12-06-10

We mogen (moeten!) weer KIEZEN!

  

Zondag mogen we weer gaan stemmen. Velen onder ons zullen dit doen met enige of zelfs veel tegenzin. Ook ik ben er zo één. Want de vraag is of een herschikking van het politieke landschap en daaruit voortvloeiend een allicht compleet nieuwe regering, enig soelaas zal brengen. Maar verzaken aan ons democratisch recht vind ik totaal ongepast. Hoe zeer het ook lijkt alsof onze ene stem verwaarloosbaar is in het geheel, is ze wel degelijk van tel!

Verkiezingen - 000Het is evenwel niet aan mij om hier een wetenschappelijk onderbouwd bewijs te leveren over het belang van ieders individuele stem. Noch zal ik een vurig pleidooi houden om te vermijden dan jullie burgerlijk ongehoorzaam zouden zijn door aanstaande zondag uit het stemhokje weg te blijven. Er zijn immers de afgelopen weken in de media al genoeg mensen aan bod gekomen die dat veel beter kunnen dan mij.

Achter welke naam of namen ik het bolletje ga inkleuren, daar heb ik op dit ogenblik nog totaal geen idee van. Zelf de partijkeuze is nog onbeslist. Overweldigd door folders & flyers van partijen ben ik niet. Het aantal bleef beperkt. Er zijn wel een aantal persoonlijke brieven en e-mails bij me toegekomen, van personen waar ik in de voorbije tijd contact mee had. Sommigen onder hen staan zelf op de lijst, terwijl anderen dan weer een kandidaat uit hun partij aanbevelen.

Kiezen wordt daar niet eenvoudiger door. Want er is wel een partij of vijf waar ik met minstens één mandataris goeie ervaringen heb. En buiten hen zijn er nog wel meer bekwame en ernstige politici die het waard zijn om mijn stem te krijgen. Maar ik kan ze helaas  niet allemaal dat plezier doen. Waarschijnlijk zal het pas in de beslotenheid van dat stemhokje zijn dat ik mijn keuze maak. Dan moet het wel. Want als ik te lang treuzel, dan denkt men vast dat ik in zwijm ben gevallen. En een beschamende redding in een met nogal wat mensen gevuld stemlokaal, daarvan ben ik geenszins vragende partij.

Het is trouwens te hopen dat het kettinkje waarmee dat rood kleurpotlood vast hangt aan de houten structuur van het stemhok, deze keer lang genoeg zal zijn. Want bij een vorige gelegenheid was dat niet het geval, zodat de kandidaten onderaan de stembiljetten, bij mij uit de boot vielen. Weinig democratisch, niet?. Maar ik durf positief te zijn en vertrouw er dus op dat ik deze keer elke kandidaat zal kunnen bereiken. En hoop dat zij die, al dan niet mede dank zij mijn steun, op Vaderdag worden verkozen, samen, en voor de volle vier jaar, hun kiezers zullen dienen door op een ernstige manier het land te besturen.