Ik kreeg, als bewijs dat ik de brommer had gekocht en betaald, van de verkoper een stuk ruitjespapier, dat allicht uit een notablok was gescheurd, en waarop hij zijn naam, adres en nog wel iets van 'verkocht aan 1.000 Frank' of  zo had vermeld. Om weet ik veel welke reden niet het door mij betaalde bedrag, maar slechts een fractie daarvan, dat weet ik nog. En ook dat die kerel er was in geslaagd om in die slechts enkele woorden tekst, toch een schrijffout te maken.

Maar dat merkte ik pas later, toen ik thuis was. Want ik stond tijdens het afhandelen van het financiële luik van de transactie nogal beduusd te staren naar die oranjekleurige helm die ik bij de brommer kreeg geleverd. Daar ging ik de straat niet mee opgaan!

De broer van mijn schoonbroer reed met mijn brommer naar de woning van mijn zus. En wij verplaatsten ons met mijn pa zijn auto naar dezelfde locatie. Alwaar ik ongeduldig en opgewonden nu ook wel eens zelf met mijn brommer wou rijden.

Nu had ik daarvoor nog nooit met een via de voet geschakelde bromfiets gereden. Dus moest mij dat wel even worden bijgebracht. Maar ik had het systeem snel door. Tot schrik van mijn vader, die wel even lichtjes panikeerde toen ik er ineens als in een flits, volle gas vandoor sjeesde.

Er werd afgesproken dat mijn zus haar schoonbroer een ander stuur op mijn bromfiets zou plaatsen en de machine aan een grondige technische controle zou onderwerpen. Waarbij hij ook de maximaal haalbare snelheid zou begrenzen. Afstellen zoals men dat toen noemde, en wellicht ook nu nog steeds benoemd. De valhelm namen we mee naar huis. Die zou mijn pa wel in de juiste kleur spuiten, zwart dus.

Korte tijd later kon ik mijn op punt gestelde machine in gebruik nemen. Inmiddels waren ook de papieren, meer bepaald verzekering en gelijkvormigheidsattest, in orde. Zo dachten we althans. Want toen ik bij mijn eerste rit naar school, mijn papieren vergeleek met deze van mijn gemotoriseerde schoolmakkers, bleek dat mijn bromfiets was ingeschreven als 'motorvoertuig', omdat er iemand, ik weet niet meer wie, maar het was een garagist zo meen ik mij te herinneren, op de aanvraag voor het attest '50cc had opgegeven, terwijl, om als bromfiets aanzien en geregistreerd te worden, de cilinderinhoud maximaal 49cc mag zijn.

Maar in die tijd maakten wij daar geen spel van. Er werd me aangeraden even op te passen voor politiecontroles tot ik de leeftijd van 18 jaar bereikte. Op die leeftijd kon ik dan mijn rijbewijs halen, een motorplak aanvragen, de verzekering dienovereenkomstig laten aanpassen en klaar was Kees. Probleem opgelost! Wat was het leven vroeger toch eenvoudig. Lachen

Bromfietscontrole - 000Veel van mijn brommermaten hebben last gehad met de politie. Die werden bijvoorbeeld tegengehouden op weg naar huis, moesten een test op de rollen ondergaan en werden met een decibelmeter onderworpen aan een geluidssterktetest. Meestal met als gevolg een aanmaning om zich binnen een korte termijn aan te melden op het politiekantoor met een afgestelde bromfietsmotor en een goeie geluidsdemper op hun machine gemonteerd. In het slechtste geval hadden ze onmiddellijk een Proces-verbaal aan hun broek. En konden ze voor de politierechter verschijnen. Wie werd gesnapt werd doorgaans geverbaliseerd voor diverse inbreuken op de verkeerswet: rijden zonder rijbewijs, zonder geldige verzekering, zonder geldig kenteken, geluidsoverlast, overdreven snelheid, met een motor op het fietspad rijden... Een ganse boterham, met een navenant prijskaartje.

Aangezien die flikken meestal hun rollen reeds opstelden voor het einde van de schooldag, zorgde ik ervoor dat ik tijdig geseind werd van waar ze stonden, zodat ik de controle kon vermijden door langs elders huiswaarts te rijden. Er was altijd wel minstens één schoolmakker die het laatste uur, van de buiten onze school gelegen sporthal of het zwembad kwam, de opstellingswerkzaamheden opmerkte en mij hiervan op de hoogte bracht.

En als ik in het weekend uitging, dan reed ik meestal huiswaarts via kleine binnenbaantjes, waar buiten deze van de enkele daar residerende boeren, geen kat op de baan te bespeuren viel, laat staan een politiebrigade. Toch ben ik er één keer niet in geslaagd om de politie te verschalken. Samen met een maat van mij, die toen ook eenzelfde type brommer had als de mijne, maar dan een nieuw exemplaar, reed ik via een omweg naar huis. We verplaatsten ons over een hoofdweg, onreglementair, maar het minst gevaarlijk, naast elkaar op de rijbaan voor auto's. Mijn maat zijn machine was onzichtbaar omgebouwd tot een 75cc, en mijn gemotoriseerde tweewieler was inmiddels ook terug wat opgedreven, om ook bij tegenwind en bergop, vooruit te geraken.

Zwaantjes - 000Aangekomen ter hoogte van een brug over een natuurlijke waterweg, begon mijn kameraad op het fietspad te rijden. Maar ik bleef halsstarrig op de rijbaan rijden. Mooi in het midden van het rechtse rijvak, zodat elke automobilist me opmerkte en zeker niet tegen me aan zou knallen. Eens over de glooiing  van de brug, kwam ik tot de onaangename visuele vaststelling dat er goed honderd meter verder twee 'zwaantjes' stonden. De benaming die toentertijd in de volksmond gangbaar was voor politieagenten die zich met de motor verplaatsten.

Die mannen stonden naast hun machine, de ene met zijn lichtgevende zwaaistok in de hand, en van op het trottoir in de gaten gehouden door een aantal burgers, onze richting uit te kijken. Aan hen ontsnappen was onmogelijk. Zo vlug als ik kon stuurde ik mijn bromfiets richting fietspad. En minderde net als mijn maat vaart. Braafjes achter mijn maat reed ik de enkele tientallen meters tot aan de plaats waar de agenten stonden opgesteld. Tot mijn verbazing lieten ze mijn maat gewoon doorrijden. Maar aan mij gaven ze teken dat ik moest stoppen. Wat ik uiteraard onmiddellijk deed.

Vanzelfsprekend vermoedde ik dat ze mij gingen bekeuren omdat ik op de rijbaan en niet reglementair op het fietspad had gereden. Maar niks daarvan. Ze bekeken spiedend mijn brommer, vroegen mij om hen mijn identiteitskaart, mijn bromfietsattest en de papieren van mijn brommer te tonen, bekeken deze even vluchtig en lieten me vervolgens gewoon doorrijden. Wat ik vlug deed. Voor ze eventueel met andere plannen voor de dag zouden komen. Maar ik sloeg de eerstvolgende straat rechtsaf in. En draaide vervolgens terug rechts af, zodat ik in een straat terecht kwam, evenwijdig met die waar ik was gecontroleerd. En hield even later halt. Tussen beide straten was er enkel een parkeerruimte gelegen, zodat ik, van waar ik stond, de verdere activiteiten van de zwaantjes kon volgen. Maar meer dan de boel afkijken zag ik die mannen evenwel niet doen.

Enkele buurtjongens, die ik trouwens kende, en die daar, samen met enkele volwassenen, vlak naast de agenten diens activiteiten hadden gevolgd, waaronder het controleren van mij en mijn brommer, zagen me staan en kwamen lachend op me afgelopen. Het was verdorie één van hen die de flikken had getipt dat één van die bromfietsen was omgebouwd tot een motor. En die motoragenten hadden verondersteld dat het de mijne was, omdat die er wat anders uitzag, wegens zijnde een ouder model met meer delen in chroom, en vast ook omdat ik, in eerste instantie, op de rijbaan reed. Het was evenwel mijn maat die met een tot een 75cc omgebouwde machine onder zijn gat en tussen zijn benen zat. Maar daar kon je, zuiver op het zicht, helemaal niks van waarnemen.

Die maat van mij, inmiddels reeds lange tijd geleden overleden als gevolg van een valpartij met zijn motorfiets, op de autosnelweg, stond in onze schooltijd, eens bij de politie als 'geseind' gemeld. Omdat een politiepatrouille in een naburige gemeente hem tijdens een weekend een verbodsteken had zien negeren en langs de verkeerde kant een straat had zien inrijden met eenrichtingsverkeer. Ongelukkigerwijs werd hij enige tijd later in het centrum van de stad waar de school was gevestigd waar we les volgden, opgemerkt door een alerte politieagent. Die mijn maat prompt tot stoppen bracht, zijn identiteit- en bromfietspapieren controleerde, en hem confronteerde met de door die agent zijn  collega's van de aangrenzende politiezone Winking policemandoorgeseinde, vermoedelijk door hem begane verkeersinbreuken.

Mijn makker hield bij hoog en bij laag vol dat het ongetwijfeld om een vergissing ging, want hij was zogezegd al wekenlang niet meer in die gemeente geweest en verkeersinbreuken plegen was niet zijn gewoonte. De politieagent aanhoorde geduldig mijn maat zijn repliek. En zei dan laconiek dat hij een verslag van hun onderhoud zou opmaken en het voor één keer bij een waarschuwing zou laten. Maar dat hij de jongen zijn uitleg niet geloofde. Want het type brommer waarmee de jongen reed, in lichtblauwe kleur gespoten, zo reden er in de streek geen twee rond. En bovendien droeg de opgemerkte bestuurder, bovenop zijn motorjas, een mouwloos jeansvestje, met op de rug de naam van een motorclub, gevestigd in onze woonplaats en met tevens een voornaam erop aangebracht. 'Toevallig' dezelfde als degene die mijn maat bij zijn geboorte van zijn ouders had meegekregen!

15-08-09

Onopzettelijk voyeurisme

 

Enkele dagen geleden maakte ik 's avonds nog een ritje. Zomaar, nergens heen. Sinds ik terug de beschikking heb over een degelijke rolstoel, doe ik dat wel vaker. Het is een prima manier om mijn zinnen te verzetten en ideeën op te doen. Na doorgaans een ganse namiddag binnen bezig te zijn geweest, doet de buitenlucht me bovendien goed, en bezorgt deze me daarbovenop ook nog eens een betere nachtrust.

Omdat het nog zo lekker zonnig en warm was, reed ik deze keer niet zomaar eens rond de blok, maar zocht het iets verder. En doorkruiste de centrumstraten van mijn woonplaats. Op een zeker ogenblik werd mijn aandacht getrokken door drie tienermeisjes die uit de tegenovergestelde richting kwamen aangereden. De jongedames reden allen naast elkaar en kwebbelen er lustig op los.

Upskirt fietsterToen we elkaar passeerden, ving ik, ongewild, een glimp op van het slipje van het in het midden rijdende, kortgerokte meisje. Niks speciaals, zoiets gebeurt wel vaker en was, als zo vele andere, een onbelangrijke vaststelling. Maar dezer dagen blik ik nogal dikwijls vol nostalgie terug op de tijd dat ik bij bijna elke rit werd vergezeld door mijn twee zonen, Austin en Brian.

En toen ik dat stukje wit textiel tussen de benen van dat fietsende meisje ontwaarde, dacht ik dan ook glimlachend terug aan die keer dat ik de jongens had afgehaald van een sportkamp. En wij, langs de boorden van de Durme huiswaarts keerden. Op een gegeven moment kruisten wij een dame in minirok, met achterop haar fiets een kind in een voor peuters en kleuters bestemd zitje.

Doordat mijn aandacht geheel op het vrolijk kijkende kleintje was gericht, dat ik al even monter mijn mooiste glimlach schonk, was 'iets' me totaal ontgaan, Maar niet aan zoon Brian. De olijkerd zei lachend: 'Hihi papa, ik heb die mevrouw haar slipje gezien!" Dat kwam er zo spontaan en grappig uit, dat ik een lachje niet kon onderdrukken. Maar ik drukte de jongen en zijn broer toch op het hart om, indien zulks nog eens voorviel, uit beleefdheid terstond discreet de andere kant uit te kijken.

De jongens zegden dat te begrijpen en beloofden mij deze regel te zullen volgen. Niet wetend dat zelfs hun pa deze nu en dan al eens durft te vergeten.

10-06-09

Regels

 

Je komt als jongeman soms nogal wat tegen met de meiden! Daar kan ik persoonlijk ook enkele pittige anekdotes over vertellen. Zoals die keer toen ik als prille twintiger eens een vriendinnetje meenam om te gaan shoppen in Maastricht. We waren daar al gearriveerd toen ze pas ontdekte dat ze haar handtas thuis op het tafeltje in de inkomhal van haar studio had laten liggen. Ik zei: "Da's niks, ik heb geld bij, een haarborstel en ook een extra zakdoek & zo" en voegde er, om te zwanzen, aan toe: "Gelukkig is het niet je onderbroek die je thuis bent vergeten!" Het meisje kleurde terstond bloedrood.

Een andere keer was ik samen met een jongedame. Ik weet niet meer juist onder welke omstandigheden, en ik herinner me ook de reden niet meer, maar ze zei in elk geval, op een bepaald moment: "Ik heb zo mijn regels!" Waarop ik antwoordde: "Ga dan maar vlug naar het toilet om een inlegkruisje in je slip te stoppen!" Dat meisje is effectief weggehold. Niet naar het toilet, maar gewoon weg van mij!

Een andere griet heeft mij dat trouwens eens, in halfdronken toestand, wankel op haar benen staand, bekend: "Schone jongen" zei je, zoals gemeld was ze zat, dus had ze vast een troebel zicht, "Ik ben weg van jou!" Onmiddellijk respondeerde ik met: "Neen, dat is niet waar, want je bent hier nog. Maar ik zou wel graag hebben dat je weg bent van mij, want je stinkt uit je bek. En bovendien hou ik niet van zatte wijven!"

"Tenzij ze jong en sexy zijn", had ik er nog aan kunnen toevoegen. Maar dat deed ik niet, want dat vrouwmens zou dat toch niet meer hebben gehoord, want ze was al weg gewaggeld en ik heb haar daarna gelukkig nooit meer teruggezien!

Het was in die tijd, de jaren tachtig, en waarschijnlijk nog steeds, trouwens niet altijd eenvoudig om een griet aan de haak te slaan. Figuurlijk dus, welteverstaan! Alhoewel ik er, als zeventienjarige, toch eens een keer in ben geslaagd om dat, ongepland, bijna letterlijk voor elkaar te krijgen.

Op de fuiven, waar ik, als rijpe tiener, in de weekends met mijn, uit jongens en meisjes bestaande vriendengroepje, heen hing, was al meer dan eens mijn oog gevallen op een knap jong meisje. Eentje met een weelderige bos krullend donkerbruin haar. Bij de toen nog populaire kusjesdans probeerde ik al eens om haar in mijn armen, en aan mijn lippen, te krijgen. Maar helaas slaagde ik daar niet in. En mijn kansen waren uiterst beperkt omdat die schoonheid meestal niet meedeed aan dat kusgedoe.

Ook voor een slow, die altijd volgde op die kusjesdans, kon ik, ondanks herhaalde beleefde uitnodigingen daartoe, de bevallige deerne niet strikken. En dan, op een keer, toen ik me na zo een massadans, door de menigte bewoog, op zoek naar een danspartner, werd ik door de vriendin van dat meisje op de schouder getikt.

Terwijl ik verder stapte, deed het meisje me teken om achterom te kijken. Dus hield ik halt, draaide me om en keek recht in de ogen van die zo door mij begeerde brunette. Menslief, wat was ze toch knap. En nu liep zij dus achter mij aan?

Fout gedacht! Op mijn blauwe jeansvestje waren twee kleine buttons gespeld. En bij het haar ongemerkt passeren, allicht omdat ik op dat moment een ander schoon grietje in het vizier had, was ze met een deel van haar enorme haardos aan me vast komen te zitten. Vandaar die achtervolging door de rumoerige en lawaaierige danshal.

Weken- of misschien zelfs maanden later, heb ik toch nog eens een poging ondernomen om dat, in mijn ogen goddelijk, schepsel, aan de haak te slaan. Figuurlijk dan, deze keer! Ze zat, samen met een aantal jongens, aan een tafeltje, naast de tafels die mijn maten en ik hadden ingepalmd.

Naarmate de avond vorderde merkte ik dat het meisje nogal dikwijls alleen op haar stoel, aan dat tafeltje achterbleef. En als die kerels, van het type 'zware jongen', er toch waren, kroop geen enkele van hen dicht tegen haar aan of stelde zich amoureus tegenover haar op. Daaruit concludeerde ik dat het meisje geen vriendje had. En leek deze avond voor mij het uitgelezen moment om mijn kans te wagen om dit mooie meisje nader te leren kennen.

En ik had al een plannetje beraamd om dit prachtig schepsel der natuur te bekoren. Naderhand beschouwd een nogal ridicuul idee. Van elk beschikbaar drankje dat op die fuif was te verkrijgen, wou ik er namelijk één bestellen. En het ganse aanbod zou ik voor haar bevallige neusje plaatsen, zodat ze maar te nemen had wat ze drinken wou.

Slechts één, niet onbelangrijk, probleem doemde op. Om al die drankjes te kunnen bekostigen, had ik geld nodig. En ik had die avond al een groot deel van mijn budget gebruikt om benzine te kopen voor mijn bromfiets. En het saldo had ik aangewend als mijn aandeel in de drankpot, die inmiddels was uitgeput. Er zat dus niks anders op dan bij wat maten aan te kloppen voor een beetje geld. Die maakten daar geen probleem van. Temeer daar ik hen deel maakte van mijn plan.

Nu de voorbereidingen waren getroffen, rijgde ik de veters van mijn 'stoute' combat schoenen nog wat sterker aan, trok mijn nauwsluitende jeansbroek recht, liet mijn vingers even door mijn haren glijden, om mijn kapsel ietwat te fatsoeneren en ging vervolgens recht op de jonge vrouw af.

Ze keek op toe ik me, het lichaam voorovergebogen, voorstelde aan haar. Ze glimlachte vriendelijk en deelde me ook haar naam mee. Op mijn vraag of ik even bij haar mocht komen zitten, antwoordde het lieflijk ogend creatuurtje positief! Ze bleek met haar broers en hun maten naar deze fuif te zijn gekomen. Omdat ze wel zin had om uit te gaan, maar haar vriendin ziek was en haar ouders niet wilden dat ze alleen op stap ging. Toen ik haar zei dat ik haar een drankje zou bezorgen, reageerde het meisje onmiddellijk met de woorden: "Neen, niet nodig hoor. Ik heb deze avond reeds genoeg gedronken en heb nu echt geen zin meer in om het even welk drankje!"

De schoonheid vervolgde: "Ik zeg dat steeds liever onmiddellijk, zodat niemand haar of zijn geld besteed aan een drankje dat ik dan toch niet uitdrink." Net op dat moment kwam de ober eraan met een schaal waarop minstens 10 verschillende soorten drankjes stonden. Oei! Hoe moest ik dat hier oplossen? Zonder gezichtsverlies te lijden. Ik zei die jongen dat hij alle drankjes bij elkaar op tafel mocht zetten en dat ik dan wel voor de verdeling zou zorgen. Nadat ik de drankbezorger met het geleende geld had betaald, riep ik enkele maten bij me.

Die keken me vragend aan, want ze hadden zich gedeinsd gehouden omdat ze dachten dat ik toch liever alleen bleef zitten bij het meisje mijner dromen. En waren nog meer verbaasd, toen ik hen uitnodigde om een drankje te nemen. Erg succesvol was mijn broederlijk delen overigens niet, want mijn maten waren niet geïnteresseerd in het drinken, of zelfs maar proeven van de meeste van die daar op tafel gepresenteerde brouwsels.

Wat er daarna is gebeurd en hoe die avond is afgelopen, daar heb ik het raden naar, want ik kan het me met de beste wil van de wereld niet meer herinneren. Eén ding is zeker: dat meisje is noch die zaterdagavond, noch op een later moment, ooit de mijne geworden. In tegengesteld geval had ik die gedenkwaardige informatie zonder twijfel voor eeuwig en altijd ergens in een veilig hoekje van mijn grijze hersenmassa bewaard. Dus waarschijnlijk is onze beginnende communicatie vrij snel op een sisser uitgelopen. Mogelijk koos ik een fout moment uit om met het meisje in contact te treden. Had ze misschien haar regels?!

Ru(sh)di(e), 4 april 2009.

07-12-08

Vaarwel, lieve Sint!

Afscheid Sint

Dat Sinterklaasgedoe is dus achter de rug. Jammer, want ik hou wel van die sfeer rond de Heilige man: zijn komst per stoomboot, zijn Pieten, zijn schimmel, de schoenen aan de schouw, de pakjes en snoepjes die de hij brengt, et cetera... Mijn 12-jarige zoons waren opgetogen dat de Sint hen toch nog een keertje in zijn rittenschema had laten staan. Dit ondanks het feit dat ze reeds naar de middelbare school gaan. Brian vond het eigenlijk niet fair dat broer Austin evenveel had gekregen als hijzelf. Want Brian was de enige die de ruimte rond onze open haard had vrijgemaakt en een beker melk en zelfs een stoeltje had klaargezet voor de ultrabejaarde Sinterklaas. En zijn schoen aan de schouw had gezet!

Piratenvlag

Elk een piratenvlag op een stok, en een open doos vol letterkoekjes en gesuikerde picknickjes, waarin telkens 5 chocoladen figuurtjes stonden geplaatst. Brian kwam gisterenochtend als eerste naar beneden en keek nogal sip toen hij merkte dat het per e-mail aan de Sint gevraagde 'grote' geschenk niet op hem lag te wachten. De jongen nam de vlag uit het plastiekje, zwaaide er even mee en nam toen de opgerolde brief uit de doos waarin een kaartje lag met zijn naam op. Hij haalde het blauwe lint, waarmee het schrijfsel was opgerold, eraf en begon te lezen. Zijn gezicht klaarde op! Hij keek naast, en vervolgens in de doos, nam in beide handen een chocoladebeeldje, schudde ermee terwijl hij ze het één voor het ander aan zijn oor hield. En glimlachte! Hij bekeek de onderkant van de figuurtjes, zag ik elk een gaatje, keek erin, maar kon door die kleine opening niet aan hetgeen er blijkbaar in de holle postuurtjes zat. Dan maar de grove middelen gebruikt: één hap en Piet was de helft van zijn hoofd kwijt! En Brian 10 € rijker!

10 Euro x 5 (klein)

De andere chocoladen figuurtjes ondergingen hetzelfde lot. En de pietzak vond in elk van hen een opgerold tientje, zodat de totale buit voor mijn blije zoon 50 € bedroeg! We hebben wel gewisseld. Brian kreeg van mij een mooi 50 € biljet, in ruil voor die vijf met chocolade besmeurde tientjes. Die ik sneller zal kwijt raken dan me lief is. Om brood te kopen, bijvoorbeeld. Zo krijgt die bakker nog iets van wat bij hem gekocht had kunnen zijn, als de goede Sint het niet had gebracht! Knipogen

Austin kwam pas na negen uur de living binnen. Mijn kinesist was toen net bezig met de dagelijkse mobilisatie van mijn ledematen. Mijn zoon kwam me eerst groeten en ging toen zitten op het melkstoeltje dat zijn broer daar voor Sinterklaas had klaargezet en nam zijn doos op de schoot. Niet voor lang, want hij verhuisde bijna onmiddellijk naar het computertafeltje. Ook bij hem kwam eerst de piratenvlag aan de beurt, en vervolgens de brief. Hij nam die door en legde deze vervolgens naast de doos. Die hij langs alle kanten bekeek. Liggend op mijn bed kon ik de wisselende gelaatsexpressie en alle handelingen van de jongen perfect volgen. Fantastisch!  Zo zag ik Austin een chocoladen figuurtje opheffen, en kijken of er iets onder lag. Noppes! Vervolgens wroette hij in de laag koekjes. Uiteraard ook zonder resultaat. Met een onderzoekende blik bekeek Austin vervolgens de lichtbruine, fondant en dat ene witte postuurtje. Bingo! Ook hij brak ze één voor één kapot en was uiterst blij met de vangst!

Er zijn gisteren, door mijn tweeling, de ganse dag door, behoorlijk wat koekjes en stukjes chocolade naar binnen gespeeld. En de jongens deelden met me, dus ik kon gelukkig  participeren in de vreugde! Hopelijk kan ik net zo tevreden zijn als ze, na de examenperiode, waarin ze zich nu bevinden, binnenkort thuiskomen met hun schoolrapport. Lachen

21-11-08

Mantelzorg door (jonge) kinderen

De hulp die een zorgbehoevende persoon krijgt van de mensen uit haarMantelzorg - 007 (klein) of zijn nabije omgeving, wordt mantelzorg genoemd. Een meer uitgebreide definitie van dit begrip vind je hier. Er wordt in de (gespecialiseerde) media heel wat geschreven over deze zorgverstrekking. Opvallend is evenwel dat in deze publicaties bijna uitsluitend voorbeelden van medioren en senioren aan bod komen. Bij hoge uitzondering wordt al eens gefocust op een mantelzorg dragende dertiger. Bij enquêtes omtrent mantelzorg, in statistieken, en als er cadeautjes worden gegeven, zoals op de 'dag van de mantelzorg' en voor het bekomen van een mantelzorgpremie, worden minderjarigen zelfs helemaal uitgesloten!

Onbegrijpelijk en totaal onterecht! In onze contreien verleent naar schatting één op de 10 kinderen tussen de 12 en 21 jaar dagdagelijks zorg aan een zieke Mantelzorg - cartoon - 001 (klein)mama, papa, zusje of broer. Of een andere bloedverwant, zoals oma of opa. Dikwijls zijn deze kinderen trouwens nog jonger. Het gaat om hulp aan een gezinslid met een lichamelijke of psychische ziekte, een verslaving of een handicap. De taken van de jonge verzorger kunnen huishoudelijk werk zijn, zoals boodschappen doen, schoonmaken en koken. Of  persoonlijke verzorging van een ziek of gehandicapt gezinslid: medicatie geven, helpen bij de toiletgang en het wassen, eten, aankleden.... Soms zorgen zij ook voor andere kinderen in het gezin. En vaak regelen deze kinderen ook zaken buitenshuis, zoals bijvoorbeeld naar de apotheek gaan. Tot slot bieden ze vaak ook emotionele steun aan hun omgeving: troosten, afleiden, over de problemen praten en zo meer.

Een gans takenpakket dus. En bijhorende verantwoordelijkheden. Des te meer redenen om verontwaardigd te zijn over en op zoek te gaan naar de vraag waarom die mantelzorgende jongeren telkenmale over het hoofd worden gezien. Het is alsof de mantelzorg door jeugdigen niet naar waarde wordt geschat. Nochtans is hun hulp en inzet minstens even waardevol als deze verricht door volwassenen. En uitermate prijzenswaardig!

Brian als standbeeld

Alweer kan ik spreken uit eigen ervaring. Met twee jongens, die nu 12 jaar zijn en reeds vanaf de leeftijd van nog geen 4 jaar, samenleven met een vader die zich voortbeweegt middels een elektrische rolstoel en zelfs voor zijn meest elementaire behoeften, afhankelijk is van derden. Dus ook dikwijls van hen! Dat zij van mij en anderen veel terugkrijgen op het vlak van appreciatie, aandacht en ook materieel (alhoewel niet meer dan andere leeftijdsgenoten, zo stel ik vast), doet niks af aan de waarde van hun mentale en fysieke inspanningen ten mijnen gunste. Er mag bijgevolg een standbeeld voor Austin en Brian worden opgericht!

In Nederland zijn er een aantal organisaties actief, die informatie, steun, hulp en een luisterend oor bieden aan jonge mantelzorgers. In Vlaanderen werden er naar Mantelzorg - 017 (klein)mijn weten op dit vlak nog geen initiatieven genomen. Nochtans is daar mijns inziens wel nood aan. Het is niet omdat je van op jonge leeftijd voor bijvoorbeeld (één van) je ouder(s), broer of zus moet zorgen, en je er zodoende aan gewend bent, dat je niet op een bepaald moment met vragen kan komen te zitten. Of dat de zorg je op een bepaald moment te zwaar wordt. En als je als jongere plotsklaps te maken krijgt met een zorgvragend gezinslid, doordat die bijvoorbeeld het slachtoffer werd van een zwaar ongeval of een ernstige ziekte, dan is het al helemaal niet verwonderlijk dat je als kind een heleboel vragen, problemen en/of twijfels hebt. Je komt immers in een rol terecht waar je helemaal niet om hebt gevraagd, en doorgaans totaal niet in thuis bent: deze van zorgdrager.

Advies met betrekking tot praktische zaken, door in deze materie gespecialiseerde consulenten, kan ongetwijfeld een hulp zijn. Ook communicatie met jongeren die zich in een vergelijkbare situatie bevinden, kan uiterst welkom en zinvol zijn. Dit contact kan verlopen via het internet (forum, e-mail...) of op georganiseerde activiteiten.Mantelzorg - cartoon - 000 (klein)

Interessante lectuur met betrekking tot dit thema is het jeugdboek 'Mijn vader draagt antilopenlerenschoenen'. Schrijver Kees Opmeer sprak met elf  jonge mantelzorgers uit Drenthe (Nederland) en beschrijft in het boek op een directe en boeiende manier de belevenissen en emoties van deze jongeren. De verhalen zijn waar gebeurd en getuigen van humor, veerkracht en doorzettingsvermogen. Ook interessant en leuk zijn de websites speciaal voor kinderen en jongeren die zorgen voor een ziek of gehandicapt familielid, zoals: Mantelzorg? & maxjijook?

>>> Noot: klik op de cartoons voor een grotere afbeelding!