11-01-11

De klok tikt (nog steeds) even snel

Het leven gaat door - 000.JPGOok nu mijn pa er niet meer is gaat het leven gewoon door. Zo gaat dat. Ook ik weet dat er elke dag meerdere mensen overlijden. En steeds zijn zij die heengaan iemands vader, grootmoeder, broer, nicht of kind. Altijd komt hun dood te vroeg. En heerst er verslagenheid en verdriet bij hen die achter blijven.

Die wetenschap helpt mede het verlies van mijn vader te relativeren, maar mildert niet de pijn en vult niet de leegte op die achterblijft na het doodgaan van mijn pa. Mijn leven zal wezenlijk veranderen, de ‘gewone’ gang van zaken. Iedereen komt eens aan de beurt. Maar ik had mijn vader graag nog wat langer bij ons gehad.

Kankercel valt aan - 000.JPGTegen die vreselijke vijand, kanker, is evenwel niemand opgewassen. Zelfs mijn pa moest na viereneenhalf jaar verbeten strijd, uiteindelijk de duimen leggen.

Mijn vader idealiseren, nu hij dood is, daar behoed ik mezelf voor. Het is trouwens net de combinatie van zijn goede eigenschappen met deze die ik persoonlijk wat minder aangenaam vond, die maakten dat mijn pa de mens was die hij is geweest. Zo kon mijn vader, net als elke ouder, ik incluis, enorm zagen. In mijn ogen uiteraard vaak onterecht, maar om eerlijk te zijn toch ook dikwijls met recht en rede. In de marge hiervan ga ik hiernavolgend iets belerend vertellen.

Pa in zijn kostuum (klein).JPGOngeveer 4,5 jaar geleden kreeg mijn pa dus het zware verdict op zijn boterham gesmeerd dat hij terminaal ziek was. En er enkel een twijfelachtig kans was op enige levensverlenging als hij chemokuren zou ondergaan. En daar koos hij voor, want mijn pa wilde blijven leven.

Toen ik een half jaar later, iets meer dan 4 jaar geleden dus, net voor de jaarwisseling, ook ernstig ziek werd, meermaals in het ziekenhuis, op intensieve zorgen terecht kwam en mijn levenseinde leek te naderen, overwon mijn pa zijn eigen ziek zijn door de afmattende therapie, en haalde de kracht, weet ik veel van waar, om toch maar samen met mijn ma bij mij te kunnen zijn.

Gebalde vuist - 000.JPGUiteindelijk overleefde ik dat nare avontuur. Mijn vader zijn strijdvaardigheid zwakte evenwel niet af. Dapper aanvaardde hij het pijnlijke lot dat hij, die altijd zo graag werkte en bezig was, lichamelijk alsmaar minder kon verrichten. Mijn pa heeft meermaals gezegd dat ik voor hem een voorbeeld was. Dat, als ik mij kon tevreden stellen met een leven, afhankelijk van anderen, hij dat ook moest kunnen. En dat ik, ondanks alle voortdurende fysieke pijn en ongemakken, toch steeds mezelf ben gebleven, mijn waardigheid heb behouden en nog enige kwaliteit haal uit mijn aardse bestaan, gaf mijn pa, naar eigen zeggen, moed en hoop. En sterkte hem in zijn strijd. En met de honderden sms’jes die ik hem stuurde was hij zo blij en voelde hij zich zo gesteund.

Pa met Rudi - 000 (klein).JPGWaarmee ik maar wil duidelijk maken dat, als je het leven in een breed perspectief bekijkt, er tegenover elk negatief aspect ook wel een positieve dimensie staat. Dat mijn toenmalig ziek zijn en mijn huidige fysieke conditie en de manier waarop ik daar mee omga, een gunstige invloed heeft gehad op mijn pa zijn laatste levensjaren, is alweer een element dat aangeeft dat mijn lijdend leven niet zinloos is. Dat er ook een positieve zijde aan vast zit. Wat mij dan weer sterkt, waarmee de cirkel van het positivisme rond is.

Ondanks het feit dat mijn pa en ik zo veel van elkaar verschilden, hebben we elkaar steeds graag gezien. En hebben we door de jaren heen ontzettend veel samen gedaan. Soms ongepland en uit noodzaak, maar veel vaker bewust en uit vrije keuze. Samen werken, samen ontspannen, elkaar helpen… we hebben het allemaal gedaan!

Meer dan ooit komen momenteel de herinneringen aan gezamenlijke activiteiten bij me naar boven. En vervullen ze me in deze sombere dagen toch met enige blijheid. Wat me enorm motiveert om mijn gevoelens van triestheid op een positieve manier te kanaliseren door de komende tijd verhalen te schrijven waarin mijn vader een prominente rol speelt. Dat is volgens mij een mooie manier om mijn pa te eren Lachen

Bedankt - 000.JPGAllen die me condoleerden via deze blog, Facebook, een privébericht, per sms of telefonisch, en hun mentale steun betuigden aan mij en mijn pa’s andere nabestaanden, wens is van harte te bedanken. Want al jullie berichtjes deden mijn ma en mij heel veel deugd!

09-01-09

IJspret

Michelle Kwan - 000 (klein)Deze nacht gaat het flink vriezen, zei de weerman zonet op de radio. En de Bodemkundige Dienst van België voorspelt ook voor de komende dagen nog steeds zeer lage temperaturen, maar droog weer, met vooral morgen, behoorlijk wat uren zonneschijn. Ideaal weer dus om overdag, dik ingeduffeld tegen de koude, naar buiten te komen. En waar mogelijk, en vooral veilig, de met een dik pak ijs bedekte waterplassen op te gaan!

Zelf ga ik me, met het zwaar gevaarte onder mijn poep, niet op het ijs wagen. Ik stel me tevreden met het kijken naar de op het bevroren water stoeiende mensen. IJs en sneeuw is werkelijk iets waarin jong, minder jong en oud elkaar doorgaans vinden. Ik kan enorm genieten van een gezin dat samen winterse pret beleeft. En zo zullen er morgen vast een heleboel te zien zijn, naar ik vermoed!

Wie weet is er ook wel wat schoon vrouwvolk te bewonderen op het ijs. Maar die gaan zich dan toch, net als ieder ander, goed mogen aankleden om geen kou te hebben. Een outfit zoals de Amerikaanse schaatskampioene Michelle Kwan aanheeft op de foto die ik bij dit berichtje publiceer, is dan ook uit den boze! Te zien aan haar houding en gelaatsuitdrukking, heeft deze kunstschaatster het trouwens ook niet al te warm. Tenzij deze pose bij de show hoort, uiteraard. Dat zou dus ook best kunnen, maar daar kan ik me niet over uitspreken, want ik ben totaal niet thuis in die sport.

Deze namiddag, even voor de grote wijzer van de klok in mijn living, de twaalf aanduidde, terwijl de kleine wijzer bijna op de vijf was gericht, kreeg ik in mijn elektronische brievenbus, een bericht van Skynet Blogs. Met de melding dat mijn blog deel uitmaakt van de 5 genomineerde blogs in de categorie Lifestyle, en bijhorende gelukwensen,

Uiteraard ben ik, ondanks mijn bedenkingen bij deze wedstrijd, toch blij met de nominatie, die ik geheel aan jullie te danken heb! Maar de keerzijde van de medaille is dat ik jullie nu alweer dien te verzoeken, en wel vanaf vandaag en nog tot zondag 25 januari, zo dikwijls mogelijk, en liefst dagelijks, te stemmen voor 'rolstoeler'. Zo maakt mijn blog het meeste kans om 'de grote winnaar' te worden van de skynet blogs awards '08! Nu we aan dit spelletje begonnen zijn, doen we best zo goed als mogelijk verder tot het einde. Ondergetekende blijft hoe dan ook zijn best doen om geanimeerd te schrijven. En jullie zijn, of jullie stemmen (liefst) of niet, hoe dan ook bedankt om hier af en toe (liefst dikwijls) langs te komen voor het lezen van mijn schrijfsels. Prettig ijsweekend!