25-07-10

Vakantie

Vele jaren lang bracht ik mijn vakantie door in Graskant, in de buurt van Nieverans. Na recentelijk een tip op de radio te hebben gehoord, heb ik voor dit jaar in allerijl nog een last minute geregeld naar de Costa Mijngazon, nabij Pelouse. Dit verblijfsoord toont wel opvallend veel gelijkenissen met mijn vroegere vakantieplek, maar een mens in vakantiestemming maalt daar niet om. Knipogen

Sunbathing beauties - 000 (klein).JPGEcht op vakZee, strand & duinen (klein).JPGantie gaan zit er voor mij voor het tiende jaar op rij, helemaal niet in. Nochtans had ik vurig gehoopt deze zomer eens e en weekje aan de kust te kunnen doorbrengen. Maar het zal er niet van komen. Hopelijk krijg ik wel een daguitstap met het gezin naar de Noordzeekust georganiseerd. Want na ze het ganse vorige kalenderjaar ook al niet te hebben gezien, verlang ik werkelijk naar de golvende zee, het zandstrand, de duinen en de gezonde zoute lucht aldaar. Om nog te zwijgen over al het bijkomstige maar eve nzeer geapprecieerde moois dat er doorgaans valt te bewonderen.

Gelukkig hoef  ik dit jaar niet de ganse periode alleen door te brengen, maar houden mijn gezinsleden me het grootste deel van de tijd gezelschap. Van het feit dat de Oost-Vlaamse provinciehoofdstad, waar ze de voorbije week druk aan het feesten zijn geweest, op korte afstand ligt van ons vakantieverblijf, hebben we trouwens dankbaar gebruik gemaakt om daar ook even de sfeer te gaan opsnuiven.

Mijn puberende zoons vonden dat uitje reeds bij voorbaat allesbehalve de max, want op stap gaan met je ouders wordt door kinderen uit hun leeftijdscategorie als niet cool bestempeld. Toch heb ik hen zo nu en dan, op een onbewaakt moment, wel eens zien verwonderd of bewonderend kijken, glimlachen en zelfs genieten van de straatacts en de podiummuziek.

T-shirt - 000.JPGIn één van die talloze over de pleintjes en straten van de binnenstad verspreide verkooptentjes, kon je T-shirts kopen met allerlei opschriften. Terwijl de jongens met hun ma de andere daar te koop aangeboden prullaria van dichtbij gingen bekijken, las ik de opschriften van de hemdjes. Eentje ervan vond ik wel leuk. Namelijk dit met de tekst: “Tell ur boobs to stop staring at my eyes” (zeg jouw borsten op te houden met naar mijn ogen te staren). Waarschijnlijk reeds sinds jaren verkrijgbaar, maar nieuw voor mij.

Downblouse - 000.JPGEen half uurtje later kreeg ik zin in een ijsje en troonde daarom mijn gezellen mee naar de Italiaanse ijsjeskar, die ik vanuit de verte had opgemerkt. Er stond een lange rij wachtende mensen voor ons. Wat ik persoonlijk niet zo erg vond, want de persoon die ijsjes stond te scheppen was een knap verkoopstertje. Dat tijdens haar werkzaamheden haar geduldige klanten beloonde met een niet te vermijden, noch te versmaden, inkijk op haar fraaie boezem.

Tot haar compagnon, waarschijnlijk de vriend van het meisje, in de gaten kreeg dat de in hoofdzaak mannelijke klandizie, meer oog had voor de mooi gevormde, lichtbruin gekleurde bollen in het meisje haar topje, dan in de in allerlei kleuren en smaken beschikbare, uit de diepvriesvakken geschepte ijscrème bollen. De kerel nam over en liet het meisje enkel nog toe als kassierster te fungeren. In welke functie een diep voorover buigen niet langer nodig was.

IJsje - 000 (klein).JPGHet kan toeval zijn, maar na deze wissel slonk de rij aanschuivende klanten al even snel weg als mijn net gekochte, in een koeken hoorntje gedeponeerde bolletje vers schepijs met pistachesmaak smolt door de warmte van de zon en mijn gulzig likkende tong.

Helaas toch weer een minpuntje op deze feesten. Goed bedoeld, maar daarom niet minder beledigend kwam, terwijl wij naar een optreden keken, een man mijn echtgenote meedelen dat ik ook vooraan, op een speciaal voor rolstoelers voorziene plek kon gaan staan. Zelfs toen ik die kerel zelf aansprak, bleef zijn aandacht enkel op mijn eega gericht. De man zal nog eens grondig moeten worden gesensibiliseerd. Zo een invalidenplekje vind ik trouwens niks voor mij. Je ziet dan vaak wel meer van wat er op het podium gebeurd, maar mist de aanwezigheid van je gezellen en het je opgenomen voelen in de menigte. Als je trouwens de pech hebt dat er net die avond een groepje gehandicapten uit een instelling op die plek wordt gedropt, maak je trouwens veel kans voornamelijk de keelklanken van dat enthousiaste publiek te horen, terwijl dat echt niet de bedoeling is. Waarmee ik uiteraard niet wil zeggen dat ik die mensen hun amusement niet gun, want het tegendeel is waar.

Afsluiten doe ik, als naar gewoonte, met nog iets plezant en positief. Toen wij het feestgewoel al verlieten, arriveerden er vier vrolijke jonge feestvierders die gezamenlijk een opklapbare lange zitbank in hun armen en handen meezeulden. Slim bekeken, zo een mobiele zitplaats annex stapodium. Persoonlijk sleep ik ook overal een zitplaats mee naartoe. Maar enkel voor mezelf en mijn armsteunen zijn alleen bruikbaar als verhoog voor kleine kinderen, dus helaas niet langer meer voor mijn eigen kroost. Maar die kerels zijn nu al groot genoeg om alles te kunnen bezien van op de begane grond. Lachen

09-07-10

Koude douche


Niet voor niks gaf ik mezelf op netlog de naam 'SuperSchlemiel' toen mijn zonen me bijna tweeënhalf jaar geleden aanmoedigden om net als hen een account te openen op deze, vooral bij de jeugd populaire sociale netwerksite. Mijn zonen waarvan er, uitsluitend ten gevolge van een gebrek aan voldoende inzet en studie-ijver één slechts zeer nipt zijn schooljaar met vrucht kon afsluiten en de andere jongen met een compleet teleurstellend resultaat naar huis kwam. Waar hij trouwens zelf van is geschrokken. Hij zit nu hoog in de Zwitserse bergen, op vakantie met de ziekenbond. Hopelijk komt mijn kind morgen voldaan terug en vol goede moed om samen met zijn ouders te beslissen hoe en waar hij het volgende schooljaar gaat aanvatten.

Dripping nose - 000Ongeveer anderhalve maand geleden had ik een verkoudheid. Die begon met een lopende neus, wat geen problemen opleverde. Maar later werd het vocht dat, bij het snuiten, uit mijn neus kwam, alsmaar minder liquide en veranderde in kleur van doorzichtig en wit naar geel. Wat leidde tot benarde momenten en een terechte vrees dat de slijmen taai en plakkerig zouden worden en mijn luchtwegen zouden blokkeren of dat er zich op de slijmen een virus of bacterie zou nestelen met levensbedreigende ademhalingsproblemen tot gevolg. Dat is mij immers reeds eerder overkomen.

Gelukkig bleef deze miserie me bespaard. Naar ik vermoed deels door mijn fel verbeterde fysieke conditie, waardoor mijn lichaam terug weerbaarder is geworden ten overstaan van ziektes en ik bovendien beter in staat ben geweest om de slijmen los te hoesten. Ophoesten was er nog niet bij, maar verplaatsen van luchtpijp naar slokdarm lukte wel.

Mijn ziek zijn sleepte wel een aantal weken aan, maar ik kon vrij normaal functioneren, dus die lange nasleep was niet echt belastend. Mentaal noch fysiek. De gedachte dat mijn sinds eind 2009 gestarte aangepaste leefgewoontes, met (veel) meer bewegen, gezonder en (veel) minder eten en dagelijkse ademhalingsoefeningen, me er vast ten dele voor hadden behoed zwaar ziek te worden, leverde een serieuze motivatie op om er mee door te gaan.

Op het einde van mijn ziekteperiode werd ik op zekere nacht wakker met een schok. Door de loeiharde echo van mijn ademhaling in mijn linkeroor, gepaard gaande met een enorm geruis. Nu is het zo dat mijn lichaam en ik op dat vlak wel wat gewoon zijn, want ik leid reeds sinds een kwarteeuw aan tinnitus. Maar de orkaan welke die nacht blijkbaar door mijn linker gehoororgaan raasde, daar schrokken we toch van op.

Otoscoop (klein)Toen tijdens de dagen die daarop volgden dat probleem zich continue bleef voortdoen, contacteerde ik mijn huisarts. Die kwam langs, keek met zijn otoscoop in mijn linker gehoorgang, zag daar wat opgepropt oorsmeer zitten en concludeerde dat dit de oorzaak was van mijn probleem. Wat ik maar al te graag aannam. Alhoewel ik toch mijn twijfels had bij deze diagnose. Maar ik volgde toch zijn advies op om de neus-, keel- en oorarts te contacteren om die oorprop weg te nemen.

Nu is het zo dat ik, met mijn grote elektrische rolstoel, niet in die specialist zijn praktijk binnen geraak. Het ongelukkig toeval wou dat, toen ik de arts contacteerde, die net de volgende dag aan een weekje vakantie begon, zodat het minstens een week zou duren vooraleer ik eventueel in het ziekenhuis bij hem op consultatie kon komen. Dus wachtte ik noodgedwongen af. En doorspartelde de dagen, voortdurend vermoeid door het continue geruis en de nagalm van mijn eigen ademhaling en gepraat.

De week erna lukte het me niet meteen om de orl- arts aan de lijn te krijgen. Tijdens het weekend dat daarop volgde bezorgde het lawaai in mijn linkeroor me bijzonder veel last. 's Maandags contacteerde ik meteen een huisarts van wie ik vermoedde dat die mij misschien zelf verder zou kunnen helpen. De man raadde mij aan om bij de apotheker een product te halen om in mijn oor te druppelen, zodat de oorprop zou losweken, waarna hij deze dan bij mij thuis zou komen verwijderen.

De zaterdag na mijn telefonisch onderhoud met de arts, stond die 's ochtends aan mijn voordeur. Hij vulde een spuit met kraantjeswater en spoot die leeg in mijn oor, terwijl mijn assistente, die even als doktersassistente mocht fungeren, een eetbord onder mijn oorschelp hield voor het opvangen van het terugkerende water en twee harde blokjes oorsmeer.

Menselijk oor -  000Het verhoopte resultaat bleef evenwel uit. Het ruisen was niet gestopt en toen ik sprak bleek ook die echo er nog steeds te zijn. De arts keek nog eens met zijn otoscoop in mijn oor, maar kon niks verdachts waarnemen. Geen obstructie te zien; mijn gehoorgang was vrij tot aan het trommelvlies. De arts achtte een mogelijke oorzaak van mijn problemen een druk te zijn van slijmen op de buis van Eustachius, de verbinding tussen het middenoor en de keel. In een poging om mij vooruit te helpen schreef de dokter een receptje voor dat de apotheker diende te bereiden en mij in pilvorm aanleveren, alsook een spray om dagelijks in mijn neus te vernevelen.

Na anderhalve week vruchteloos spuiten en pillen slikken nam ik telefonisch contact op met de voorschrijvende arts. Om hem het voor mij trieste nieuws te melden dat de door hem voorgestelde therapie helaas geen soelaas had gebracht. De arts vond dat jammer en kwam met het voorspelbaar verdict dat hij me niet verder kon helpen en diende door te verwijzen naar de NKO- arts.

Die ik dan maar terstond telefonisch contacteerde. En ik had geluk deze keer, want ik kreeg de man meteen aan de lijn en kon reeds de volgende dag bij hem terecht, op de spoedafdeling van het ziekenhuis. Waar ik me stipt op het afgesproken tijdstip aanmeldde. Waarop de arts meteen zijn otoscoop ter hand nam en na mijn hoorapparaatjes te hebben verwijderd, de gehoorgangen onderzocht en luidop vaststelde dat deze volledig rein en vrij waren.

Maar waar kwam dat geruis en die echo dan vandaan? De arts bekeek me even aandachtig en vroeg toen of ik toevallig op korte termijn veel gewicht had verloren. Waar ik, naar waarheid, bevestigend op antwoordde. Waarop de specialist me meedeelde dat de oorzaak voor mijn problemen allicht daar te vinden was. Hij meldde me dat er zich rond de buis van Eustachius gewoonlijk vetweefsel bevind, dat er voor zorgt dat de wanden van deze slappe buis tegen elkaar aan liggen. Enkel bij slikken of geeuwen gaat de buis even open. Volgens de arts is bij mij dat vet allemaal weggeslonken. Een fenomeen dat zich wel vaker voordoet bij mensen die op korte tijd veel kilo's (vetweefsel) verliezen. Het gevolg hiervan is dat de buis van Eustachius continue open staat, met alle problematiek van dien, zoals ik 'mag' ervaren.

Een adequate therapie om het probleem te verhelpen zou er niet zijn. Volgens de dokter zou terug een kilo of twee bijwinnen aan gewicht mogelijks soelaas kunnen brengen. Voorts wordt er geëxperimenteerd met Chinese kruiden, maar dat leidt nogal vaak tot bijwerkingen. Dus zie ik dat NIET meteen als een optie.

Koude douche - 000De diagnose stelde me enerzijds gerust, omdat kiezen voor een complexe chirurgische ingreep geen optie is, maar anderzijds betekent dit voor mij de zoveelste extra fysische en mentale last. En een zware bijkomende beperking van mijn levenskwaliteit. Als een koude douche krijgen op een kille winterdag was het te moeten concluderen dat mijn gezonder leven zulk een onaangename nevenconsequentie met zich meebracht. Gestraft worden ten gevolge van iets waarmee ik dacht goed bezig te zijn Wenkbrouw ophalen

Tenminste als de therapie van opnieuw wat gewicht bijwinnen niet leidt tot een oplossing voor het probleem. Want ik ga in elk geval de komende tijd elke dag een vieruurtje eten om zo, zonder voor het overige mijn eetpatroon te hoeven wijzigen, terug een kilo of twee aan lichaamsvet aan te kweken. Waarvan zich dan hopelijk een klein beetje nestelt rond de buis van Eucharius van mijn linkeroor.

Dit probleem komt werkelijk zeer ongelegen, want ik heb al een heleboel zorgen waar ik het hoofd aan moet bieden en alweer een aantal acute problemen waar dringend een oplossing voor moet worden gevonden. De zomerperiode is voor mij dus wederom slecht gestart. Dezer dagen ben ik elke avond blij als het tijd is om mijn bed in te gaan, mijn veilige haven. Maar oh bittere ironie. Dit toevluchtsoord laat het ook al afweten, want mijn amper een jaar oud elektrisch bediend hoog-laag comfortbed is stuk! Huilen

Al die tegenslag valt me zwaar, maar ik durf er nog steeds op te hopen dat het tij wel eens zal keren. Statistisch gezien maak ik trouwens behoorlijk veel kans op voorspoedige jaren. Laat me hopen dat die statistieken nu eens uitkomen. Wat best kan, want zie, een eerste lichtpuntje werd zichtbaar toen ik daarnet voorbij het enige restaurant in onze buurt reed en vaststelde dat de uitbaters van die Chinese eettempel, aan hun toegangsdeur een hellend vlak hebben aangelegd. Wat ook mij in staat stelt om er binnen te geraken. Dus plan ik er eerstdaags eens met mijn gezin te gaan eten. Wie weet kom ik er, mijn maag volgepropt met op de wok bereide etenswaar, wel buiten met wat kilo's meer, veel minder ruis in de oren en ZONDER echo! Lachen