01-03-09

Mijn hond

Als fervente dierenliefhebber heb ik in mijn leven al heel wat boeken verslonden die over dieren handelen. En dan vooral over honden. Daar heb ik er trouwens in mijn eigen boekenverzameling ook heel wat exemplaren van staan. Euh, 'liggen', bedoel ik, want de meeste van mijn boeken bevinden zich momenteel in dozen. Tot wanneer ik mij ooit eens een mooie (namaak) koloniale bibliotheekkast kan aanschaffen en dan vervolgens nog een plekje vind om ze neer te poten. Knipogen

Maar ik glijd af van het onderwerp. In het eerste hondenboek dat ik mij ooit aanschafte, en dat ik van voor naar achter en van achter naar voor, keer op keer opnieuw las, en waarvan ik elke afbeelding telkens opnieuw bekeek, en welk boekwerk ik trouwens nog steeds in mijn bezit heb, staat een gedichtje, dat me steeds is bijgebleven. En ik kan het hier neertypen, zonderSkipper eerst iemand in die dozen te moeten laten wroeten om dat boek naar boven te spitten. Want ik ken het, ook nu nog, na meer dan 30 jaar, feilloos uit het hoofd. De inhoud ervan is werkelijk iets om over na te denken. Van het gedichtje dus hé, niet mijn hoofd! Lachen De foto hiernaast is er één van mijn laatste hond Skipper, drie jaar voor haar dood, eind januari 2000.

Mijn hond

Welk middel rest mij nog

Nu ik je alles heb geleerd

En ik slechts zie, tegen mijn wens

Hoezeer jij gelijkt op een mens!

19-02-09

Voor boek en plaat, deel zoveel

Tijdens die 'Liefdesweek' wou ik het onderwerp niet ter sprake brengen, maar nu kom ik er wel mee voor de dag.

Trouwe lezers herinneren zich misschien wel mijn eerdere logjes met betrekking tot ECI, de, sinds jaar en dag in Nederland en Vlaanderen actieve boekenclub.ECI - logo

Ook ik was gedurende meer dan twee decennia lid van deze club. En bestelde trouw, minstens vier keer per jaar, een item uit hun catalogus. In mei van vorig jaar zette ik mijn lidmaatschap evenwel stop. Maar aangezien je dit blijkbaar moet doen minstens één maand voor afloop van de lopende lidmaatschapsperiode, ben ik nog lid tot 31 maart van dit jaar. En diende ik dus nog orders te plaatsen.

E-mail - 001 (klein)Op 11 juni 2008 bestelde ik, via e-mail, het boek 'De donkere macht'. Men leverde mij, enkele dagen later verkeerdelijk het boek 'In de donkere nacht'.

Op 16 juni 2008 meldde ik ECI, per e-mail, deze vergissing.

Eind juli ontving ik met de brievenpost, een aanmaning met datum 21 juli 2008.

Per e-mail op 25 juli 2008, antwoordde ik hierop en herinnerde ECI aan mijn e-mail van 16 juni 2008, waarvan ik een kopie bijvoegde. Tevens herhaalde ik mijn verzoek om het niet door mij bestelde boek terug bij me af te halen.

Eind augustus ontving ik alweer een aanmaning, met datum 25 augustus 2008. Daarin werd me zelfs een aanmaningskost in rekening gebracht.

Op 11 september 2008 reageerde ik hierop en eiste van ECI de ONMIDDELLIJKE rectificatie van hun fout.Aanmaning - 000


Op 15 september 2008 meldde ECI me niet aan mijn verzoek te kunnen voldoen.


Evenwel blijft deze firma mij voortdurend lastig vallen met aanmaningen. Wat ik heel vervelend vind! Daarom contacteerde ik per e-mail de lokale Politie. Met het hierboven vermeldde verhaal en de vraag of ik bijvoorbeeld, door bij hen een klacht tegen ECI in te dienen, een einde kan maken aan deze ongewenste brievenstroom.

Politie logoDe volgende dag ontving ik reeds een antwoord. Een commissaris van de lokale politie meldde me dat het aangehaalde geen strafrechtelijk feit is. Het kadert in een koop-verkoop. De man suggereerde om, zo ik er lid van ben of word, me te wenden tot een consumentenvereniging, die enige druk kunnen uitoefenen, en anders tot een raadsman.

De man vervolgde met te melden dat het gerecht, in casu de politie, mij in deze geen verdere hulp kan bieden. Dat dit een burgerlijke zaak is. Dat zij, op mijn verzoek, een proces-verbaal kunnen opstellen, maar dat dit zelfs niet naar het parket wordt gezonden. Het blijft binnen de administratie van de lokale politiepost en er wordt verder niets mee gedaan. Zij doen zelf geen verder onderzoek.

De commissaris sloot af met de melding het spijtig te vinden mij geen positiever nieuws te kunnen brengen.

Met een e-mail terug dankte ik de man welgemeend voor het snel en accuraat antwoord, dat jammer genoeg niet positief was

Verbaasde het antwoord me? Neen, helemaal niet! Het is immers niet de eerste keer dat ik zo een bericht krijg van politie of gerecht. Hiernavolgend nog een voorbeeld.

Van midden mei 2000 tot midden oktober 2001 verbleef ik in het ziekenhuis. Begin oktober 2000 werkte er gedurende korte tijd iemand als gerant in mijn handelszaak, om mij - tijdelijk - te vervangen. Toen hij opstapte, nam deze persoon een groot deel van mijn handelsvoorraad mee. Mijn vrouw diende medio oktober 2000 bij het plaatselijk politiekantoor klacht in wegens verduistering van goederen.

Bij de aanvang van kalenderjaar 2006, richtte ik een schrijven aan het Parket van de procureur des Konings, aan wie de politie, naar eigen zeggen, het Sleeping at work - 000PV eind 2000 had overgemaakt. In die brief verzocht ik de heer procureur om me te melden hoe ver het onderzoek stond, inzake die verduistering van goederen. Feiten waarvan ik het slachtoffer was, die dateren van medio oktober 2000 en waarvan we sinds het neerleggen van de klacht niks meer hadden vernomen.

De procureur des Konings liet mij, een maand of vier later, via zijn adjunct secretaris weten dat hij de eer had mij mede te delen dat hij had besloten het dossier te seponeren. De reden van deze beslissing: andere prioriteiten bij vervolgings- en opsporingsbeleid! Zo staat dat daar, zwart op wit. Voor zover mij bekend werd géén enkele onderzoeksdaad verricht, en dat terwijl de dader bekend is! Wenkbrouw ophalen

>>> op sommige afbeeldingen kan je doorklikken!

31-12-08

Adieu 2008

 Voila! Het jaar is weer ten einde. De laatste pagina van mijn zakagendaatje Agenda 2008werd omgeslagen. Niet van het exemplaar dat staat afgebeeld bij dit berichtje¸ hoor. Maar van zo eentje dat ik, als klant, gratis en geheel voor niks, gekregen heb in het lokaal agentschap van de KBC. Een exemplaar met een donkerblauwe plastieken kaft. Dus helemaal niks om mee uit te pakken, vandaar dat je er hiernaast een ziet in mijn lievelingskleur.

Trouwens, ik lieg als ik zeg, of schrijf, of typ dat ik vandaag de laatste bladzijde omsloeg. Dat deed ik immers eergisteren al, nadat ik al mijn data van de laatste decemberweek reeds liet overschrijven in mijn nieuwe agenda. Zelfde type, zelfde kleur, van dezelfde bank gekregen, maar vooraan in witte cijfers een getal dat één meer bedraagt dan hetgeen op mijn vorige boekje stond. Handig is dat wel, als je al met een nieuwe agenda kan beginnen, ruim voor het jaar ten einde is. Toch heb ik veel te lang gewacht! Wou ik geen afscheid nemen van mijn oude boekje? Of niet van het oude jaar?

Nochtans krijg ik geenszins tranen in mijn ogen, nu het einde van 2008 met rasse schreden nadert. Het afscheid nemen van het huidige jaar maakt geen specifieke gevoelens bij me los. Er is niks speciaals in voorgevallen. Noch in goede zin, noch in slechte zin. Of toch! Ik lieg alweer! Sorry, het zal waarschijnlijk aangeboren zijn.

Het dieptepunt van 2008 was ongetwijfeld de problematiek met mijn rolstoel. Mijn immobiliteit tijdens de vakantie en ergo de onmogelijkheid te participeren in de eerste dagen van de feesten, die jaarlijks gedurende de eerste week van augustus, plaatsvinden in mijn woonplaats Lokeren.

Die onmogelijkheid om me te verplaatsen heeft er evenwel toe geleid dat ik deze weblog startte, een nieuwe wereld en ontzettend veel lieve mensen leerde kennen en nu ook nog eens de 'Blogs Awards '08' ga winnen!

Heb, op deze oudejaarsavond, zoals men hier in de streek pleegt te zeggen, de amuzeleute! Tot in 2009!

21-11-08

Mantelzorg door (jonge) kinderen

De hulp die een zorgbehoevende persoon krijgt van de mensen uit haarMantelzorg - 007 (klein) of zijn nabije omgeving, wordt mantelzorg genoemd. Een meer uitgebreide definitie van dit begrip vind je hier. Er wordt in de (gespecialiseerde) media heel wat geschreven over deze zorgverstrekking. Opvallend is evenwel dat in deze publicaties bijna uitsluitend voorbeelden van medioren en senioren aan bod komen. Bij hoge uitzondering wordt al eens gefocust op een mantelzorg dragende dertiger. Bij enquêtes omtrent mantelzorg, in statistieken, en als er cadeautjes worden gegeven, zoals op de 'dag van de mantelzorg' en voor het bekomen van een mantelzorgpremie, worden minderjarigen zelfs helemaal uitgesloten!

Onbegrijpelijk en totaal onterecht! In onze contreien verleent naar schatting één op de 10 kinderen tussen de 12 en 21 jaar dagdagelijks zorg aan een zieke Mantelzorg - cartoon - 001 (klein)mama, papa, zusje of broer. Of een andere bloedverwant, zoals oma of opa. Dikwijls zijn deze kinderen trouwens nog jonger. Het gaat om hulp aan een gezinslid met een lichamelijke of psychische ziekte, een verslaving of een handicap. De taken van de jonge verzorger kunnen huishoudelijk werk zijn, zoals boodschappen doen, schoonmaken en koken. Of  persoonlijke verzorging van een ziek of gehandicapt gezinslid: medicatie geven, helpen bij de toiletgang en het wassen, eten, aankleden.... Soms zorgen zij ook voor andere kinderen in het gezin. En vaak regelen deze kinderen ook zaken buitenshuis, zoals bijvoorbeeld naar de apotheek gaan. Tot slot bieden ze vaak ook emotionele steun aan hun omgeving: troosten, afleiden, over de problemen praten en zo meer.

Een gans takenpakket dus. En bijhorende verantwoordelijkheden. Des te meer redenen om verontwaardigd te zijn over en op zoek te gaan naar de vraag waarom die mantelzorgende jongeren telkenmale over het hoofd worden gezien. Het is alsof de mantelzorg door jeugdigen niet naar waarde wordt geschat. Nochtans is hun hulp en inzet minstens even waardevol als deze verricht door volwassenen. En uitermate prijzenswaardig!

Brian als standbeeld

Alweer kan ik spreken uit eigen ervaring. Met twee jongens, die nu 12 jaar zijn en reeds vanaf de leeftijd van nog geen 4 jaar, samenleven met een vader die zich voortbeweegt middels een elektrische rolstoel en zelfs voor zijn meest elementaire behoeften, afhankelijk is van derden. Dus ook dikwijls van hen! Dat zij van mij en anderen veel terugkrijgen op het vlak van appreciatie, aandacht en ook materieel (alhoewel niet meer dan andere leeftijdsgenoten, zo stel ik vast), doet niks af aan de waarde van hun mentale en fysieke inspanningen ten mijnen gunste. Er mag bijgevolg een standbeeld voor Austin en Brian worden opgericht!

In Nederland zijn er een aantal organisaties actief, die informatie, steun, hulp en een luisterend oor bieden aan jonge mantelzorgers. In Vlaanderen werden er naar Mantelzorg - 017 (klein)mijn weten op dit vlak nog geen initiatieven genomen. Nochtans is daar mijns inziens wel nood aan. Het is niet omdat je van op jonge leeftijd voor bijvoorbeeld (één van) je ouder(s), broer of zus moet zorgen, en je er zodoende aan gewend bent, dat je niet op een bepaald moment met vragen kan komen te zitten. Of dat de zorg je op een bepaald moment te zwaar wordt. En als je als jongere plotsklaps te maken krijgt met een zorgvragend gezinslid, doordat die bijvoorbeeld het slachtoffer werd van een zwaar ongeval of een ernstige ziekte, dan is het al helemaal niet verwonderlijk dat je als kind een heleboel vragen, problemen en/of twijfels hebt. Je komt immers in een rol terecht waar je helemaal niet om hebt gevraagd, en doorgaans totaal niet in thuis bent: deze van zorgdrager.

Advies met betrekking tot praktische zaken, door in deze materie gespecialiseerde consulenten, kan ongetwijfeld een hulp zijn. Ook communicatie met jongeren die zich in een vergelijkbare situatie bevinden, kan uiterst welkom en zinvol zijn. Dit contact kan verlopen via het internet (forum, e-mail...) of op georganiseerde activiteiten.Mantelzorg - cartoon - 000 (klein)

Interessante lectuur met betrekking tot dit thema is het jeugdboek 'Mijn vader draagt antilopenlerenschoenen'. Schrijver Kees Opmeer sprak met elf  jonge mantelzorgers uit Drenthe (Nederland) en beschrijft in het boek op een directe en boeiende manier de belevenissen en emoties van deze jongeren. De verhalen zijn waar gebeurd en getuigen van humor, veerkracht en doorzettingsvermogen. Ook interessant en leuk zijn de websites speciaal voor kinderen en jongeren die zorgen voor een ziek of gehandicapt familielid, zoals: Mantelzorg? & maxjijook?

>>> Noot: klik op de cartoons voor een grotere afbeelding!

08-10-08

Liegebeesten

Er wordt wat afgelogen in deze wereld. Let op, een leugentje om bestwil moet misschien wel kunnen. Bijvoorbeeld om te vermijden dat iemand zich gekwetst voelt. Maar, naar mijn ervaring, wordt de grens tussen het jokken in ieders belang, wat dus eventueel toelaatbaar is, en het liegen uit puur eigenbelang, wat vanzelfsprekend uit den boze is, maar al te dikwijls lafhartig verschoven! Wenkbrouw ophalen

Liegebeest

klik op de foto voor info

Ter illustratie een voorbeeld:

Tot op heden ben ik er nog niet in geslaagd om de nodige financiële middelen bij elkaar te sparen om een eigen aangepast busje aan te kopen. Door de omvang van mijn elektrische rolstoel is gebruik maken van het openbaar vervoer praktisch niet haalbaar. Daarom maak ik gebruik van de diensten van het rolstoelvervoer van het O.C.M.W. van Lokeren. De dienstverlening is niet optimaal, want je moet ondermeer de ritten op voorhand aanvragen en zelfs dan kunnen gewenste ritten dikwijls niet doorgaan, of moet je je als gebruiker aanpassen naar beschikbare dagen of tijdstippen. Maar ieder doet zijn best en alles is beter dan nergens te geraken.

Op 15 juni 2008 ontving ik van de dienst rolstoelvervoer van het OCMW van Lokeren een briefje met de melding dat één van hun twee chauffeurs einde contract was en ze geen geschikte kandidaat vonden om hem op te volgen. En omdat de andere chauffeur niet alle ritten kon overnemen, was er beslist om geen extra ritten meer aan te nemen.

Op 15  juli 2008 ontving ik van de dienst rolstoelvervoer van het OCMW van Lokeren een briefje met de melding dat het contract van de chauffeur werd verlengd, zodat opnieuw ritten konden aangevraagd worden, echter tot 17 augustus geen weekendritten.

In beide briefjes stonden excuses voor de tijdelijke beperkte dienstverlening.

Rolstoelbusje - 000

Na ontvangst van dat briefje van 15 juni, was ik evenwel niet bij de pakken blijven zitten, maar had daarentegen op 26 juni een e-mail gezonden naar Vlaams minister van Mobiliteit, Sociale Economie en Gelijke Kansen Kathleen Van Brempt (sp.a).

In het kort schetste ik haar mijn persoonlijke toestand en argumenteerde mijn nood aan aangepast vervoer, om mobiel te zijn en derhalve deel te kunnen nemen aan het maatschappelijk en ander leven.

Vervolgens verwees ik naar het briefje van het OCMW en de consequenties van de beslissing het rolstoelvervoer tijdelijk op te schorten. De minister wees ik er op dat mensen zoals ik, zonder enig alternatief vervoer, werden gedoemd een ganse zomer niet verder te geraken dan hun huis en de onmiddellijke omgeving ervan. Voor mij persoonlijk zou dit betekenen dat ik nergens heen zou kunnen gaan met mijn kinderen en dat alle plannen voor uitstapjes naar het zwembad, de zee, een attractiepark en zo meer, ineens van tafel werden geveegd. En dat de sfeer bij ons thuis bijgevolg, ondanks goede schoolresultaten van de kinderen, uiterst somber was.

Daarop liet ik volgen dat het toch niet toch niet kan dat een, door de Vlaamse gemeenschap gesubsidieerde dienst, zo veel personen, die veelal reeds een zwaar beladen leven leiden, het slachtoffer laat zijn van haar onkunde en slecht beleid. Want dat die ene chauffeur ging wegvallen, was reeds maandenlang geweten. Men had derhalve tijdig maatregelen moeten nemen om de continuïteit van de dienstverlening te kunnen verzekeren.

Vervolgens deelde ik de minister mee dat ik diezelfde ochtend telefonisch contact had opgenomen met de verantwoordelijke van het rolstoelvervoer. Van deze persoon kreeg ik te horen dat men wel volop bezig was met het zoeken van een nieuwe chauffeur, maar ze kon er geen termijn op kleven wanneer de dienstverlening terug naar behoren zou werken. Ze stelde voor om middelerwijl bij een andere dienst aan te kloppen, maar moest evenwel toegeven dat dit vrijwel onbetaalbaar is, zoals ook ik uit ervaring weet.

Om te besluiten meldde ik de minister dat ze mijn gezin en mij, en tientallen andere gebruikers van het Lokerse rolstoelvervoer een grote dienst zou bewijzen door haar bevoegdheid aan te wenden teneinde een zéér spoedige hervatting van de dienstverlening te bekomen. Waarvoor ik haar bij voorbaat hartelijk dankte!

Kathleen Van Brempt - boek

Klik op de afbeelding voor meer info

Vrijdag jongstleden, 3 oktober, ontving ik van de minister een antwoord. Mevrouw Van Brempt had wellicht niet eerder tijd, omdat ze haar (eerste) boek klaar moest hebben tegen dat de boekenbeurs begint. Klik hier om naar een filmpje te kijken van de voorstelling van het boek op maandag 6 oktober.

De minister liet me weten mijn mail aangaande de dienstverlening van de Dienst Aangepast Vervoer in Lokeren goed te hebben ontvangen. Maar dat ze, aangezien het een dienst betreft, die vanuit het beleidsdomein Gelijke Kansen wordt gesubsidieerd, de bevoegde administratie Gelijke Kansen in Vlaanderen had gevraagd om dit te onderzoeken.

Dan volgde er een relaas van de goedpraterij door de administratie Gelijke Kansen. Dat eindigde met, ik citeer: 'Er zou bijgevolg nooit een onderbreking van hun service zijn geweest.'

Op basis waarvan de minister concludeerde dat dit alles mogelijks gebaseerd zou zijn op een misverstand.' En hoopt ze dat ik opnieuw gebruik zal maken van de aangeboden dienstverlening om de voor mij noodzakelijke dagdagelijkse verplaatsingen te maken.

Waarna het bericht werd beëindigd met de hoop me hiermee voldoende te hebben geïnformeerd, vriendelijke groeten, gevolgd door haar naam.

Pinocchio

Dat er nooit een onderbreking is geweest,  is dus een flagrante leugen! Er is wel degelijk een onderbreking geweest van één (1) maand, en daarna nog eens extra één (1) maand waarin niet in het weekend werd gereden! Terwijl de meeste activiteiten net plaatsvinden op zaterdag of zondag!

Inmiddels heb ik ook aan minister Van Brempt gemeld dat men haar helaas iets op de mouw heeft gespeld.

Men is zo gewoon dat chronische zieken en personen met een fysieke beperking, die, veelal als gevolg daarvan, vaak onderaan de sociale ladder belanden, onwetend, geïsoleerd en onmondig zijn. En dat men het met de dienstverlening naar hen toe ook niet al te nauw moet nemen. Omdat nagenoeg iedereen uit die bevolkingsgroep zwijgt. Dikwijls vanuit de 'gegronde' vrees niet meer geholpen te zullen worden.

En als er dan toch eens iemand zijn stem durft te verheffen, dan wordt deze persoon afgeschilderd als een leugenaar, terwijl zij die dit laten uitschijnen zelf de liegebeesten zijn!

16-09-08

Bloot tandvlees en ander naakt

Mijn elektrische tandenborstel is stuk. Het is er zo één die opereert middels voeding door twee batterijen. Een deel van de borstelhaartjes staat op een rond deeltje, dat normaliter cirkelbewegingen maakt, als je het apparaat aanschakelt. Maar nu dus niet méér, zélfs niet met nieuwe batterijen.

Toen de verpleegkundige van dienst me deze ochtend mijn tandenborstel aanreikte, niet wetende dat deze niet meer functioneert, vroeg ik of zij even wou zoemen. Ze keek me verwonderd aan, maar op haar hoede, want ze kent me inmiddels, en zei "Wablief?", waarop ik antwoordde: "Even zoemen, alsjeblieft. Want dit ding doet het niet meer, en het poetsen zelf lukt me wél manueel, maar er gelijktijdig het vertrouwde geluidje bij maken is nogal moeilijk!"

Elektrische tandenborstel

Dat poetsen doe ik trouwens op een nogal speciale manier. Liggend op mijn bed neem ik de tandenborstel in mijn linkerhand en stop het stuk met het borsteltje in mijn mond, waarna mijn verpleegkundige het apparaatje aanswitcht. Vervolgens beweeg ik de borstel over al mijn tanden. Nu het, gewoonlijk automatisch roterende borsteltje, stil blijft staan, ben ik (tijdelijk) overgestapt op een ander systeem. Minutenlang mijn uiterst beperkt functionele linkerhand, links en rechts bewegen, naar onder en naar boven, dat lukt me niet. Dus hou ik de borstel stil in mijn mond, tegen mijn tanden aan en beweeg mijn hoofd in alle mogelijke richtingen, teneinde alle delen van mijn gebit te reinigen. Nog een geluk dat ik er zelf niet hoef op te staan kijken, want ik vermoed dat het nogal een gek zicht is.

Na het poetsen zuig ik, met een ingekort rietje, water uit een bekertje, dat me wordt aangereikt, gorgel en spuw de smurrie weer uit via het rietje, in een ander, ook al voor me gehouden, bekertje. Deze routine herhaal ik twee keer, waarna ik met een frisse mond en een stralend gebit aan de dag kan beginnen. Een detail dat ik belangrijk vind, maar dat had je allicht al begrepen uit mijn profielfoto op netlog.

Rudi (funny pig) II

Nu mijn elektrische tandenborstel stuk is, weet ik dus meteen weer waar ik mijn geld kan aan besteden. Was die tandenborstel nu een maand eerder uitgevallen, dan had ik er ééntje vermeld op het verlanglijstje voor mijn verjaardag, en was ik mogelijks gered van een aankoop met eigen centen. Alhoewel, dat zo begeerde busje stond er wél op, en werd me ook door niemand cadeau gedaan. Huilen

ECI heeft me al onmiddellijk geantwoord. Een kort, zakelijk bericht. Waarin een Nederlandse dame, met een andere naam dan de vorige keer, dus allicht een andere persoon, zich in naam van de boekenclub verontschuldigt voor het ongemak. En meldt dat het helaas niet mogelijk is om een afhaalopdracht te noteren voor hun Belgische leden. En vervolgt met de uitnodiging om gerust contact met hen op te nemen, indien ik verder nog vragen mocht hebben. Het bericht werd afgesloten met een vriendelijke groet.

 

ECI Magazine

Daar moet ik het dus mee doen. Ik gun mezelf even de tijd om te beraden over de volgende te nemen stap. Er zijn immers diverse opties. Ondertussen is het nieuwe clubmagazine gearriveerd. En mogelijks ga ik toch weer iets bestellen. Misschien wel het boek ‘Een gebit zonder eind'.

Ook op het online sociaal netwerk, genaamd netlog, blog ik. Daar moet je ook maar eens gaan kijken, en vooral ‘lezen'. Er staan twee berichten op waarin ik mijn gal spui over de hypocriete bekrompenheid waarmee men me ondermeer beknot in mijn artistieke vrijheid. En bekijk ook eens het bodypaint filmpje in het bericht volgend op dit. Door ondergetekende in elkaar geflanst. Maar zie dat je niet ziek of blind of anderszins gehandicapt wordt, van al het bloot vlees dat je zal (menen te) ontwaren.

Bodypaint

10-09-08

Voor boek en plaat

Als prille twintiger werd ik lid van, als ik me goed herinner, de toen in alle geval nog ‘grootste boeken- en platenclub' van Vlaanderen en Nederland, met de naam ECI. In April 1987 was dat, dus méér dan 21 jaar geleden. De medische encyclopedie, die ik als één van de drie gratis, of voor weinig geld verkregen eerste levering, ontving, is nog steeds in mijn bezit en wordt zelfs nog steeds nu en dan geraadpleegd.

In die tijd bestond het assortiment van ECI voornamelijk uit boeken en vinylplaten. Ter herinnering: dat laatst vermelde zijn de zwarte, van groeven voorziene schijfjes, die men in vroegere tijden op een draaitafel diende te leggen, waarna er muziek was te horen. Later zijn daar Cd's voor in de plaats gekomen. Er kwamen ook videofilms bij, eerst op band (VHS), later op DVD. Momenteel behoren, naast een uitgebreide keuze aan vrijetijdsartikelen, ook cd-roms, tot de collectie.

Toen ik klant werd bij ECI, diende je per kwartaal minstens één bestelling te doen. Dus vier (4) orders per jaar. Naarmate de jaren verstreken, werden de kwartalen die de boekenclub hanteerde, steeds korter. Zodat je op zeker moment reeds elke twee (2) maand een magazine in de bus kreeg, met bijgevoegd een formulier om je kwartaalbestelling door te geven. Inmiddels spreekt men op de bestelkaart van ‘periodes'. Zo zijn er zes (6) per jaar.

Boekenstapel - 000a

Gedurende de ganse tijdspanne van mijn lidmaatschap, heb ik een gigantische stapel boeken bij elkaar gespaard. Het wordt nu langzamerhand tijd, dat ik er ook eens aan begin met deze lectuur te lezen. Of dit leesvoer, zoals vele anderen me reeds voordeden, te verkopen op de plaatselijke rommelmarkt.

Je kan de uit het clubmagazine gemaakte keuze laten bezorgen via de reguliere post, of je gaat kiezen in één van de landelijk verspreide clubwinkels, en neemt je waar zelf mee naar huis. Sinds een tijdje is men ook begonnen met een bonusprogramma. Je krijgt een tweetal keer per jaar een extra korting op je aankopen. Dit, afhankelijk van het aantal jaren lidmaatschap.

ECI Winkel Gent

Zelf heb ik voor mijn méér dan twee decennia trouw lidmaatschap, een ‘gouden' lidmaatschapskaart gekregen. Toen ik deze ontving, was ik zo trots en blij, dat ik deze terstond liet inkaderen. Achteraf heb ik me dat beklaagd, want als ik, bij hoge uitzondering, mijn bestelling ga uitkiezen in de Gentse clubwinkel, is het steeds een gans gedoe om die kader mee te nemen en het goudkleurige kleinood aan de kassa uit die lijst te halen, zonder dat glas te laten vallen!

Aangezien, voor mijn persoonlijke situatie, het lidmaatschap van deze boekenclub, niet méér opportuun is, heb ik, in de lente van dit jaar, uiteindelijk van mijn hart een steen gemaakt en mijn lidmaatschap opgezegd. Met een koel standaardbriefje liet men mij weten van mijn opzegging akte te hebben genomen. Het gaat wél nog een jaartje duren vooraleer ik ex-lid ben van de reeds éénenveertig (41) jaar oude ‘European Club International'. Je moet immers opzeggen één maand voor afloop van de lidmaatschapsperiode. Bij mij is dat 31 maart, en ik zegde pas op in mei, vandaar...

Broken head

Dus dien ik nog enkele kwartaalbestellingen te doen en daarbij telkens mijn hoofd te breken over wat ik nu alweer, uit dat magazine, in mijn bezit wil krijgen. Inmiddels heb ik, sinds mijn opzegging, reeds twee bestellingen geplaatst. Van mijn laatste order, reeds daterend van een maand of twee geleden heb ik inmiddels nog helemaal niks gehoord of gezien. Vergeten?

Mijn eerdere bestelling betrof een order voor het boek met als titel 'De donkere macht'. Ze stuurden me verkeerdelijk het boek 'In de donkere nacht'.

Terstond liet ik hen dit per e-mail weten. Zonder reactie. Een dikke maand later ontving ik wél een betalingsherinnering. Alweer stuurde ik via elektronische weg een vriendelijk  berichtje, met een verwijzing naar mijn vorig bericht, en de melding dat ze het verkeerd geleverde boek mochten komen afhalen. Opnieuw géén reactie.

En nu ontving ik een nieuwe herinnering, waarin men het zelfs aandurfde mij een aanmaningskost in rekening te brengen. Het werd het me toch wat te gortig. Ik prepareerde een bericht, waarin ik hen in eerste instantie meldde dat er in hun organisatie blijkbaar heel wat fout loopt.

Mad yellow guy

Vervolgens gaf ik hen een chronologisch overzicht van alle gebeurtenissen met betrekking tot het betreffende order. En voorts verzocht ik hen het mij niet kwalijk te nemen, maar dat ik deze gang van zaken niet pik. En stelde hen de vraag of ze werkelijk dachten dat ik niks beter te doen heb dan mij bezig te houden met een tot niks leidende correspondentie omtrent HUN fout.

Daarna vervolgde ik met de melding dat ik met het huidig schrijven formeel de ONMIDDELLIJKE rectificatie van hun fout eiste. En verzocht hen dit te doen binnen de acht (8) dagen, met ingang van het huidig schrijven. Ik besloot met de hint dat een compensatie voor de geleden schade, eveneens op zijn plaats zou zijn, en zeer gewaardeerd! Knipogen