18-11-09

Schilderkunst op levend canvas

 

 

05-07-09

Inpakken en wegwezen!

 

He kicks her in the cunt - 000 (klein)Een man komt thuis. Parkeert zijn auto voor de woning, springt er uit, met open laten van het portier en rent via de voordeur het huis binnen.

Hij slaat die deur achter zich dicht, kijkt wild om zich heen, ziet zijn eega voor de kijkkast in een sofa hangen en beveelt haar vervolgens met een krachtige stem: "Vrouw, pak je koffers, ik heb immers de Lotto gewonnen!".

De echtgenote gilt: "Wow, dat is fantastisch! Zal ik inpakken voor de zon en de zee of voor de bergen?" Waarop hij repliceert: "Stom wijf! Wat kan mij dat in Gods naam schelen. Maak gewoon dat je als de gesmeerde bliksem het huis uit bent!".

PS: zij die de rollen liever omgedraaid zien, staat het uiteraard vrij om hun eigen versie te verzinnen. Waarbij deze afbeelding dan eventueel als illustratie kan dienen.

16-03-09

De eerste keer

   Blue anime babe - 000 (klein)

Sinds ik met mijn weblog ben gestart, begin augustus vorig jaar, heb ik er nog nooit aan meegedaan. Eerst omdat ik er geen weet van had dat dit hier mode is. En eens ik daar wel van op de hoogte was, volgde ik toch het voorbeeld van mijn collega's  niet. Enerzijds omdat ik vond dat er al genoeg bloggers zijn die de trend volgen en anderzijds, eerder onbewust, omdat ik hoe dan ook weiger gedwee het gedrag van de meute te volgen. Knipogen

Maar zie, zelfs daaraan komt een einde. En niet omdat ik me vandaag iets herinner dat ik slechts kort heb gedaan of omdat ik me neerslachtig of weemoedig voel op deze eerste dag van de nieuwe werkweek. Ook niet omdat ik ergens te veel voor heb betaald, met de politie in aanvaring ben gekomen, of op iemand van Indonesische afkomst ben gebotst.

Neen, niks van dit alles. De verklaring is een toevalligheid van een geheel andere aard. Bij het googelen trof ik een Anime meisje aan tussen een reeks van afbeeldingen waar het schoon kind eigenlijk helemaal niet thuis hoorde. Vandaar dat ik haar ginds heb weggehaald! Maar die mooie deerne zomaar laten verdwijnen tussen de andere afbeeldingen op de harddisk van mijn schootcomputer, was zonde geweest. Gezien haar blauwe haar en klederdracht, het witte slipje stoort hopelijk niet, leek het me opportuun dit lieftallig individu, in haar matrozentenue, model te laten staan voor deze op mijn blog eerste blauwe maandag!

>>>>> Klik om het even waar op de foto van de schone, en je krijgt haar in het groot te zien!

14-03-09

Bomen en groene blaadjes

Gisteren las ik op de blog 'zazatje en co' iets dat mijn fantasie tot leven bracht. Zaza schreef Groen blaadje - 001 (klein)namelijk: "..  de bomen groeien aan de blaadjes...  hihi ... of is het andersom?"

Wij nemen alles zo gemakkelijk aan. In het basisonderwijs, of zelfs al in de kleuterschool, leert men ons dat een zaadje ontkiemt, dat daaruit een boom groeit, die vervolgens takken krijgt, daarna bladeren en zo voort...

Maar stel je nu eens voor dat die, met het blote oog Groen blaadje - 000 (klein)niet waarneembare, microscopisch kleine blaadjescellen eigenlijk al in de lucht aanwezig zijn, maar dat ze moeten wachten tot er een boom uit de grond rijst die, na een groeiproces, met zijn takken tot aan die cellen geraakt, zodat deze met de voedingstoffen, die de boom met zijn wortels uit de grond haalt, kunnen gevoed worden en uitgroeien tot volwaardige, dus voor het oog zichtbare, prachtige groene blaadjes? Knipogen

Deze optie hou ik vanaf heden open. Totdat er een wetenschapper komt die mij zwart op wit bewijst dat deze denkpiste en veronderstelling geheel onjuist is en dergelijke groeiwijze enkel kan bestaan in cartoons, strips, animatiefilms en de fantasierijke geest van bepaalde individuen. Lachen

>>>>> Klik op de foto's voor een groter formaat

09-03-09

Vrijheid, blijheid!


 

Elke dag is er wel een blogger die één of meerdere foto's publiceert, waarop haar of zijn hond staat afgebeeld. Dikwijls zijn dat beeltenissen van hun trouwe viervoeter, terwijl die zich 'ongebonden' in de vrije natuur voortbeweegt.Honden aan de leiband

Vaak vraag ik mij dan af of zij nooit problemen hebben met bos-, veld- of parkwachters, die perse willen en zelfs eisen dat de hond aan de leiband gaat.

Zelf vind ik het nogal onnozel dat een goed opgeleide en dus ook luisterende hond in de natuur niet vrij mag rondlopen. Al die andere, daar aanwezige dieren, hangen toch ook niet vast aan een touwtje?

En de motieven van zij die tegen het loslopen zijn, vind ik belachelijk. De honden zouden bijvoorbeeld Skipper (klein)achter het wild aangaan. Dat is doorgaans niet zo. Als ik met mijn hond Skipper het bos introk, was die altijd opgetogen en blij omwille van alle geuren die ze opsnoof en de sporen die ze kon volgen. Maar slechts uiterst zelden rende ze even achter bijvoorbeeld een konijntje of een haas aan, dat even om de hoek, of uit zijn hol was komen piepen. En dan was het aan mij om haar met een fluittoon tot de orde te 'roepen'.

Wat is er trouwens mis met dieren die achter dieren aanlopen? Dat is toch 'natuur'lijk?! Maar blijkbaar is een deel van het mensdom van mening dat Boswachterhuisdieren moeten worden gediscrimineerd. Wat helemaal niet strookt met mijn opvatting in deze. Zolang je dier niet aan het stropen gaat, is er toch niks aan de hand? En uiteraard moet je wat rekening houden met de seizoenen en er bijvoorbeeld zorg voor dragen dat je hond de beesten niet van hun nest jaagt in volle broedperiode.

Wie zijn hond vrij laat rondcrossen, heeft een behoorlijke controle over het dier, anders lukt zo een ontspannen wandeltocht met je loslopende viervoeter niet. Als ik met Skipper op wandel was, liet ik haar trouwens ook altijd bij mij komen, om aan mijn zij mee te stappen, als we andere wandelaars naderden die lieten blijken niet erg op de aanwezigheid van mijn loslopende hond te zijn gesteld. Waarom die dan geen problemen hadden met de vrij rondwaggelende eenden, of dat koppeltje bosduiven op een boomtak, vroeg ik mij dikwijls af. Wijselijk hield ik echter mijn mond, maar liefst had ik telkenmale uitgeroepen: "Blijf weg uit de natuur als je enkel maar van gekooide en vastgebonden dieren houdt!"

Meer dan eens kwam ik in aanvaring met bos-, veld- en parkwachters. Die me vermaanden omdat ik Skipper niet aan de leiband hield. Mijn argumentatie Skipper (zeer klein)werd nimmer aanvaard. En die ambtenaren hebben de wet achter zich. Die elke burger wordt verondersteld te kennen. Het plaatselijk Politiereglement dat stipuleert dat honden aan de leiband moeten worden gehouden hangt trouwens veelal (verplicht?) goed zichtbaar (?) aan de parktoegang.

In dat verband heb ik een leuke anekdote. In een vrij uitgestrekt bos, ergens in Wallonië, genoot ik van een deugddoende zomerse namiddagwandeling. Skipper liep, als naar gewoonte, los voor mij uit, op het wandelpad. Snuffelend en opgewonden en vrolijk kwispelend met haar pluimenstaart. Ineens stond daar een kerel in een carnavalskostuum voor mij. Dat van boswachter. De man bleek evenwel een echte garde te zijn. Zo bleek uit de badge, die het in het groen geklede personage voor mijn neus drukte. Daar schrok ik helemaal niet van. Van onze Waalse landgenoten kan je immers van alles verwachten. Maar Carnaval in de zomer, dat leek me toch al te bizar. KnipogenVerboden voor honden

Nog een geluk dat ik een paar woorden Frans versta,
want de man zei me in die taal: "Mijnheer, aan den entree van dit domein hangt een groot bord, waarop staat dat honden hier niet zijn toegelaten!" Nors liet hij daarop volgen: "Kan u niet lezen, dan?" Waarop ik repliceerde: "Ik wel mijnheer, maar mijn hond niet! "

01-03-09

Mijn hond

Als fervente dierenliefhebber heb ik in mijn leven al heel wat boeken verslonden die over dieren handelen. En dan vooral over honden. Daar heb ik er trouwens in mijn eigen boekenverzameling ook heel wat exemplaren van staan. Euh, 'liggen', bedoel ik, want de meeste van mijn boeken bevinden zich momenteel in dozen. Tot wanneer ik mij ooit eens een mooie (namaak) koloniale bibliotheekkast kan aanschaffen en dan vervolgens nog een plekje vind om ze neer te poten. Knipogen

Maar ik glijd af van het onderwerp. In het eerste hondenboek dat ik mij ooit aanschafte, en dat ik van voor naar achter en van achter naar voor, keer op keer opnieuw las, en waarvan ik elke afbeelding telkens opnieuw bekeek, en welk boekwerk ik trouwens nog steeds in mijn bezit heb, staat een gedichtje, dat me steeds is bijgebleven. En ik kan het hier neertypen, zonderSkipper eerst iemand in die dozen te moeten laten wroeten om dat boek naar boven te spitten. Want ik ken het, ook nu nog, na meer dan 30 jaar, feilloos uit het hoofd. De inhoud ervan is werkelijk iets om over na te denken. Van het gedichtje dus hé, niet mijn hoofd! Lachen De foto hiernaast is er één van mijn laatste hond Skipper, drie jaar voor haar dood, eind januari 2000.

Mijn hond

Welk middel rest mij nog

Nu ik je alles heb geleerd

En ik slechts zie, tegen mijn wens

Hoezeer jij gelijkt op een mens!

15-02-09

Stokjes doorgeven

Van Anny en Gilbert, die de weblog 'Houden van...' in leven houden kreeg, onder anderen ik, het stokje toegeschoven. Om in de vierde map, de vierde foto er uit te halen.

 

Bij mij is alles geordend volgens alfabet. De vierde map is decoration'Afbeeldingen - Anime'. Nu zitten daar in die map heel mooie plaatjes. Van knap getekende onschuldige meisjes of knappe grieten, in veelal sexy kledij en dito pose. Nu moet het toch wel lukken dat die vierde foto in die map er één is die er volgens Animemij helemaal niet thuishoort, zeker! Maar kom, eerlijk is eerlijk, juist is juist. Straks verhuist die foto naar elders, een duister plekje op de vaste schijf van mijn laptop. Maar nu mag die even hier in de spotlights staan.

Voor 't zelfde geld had dus de foto, links van deze tekst, in de schijnwerpers gestaan. Maar neen, dus. Had de vraag geweest 'de derde foto uit de derde map' te nemen, dan had ik met zwarte balkjes moeten werken, want de derde afbeelding in mij map 'adult' laat nogal veel gedetailleerd bloot vlees zien, in volle actie!

En nu moet ik dus dat stokje doorgeven? Geen eenvoudige opdracht!

Na rijp beraad, kom ik tot de volgende keuze: Layla Van Compernolle, een jonge atlete, Elsje, een dame zonder blad voor de mond, Linda Vandewynckele, een grenzenloze madam en Natalie Tijtgat, een snelle mama!