08-03-10

Het leven zoals het is

 

Euro's - 012a (kleiner)Vorige week was ik aanwezig in een bankkantoor waar ik tot dan toe niet als klant was gekend. De reden van mijn bezoek aldaar was het openen van een bankrekening. Zonder slag of stoot ging dat niet. Want het computersysteem weigerde in eerste instantie, en ook in tweede, mijn identiteitsgegevens te bewaren, die via mijn in een kaartlezer gestopte identiteitskaart, op het computerscherm verschenen.

Bijgevolg dienden mijn gegevens op de conventionele manier te worden ingebracht. Zijnde het inscannen van de beide zijden van mijn elektronische identiteitskaart en van mijn handtekening. Waar serieus wat tijd in kroop. Wat ik dacht in een kwartiertje geregeld te krijgen, nam uiteindelijk drie keer zoveel tijd in beslag!

En mensen, wat een massa papier ging er bij deze handeling verloren. Die registratiepapieren, in drie exemplaren, het afdrukken van de voorwaarden en zo meer. Ecologisch gezien betekent het openen van een bankrekening op zulk een manier, ernstige roofbouw op de natuur. Papier, inkt, elektriciteit... Mijn ecologische voetafdruk bedraagt alweer een maatje meer. Helaas! Maar gedane zaken nemen geen keer, dus ga ik me voor de rest niet druk maken over dit feit.

Wat ik enigszins raar vind is dat de dame die deze formaliteiten vervulde, gegevens wou over mijn inkomen, wou weten welke inkomsten er op die net geopende rekening zullen worden gestort en ze me daarenboven, weliswaar vriendelijk, doch enigszins dwingend, de vraag stelde of ze mocht weten wat ik van plan ben om met die rekening aan te vangen.

Waarschijnlijk is dit een routinevraag, maar ze kwam bij mij nogal raar over. Alsof bijvoorbeeld een dakwerker zal zeggen dat hij op zijn nieuwe bankrekening zijn uit zwartwerk verkregen inkomsten zal storten. Of een witte boord crimineel zal verklaren dat hij er zijn frauduleus verkregen gelden op zal parkeren. Of een drugsbaas aan een bankbediende zal bekennen dat hij net een rekening opende om er de opbrengsten van zijn drugstrafiek op onder te brengen.

Voorts vind ik zulk een vraag een ernstige inbreuk op de privacy. Stel je voor dat ik aan een sollicitant, die zich bij mij aandient voor een openstaande vacature, zou vragen wat de  kandidaat zinnens is om aan te vangen met het geld dat zij of hij bij een eventuele aanwerving, bij mij kan verdienen? Ik zou ongetwijfeld nogal een hevige reacties krijgen. En mogelijks niemand vinden om voor me werken. Terecht, overigens!

Maar ik hield me, in tegenstelling tot wat mijn gewoonte is, gedeinsd. Dat ganse gedoe met al die paperassen had al zo veel tijd gekost, dat ik geen zin had om er nog meer te verspillen door een nutteloze discussie aan te gaan met iemand die vast enkel uitvoerde wat haar overste haar heeft opgedragen.

Toen die vrouwelijke bankbediende alle verkregen data opsomde riep in haar op een gegeven moment even halt toe. Want bij burgerlijke stand had ik gehoord 'ongehuwd'. Terwijl ik officieel wel al sinds 1993 ben getrouwd. Die status wijzigen was volgens de bankbediende evenwel onmogelijk, omdat het gegeven zo van mijn identiteitskaart werd gelezen. Vreemd...

*****

Enkele dagen voordien had de, volgens de aan mijn identiteitskaart gekoppelde data, niet bestaande echtgenote, op mijn herhaald verzoek, mijn nog, in wat vroeger onze gezamenlijke slaapkamer op de eerste verdieping was, aanwezige kledij, in een grote doos en een dito geruite verhuiszak gestopt. Zodat ik ze elders, in een voor mijn assistenten toegankelijke ruimte, zou kunnen onderbrengen.

Brian in papa's outfitTerwijl ikzelf in de woonkamer zat, op het gelijkvloers, zoals vaak voor mijn computer, was zoon Brian blijkbaar toevallig getuige van de activiteiten van zijn ma. Want ik hoorde hem plots, door het houten vloer annex plafondgewelf uitroepen 'awesome!' (formidabel!). Waarna ik hem van de, ook al houten, trap hoorde naar beneden denderen. Waar even later de deur tussen onze hal en de woonkamer open vloog, en mijn zoon door het deurgat de kamer binnen stormde. Uitgedost in een beige broek die ooit tot mijn zondagse outfit behoorde en mijn, uit een ver verleden afstammende, zware zwartlederen motorvest.

Uitgelaten en blij stond de jongen daar te draaien, zich te showen voor mij en voor zichzelf. Dat laatste was mogelijk door de weerspiegeling van zijn gedaante in het glas van een manshoge vitrinekast die in onze living staat opgesteld. Brian had deze kledij gegraaid uit die door mij ter beschikking gestelde doos. Ooit de stevige kartonnen verpakking van een groot computerbeeldscherm.

Een dag later heb ik, met de praktische hulp van mijn assistente, alle overgebleven kledij van vroegere jaren eens aan mijn gezichtsveld laten passeren en er de items uitgehaald waarvan ik vermoedde dat ze mijn kinderen zouden passen en waarin ze mogelijks zouden kunnen geïnteresseerd zijn om ze aan hun garderobe toe te voegen.

In de avonduren heb ik hen die kledingvoorraad dan naar de woonkamer laten brengen. En mochten ze hun keuze maken. Wat me een verkleedschouwspel bezorgde dat aangenaam was om te zien.

*****

Het weerzien van een deel van mijn kledij van een tijd geleden, deed me terugdenken aan mijn favoriete kledingstukken van nog vroeger. In de decade tussen mijn vijftiende en mijn vijfentwintigste levensjaar droeg ik graag strakke, nauw om het lijf spannende broeken. Waarvoor je plat achterover op je bed moest gaan liggen om ze aan te trekken. En je buik diende in te trekken om de rits gesloten en de broeksknop dicht te krijgen.

Meestal droeg ik jeans. Maar af en toe kon ook een uit een andere textielstof vervaardigde pantalon, mij bekoren. Zo had ik, ten tijde van mijn voorlaatste jaar aan de middelbare school, een witte broek. Die enkel ter hoogte van mijn onderbenen enige ruimte vrij liet tussen het kledingstuk en mijn huid.

Op het einde van het schooljaar had ik mij vrijwillig aangemeld om ter voorbereiding van het opendeur weekend, op een vrije namiddag, het elektronicalokaal van onze school op te ruimen en enigszins aantrekkelijk in te richten. De klus was bijna geklaard toen ik mij hurkte om iets op te heffen en bij deze handeling de achterkant van mijn strakke witte broek hoorde en voelde scheuren.

Snel stelde ik me recht en voelde met mijn beide handen aan mijn bibs. Mijn broek was netjes in twee gescheurd, over de gehele lengte van mijn bilspleet! Nog een geluk dat ik die ochtend een propere onderbroek had aan getrokken. Want mijn twee klasgenoten, met wie ik de werkzaamheden verrichtte, waren op het geluid van die scheurende stof en mijn daarop aansluitend gevloek afgekomen en keken grinnikend naar mijn zitvlak.

Short skirt girl on bicycle - 001Gelukkig droeg ik een lange zwarte gebreide wollen trui, die ik zo ver als enigszins mogelijk was, over mijn poep trok om de averij zoveel als mogelijk aan het zicht van anderen te onttrekken. Volgens mijn nog steeds glimlachende maten lukte dat op die manier vrij goed.

Het afwerken van de klus in het labo liet ik over aan hen en de leerkracht die poolshoogte kwam nemen, maar aan wie ik niks over mijn gescheurde broek vertelde. Aangezien ik me er eigenlijk een beetje voor schaamde.

Spiedend stapte ik over de verlaten speelplaats, richting de boom aan de uitgang, waar ik mijn moeder haar fiets had gestald. Het gebeurde wel vaker dat ik mijn ma haar tweewieler gebruikte op momenten dat ze hem kon missen. Dat, als gevolg van de opbouw van het tweewielig vervoermiddel verplicht voorover gebogen zitten op een herenfiets vond ik immers niet zo leuk. Vandaar dat ik me liever met een damesfiets verplaatste.

Wat me nu trouwens ook uitermate goed uitkwam. Want gezeten op mijn mannenfiets had ik, tijdens de 8 kilometer lange rit huiswaarts, mijn billen nooit geheel kunnen onttrekken aan het zicht van eventuele passanten. Wat me, gezeten op mijn ma haar fiets, wel redelijk lukte. In een zo rechtop zittende houding als enigszins mogelijk was, wisselde ik voortdurend van hand om het stuur vast te houden, zodat ik met de vrije hand mijn omhoogschuivende trui naar beneden kon trekken. Allicht heb ik toen kunnen ervaren hoe het aanvoelt als je als meisje, met een ultra kort jurkje of rokje aan, met je onderbroek op het fietszadel zit.

Daar denk ik nu aan. Want toen was al mijn aandacht gericht op de vrees om bekenden tegen te komen die zouden merken wat er met mijn broek aan de hand was. En voor schut staan en mogelijks de dagen nadien door de halve schoolbevolking of een kwart van mijn dorpsgenoten uitgelachen worden, daar had ik als tiener totaal geen zin in.

Commentaren

:-) zoiets zal je inderdaad nooit vergeten, Rudi!
IK heb dat s voor gehad op de bruiloft van mijn oudste zus. 15 jaar was ik toen en tijdens de 'kuskesdans' moesten de mannen, de vrouwen op hun rug nemen.
In die tijd waren salopetten in de mode, en ik had er eentje voor de bruiloft uitgekozen. Tijdens die 'dans' voelde en hoorde ik opeens ook mijn broek scheuren. Zo rap ik kon ben ik toen door een openstaande terrasdeur naar buiten gevlucht. Mijn broer is met mij naar huis gereden om een andere broek te gaan aandoen.
Dat vergeet ik dus ook nooit ;-)

Gepost door: Ri@ | 08-03-10

:) kan ik geloven dat je dat nooit vergeet.

Gepost door: Wopi | 08-03-10

dag Rudi, Nu kun je om dit voorval lachen maar toen het gebeurde wilde je zeker door de grond zakken of onzichtbaar worden.
Het is eigenlijk wel flatterend voor je als je jongens kleren willen dragen die jij vroeger uitgekozen hebt.Dat wil zeggen dat jou smaak nog "in" is!!

Gepost door: magda | 08-03-10

hihi, heb je je zoon al verwittigd dat hij die witte broek daar aan heeft?
slaapwel Rudi

Gepost door: fotorantje | 08-03-10

Geweldig verhaal! Ik kan me helemaal voorstellen hoe je je gevoeld moet hebben hihi. Ook mijn dochter zie ik af en toe verlangend naar mijn kleding kijken, het niet af kunnen wachten tot ze groot genoeg is om er in te passen :-)

Gepost door: Nanette | 09-03-10

Hahahaa! Ik zie het voor me hoe jij daar op die fiets constant je trui naar beneden zat te trekken Rudi! :-))) Maar wél leuk dat kleding nooit echt 'uit' gaat hè...lijkt me dat het heel leuk is om je jongens nu in jóuw kleren te zien..en dat ze dat nog awesome vinden ook! :-)))
Maar dat je als ongehuwd op je eigen identiteitsbewijs staat...dáár klopt iets toch niet hoor..daar zou je eigenlijk nog achterheen moeten, want dat lijkt me dan ongeldig!
Groetjesssssssss!

Gepost door: mizzD | 09-03-10

hey Rudy ik kan me goed inbeelden dat je zo rood als een tomaat op je fiets je pull naar beneden trekt,zodanig,als er iemand langskomt het gescheurde broek niet zagen.het zijn natuurlijk weer leuke verhalen,die wij allemaal wel eens tegenkomen hé
liefs en een fijne dinsdag

Gepost door: dolfijntje | 09-03-10

Leuk verhaal Rudi!
het is mij ook eens overkomen, gelukkig was ik thuis en kon snel een andere broek aan doen!
groetjes,
Elmar

Gepost door: Elmar | 09-03-10

hallo Rudi en niemand een fotoke getrokken van je met je gescheurde broek :-)
jammer toch :-)
plezant is dat natuurlijk niet als je zoiets tegenkomt
ik denk dat er velen zullen geweest zijn met een gescheurde broek ten tijde van die hele strakke mode

fijne woensdag Rudi en hou het warm hé
groetjes

Gepost door: Borriquito | 10-03-10

Je ondergoed demonstrerend op een damesfiets? Het had ook gevaarlijk kunnen zijn qua achtervolgers, Rudi. :-)))

Groetje

Gepost door: Willy | 10-03-10

En heeft er niemand een fotoke getrokken...lol...groetjes

Gepost door: Yolanda | 11-03-10

prachtig hier is het genieten gewoon dank voor het de delen

Gepost door: daemske | 11-03-10

hallo Rudi de week is weeral bijna voorbij
zondag is er weer wat te doen in onze stad hé, het vertrek van de wielerwedstrijd
als ik de kans heb ga ik toch kijken
hangt er vanaf of mijn kleindochter niet komt hé, die heeft voorrang :-)
fijne vrijdag
groetjes

Gepost door: Borriquito | 12-03-10

dag rudi.. t'was lang geleden ,maar je anekdotes zijn altijd weer leuk om te lezen...
grtjs....

Gepost door: guusje | 12-03-10

leuke herinnering... hahahaha, ik zie het zo voor me, ons ma had ooit eens een platte band bij haar wagen, geë-man-cipeerd als ze was kon ze dat natuurlijk niet zelf vervangen. Pa op het appel geroepen, de brave man zet zich neer en op dat moment... kraaaaak hahahaha, ma en ik plat van het lachen, pa vond het iets minder leuk. Maar hij heeft er toen een nieuwe broek aan overgehouden, geen spannende jeans, maar een geklede broek. Maar we lachen er nog steeds mee!
Ik kan me wel inbeelden als tiener dat het het ergste was wat je dan kon overkomen!
't Is wel tof dat je twee jongens willen jouw kledij van vroeger dragen é! Alhoewel, een hippe leren motorjas is natuurlijk tijdloos!
Wat de ecologische afdruk betreft, niet te doen é, in een bank, hoeveel paperassen je daar krijgt! We hebben het hier ook al ondervonden. In tijden van email en internet komt het heel raar over.
groetjes

Gepost door: zaza | 13-03-10

weeral een tof verhaal , en ja ik heb ook nog op bed gelegen om mijn smalle jeans toe te krijgen, wat een mens soms moet lijden om in de mode te zijn.

Gepost door: Emily | 13-03-10

ooooh oooooh

kizkizzz
yvette

Gepost door: yvette | 14-03-10

Ik ben na een tijdje toch weer in blogland beland.
en jij hebt blijkbaar niet stil gezeten ;-)

Grtjs

Gepost door: Fairytalegirl | 14-03-10

hey Rudy een fijne zondag wens ik je en ben je naar de start gaan zien van de wielerwedstrijd
liefs dolfijntje

Gepost door: dolfijntje | 14-03-10

hallo Rudi inderdaad, de lente is op komst
je ziet het al heel goed als je eens naar buiten kijkt
het is al veel beter weer en de mensen lopen er ook wat beter gezind bij vind ik
een fijne dinsdag Rudi
groetjes

Gepost door: Borriquito | 16-03-10

Ohhh jee die broeken van toen waren een ramp hé ! Ik heb ze ook nog héél vaak gedragen herinner me mijn lievelingsbroek een witte met blauwe streepjes. Al moet ik zeggen dat ik mijn broek nooit heb weten scheuren hahahahah. Maar 'n gewoon toiletbezoek duurdedan toch ook serieuslang omdat je broeksluiten niet zo handig was hé.

Gepost door: Chris, Laika en Chesko | 16-03-10

dat zal wel wat geweest zijn die modeshow

Gepost door: els | 16-03-10

Hallo Rudi ik ben eindelijk terug in blogland het gaat nu beter ...................een mooi verhaal dat er hier is neer gepend............liefs Tilly

Gepost door: Tilly | 17-03-10

een echt lang Rudi-verhaal, vlot om lezen en nog mooi geïllustreerd ook..

knap !

Gepost door: willy | 17-03-10

De commentaren zijn gesloten.