05-01-09

Koopjestijd

 

Cartoon - Solden - 000b (klein)

Gisteren zijn we op 'gezinsuitstap' geweest naar het 'Waasland Shopping Center' in Sint-Niklaas. Winkelen dus! Op koopjesjacht! Mijn idee nog wel. Soms heb ik van die zwakke momenten!

Het moest natuurlijk weer lukken dat wat mijn jongens wilden kopen NIET in de reclame stond! Kortingen, zelfs tot 70%, maar geen solden op datgene waar Brian en Austin hun oog op lieten vallen! Maar enfin, ze wilden perse hun Nieuwjaarsgeld besteden, en zo geschiedde. En de ouders pasten bij. Dat zal dus weer eens tot het einde van de maand overleven zijn op plat water uit de Aldi en boterhammen met chocopasta uit dezelfde shop!

Kwatta chocopasta - 000a

De lezers van mijn generatie en ouder zullen zich vast nog het, van origine Nederlandse, merk 'Kwatta' herinneren. De chocopasta met die merknaam werd in het begin van de jaren zeventig op de Belgische markt gebracht. Mijn vader gebruikte de lege chocoblikken om in de werkstal zijn nagels, schroeven, vijzen en allerlei kleine brol in op te bergen. Het zou mij trouwens niet verwonderen mocht de man er nog altijd enkele roestige exemplaren van in gebruik hebben. Dit alles even terzijde. Zo nu en dan regelt mijn geest een flashback naar het verleden. En jullie mogen dan telkens gratis en voor niks meereizen. Tof en sympathiek, hé?!

We gaan nog even terug naar het koopcentrum. Caroline wou graag even in de 'Inno' rondneuzen. Daar was ik niet erg voor te vinden, want meestal blijft zulk een actie niet beperkt tot alleen maar snuffelen. En zelf was ze ook nogal terughoudend om de winkel binnen te gaan, omdat er zo een nors kijkende veiligheidsagent aan de uitgang stond. En ze heeft al eens een heel slechte ervaring gehad met een winkeldetective in die winkel.

Uiteindelijk nam ze dan toch het risico en stapte de winkel binnen, nagestaard door die veiligheidsbeambte. Ik bleef buiten de wacht houden! Die vent keek me eens vies aan, maar ging dan toch terug op zijn vaste plek staan. Met op zijn gelaat nog steeds die stuurse blik. Wellicht betalen ze hem daar extra voor. Zogezegd om boeven af te schrikken. Alsof die zich daardoor laten imponeren!

Twee minuten later ging het alarm af.  Alle mensen in de buurt keken op. Een blanke man van een jaar of dertig, die een kinderwagen voortduwde, met een high-security-africa-danger-crazy-funny-guard (klein)kindje in, was de veroorzaker. Mijnheer de winkelagent spoedde zich ter plaatse. Twee klerenhangertjes met babykledij, hangend aan de zijkant van de kinderwagen, waren de boosdoeners. Blijkbaar onbetaalde koopwaar, want ze werd overhandigd aan de toegesnelde verkoopster. De papa was klaarblijkelijk niet onder de indruk van het gebeurde, en de veiligheidsbeambte geloofde zo te zien in de goede trouw van de man, want die kon zonder verdere plichtplegingen ongehinderd de zaak verlaten. Met de kinderwagen en de kleine, maar dus zonder die kleertjes!

Luttele minuten later, toen de mijnheer met de kepie alweer op zijn plaats stond, ging opnieuw dat alarm af. En, ook nu weer, iedereen kijken uiteraard! Deze keer was het een Afrikaanse man, die bij zijn passage door de detectoren, het alarm in werking had gesteld. Een kolos van een vent, met een lange stoffen overjas aan en een hoed op zijn hoofd. Een imposante figuur. Hij moest mee met het, anderhalve kop kleiner, in uniform uitgedoste personage. De tas met 'aankopen' werd geopend. En de inhoud ervan verspreid over het blad van een tafeltje. Van waar ik zat kon ik dat allemaal goed zien! Er lag blijkbaar een item tussen waarvan de kassierster, allicht door de drukte, vergeten was om de veiligheidsbadge te verwijderen. De gekostumeerde verdween er mee richting kassa's, de grote heer achterlatend bij de tafel met zijn andere aankopen. Enkele minuten later was die veiligheidsman er weer. Alle spullen mochten terug in de tas en de Afrikaanse heer kon gaan.

Toch wel een nogal vernederend tafereel, vind ik. Komt daarbij dat ik bleef kijken tot de man, vrij van enige blaam, gezwind naar buiten stapte. Maar het zou mij helemaal niet verwonderen dat een deel van de 'getuigen' van het voorval, vandaag op het werk, het over 'die grote zwarte' zullen hebben, die ze zagen betrapt worden aan de Inno, bij het verlaten van de zaak, zonder hetgeen dat hij had meegenomen, te betalen. Triest...  Wenkbrouw ophalen

Even later kwam Caroline naar buiten. Niet achtervolgd door een detective. Niet tot staan gebracht door de agent, noch gehinderd door een afgaan van het alarm! En bovenal: zonder aankopen! Een wonder! Prijs de Heer! Halleluja!

Mag ik jullie er ten andere nog een keer op wijzen dat je nog tot 7 januari kan stemmen op 'rolstoeler' om zodoende mijn nominatie voor de 'blogs awards '08' veilig te stellen? Bedankt! Mercie! Danke! Thanks! Obrigado! Gracias! Grazie! Tak! Tack tack!

27-12-08

Uitschot

 

Zondagsmarkt Anderlecht - 002 (klein)

De zondag voor Kerst  was ik met mijn echtgenote en kinderen op de markt die elke zondagochtend wordt ingericht op de terreinen van de oude slachthuizen in wijk Kuregem, te Anderlecht. Les abattoir de Cureghem, zoals die plaats het best gekend is door de voornamelijk Franstalige standhouders en bezoekers.

Het was geleden van de laatste zondag van februari van dit jaar, dat we daar nog eens geweest waren. Op deze multiculturele markt, waar je zowat alles vindt wat je nodig hebt of denkt te kunnen gebruiken. Voeding en niet-voeding. In het begin van het jaar waren we er zonder de kinderen. En deed er zich een incident voor dat me toen toch wel even boos maakte.

Vooraleer het uitgestrekte terrein te verlaten, wou mijn vrouw nog op zoek gaan naar enkele producten. Aangezien ik het enigszins beu was om me, uiterst behoedzaam en traag, tussen de mensenmassa te bewegen, stelde ik voor dat ze alleen zou gaan. Ik zou blijven wachten op de plaats waar we ons op dat moment bevonden.

Abattoirs de Cureghem - 002 (klein)Zo gezegd, zo gedaan. Mijn wederhelft verdween in de mensenzee en ik keek uit naar een plekje om op haar terugkeer te wachten. Ik bevond mij aan het begin van het marktgedeelte met de groenten en fruitstandjes. Ik positioneerde mij met mijn elektrische rolstoel schuin tegenover de hoek van een kraam met ondermeer olijven en andere (zuiderse) vruchten.

Door de positie waarin ik stond, kon enerzijds iedereen aan elk product dat op die marktstand werd verkocht en anderzijds bleef er in de gangen genoeg ruimte over voor de passanten. Ik zat daar dus goed, dacht ik, en hield me ledig met het observeren van de mensen die in mijn gezichtsveld kwamen. Zelf was ik die ochtend, als steeds, alweer door honderden mensen 'aangestaard' als ben ik een buitenaards wezen, wat naar mijn weten, nochtans niet het geval is.

Ineens stond daar die standhouder met het, in het Frans uitgesproken, dwingende en dringende 'verzoek' me elders op te stellen, want ik hinderde zijn klanten. Ik weigerde resoluut! En wees die vent op die zee van ruimte om me heen. Toch wou die vent me nog steeds weg. Ik werd boos! En zei hem mijn gedacht. In het Nederlands! Dat was voor die kerel te veel. Iemand met een handicap die mondig  is en op de koop toe in een taal sprak waarvan hij nog niet eens de basis machtig is, dat was voor de groentenmarchand te veel. Met tot kalmte aanmanende handgebaren, kroop hij terug achter zijn vijgen, olijven en andere dingen die ik niet lust kraam.

Zondagsmarkt Anderlecht - 001 (klein)

Inmiddels was Caroline terug. Maar uit koppigheid bleef ik nog vijf minuten op dezelfde plaats staan. En die vent maar vies lonken. Ik sneerde hem nog toe, dat als hij, in mijn land, in mijn hoofdstad, nog iets tegen mij wou zeggen, hij er voor moest zorgen mijn taal machtig te zijn. De man keek me toen aan als een koe die moet kalveren, of net gekalverd heeft, dus in elk geval nogal dwaas, waaruit ik afleidde dat hij van mijn betoog geen jota begreep!

Dat was dus begin 2008. Nu terug naar zondag jongstleden. Als steeds, was het erg druk op de markt. We slenterden met ons vieren enkele uren rond en deden wat inkopen. Vooral kledij voor Brian en Austin. Die hebben regelmatig nieuw lichaamsbedeksel nodig. Omdat ze in de groei zitten! Zogezegd! En de ouders blijven status-quo qua grootte en moeten het dus maar stellen met de kleding die reeds in hun kast hangt! Zo gaat dat nu eenmaal als je kinderen hebt. En ik heb daar helemaal geen moeite mee.

Het was kort na de middag en we waren reeds op weg naar de uitgang van het, deels overdekte, marktterrein. Ik reed voorop. Iemand moet de leiding nemen, nietwaar? Mijn rolstoel wiebelde een beetje. Ik dacht dat mijn zoons me aan het jennen waren, dus reageerde niet. Om hun pret te bederven. Hahaha! Er is wel wat meer nodig om me uit mijn tent te lokken!

Ineens hoorde ik hun mama schreeuwen. Een overdreven reactie op wat de jongens met me deden? Ik zag ineens iemand vanachter mij vandaan komen, en haastig wegstappen. Neen, twee personen zelfs. En niet mijn jongens, maar wel jongelui. Een grote en een kleine. Ik stopte en wachtte op mijn gezellen, om verduidelijking te krijgen over wat er aan de hand was.

Zakkenroller

De verklaring kwam snel. Austin had iemand betrapt terwijl die trachtte de rits van mijn rugzak te openen. Austin had onmiddellijk met zijn vlakke hand op dienen gast zijn vingers getikt! De kleinste van de twee. En Caroline had hen kwaad toegeschreeuwd. Had ik onmiddellijk geweten dat die twee wegvluchtende gasten me hadden trachten te beroven, ik had ze terstond aangereden, zodat ze met hun klikken en hun klakken in het groentenkraam terecht kwamen. Met wat geluk, in dat van die onsympathieke olijvenverkoper!

Ironisch genoeg had ik, in tegenstelling tot wat ik doorgaans altijd doe, mijn gezellen bij het betreden van de markt NIET gewaarschuwd voor zakkenrollers, tasjesrovers en andere straatbandieten. En weerklonk er, net na dit voorval, voor het eerst die dag, uit de her en der opgehangen luidsprekers, een schel klinkende mannenstem die ons waarschuwde op onze hoede te zijn voor gauwdieven!

Je mag van me denken wat je wilt, maar ik heb mijn kinderen aangeraden om, Kick on the chin - 000 (small)als ze nog eens iets dergelijks zien, dat ze Kick in the nuts - 000zulke kerels dan meteen met hun voet een flinke trap op de kin mogen geven, gevolgd door een fameuze schop tussen de benen. De aanval is immers de beste verdediging! En die boeven verwachten geen verweer, weten dat zij in de fout zijn, en zullen steeds trachten er zo snel mogelijk van onder te muizen. Ze zullen vechten om andermans bezit in handen te krijgen, maar niet om hun eer. Want dat hebben die gasten niet; net zo min als normbesef. Vandaar dat het goed kan zijn ze eens een goede rammeling te geven. Dan houden ze zich op zijn minst een tijdje gedeinsd!

Met gauwdieven en ander gespuis en uitschot, heb ik totaal geen compassie. Zelfs niet in de tijd rond Kerstmis. Maar ik heb wel expres gewacht met dit verhaal te schrijven en te publiceren tot na Kerstmis. Want ik ben de dagen voor en na Kerstmis toch ook liever bezig met leuke, vredige gebeurtenissen, en met mij het gros der mensen, veronderstel ik. Vrede op aarde aan elkeen die met haar of zijn pollen afblijft van andermans bezit!

Peace - 000