24-12-12

Kerst 2012

               

Alle mensen van goede wil wens ik toe:

 een Prettige Kerstavond!


16-09-12

Cijferen

cijferen,rekenen,tiener,puber,zwanger,optellen,aftrekken,jeugd,liefdeskoppel,stel,klasgenoot,jongen,leer,schools,vermenigvuldigen,negenproef,baby

          

De puberende tieners Petra en Hans vormen een ideaal stel.

Hans is goed in optellen en Petra is een specialiste in aftrekken.

Het jeugdige liefdeskoppel doet er evenwel best aan er op te letten niet uit te spelen zoals hun ex-klasgenoot Glenn.

Die kerel was een kluns in rekenen.

Maar zijn één jaar ouder buurmeisje Sabrina was daar wel goed in. Heel goed, zelfs!

Dus ging de jongen bij haar in de leer.

En Glenn maakte al snel vorderingen.

cijferen,rekenen,tiener,puber,zwanger,optellen,aftrekken,jeugd,liefdeskoppel,stel,klasgenoot,jongen,leer,schools,vermenigvuldigen,negenproef,babyMaar niet alleen op schools niveau.

Want de kunst van het vermenigvuldigen bleek hij na verloop van tijd op elk vlak onder de… euh… knie te krijgen.

Er was geen negenproef voor nodig, toen na een laatste intensieve ‘studeersessie’, de tijd dat cijfer in maanden was voorbij gegaan, en felle Sabrina haar buurjongen Glenn, als dank voor zijn volhardende inzet, een wolk van een baby schonk.

26-12-10

Prettige 2de Kerstdag!

Alle bezoekers van mijn weblog

wens ik van harte

een prettige, kommerloze en sfeervolle

2de Kerstdag toe!


 

25-12-09

Zalig Kerstfeest

 

Bij ons in het Waasland is het een Kerstnacht geworden met wat wind en een nog steeds aanhoudende zachte regen.

Hopelijk heeft elkeen van jullie lekker gegeten en was het een gezellig samenzijn met familie, vrienden of enkel je hond, kat, kanarie, cavia, huismijt... en beleef je ook vandaag een prettige, aangename en vredevolle Kerstdag. Ik wens het jullie allen van ganser harte!

 


Hier zie je het zelfgemaakt filmpje dat ik vorig jaar postte. Lachen

 

01-12-08

Poep op de stoep

Als gezonde, mobiele volwassen persoon heb je er over het algemeen geen flauw benul van hoe het is om je over het trottoir te verplaatsen, gezeten in een stoel met (liefst) minstens 4 wielen onder. Of met krukken, of als persoon die door ouderdom, ziekte of handicap, niet meer zo goed te been is. Of als persoon met een visuele beperking, die zich dikwijls, al dan niet met behulp van een geleidestok, letterlijk op de tast dient te verplaatsen. Of als kind, waarvoor een enkele centimeters omhoog stekende steen, reeds een gevaarlijk grote hindernis is.

Trottoir - cartoon

Zelf ben ik eigenlijk ook pas echt geonfronteerd geworden met de problematiek van de dikwijls abominabele staat, ergo ontoegankelijkheid van de publieke voetpaden, sinds ik rolstoelgebonden ben. De decennia voordat die klootzak van een chirurg mijn lichaam verknoeide, bracht ik immers al stappend door. Althans vanaf de leeftijd van een maand of twaalf, vermoed ik. Aangezien mijn ouders mij nooit het tegendeel hebben proberen wijs te maken, veronderstel ik dus dat ik, net zoals het merendeel der baby's, mijn eerste levensjaar, eerst hulpeloos op mijn rug liggend en later al kruipend, heb doorgebracht.

Dit duidelijk gemaakt en verklaard zijnde, wil ik terugkeren naar het thema, met name ondeugdelijke trottoirs. Dat rijden daarop niet zo eenvoudig is, dat heb ik wel reeds even kunnen ervaren toen mijn tweeling nog klein was en we de dreumesen tijdens het wandelen voortduwden terwijl ze in hun duo kinderwagen lagen of zaten. Een model met de zitjes achter elkaar. De verkoopster had ons het type waarbij de kinderen naast elkaar liggen/zitten ten stelligste afgeraden omdat je daarmee nergens tussendoor of binnen kan.

Kinderwagen - 004 (Austin & Brian) (klein)

Dat ontraden gebeurde dus met recht en rede, zo konden wij in de praktijk vaststellen. Want zelfs met zo een lange kinderwagen was het dikwijls niet gemakkelijk om op het voetpad overal langsheen te laveren. Hindernissen zoals uitstekende voordeurdorpels, bloempotten, reclamepanelen, fout gestalde fietsen, stellingen voor gevelwerken, palen van verkeers- en informatieborden, vuilniszakken of -bakken... Om niet te vergeten dat we er ook nog eens op moesten letten de kinderwagen niet te dicht tegen de straatkant te manoeuvreren, om zo te vermijden dat de kinderwagen, met daarin de kindjes, van de immens hoge stoeprand naar beneden zou kantelen. We moesten dus enorm alert zijn, en uitkijken, want er kwam dan ook nog eens bij: het ontwijken van blikjes, glas, andere troep en vooral ook van poep op de stoep!

Brian & Austin (klein)

Geen sinecure dus. Een extra probleem was en is, dat de meeste trottoirs in min of meerdere mate hellend zijn. Ten behoeve van de afwatering. Waardoor zowel een kinderwagen als een rolstoel steeds naar links overhelt. Een kinderwagen bijsturen gaat nog wel redelijk, alhoewel het met zo'n lang getrek als het onze, met twee flinke baby's in, toch ook enige kracht vergde. Als rolstoeler is het echter helemaal kut. Je lichaam helt steeds naar links. Een manuele rolstoeler dient links gedurig meer kracht te zetten op haar of zijn draaihoepel, en daarnaast ook nog eens het lichaam recht te houden. Als elektrische rolstoeler doe ik dat bijsturen met mijn joystick en is vooral het recht blijven zitten een probleem. En fysiek erg belastend, vooral in mijn nek

Wat dat afhellen betreft zijn zelfs fietspaden veelal in datzelfde bedje ziek. Alhoewel meestal toch in mindere mate. Komt daarbij dat je weg daar doorgaans hindernissenvrij is. Een fout geparkeerde wagen niet te na gesproken. Persoonlijk prefereer ik dan ook, waar mogelijk en aanwezig, voor mijn verplaatsingen, het fietspad te gebruiken.

In de stront

Is dat afhellen en de nood aan bijsturen een niet te verhelpen euvel? Wellicht! Tenzij je tegen het verkeer in rijdt, zoals ik al eens pleeg te doen. Omwille van het net geschetste probleem. Of omdat het trottoir of fietspad aan de overkant van de straat van een minder slechte kwaliteit is, in de zon ligt, of gewoon omdat die weg korter is, zodat ik vlugger thuis ben. Vooral als het begint te regenen en ik niet de geschikte kledij aanheb, is dat de reden om te kiezen voor deze optie.

Een beetje burgerlijke ongehoorzaamheid dus. Dat kan mijns inziens absoluut geen kwaad. Als ze willen dat ik steeds rij waar ik wordt verondersteld te rijden, dat de overheid dan zorgt dat er overal een fatsoenlijke infrastructuur aanwezig is! Het probleem is allicht het feit dat er te weinig beleidsmensen zin die dagdagelijks zelf aan den lijve ondervinden wat er nog steeds hapert aan de kwaliteit van de voetgangersinfrastructuur. Wie van deur tot deur wordt vervoerd op de achterbank van een luxueuze wagen, kan natuurlijk moeilijk hetzelfde ervaren als wat de vrouw of man in de straat ondervindt. Dit meld ik geenszins uit afgunst. Integendeel! Die mensen hebben hun redenen om voor deze vervoerswijze te kiezen. Zij willen tijdens hun talloze verplaatsingen kunnen werken, lezen, schrijven, telefoneren en zo meer, zonder andere weggebruikers in gevaar te brengen.

Luisteren naar de ondervinding van zij die zich wel dagdagelijks als voetganger in het verkeer begeven, is dan het devies. Sommige hooggeplaatste en lokale beleidsvoerders doen dat hoor! Anderen vinden het gewone volk te min. Vaak zijn het de mindere goden van de lagere overheid, die zo denken. Ze hebben op een gegeven moment een maatschappelijke status bereikt, een bestuurlijk of beleidsmandaat bekomen en willen geen inmenging van anderen dan de eigen, vaak beperkte, zogezegd gespecialiseerde kennissenkring, uit eigen partijrangen. Zielig en triest...

Gelukkig zijn er ook anderen. Die leggen zelf een luisterend oor bij hen die het best op de hoogte zijn, of laten hun medewerkers dat doen. Niet zelden trekken ze, om hen te adviseren, mensen aan die zelf ervaringsdeskundig zijn in deze materie. Die zijn goed bezig! De anderen mogen voor mijn part verzwelgen in de poep op hun stoep!

16-11-08

Openbare toiletten, voor iedereen!

Buitenshuis zijn om te winkelen, te wandelen, historische gebouwen te bezoeken of rond te kuieren op de markt of op de kermis die in je stad of dorp is neergestreken. Een aanrader! De buitenlucht doet elkeen goed, de beweging is uitstekend voor je fysieke conditie en onder de mensen komen en eventueel een praatje slaan, stimuleert de geestelijke gezondheid.

Maar wat als je kind, dat bij je is, plots naar toilet moet? Of als je baby dringend verschoond dient te worden? Of gewoonweg jij, als volwassene, zelf een plasje of een kakje wilt doen? Dan maar een horecazaak opzoeken, snel iets te drinken bestellen en dan vlug naar de WC?

Iedereen - 000 (klein)Maar wat gedaan als er in de toiletten geen verzorgtafel voor baby's beschikbaar is? Dan zit er niks anders op dan het kleintje, in de bekrompen ruime van de toiletbox, een verse luier om te doen, terwijl de baby op het deksel van de toiletpot ligt. Of anders, als daar plaats is, op het plateau naast de wasbekkens. Veilig noch aangenaam. Maar ververs je je kind in de verbruikzaal, omdat je daar toch iets meer ruimte hebt, dan levert dat je gegarandeerd op zijn minst enkele boze blikken op! Wenkbrouw ophalen

Als ouder van een tweeling weet ik waarover ik het heb. De problemen met betrekking tot het vinden van een plaats voor het wisselen van onze jongens hun luiers, kan ik me nog levendig herinneren. We hebben deze ouderlijke taak, bij gebrek aan een alternatief, zelfs meer dan eens in een portaal staan doen, onder de blikken van nieuwsgierige passanten.

Als rolstoeler je WC - cartoon - dringend (klein)blaas legen, is al helemaal een heikel probleem. Want vindt maar eens een toegankelijk toilet. En als je er al één vindt, dan is het dikwijls te klein, of staat het vol met rommel. De toiletdames durven er immers nogal eens een gewoonte van maken om die ruimte vol te proppen met hun voorraad toiletrollen en schoonmaakproducten. En de overgebleven plek functioneert soms zelfs als bureautje. Echt, zonder overdrijven, ik heb reeds menig invalidentoilet gezien waarin een kerstboom of een Mariabeeldje stond en er een kalender en foto's van het gezin aan de wand hingen!

Als de nood hoog is, zoek ik persoonlijk meestal een naburig treinstation op, een gemeentehuis of een cultureel centrum. Plaatsen waarvan ik uit ervaring weet dat ik daar het  meest kans maak om er een voldoende ruim toilet te vinden. Het is evenwel zo dat ik in driekwart van de gevallen, me moet laten helpen ergens achter een boom, tussen wat struiken, achter een muurtje of in een hopelijk verlaten steeg. Niet leuk voor mij, en evenmin voor de persoon die me assisteert.

Al te vaak denkt men, van een gewoon toilet, een aangepast te kunnenInternationaal symbool handicap (heel klein) maken, door op de toiletdeur een bordje te hangen met daarop het 'internationaal symbool voor personen met een handicap', en binnenin, op goed komen uit, een beugel te monteren op de wand naast de Wc-pot. Wat een idiotie, wat een kortzichtigheid! We kunnen het hen, die hier verantwoordelijk voor zijn, wellicht niet kwalijk nemen. Zij stonden immers ongetwijfeld achteraan in de rij toen het gezond verstand werd uitgedeeld!

Als fysiek gezonde (jonge)man kan je nog een boom opzoeken om tegen te wateren. Menig klein kind deed al een plasje in de straatgoot. Een plek die bij hoge nood, voornamelijk 's avonds of  ' nachts, en als er ruimte is, liefst tussen twee auto's, om een beetje onttrokken te zijn aan het zicht van alleman, ook al eens door dames wordt benut als urinoir. Allemaal weinig hygiënisch, en als je pech hebt, een kostelijke zaak, aangezien in het politiereglement van de meeste steden hoge boetes zijn voorzien voor dit 'wildplassen'!

Excessen zullen er altijd zijn en moeten uiteraard beteugeld worden. Als overheid kiezen voor het zonder meer repressief optreden tegen personen die, bij gebrek aan een alternatief, bij hoge nood, hun urine lozen op een plek waar het niet hoort, is onheus en al te gemakkelijk. Openbare toiletten voorzien, dat moet men doen!

In de loop van de jaren zijn de publieke urinoirs een rariteit geworden. Er is evenwel terug een kentering merkbaar. Waar nood aan is zijn publieke toiletten, 'op maat van iedereen!' Baby's, kinderen, rolstoelers, personen met een visuele beperking, mensen die slecht te been zijn, maar ook 'gewone' gezonde grote mensen moeten af en toe naar het toilet. En IEDEREEN heeft recht op de beschikbaarheid van een openbaar toilet, aangepast aan haar of zijn noden!

WC - cartoon - 000 (blog)

Openbare toiletten die goed verspreid liggen. En duidelijk zijn aangeduid, zodat elke potentiële gebruiker ze vindt: plaatselijke inwoners, toeristen, toevallige voorbijgangers, kinderen op school- of studiereis... Deugdelijke en goed uitgeruste toiletten, voorzien van bij voorbeeld een optionele toiletverhoog, die voortdurend worden gecontroleerd op netheid, degelijkheid en uitrusting. Het zal je immers maar overkomen dat je bijvoorbeeld als blinde of slechtziende persoon geconfronteerd wordt met een vieze wc-bril, er daarenboven geen toiletpapier op het rolletje zit en er op de koop toe veel te veel zeep uit de dispenser komt en helemaal geen water uit de kraan van het wasbassin. Dit klinkt misschien best lollig, maar is dat helemaal niet als jij zelf het slachtoffer bent!

Voor rolstoelers dient de deur in de eerste plaats naar buiten open te draaien. Dit lijkt vanzelfsprekend te zijn, maar de gevallen waarin dit niet zo is, of waar de deuRolstoeltoilet - 000 (klein)r slechts half open kan, zijn helaas talrijk. De toiletruimte dient bovendien groot genoeg te zijn, zodat ook een persoon met een elektrische rolstoel, die veelal nood heeft aan hulp van een assistent(e), er op een comfortabele manier gebruik van kan maken. En een manuele rolstoeler, volgens behoefte, zowel langs links als langs rechts de pot op kan, klapbeugels aan de wand vindt, en probleemloos in de toiletruimte kan manoeuvreren. Een verlaagde wasbak is een noodzaak. Maar men kan die toiletruimte(s) ook voorzien van een vaste tafel of een aan de wand bevestigd uitklapbaar exemplaar. Met liefst ook een verzorgingskussen erop bevestigd, waarop baby's kunnen worden verschoond. Zo vangt men twee vliegen in één klap! Lachen

Misschien moet daar eens een duidelijke regelgeving rond komen. Of, indien die er toch reeds zou zijn, dan ware het in elk geval wenselijk deze te actualiseren.  Deugdelijke, integraal toegankelijke openbare toiletten dragen immers in een belangrijke mate bij tot de mogelijkheid om IEDERE PERSOON deel te laten nemen aan het maatschappelijk en openbaar leven.

In het kader van (inderdaad, nog één Knipogen) de internationale dag van het toilet, die doorgaat op woensdag 19 november, organiseert de Katholieke Vereniging voor Gehandicapten (KVG) in de week van 17 tot 23 november een actie rond openbare toiletten en toegankelijke in het bijzonder. Hun actieposter, met een doorklik naar de actiepagina op hun website, vind je in de linkerkolom van mijn weblog. Of je kan voor meer informatie ook hier klikken. En mocht je de tv-spot die bij deze campagne werd ingezet, nog niet gezien hebben, bekijk deze dan nu meteen! Je vindt het filmpje immers hieronder: