17-10-09

Competitiesport voor iedereen!

 

De meesten van jullie herinneren zich vast wel de Olympische Zomerspelen, die in augustus van vorig jaar (2008) plaatsvonden in het Chinese Peking (Beijing). En waar voor België Kim Gevaert, samen met haar drie collega's zilver haalde op de 4 x 100 meter. En haar landgenote Tia Hellebaut zelfs goud wist te bemachtigen in het hoogspringen. Een plak dat ook de Verenigde Staten binnen rijfde in de teamjumping. Deze verdienste was voor een groot deel toe te schrijven aan de prestaties die werden geleverd door het Amerikaans paard van Oost-Vlaamse afkomst, Sapphire. Een staaltje van hoe zowel mens als dier de eer van een land kunnen hoog houden. Al spreken we voor wat betreft dit apenland, misschien wel beter van 'redden'. Knipogen

 

Olympische Zomersàpelen 2008 (Peking)

Na afloop van de reguliere Spelen was er, zowat een maand later, op dezelfde locatie, ook een editie voor mensen met onder anderen een fysieke beperking of een hersenletsel: de Paralympics.

Veel heb ik daar op de televisie niet van gevolgd. Gewoonweg omdat daar heel wat minder beelden van werden uitgezonden dan van de versie voor valide personen. Eén finalewedstrijd heb ik evenwel gezien en deze is ook in mijn geheugen opgeslagen gebleven.

Het betreft de finale van de 100 meter zwemmen, vrije slag, voor lichamelijk gehandicapten. De ploeg van Sporza had daar zelfs een heuse reportage van gemaakt, met voorafgaand aan de wedstrijd, een interview met de finalisten.

In de buurt van het Olympisch zwembassin, waar de finale zou plaatsvinden, sprak de reporter met de sporters. De eerste man, die werd geïnterviewd, had geen armen. "Kwijtgespeeld bij het werken met een zaagmachine", zo meldde hij, toen er hem naar werd gevraagd. Waarna hij mocht uitleggen hoe hij het in hemelsnaam klaarspeelde om te zwemmen, zo zonder armen. "Helemaal op beenkracht!" zo bleek.

Vol van ontzag wenste de reporter deze man succes toe in de finale en begaf zich met zijn camera- en geluidsman naar de tweede finalist. Dat bleek iemand zonder benen te zijn. Deze waren geamputeerd moeten worden na een vreselijk autoaccident. Ook aan deze kerel werd de vraag gesteld hoe hij er, zonder benen, in zou slagen die 100 meter te zwemmen. Hier luidde het antwoord: "Uitsluitend op armkracht!"

Ook van deze persoon nam de reportagecrew vol van achting afscheid, hem tevens een succesvolle finalewedstrijd toewensend. Waarna ze bij de derde finalist aanbelandden. Verrast en verbaast stelden ze vast dat deze topsporter armen noch benen had. De man zei zo geboren te zijn. En de door de reporter enigszins verlegen gestelde vraag van hoe hij er dan toch in slaagde te zwemmen zonder ledematen, beantwoordde de moedige man door te zeggen: "Mijn oren zijn zo ontwikkeld dat ik me al wapperend ermee, in recordtijden door en over het water kan verplaatsen. Dus mijn sterkte is mijn oorkracht!

Geweldig onder de indruk namen de interviewer en zijn team ook afscheid van deze man, die inmiddels door zijn trainer en verzorger werd klaargemaakt voor de finale. Waarvoor ze hem dan ook veel succes toewensten.

Rond het zwembad werd alles in gereedheid gebracht voor de finalewedstrijd '100m vrije slag'. De drie mannen namen, geholpen door hun trainers, plaats op de startblokken. En ook de official stelde zich klaar om het startsein te geven.

Het startschot weerklonk. De twee eerste zwemmers doken op eigen kracht het water in. De derde kreeg, geheel volgens een afspraak met de wedstrijdcommissie, een zetje van zijn trainer.

Twee van de drie zwematleten gingen goed van start en schoten, als pijlen uit een boog, vooruit door het water. De derde daarentegen, de kerel met armen noch benen, zonk als een zware rotsblok pardoes richting bodem. Na een minuut of twee bang afwachten naar wat gebeuren zou, dook zijn trainer toch het water in, viste zijn pupil op van de bodem van het zwembad en bracht hem naar de oppervlakte en uit het water. Alwaar de zonder ledematen levende man, happend naar adem, bekwam van zijn overduidelijk mislukte competitieve zwempartij.

Zijn trainer zat daar, aan de rand van het zwembassin, op zijn knieën naast de man en met zijn bovenlichaam over hem heen gebogen en vroeg bezorgd wat er in godsnaam was fout gegaan. Waarop de invalide man, met een rood aangelopen gezicht, uitzinnig van woede, al water spuwend uitschreeuwde: "En dat vraag jij aan mij? Je had godverdomme mijn badmuts over mijn oren getrokken!"


N.B.: geloof in geen geval altijd wat de schrijver dezes je probeert wijs te maken, want heel af en toe zit er wel eens een verzinsel tussen Knipogen

22-04-09

Prestatiedruk en zelfdoding bij kinderen

 
Desperate boy - 001D
e kwaliteit van ons onderwijssysteem is één van de beste in Europa, zelfs van de wereld, zo wordt her en der beweerd. En ik wil dat best geloven. Toch maak ik mij de bedenking of de lat niet te hoog wordt gelegd. Is de prijs die dient betaald te worden voor dat al dan niet vermeend en in noodzakelijkheid betwistbaar onderwijsniveau, niet te hoog?

Want als je vaststelt hoeveel jongeren er bij ons kampen met psychische problemen, en je, om de oorzaak daarvan te achterhalen even dieper spit dan het oppervlakkige, dan kom je tot de vaststelling dat een laag zelfbeeld er vaak de grondslag van is.

Verbaast kan men niet zijn bij het constateren hiervan. Heden ten dage wordt ieder westers kind, vanaf een steeds jongere leeftijd, onder druk gezet om goed te presteren. Zowel thuis, als op school, alsook in de sportclub of bij een andere vrijetijdsbesteding.

Vaak stel ik mij de vraag of al die ouders, al die onderwijzers, al die trainers, ooit stilstaan bij de essentie van hetgeen ze doen of willen gedaan krijgen. Een kind kennis bijbrengen, Girl pills (klein)technische en praktische vaardigheden aanleren. En waar het de sport betreft, zou dit in de eerste plaats een uitlaatklep moeten zijn voor de fysieke energie die een kind in de klas of thuis niet kwijt raakt. Om afwisseling en ontspanning moet dit draaien. Gezond amusement, zowel op fysisch als op psychisch vlak. Roepen, schreeuwen, onder druk zetten en vernederen is dus uit den boze, doch wordt schijnbaar door de op resultaat toegespitste goegemeente probleemloos aanvaard.

Beseffen al die mensen dan niet dat elk kind anders is, elkeen andere talenten heeft. En dat die jonge mensen niet altijd zin hebben en er doorgaans niet de noodzaak van inzien om steeds te presteren naar best vermogen, voortdurend het uiterste te halen uit hun mogelijkheden. Herkennen die volwassenen dergelijke gevoelens niet uit hun eigen leven? Of zijn ze allen dom?

Sommige kinderen lopen flink in het gareel. Zijn strebers, willen steeds de beste en de eerste zijn. Slechts enkelen hebben daar voldoende talent voor, krijgen de kans om dat te bewijzen en hebben daarenboven voldoende geluk om te slagen in hun opzet. De rest valt uit de boot. Niet zelden gefrustreerd en gedesillusioneerd. En zij die beperktere mogelijkheden hebben kunnen het zelfs helemaal vergeten!

Daar komt nog bij dat het zogezegd falen van het kind, ook de ouder triest stemt. Niet zelden omdat ma of pa hun eigen gemiste kansen zo graag hadden zien waargemaakt door hun nakomelingen. Dat heeft tot gevolg dat het kind zich helemaal beroerd voelt. Wat in extreme gevallen zelfs leidt tot (een poging tot) zelfdoding.

Teen - pills (klein)Zelfdoding door kinderen en jongeren. Het is iets dat niet zou mogen voorkomen in onze maatschappij! En toch komt het vaker voor dan men voor mogelijk houdt. Bij tieners en tot 25-jarigen is suïcide immers de op één na belangrijkste doodsoorzaak.

En met ouder worden betert het er niet op. Integendeel! In de leeftijdscategorie van 25 tot 50 jaar blijft zelfdoding zelfs pertinent in de top 2 staan van doodsoorzaken! Bij mannen tussen de 25 en de 49 jaar is het sterfteoorzaak nummer 1. Bij vrouwen is dat het geval voor de leeftijdscategorie van 25 tot 39 jaar. België heeft, na Finland, het hoogste percentage zelfdodingen van Europa. Preventiecentra becijferden dat vermoedelijk één op de tien Vlaamse tieners zichzelf pijn doet of een poging tot zelfdoding onderneemt.

Minder egocentrisme, meer aandacht voor elkaar, minder na-ijver en prestatiedrang, zou mijns inziens die cijfers behoorlijk kunnen naar beneden brengen. Maar ik geef onomwonden toe dat ik op dat vlak mogelijks te naïef ben door te geloven dat zulk een leefgemeenschap ooit te realiseren valt. Nochtans is het die hedendaagse ingewikkelde, op prestatie en succes gerichte samenleving die veel van dit leed veroorzaakt.

Naar onze kinderen toe dient men zich de vraag te stellen wat prioritair is. Prestatiezucht, overdreven ernst en ijveren naar succes. Of een kind gewoon een kind te laten zijn en het speels, guitig en onbezorgd aan zijn eigen tempo te laten uitgroeien tot een mooi en tevreden mens? Ik kies voluit voor het laatste!

05-04-09

Rudi's overdenkingen - Apenland

 

decorationIn België trekken sommige regels werkelijk op geen kloten! Zo betaal ik bijvoorbeeld jaarlijks, omdat ik verplicht ben, trouw mijn bijdrage voor de zorgpremie. Weliswaar aan een gunsttarief, gezien mijn situatie. Maar hoewel ik aan alle voorwaarden om daar van te genieten, ruimschoots voldoe, wordt deze niet aan mij uitgekeerd!

Omdat ik een budget krijg uitbetaald om assistenten aan te werven en te betalen! Maar met dat geld kan ik niet hetzelfde doen als met het bedrag van de zorgpremie! Dat budget mag enkel en alleen worden aangewend om onder een arbeidscontract voor mij werkende personen te betalen, en tevens alle daaruit voortvloeiende kosten. En al die uitgaven moeten tot in de details met officiële documenten worden bewezen.

Gedurende het eerste jaar dat ik weer thuis woonde, na anderhalf jaar in het ziekenhuis te hebben vertoefd, maakten wij gebruik van de dienst thuiszorg van de mutualiteit waarbij we toen waren, en nu nog Monkey ANGRYsteeds zijn, aangesloten. Die mensen kwamen ons huisgezin enkele dagen per week bijstaan voor het verrichten van huishoudelijke taken en het helpen van de verpleegkundigen bij mijn verzorging.

Op een zekere namiddag werden we opgebeld door de verantwoordelijke van deze dienst. Ze had me een maand daarvoor ook al eens gebeld voor een afspraak om mijn dossier te herbekijken. Toen was die ontmoeting evenwel niet doorgegaan, want ze was ziek geworden, zoals iemand van haar dienst me telefonisch had gemeld. En nu wou ze ineens dringend langskomen. Dat vrouwmens werd warempel boos toen mijn echtgenote haar kordaat meldde dat we haar de huidige week niet meer konden ontvangen! Ja, als invalide wordt je verondersteld ten allen tijde, voor iedereen die dat wil, beschikbaar te zijn. Zieken en gehandicapten hebben toch geen plannen, noch bezigheden, zo veronderstelt men immers. Wenkbrouw ophalen

In het begin van de daarop volgende week kwam die vrouw dus op huisbezoek. Allicht van de maatschappelijk werker van de mutualiteit, behorende tot dezelfde zuil, maar dat wou ze niet bevestigen, had ze te horen gekregen dat me vanwege de overheid een integratietegemoetkoming was ten deel gevallen. Dus nu moest de ons aan te rekenen kostprijs voor de door hen aangeboden thuishulp worden herberekend. Als er (geld) te rapen valt, schiet men vlug in actie!

Monkey scratching headToen ik tijdens de voorbije zomer die vrouw contacteerde omdat ik, in de zorgsector, een door hen gehanteerde vakantieperiode van drie (3) maand, met zeer beperkte dienstverlening, toch wat al te gortig vond, reageerde ze zo snel niet. Wat zeg ik? Ze heeft daarop helemaal niet gereageerd! Omdat ze zelf ook zo een lange pauze nam misschien?

Om terug te komen op de reden van dat huisbezoek. Verrast merkte ik op dat, naar ik vernam, die premie me door de hogere overheid werd toegekend om deels de extra kosten die mijn handicap met zich meebrengt, te dekken. "En u wilt deze dus gebruiken om er uw organisatie mee te financieren?" zo stelde ik haar beleefd de vraag. Je had die moeten zien steigeren! Ze ging me dus het bewijs opsturen dat mensen zoals zij wel degelijk recht van inzage hebben in mijn overheidsdossier en haar wijze van handelen, volkomen reglementair was!

Enkele dagen later ontving ik met de brievenpost een kopietje van één of andere wettekst, uitvoeringsbesluit of zoiets, waaruit dus moest blijken dat het mens gelijk had. En het recht had de prijs per uur op te trekken tot een astronomisch bedrag. We hebben die thuishulpdienst terstond buiten gebonjourd, want voor die prijs konden we net zo goed iemand uit de privé betalen!

04-11-08

In de eerste plaats jongeren!

Handen (logo) (klein)

UNICEF België heeft eind vorig jaar, samen met jongeren met een handicap, het rapport voorgesteld: 'Wij zijn jongeren in de eerste plaats'. Uit een bevraging van meer dan 300 jongeren met een beperking, in de leeftijdsklasse van 12 tot 18 jaar, kwam deze stelling, een smeekbede zou ik het willen noemen, immers als voornaamste bekommernis en aandachtspunt naar voren.

Kind met handicap - cartoon - 001

Onze maatschappij heeft jammer genoeg de neiging om personen in hokjes te stoppen. In te delen en te beoordelen op basis van bijvoorbeeld hun uiterlijke kenmerken of zichtbare gebreken. Dit stigmatiseren is kortzichtig, onrechtvaardig en kwetsend voor hen die er het slachtoffer van zijn. En zeker indien dit gebeurt bij kinderen, jeugd en jongvolwassen. Net zoals hun gezonde, valide leeftijdsgenoten, willen ook zij 'gewoon' bij de groep horen, deel uitmaken van de uitbundige meute, niet opvallen, maar opgaan in het geheel. Maar dat wordt hen helaas maar al te vaak niet gegund.

Kind met handicap - cartoon - 000 (klein)

In de hedendaagse leefwereld hebben jonge mensen het sowieso reeds moeilijk hun draai te vinden, keuzes te maken, aan foute verleidingen te weerstaan. Als ze daar bovenop dan ook nog eens telken male de vernedering moeten ondergaan om in de eerste plaats beoordeeld te worden op hun handicap(s), en het hoofd moeten bieden aan de navenante vooroordelen, dan wordt hen het leven helemaal moeilijk gemaakt. Totaal onnodig en zelfs onmenselijk! Die jonge medemensen hebben het zo al lastig genoeg!

Kind met handicap - cartoon - 002 (klein)

Slechts weinig mensen hebben reeds door dat fysiek onvermogen een persoon niet per se anders maakt dan anderen. Kinderen met een zintuiglijke, fysieke of mentale beperking zijn in de zeerste plaats ook gewoon kinderen. En willen dan ook, en hebben er het volste recht toe, als dusdanig behandeld (te) worden! De beperking die ze hebben kan en mag niet over het hoofd gezien worden, maar anderzijds ook in geen geval aanzien worden als hun belangrijkste eigenschap.

Deze jongeren zijn ook volwaardige individuen die mee vorm kunnen en willen geven aan de samenleving waarin ze leven. Net zoals hun valide leeftijdsgenootjes. Met dezelfde rechten, gelijke kansen, en hetzelfde aanzien als mens, op basis van hun talenten en wat ze kunnen. En niet langer afgerekend op hun beperkingen en wat ze niet kunnen. Dit laatste mag geenszins een belemmering zijn op de persoonlijke ontwikkeling van deze kinderen.

Kind met handicap - cartoon - 003 (klein)

Mensen moeten ophouden met personen met een handicap bevreesd of meewarig aan te kijken en betuttelend of afwijzend te behandelen. Dat voelt immers onaangenaam, beledigend en kwetsend aan voor de dezen en evenzo, en soms nog meer voor de personen uit hun omgeving (ouder, partner, vriend, kind...). De doorsnee burgers worden niet graag geconfronteerd met het beeld van iemand in een toestand waarin zij zelf, hun ouder of kind zich had kunnen bevinden, als het lot ook hen minder gunstig gestemd was geweest. Ze willen er trouwens ook niet aan worden herinnerd dat het hen alsnog kan overkomen.

Dat verklaart mijns inziens ten dele hun gedag. Die egocentrische houding hoeven we evenwel in geen enkel geval te aanvaarden. Niemand heeft zelf om haar of zijn handicap gevraagd. De afkeuring, afwijzing en uitsluiting van personen met een handicap moet gebannen worden uit onze maatschappij. En plaats ruimen voor een atmosfeer en mentaliteit van verdraagzaamheid, begrip en inclusie. Ik ijver ervoor, hopelijk jullie ook!

24-10-08

Ik beslis zelf

Vandaag vertoef ik het grootste deel van de dag in Brussel. In het prachtige cultureel centrum van de Franse Gemeenschap van België: 'Le Botanique', in het Nederlands: 'De Kruidtuin'.

Le Botanique

De reden van mijn komst naar de hoofdstad van dit nog nauwelijks aan elkaar hangende land, België genaamd, is het congres 'ik beslis zelf', een organisatie van diverse verenigingen van personen met een handicap, ondersteund door het Vlaams Gebruikersoverleg voor Personen met een Handicap (VGPH)

Kruidtuin

klik op de afbeelding voor het programma

Als op deze samenkomst en bespreking interessante wetenswaardigheden naar voor komen, dan zal ik deze zeker kortelings belichten op deze weblog. En, wie weet, misschien gebeurt er vandaag wel onverwacht iets ludiek om over te schrijven. Terwijl Joyce De Troch het debat modereert, bijvoorbeeld. Of worden we tijdens de geplande symbolische actie, als afsluiter van de dag, door enkele overijverige en/of overspannen politiemannen, uiteengedreven met het waterkanon!  Lachen

23-08-08

Exitus Olympische Spelen

Niet voor niks heb ik hier links bovenaan mijn geboortedatum vermeld. Het is maar dat je weet dat er morgen ééntje bijkomt, op de teller mijner levensjaren. En omdat er mij toch allicht niemand datgene kan geven waar ik echt nood aan heb, prijs ik mij reeds gelukkig met het ontvangen van felicitaties en lieve groeten. Al zal ik de te verwachten materiële en financiële attenties ook geenszins afslaan.

Gelukkig is Kim Gevaert er, samen met haar drie collega’s, gisteren in geslaagd om, op de Olympische Zomerspelen 2008, de eer van de Belgen te redden. Dat deden de dames door zilver te halen op de 4 x 100 meter. Aangevuld met de medaille van Sapphire, dat Amerikaans paard van Oost-Vlaamse afkomst, zitten we dan toch al aan een kampioenensaldo van 4 vrouwen en een paardenkop. Genoeg voer voor humoristen, mijn gedacht!

OS 2008

De Jonge Rode Duivels hebben het gisteren dan weer jammer genoeg niet gehaald van hun Zuid-Amerikaanse tegenstrevers in het Olympisch voetbaltornooi. Zoals verwacht, zat daar in het Shangai Stadium serieus wat mooi volk in de tribunes. De cameraman van dienst en diens regisseur hadden dat gelukkig ook gezien en zoomden daar gretig op in. En mogelijks werden ook de Belgische spelers afgeleid door deze schonen? Hoe dan ook, Brazilië heeft de winst in dit duel verdient en derhalve ook de bronzen plak!

Heden ochtend stond de Tv reeds aan om 6 uur, om op EuroSport de Olympische voetbalfinale te volgen tussen Nigeria en Argentinië. Die vond plaats in het National Stadium in Peking, waar, tussen de menigte omheen de grasmat, ook al veel schoon volk aanwezig was. En dan heb ik het niet over de notabelen die daar wat blasé stonden interessant te doen.

En hoezeer we ook ons best deden om onze intenties waar te maken, door uit volle borst, de ‘Super Eagles’ naar de overwinning te schreeuwen, zijn zoon Austin en ik  daar helaas niet in geslaagd. De Nigeriaanse teamleden keren huiswaarts, of elders, met het toch ook niet te versmaden Olympisch zilver.

Inmiddels is er dan toch iemand die het heeft aangedurfd om mijn blog als zijnde ‘slecht’ te beoordelen. Allicht niet toevallig net nadat ik een geanimeerd prentje publiceerde om tijdens de kleine finale van het Olympisch voetbaltornooi, weer te geven dat België zijn eerste doelpunt incasseerde van Brazilië. Ongetwijfeld een sukkel die dat niet waardeerde. Overigens supporterde ook ik voor de Rode Duivels. Maar men kan er niet om heen dat, hoewel zij weliswaar mooie kansen creëerden, het toch de tegenstrever was die de bal deponeerde op de plaats waar men dat in dit spelletje verondersteld wordt te doen: de binnenkant van het doel van de opponent!

En dan is het nu tijd om de vlaggen op te bergen en de supportertruitjes in de was te doen. En, tenzij Tia Hellebaut vanmiddag zegeviert, stop ik met schrijven over voetbal en andere sporten,... tot ik er weer mee begin!Knipogen

22-08-08

Oei!

 

decoration