03-08-09

Er is er één JARIG!

 

1 year birthday cakeEr is er één jarig. HOERA! HOERA! Dat kan je wel zien dat is MIJN BLOG!

Ja inderdaad. Op 3 augustus van het kalenderjaar 2008 startte ik deze weblog.  Wie wil lezen hoe ik daartoe gekomen ben en wenst te zien hoe mijn eerste bericht er uitzag, kan dat door hier te klikken.

Hartelijk dank aan al mijn toevallige, sporadische maar vooral trouwe lezers. Jullie zorgden ervoor dat mijn teller met gelezen pagina's op één jaar tijd het getal 88.000 heeft overschreden (op naar het magische getal 88.888!). Daarenboven ben ik zeer verheugd over de in deze tijdsspanne verzamelde, bij wijlen uiterst interessante, reacties. Maar liefst meer dan 3.230 zijn het er! Ook  hiervoor dank aan hen die zich de moeite getroostten op een door mij aangesneden onderwerp te reageren.

En dan zijn er ook nog de ontelbare berichten die naar aanleiding van publicaties op mijn blog, in mijn elektronische brievenbus werden gedropt. Felicitaties, aanmoedigingen, persoonlijke visies, soms totaal anders dan de mijne, maar daarom absoluut niet minder welkom, kritiek ook, maar steeds opbouwend. Behalve dan die enkele verwaarloosbare onzinberichten waar ik hetzij gepast, dus de mond snoerend, hetzij helemaal niet op reageerde, met hetzelfde resultaat. :-)

Een oprechte merci aan allen die op al deze manieren elk voor zich hun steentje hebben bijgedragen aan het dynamisch en interactief maken en houden van mijn blog. En die met hun getuigenissen telkens weer de voedingsbodem aandikten van mijn zin om met deze weblog verder te gaan. :-)

Als afsluiter vandaag een filmpje dat ik eind vorig jaar in elkaar knutselde en publiceerde, ter promotie van mijn blog:


 

19-02-09

Voor boek en plaat, deel zoveel

Tijdens die 'Liefdesweek' wou ik het onderwerp niet ter sprake brengen, maar nu kom ik er wel mee voor de dag.

Trouwe lezers herinneren zich misschien wel mijn eerdere logjes met betrekking tot ECI, de, sinds jaar en dag in Nederland en Vlaanderen actieve boekenclub.ECI - logo

Ook ik was gedurende meer dan twee decennia lid van deze club. En bestelde trouw, minstens vier keer per jaar, een item uit hun catalogus. In mei van vorig jaar zette ik mijn lidmaatschap evenwel stop. Maar aangezien je dit blijkbaar moet doen minstens één maand voor afloop van de lopende lidmaatschapsperiode, ben ik nog lid tot 31 maart van dit jaar. En diende ik dus nog orders te plaatsen.

E-mail - 001 (klein)Op 11 juni 2008 bestelde ik, via e-mail, het boek 'De donkere macht'. Men leverde mij, enkele dagen later verkeerdelijk het boek 'In de donkere nacht'.

Op 16 juni 2008 meldde ik ECI, per e-mail, deze vergissing.

Eind juli ontving ik met de brievenpost, een aanmaning met datum 21 juli 2008.

Per e-mail op 25 juli 2008, antwoordde ik hierop en herinnerde ECI aan mijn e-mail van 16 juni 2008, waarvan ik een kopie bijvoegde. Tevens herhaalde ik mijn verzoek om het niet door mij bestelde boek terug bij me af te halen.

Eind augustus ontving ik alweer een aanmaning, met datum 25 augustus 2008. Daarin werd me zelfs een aanmaningskost in rekening gebracht.

Op 11 september 2008 reageerde ik hierop en eiste van ECI de ONMIDDELLIJKE rectificatie van hun fout.Aanmaning - 000


Op 15 september 2008 meldde ECI me niet aan mijn verzoek te kunnen voldoen.


Evenwel blijft deze firma mij voortdurend lastig vallen met aanmaningen. Wat ik heel vervelend vind! Daarom contacteerde ik per e-mail de lokale Politie. Met het hierboven vermeldde verhaal en de vraag of ik bijvoorbeeld, door bij hen een klacht tegen ECI in te dienen, een einde kan maken aan deze ongewenste brievenstroom.

Politie logoDe volgende dag ontving ik reeds een antwoord. Een commissaris van de lokale politie meldde me dat het aangehaalde geen strafrechtelijk feit is. Het kadert in een koop-verkoop. De man suggereerde om, zo ik er lid van ben of word, me te wenden tot een consumentenvereniging, die enige druk kunnen uitoefenen, en anders tot een raadsman.

De man vervolgde met te melden dat het gerecht, in casu de politie, mij in deze geen verdere hulp kan bieden. Dat dit een burgerlijke zaak is. Dat zij, op mijn verzoek, een proces-verbaal kunnen opstellen, maar dat dit zelfs niet naar het parket wordt gezonden. Het blijft binnen de administratie van de lokale politiepost en er wordt verder niets mee gedaan. Zij doen zelf geen verder onderzoek.

De commissaris sloot af met de melding het spijtig te vinden mij geen positiever nieuws te kunnen brengen.

Met een e-mail terug dankte ik de man welgemeend voor het snel en accuraat antwoord, dat jammer genoeg niet positief was

Verbaasde het antwoord me? Neen, helemaal niet! Het is immers niet de eerste keer dat ik zo een bericht krijg van politie of gerecht. Hiernavolgend nog een voorbeeld.

Van midden mei 2000 tot midden oktober 2001 verbleef ik in het ziekenhuis. Begin oktober 2000 werkte er gedurende korte tijd iemand als gerant in mijn handelszaak, om mij - tijdelijk - te vervangen. Toen hij opstapte, nam deze persoon een groot deel van mijn handelsvoorraad mee. Mijn vrouw diende medio oktober 2000 bij het plaatselijk politiekantoor klacht in wegens verduistering van goederen.

Bij de aanvang van kalenderjaar 2006, richtte ik een schrijven aan het Parket van de procureur des Konings, aan wie de politie, naar eigen zeggen, het Sleeping at work - 000PV eind 2000 had overgemaakt. In die brief verzocht ik de heer procureur om me te melden hoe ver het onderzoek stond, inzake die verduistering van goederen. Feiten waarvan ik het slachtoffer was, die dateren van medio oktober 2000 en waarvan we sinds het neerleggen van de klacht niks meer hadden vernomen.

De procureur des Konings liet mij, een maand of vier later, via zijn adjunct secretaris weten dat hij de eer had mij mede te delen dat hij had besloten het dossier te seponeren. De reden van deze beslissing: andere prioriteiten bij vervolgings- en opsporingsbeleid! Zo staat dat daar, zwart op wit. Voor zover mij bekend werd géén enkele onderzoeksdaad verricht, en dat terwijl de dader bekend is! Wenkbrouw ophalen

>>> op sommige afbeeldingen kan je doorklikken!

31-12-08

Adieu 2008

 Voila! Het jaar is weer ten einde. De laatste pagina van mijn zakagendaatje Agenda 2008werd omgeslagen. Niet van het exemplaar dat staat afgebeeld bij dit berichtje¸ hoor. Maar van zo eentje dat ik, als klant, gratis en geheel voor niks, gekregen heb in het lokaal agentschap van de KBC. Een exemplaar met een donkerblauwe plastieken kaft. Dus helemaal niks om mee uit te pakken, vandaar dat je er hiernaast een ziet in mijn lievelingskleur.

Trouwens, ik lieg als ik zeg, of schrijf, of typ dat ik vandaag de laatste bladzijde omsloeg. Dat deed ik immers eergisteren al, nadat ik al mijn data van de laatste decemberweek reeds liet overschrijven in mijn nieuwe agenda. Zelfde type, zelfde kleur, van dezelfde bank gekregen, maar vooraan in witte cijfers een getal dat één meer bedraagt dan hetgeen op mijn vorige boekje stond. Handig is dat wel, als je al met een nieuwe agenda kan beginnen, ruim voor het jaar ten einde is. Toch heb ik veel te lang gewacht! Wou ik geen afscheid nemen van mijn oude boekje? Of niet van het oude jaar?

Nochtans krijg ik geenszins tranen in mijn ogen, nu het einde van 2008 met rasse schreden nadert. Het afscheid nemen van het huidige jaar maakt geen specifieke gevoelens bij me los. Er is niks speciaals in voorgevallen. Noch in goede zin, noch in slechte zin. Of toch! Ik lieg alweer! Sorry, het zal waarschijnlijk aangeboren zijn.

Het dieptepunt van 2008 was ongetwijfeld de problematiek met mijn rolstoel. Mijn immobiliteit tijdens de vakantie en ergo de onmogelijkheid te participeren in de eerste dagen van de feesten, die jaarlijks gedurende de eerste week van augustus, plaatsvinden in mijn woonplaats Lokeren.

Die onmogelijkheid om me te verplaatsen heeft er evenwel toe geleid dat ik deze weblog startte, een nieuwe wereld en ontzettend veel lieve mensen leerde kennen en nu ook nog eens de 'Blogs Awards '08' ga winnen!

Heb, op deze oudejaarsavond, zoals men hier in de streek pleegt te zeggen, de amuzeleute! Tot in 2009!

29-12-08

En de winnaar is…

Neen, zo ver zijn we nog niet. De wedstrijd is nog maar net begonnen! Voor wie slechts af en toe mijn blog bezoekt: er wordt dus gezocht naar 'de beste Skynet Blog'. Nog niet iedereen heeft blijkbaar door dat al die tralala daaromtrent eigenlijk niet nodig is. Het is toch wel duidelijk dat MIJN blog de BESTE is!

Hahaha, dat klinkt lekker (?) dikkenekkerig, hè?! Maar het is nu eenmaal zo dat je in een wedstrijd als deze, eigenlijk in geen enkele wedstrijd, ver komt met (valse) bescheidenheid! En wees eerlijk: wie haar of zijn eigen blog niet goed vindt, houdt er best mee op, nietwaar?!

Blog Awards 2008

Praktisch nu:

Je klikt op de badge 'blogs awards '08 STEMMEN' in de rechterkolom van deze pagina.

Druk vervolgens op 'STEM NU!'

En in het volgende scherm op 'Mijn favoriete blogs nomineren!'

Heb je nog geen Skynet Pass, druk dan op 'register je gratis' om er één aan te maken. Dat neemt nauwelijks tijd in beslag;

Heb je er reeds één, druk dan op 'Log-in'.

Eens ingelogd, tik je 'rolstoeler' in op de opengelaten plaats van het adres dat je wenst te nomineren.

Vervolgens druk je op 'Bevestigen' en daarna op 'Nomineren'... en de klus is geklaard!

Even terzijde: schrik je géén bult, want dat staat niet. Zeker niet met de feestdagen! Mijn blog is immers, door hen die het hier voor het zeggen hebben, ingedeeld in de categorie 'Lifestyle'. Wie weet wordt 'Life in a wheelchair' wel een hype, een rage in 2009!

Je overige 4 stemmen kan je aan andere goede blogs geven.  Er zijn overigens diverse collega-bloggers die ik net zo zeer als mezelf, sommige zelfs meer dan mezelf, de zege gun. Laat ons bovendien ook niet vergeten dat die 'Awards' maar een bijkomend spelletje is!

Hoe luidt het gezegde ook al weer? Winnen is belangrijker dan verliezen! Oh neen, het is: DEELNEMEN is belangrijker dan winnen! Maar er moet er uiteraard eentje de hoofdprijs wegkapen, en daarvoor stel ik me dus kandidaat! Hartelijk dank voor jullie stemmen!!! Merci!!!

En... niet vergeten: tot 7 januari kan je elke dag opnieuw komen stemmen... Doen!

 

27-12-08

Uitschot

 

Zondagsmarkt Anderlecht - 002 (klein)

De zondag voor Kerst  was ik met mijn echtgenote en kinderen op de markt die elke zondagochtend wordt ingericht op de terreinen van de oude slachthuizen in wijk Kuregem, te Anderlecht. Les abattoir de Cureghem, zoals die plaats het best gekend is door de voornamelijk Franstalige standhouders en bezoekers.

Het was geleden van de laatste zondag van februari van dit jaar, dat we daar nog eens geweest waren. Op deze multiculturele markt, waar je zowat alles vindt wat je nodig hebt of denkt te kunnen gebruiken. Voeding en niet-voeding. In het begin van het jaar waren we er zonder de kinderen. En deed er zich een incident voor dat me toen toch wel even boos maakte.

Vooraleer het uitgestrekte terrein te verlaten, wou mijn vrouw nog op zoek gaan naar enkele producten. Aangezien ik het enigszins beu was om me, uiterst behoedzaam en traag, tussen de mensenmassa te bewegen, stelde ik voor dat ze alleen zou gaan. Ik zou blijven wachten op de plaats waar we ons op dat moment bevonden.

Abattoirs de Cureghem - 002 (klein)Zo gezegd, zo gedaan. Mijn wederhelft verdween in de mensenzee en ik keek uit naar een plekje om op haar terugkeer te wachten. Ik bevond mij aan het begin van het marktgedeelte met de groenten en fruitstandjes. Ik positioneerde mij met mijn elektrische rolstoel schuin tegenover de hoek van een kraam met ondermeer olijven en andere (zuiderse) vruchten.

Door de positie waarin ik stond, kon enerzijds iedereen aan elk product dat op die marktstand werd verkocht en anderzijds bleef er in de gangen genoeg ruimte over voor de passanten. Ik zat daar dus goed, dacht ik, en hield me ledig met het observeren van de mensen die in mijn gezichtsveld kwamen. Zelf was ik die ochtend, als steeds, alweer door honderden mensen 'aangestaard' als ben ik een buitenaards wezen, wat naar mijn weten, nochtans niet het geval is.

Ineens stond daar die standhouder met het, in het Frans uitgesproken, dwingende en dringende 'verzoek' me elders op te stellen, want ik hinderde zijn klanten. Ik weigerde resoluut! En wees die vent op die zee van ruimte om me heen. Toch wou die vent me nog steeds weg. Ik werd boos! En zei hem mijn gedacht. In het Nederlands! Dat was voor die kerel te veel. Iemand met een handicap die mondig  is en op de koop toe in een taal sprak waarvan hij nog niet eens de basis machtig is, dat was voor de groentenmarchand te veel. Met tot kalmte aanmanende handgebaren, kroop hij terug achter zijn vijgen, olijven en andere dingen die ik niet lust kraam.

Zondagsmarkt Anderlecht - 001 (klein)

Inmiddels was Caroline terug. Maar uit koppigheid bleef ik nog vijf minuten op dezelfde plaats staan. En die vent maar vies lonken. Ik sneerde hem nog toe, dat als hij, in mijn land, in mijn hoofdstad, nog iets tegen mij wou zeggen, hij er voor moest zorgen mijn taal machtig te zijn. De man keek me toen aan als een koe die moet kalveren, of net gekalverd heeft, dus in elk geval nogal dwaas, waaruit ik afleidde dat hij van mijn betoog geen jota begreep!

Dat was dus begin 2008. Nu terug naar zondag jongstleden. Als steeds, was het erg druk op de markt. We slenterden met ons vieren enkele uren rond en deden wat inkopen. Vooral kledij voor Brian en Austin. Die hebben regelmatig nieuw lichaamsbedeksel nodig. Omdat ze in de groei zitten! Zogezegd! En de ouders blijven status-quo qua grootte en moeten het dus maar stellen met de kleding die reeds in hun kast hangt! Zo gaat dat nu eenmaal als je kinderen hebt. En ik heb daar helemaal geen moeite mee.

Het was kort na de middag en we waren reeds op weg naar de uitgang van het, deels overdekte, marktterrein. Ik reed voorop. Iemand moet de leiding nemen, nietwaar? Mijn rolstoel wiebelde een beetje. Ik dacht dat mijn zoons me aan het jennen waren, dus reageerde niet. Om hun pret te bederven. Hahaha! Er is wel wat meer nodig om me uit mijn tent te lokken!

Ineens hoorde ik hun mama schreeuwen. Een overdreven reactie op wat de jongens met me deden? Ik zag ineens iemand vanachter mij vandaan komen, en haastig wegstappen. Neen, twee personen zelfs. En niet mijn jongens, maar wel jongelui. Een grote en een kleine. Ik stopte en wachtte op mijn gezellen, om verduidelijking te krijgen over wat er aan de hand was.

Zakkenroller

De verklaring kwam snel. Austin had iemand betrapt terwijl die trachtte de rits van mijn rugzak te openen. Austin had onmiddellijk met zijn vlakke hand op dienen gast zijn vingers getikt! De kleinste van de twee. En Caroline had hen kwaad toegeschreeuwd. Had ik onmiddellijk geweten dat die twee wegvluchtende gasten me hadden trachten te beroven, ik had ze terstond aangereden, zodat ze met hun klikken en hun klakken in het groentenkraam terecht kwamen. Met wat geluk, in dat van die onsympathieke olijvenverkoper!

Ironisch genoeg had ik, in tegenstelling tot wat ik doorgaans altijd doe, mijn gezellen bij het betreden van de markt NIET gewaarschuwd voor zakkenrollers, tasjesrovers en andere straatbandieten. En weerklonk er, net na dit voorval, voor het eerst die dag, uit de her en der opgehangen luidsprekers, een schel klinkende mannenstem die ons waarschuwde op onze hoede te zijn voor gauwdieven!

Je mag van me denken wat je wilt, maar ik heb mijn kinderen aangeraden om, Kick on the chin - 000 (small)als ze nog eens iets dergelijks zien, dat ze Kick in the nuts - 000zulke kerels dan meteen met hun voet een flinke trap op de kin mogen geven, gevolgd door een fameuze schop tussen de benen. De aanval is immers de beste verdediging! En die boeven verwachten geen verweer, weten dat zij in de fout zijn, en zullen steeds trachten er zo snel mogelijk van onder te muizen. Ze zullen vechten om andermans bezit in handen te krijgen, maar niet om hun eer. Want dat hebben die gasten niet; net zo min als normbesef. Vandaar dat het goed kan zijn ze eens een goede rammeling te geven. Dan houden ze zich op zijn minst een tijdje gedeinsd!

Met gauwdieven en ander gespuis en uitschot, heb ik totaal geen compassie. Zelfs niet in de tijd rond Kerstmis. Maar ik heb wel expres gewacht met dit verhaal te schrijven en te publiceren tot na Kerstmis. Want ik ben de dagen voor en na Kerstmis toch ook liever bezig met leuke, vredige gebeurtenissen, en met mij het gros der mensen, veronderstel ik. Vrede op aarde aan elkeen die met haar of zijn pollen afblijft van andermans bezit!

Peace - 000

24-12-08

Zalig Kerstfeest!

 

Kerst 2008

Prettige Kerstdagen

19-11-08

De pot op?!

 

Internationale dag van het toilet (blog) III

Jij hebt vanochtend toch ook je toilet een goeie beurt gegeven? Een poetsbeurt,  bedoel ik dus wel degelijk! Vandaag is het immers de Internationale dag van het toilet'. Maar daar was je, als trouwe lezer van mijn weblog, al sinds eergisteren van op de hoogte, want toen vermeldde ik dat reeds.

De World Toilet Organisaton (WTO) heeft 19 november uitgeroepen tot " Wereld Toilet Dag", om de bewustwording te verhogen en om, door locale acties, wereldwijd  te ijveren voor meer en betere sanitaire voorzieningen.

ISS toilet - 000

Zelfs de bewoners van het internationaal ruimtestation (ISS, International Space Station)  hebben er één dezer dagen een tweede toilet bij gekregen in 't kader van deze dag. Of zou dat omwille van een ander reden zijn geweest? Soit, het doet er niet toe, ze kunnen er maar wel bij... euh... pissen en in alle rust hun gevoeg doen. Knipogen

 

klik op de foto voor een grotere afbeelding --> 

 

klik op het logo hieronder

International year of sanitation II (klein)Sinds 1 januari 2008, en nog tot we 2009 ingaan, of inrollen, zoals in mijn geval, is dit trouwens het door de Verenigde Naties uitgeroepen 'Internationale Jaar van Sanitatie' (IYS). Geen kat die dat wist. Tot vandaag! Oef, dat jaar is ook weer gered! Of  jullie en mijn  wetenschap over het bestaan van, en het waarom van dit zoveelste 'jaar van', soelaas zal brengen ten aanzien van de problematiek waarvoor het in het leven werd geroepen, is een ander paar mouwen. Alle beetjes bewustmaking helpen, zullen we maar denken.

Wereldwijd leven er in de ontwikkelinglanden 2,6 miljard mensen die niet beschikken over goede sanitaire voorzieningen. Het gebrek aan hygiënische omstandigheden met toiletten, schoon drinkwater en persoonlijke hygiëne is er de oorzaak van dat, volgens een schatting van de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) jaarlijks 1,8 miljoen mensen sterven aan diarree, voor het merendeel kinderen.

Lei (klein)

En nu heb ik genoeg gezeikt over sanitaire voorzieningen. Mijn weblog lijkt al enkele dagen op een publieke waterplaats met al die cartoons en foto's van Wc's en accessoires! Met een velletje extra sterk, maar super zacht toiletpapier, veeg ik mijn lei schoon om morgen met een propere te kunnen beginnen. Die ik zal vullen met schrijfsels omtrent nieuwe onderwerpen, want ik heb nog heel veel te vertellen. Jullie zijn dus bijlange na nog niet af  van mij! Knipogen