11-01-11

De klok tikt (nog steeds) even snel

Het leven gaat door - 000.JPGOok nu mijn pa er niet meer is gaat het leven gewoon door. Zo gaat dat. Ook ik weet dat er elke dag meerdere mensen overlijden. En steeds zijn zij die heengaan iemands vader, grootmoeder, broer, nicht of kind. Altijd komt hun dood te vroeg. En heerst er verslagenheid en verdriet bij hen die achter blijven.

Die wetenschap helpt mede het verlies van mijn vader te relativeren, maar mildert niet de pijn en vult niet de leegte op die achterblijft na het doodgaan van mijn pa. Mijn leven zal wezenlijk veranderen, de ‘gewone’ gang van zaken. Iedereen komt eens aan de beurt. Maar ik had mijn vader graag nog wat langer bij ons gehad.

Kankercel valt aan - 000.JPGTegen die vreselijke vijand, kanker, is evenwel niemand opgewassen. Zelfs mijn pa moest na viereneenhalf jaar verbeten strijd, uiteindelijk de duimen leggen.

Mijn vader idealiseren, nu hij dood is, daar behoed ik mezelf voor. Het is trouwens net de combinatie van zijn goede eigenschappen met deze die ik persoonlijk wat minder aangenaam vond, die maakten dat mijn pa de mens was die hij is geweest. Zo kon mijn vader, net als elke ouder, ik incluis, enorm zagen. In mijn ogen uiteraard vaak onterecht, maar om eerlijk te zijn toch ook dikwijls met recht en rede. In de marge hiervan ga ik hiernavolgend iets belerend vertellen.

Pa in zijn kostuum (klein).JPGOngeveer 4,5 jaar geleden kreeg mijn pa dus het zware verdict op zijn boterham gesmeerd dat hij terminaal ziek was. En er enkel een twijfelachtig kans was op enige levensverlenging als hij chemokuren zou ondergaan. En daar koos hij voor, want mijn pa wilde blijven leven.

Toen ik een half jaar later, iets meer dan 4 jaar geleden dus, net voor de jaarwisseling, ook ernstig ziek werd, meermaals in het ziekenhuis, op intensieve zorgen terecht kwam en mijn levenseinde leek te naderen, overwon mijn pa zijn eigen ziek zijn door de afmattende therapie, en haalde de kracht, weet ik veel van waar, om toch maar samen met mijn ma bij mij te kunnen zijn.

Gebalde vuist - 000.JPGUiteindelijk overleefde ik dat nare avontuur. Mijn vader zijn strijdvaardigheid zwakte evenwel niet af. Dapper aanvaardde hij het pijnlijke lot dat hij, die altijd zo graag werkte en bezig was, lichamelijk alsmaar minder kon verrichten. Mijn pa heeft meermaals gezegd dat ik voor hem een voorbeeld was. Dat, als ik mij kon tevreden stellen met een leven, afhankelijk van anderen, hij dat ook moest kunnen. En dat ik, ondanks alle voortdurende fysieke pijn en ongemakken, toch steeds mezelf ben gebleven, mijn waardigheid heb behouden en nog enige kwaliteit haal uit mijn aardse bestaan, gaf mijn pa, naar eigen zeggen, moed en hoop. En sterkte hem in zijn strijd. En met de honderden sms’jes die ik hem stuurde was hij zo blij en voelde hij zich zo gesteund.

Pa met Rudi - 000 (klein).JPGWaarmee ik maar wil duidelijk maken dat, als je het leven in een breed perspectief bekijkt, er tegenover elk negatief aspect ook wel een positieve dimensie staat. Dat mijn toenmalig ziek zijn en mijn huidige fysieke conditie en de manier waarop ik daar mee omga, een gunstige invloed heeft gehad op mijn pa zijn laatste levensjaren, is alweer een element dat aangeeft dat mijn lijdend leven niet zinloos is. Dat er ook een positieve zijde aan vast zit. Wat mij dan weer sterkt, waarmee de cirkel van het positivisme rond is.

Ondanks het feit dat mijn pa en ik zo veel van elkaar verschilden, hebben we elkaar steeds graag gezien. En hebben we door de jaren heen ontzettend veel samen gedaan. Soms ongepland en uit noodzaak, maar veel vaker bewust en uit vrije keuze. Samen werken, samen ontspannen, elkaar helpen… we hebben het allemaal gedaan!

Meer dan ooit komen momenteel de herinneringen aan gezamenlijke activiteiten bij me naar boven. En vervullen ze me in deze sombere dagen toch met enige blijheid. Wat me enorm motiveert om mijn gevoelens van triestheid op een positieve manier te kanaliseren door de komende tijd verhalen te schrijven waarin mijn vader een prominente rol speelt. Dat is volgens mij een mooie manier om mijn pa te eren Lachen

Bedankt - 000.JPGAllen die me condoleerden via deze blog, Facebook, een privébericht, per sms of telefonisch, en hun mentale steun betuigden aan mij en mijn pa’s andere nabestaanden, wens is van harte te bedanken. Want al jullie berichtjes deden mijn ma en mij heel veel deugd!

Commentaren

Rudi dat is de allermooiste ode aan je pa, wat fantastisch mooi man. Dat je uw pa graag zag en trots op hem was, lijdt geen twijfel na dit te hebben gelezen. Maar net als uw pa trots op jouw was mag je het ook zijn op jezelf. Je bent een moedig, positief mens. Sterkte nog, groetjes!

Gepost door: bea | 11-01-11

Ja...bea hier schrijft het goed...een prachtig eerbetoon aan je vader heb je hier neergezet. En een mooi inkijkje in jullie leven van de laatste jaren...alles is inderdaad relatief als je het in het grote geheel bekijkt...en jij kunt relativeren als de beste Rudi, dat heb je al meermaals bewezen in je verhalen.
Nogmaals sterkte...die leegte, die blijft, ik kan die bittere pil niet voor je vergulden..mijn moeder overleed een dik jaar geleden en het went gewoon nooit..die leegte die blijft voor altijd...het wordt nooit meer zoals het was. Maar het verdriet slijt...de harde kantjes gaan ervan af en de mooie herinneringen nemen allengs de bovenhand óver het immense verdriet van het afscheid. En bewust die herinneringen boven halen zal zeker ook helpen...en je vader blijvend eren. Ik kijk uit naar je mooie verhalen.
Groetjes!

Gepost door: mizzD | 11-01-11

Rudi dat is een heel mooie beschrijving over vader en zoon.. Ondanks het grote verschil toch zo lijkend op elkaar. Het positieve denken van jullie twee bewonder ik.
Met de mooie herinneringen aan je pa zal je dicht bij hem blijven. Alleen al die foto waar je pa je voort trekt op die slee. Een tafereel met betekenis...
Innege deelneming maatje en veel sterkte in deze dagen.
Groetjes.

Gepost door: emmy | 12-01-11

Men kan van ieder mens wat leren. Is het niet door de goeie dan toch door de slechte kanten. Maar als je vader jou bewonderde wil dat toch zeggen dat jij de zoon geworden bent die hij had gehoopt. En dat vind ik voor een our wel één van de beste dingen om te ervaren in het leven.

Sterkte met de verwering.

Gepost door: ms | 12-01-11

Mijn pa is iets minder dan een jaar ziek geweest. We zagen hem aftakelen en afzien. Voor ons en voor hem was t uiteindelijk een berusting toen hij mocht 'gaan'.
Onlangs met mijn moeder was t heel anders. Zij was nog redelijk actief op haar 87ste.
In de voormiddag had ik haar nog aan de lijn, was ze nog druk bezig met de was. Die deed ze nog altijd zelf.
En 's avonds was ze er ineens nie meer. We vonden haar de volgende morgen ...
Met het overlijden van Moeder valt voor ons ook onze 'thuis' weg. Het onverwachte maakt het extra moeilijk!

Rudi, ik hoop dat jij troost vindt in t schrijven over je pa.

Heel af en toe probeer ik ook wel s mijn gevoelens te verwoorden, maar t wordt er nie beter op voor mij.

Nog veel sterkte in deze moeilijke tijden!
xxx

Gepost door: Ri@ | 12-01-11

dit is zoooo mooi Rudi!
met alles wat jij meemaakte kon jij je vader het beste ondersteunen
en wat een moed hebben jullie elkaar gegeven

op welke leeftijd ook iemand moet vertrekken,afscheid nemen is altijd pijnlijk
je blijft even verloren achter
maar de tijd blijft inderdaad niet stilstaan
je moet alle goeie moed weer samenrapen en verder gaan
ik hoop dat je mama, jij en je familie nog veel mooie dagen mogen hebben, eenmaal het grootste verdriet verwerkt is

Gepost door: fotorantje | 12-01-11

Hoewel ik je volg op blog en op facebook heb ik dit verdrietige nieuws helaas gemist Rudi. Natuurlijk wil ik je als nog condoleren en sterkte wensen.
Je heb hier een mooi log neergezet Rudi eentje die ondanks het verdriet positivisme uitstraalt en een geweldig eerbetoon aan je vader is!
groetjes,
Elmar

Gepost door: Elmar | 12-01-11

Dag Rudi ,het zal je zeker helpen om het verlies van je vader te verwerken en een plaats te geven in je verdere leven door herinneringen aan jou en je vader te vertellen. Al zal het eerst je verdriet nog dieper maken ,het zal helend werken.Ik hoop dat je in de schoot van je familie veel steun en genegenheid zult vinden.

Gepost door: magda | 12-01-11

De commentaren zijn gesloten.