02-03-10

Liftperikelen in het UZ

  

Toen ik, in de zomer van 2000, pas in de revalidatiekliniek, het RC genoemd, was gearriveerd, keek ik wel mijn ogen uit. Van een ex-kamergenoot op de verpleegafdeling neurochirurgie, die al eerder naar het RC was getransfereerd, maar zo nu en dan nog eens terug kwam, had ik nochtans vooraf wel al te horen gekregen waar ik me aan kon verwachten.

Nogal wat mensen met een tetraplegie, dus verlamming van ondermeer de vier ledematen. Tevens een aantal personen met een paraplegie, zijnde verlamd aan de onderste ledematen. En voorts iemand met een hemiplegie, dus halfzijdig verlamd, en voorts enkele individuen die één of meerdere ledematen misten of althans een deel ervan.

Een bont allegaartje fysiek beperkte personen dus. Waarvan de meeste onder hen zich verplaatsten met gebruik van één of twee krukken, een wandelrekje of middels een rolstoel. Manueel of elektrisch. Enkele mannen waren daar evenwel nog niet aan toe en werden in hun kamer van bed naar massagetafel getransfereerd en al liggend naar de oefenzaal verplaatst.

Allen samen zouden zij de eerstvolgende tijd, die ik zo kort als mogelijk wou houden, een belangrijk deel uitmaken van mijn leefwereld. Ondanks de voorafgaandelijk verkregen informatie en spijts het feit dat ik zestien jaar eerder ook al eens een half jaar op die plek verbleef, was het toch even wennen.

bandaged-man in wheelchair - 000De eerste keer dat ik mijn kamer werd uitgerold, gezeten in een zwartkleurige manuele rolstoel, die ik reeds op de verpleegafdeling op eigen dwingend verzoek had ter beschikking gekregen, zag ik bij het passeren van de ontspanningsruimte een vent zitten die zo uit een humoristische sketch kon zijn geplukt!

De al iets oudere heer, zat in een compacte elektrische rolstoel, met grote wielen achteraan, en iets kleinere vooraan. Met één van zijn armen in witte plaaster gestoken en, ter hoogte van de schouder, gestrekt naar voren gericht. En op die plaats en in die positie gehouden door een constructie met dunne, doch stevige metalen waterleidingsbuizen.

Dit kon toch niet echt zijn? Zulke constructies werden toch enkel in humorfilmpjes gebruikt? Het bleek evenwel geen frats te zijn. Enkele dagen later kreeg ik van de man in kwestie, die ik hier gemakshalve Jozef zal noemen, te horen, dat hij enkele maanden daarvoor, zittend in zijn auto, na een hoofdbeweging, ineens zijn lichaam niet meer kon verroeren. Waarschijnlijk ten gevolge van een bloedklonter die zich plots, ter hoogte van de nekwervels, in het ruggenmerg had vastgezet.

Zo was Jozef dus verlamd geworden aan de vier ledematen. Om zijn grotendeels willoze armen en handen toch nog enige functionaliteit te geven, zou hij een aantal heelkundige ingrepen ondergaan waarbij ondermeer pezen werden verplaatst, verkort en/of verlengd. En ik meen mij te herinneren dat die lachwekkende lichaamspositie waarin Jozef zich tijdelijk verplaatste, onderdeel was van de helingprocedure na één van die medisch-technische operaties.

Van Jozef, die helaas inmiddels reeds sinds enkele jaren is overleden, herinner ik me trouwens een incident waarin de brave man de hoofdrol speelt.

Omdat hij zelf niet op de knop kon drukken om de kokerlift aan de vragen of de automatische deuren er van te openen, diende de brave man, zo hij op dat moment de enige wachtende potentiële liftgebruiker was, steeds iemand aan te spreken om op de knop te drukken. En eens in de liftcabine, ook op de knop te drukken van de etage waar hij heen wou. Het gelijkvloers, de kelder of de eerste verdieping.

Waarna de vriendelijke helper of helpster vlug de kooi uitsprong. Want aangezien Jozef achterwaarts de lift inreed, kon hij immers, eens aangekomen op de juiste hoogte, zonder de hulp van derden, probleemloos, en zonder tegen iets of iemand aan te botsen, door de elektrische schuifdeuren, de lift uitrijden.

Nu was die lift al een sinds een jaar of dertig geïnstalleerd en begon deze ouderdomsverschijnselen te vertonen en slijtageproblemen. Waardoor hij regelmatig dienst weigerde. En iedereen diende gebruik te maken van de tweede in het gebouw aanwezige lift. Die overigens veel kleiner was dan het andere exemplaar.

Tot de gespecialiseerder herstelploeg ter plaatse kwam. Wat meestal vrij snel gebeurde. Tenminste als die, via de noodtelefoon in de liftkooi of anders telefonisch door iemand van de verpleging, paramedici, kuisploeg, refterdames... van het euvel op de hoogte werden gebracht.

Wat niet gebeurde op het moment dat de lift vast kwam te zitten met enkel en alleen Jozef erin. Want de man kon telefonisch geen alarm slaan omdat hij fysisch niet in staat was om de noodhoorn vast te nemen. En elke andere persoon die de lift wou nemen, ineens doorstapte of doorreed naar de volgende lift.

Tot er dan toch iemand dromerig en geduldig op de lift wachtte waarin Jozef vastzat. Geen notie nemend van de rode indicator die een panne aanduid. De lift kwam niet, maar de met een goed gehoor behepte dromer hoorde wel het flauwe hulpgeroep van Jozef. De verlamming had immers ook de werking van 's man spier en pees van het middenrif aangetast. Wat dan weer een invloed had op Jozef zijn longwerking en ergo de onmogelijkheid veroorzaakte om luid te praten, laat staan te roepen. Uiteindelijk is Jozef, na minstens een half uur eenzaam opgesloten te hebben gezeten, na een dringend ingrijpen van de technische herstelploeg, uit de lift kunnen rijden.

Ligtvoet LMD blue - 000Zelf ben ik ook ooit eens komen vast te zitten in een lift. En wel op de terugweg van een mij, via de onderaardse gangen van het ziekenhuiscomplex, in de late namiddag naar een afspraak begeven in één van de poliklinieken. Toen verplaatste ik me reeds sinds geruime tijd middels een elektrische rolstoel.

Op mijn heenweg had ik een, zich daar in die molpijpen al fietsend voortbewegend personeelslid, aangesproken om de manueel te openen liftdeur voor me open te houden, zodat ik er achterwaarts in kon rijden, de knop van de eerste etage, waar ik zijn moest, in te drukken en de deur voor me te sluiten.

Een bedankje, een groet en ik was weg, de hoogte in. Van -1, over 0, tot +1, alwaar de lift halt hield. Ik reed met mijn blauwe elektrische rolstoel zachtjes vooruit. De druk tegen de liftdeur, door mijn op de voetsteunen van mijn verplaatsingsmiddel staande onwillige stappers, liet deze op scharnieren draaiende deur open gaan, zodat ik de wachtruimte van dit dispensarium kon inrijden. Waarna de deur zachtjes achter me dichtklapte. Nog vooraleer een verbaasde, van zijn stoel opstaande, op zijn beurt wachtende persoon zijn intenties om me met de deur te helpen, had kunnen waarmaken.

Toen het consult was beëindigd, was het in de gang behoorlijk donker en was er in de wachtzaal niemand meer te bespeuren. Dus reed ik terug de gang in om een nog in het gebouw aanwezige menspersoon te zoeken die me naar beneden kon helpen. In een kantoortje waar nog licht brandde, zag ik door het half gematteerde vensterraam enige beweging. Ik tikte op het raam. Waarop een dame, met haar jas reeds aan, en een handtas in de hand, de deur opende. Zij wou me met graagte helpen en moest trouwens de kant van de lift uit. Om via de trap ernaast, naar de uitgang te stappen op het gelijkvloer. Want het sluitingsuur van het zittingslokaal voor poliklinische behandeling was reeds ruimschoots voorbij; Zodat deze dame, net zoals haar collega's die reeds vertrokken waren, ook huiswaarts mocht gaan.

De vriendelijke dame hielp me dus de lift in, drukte op de knop voor transport naar de kelderverdieping, ontving mijn dank, en sloot na onze wederzijdse afscheidsgroet, de liftdeur. Waarop de liftcel zich in beweging zette. Om even later tot stilstand te komen... tussen twee verdiepingen! De licht in de cabine ging uit. Wat nu? Een mobieltje had ik toen nog niet. Wie had ik trouwens met dat ding moeten bellen? Met wat wringen van mijn lichaam slaagde ik er in om in het duister de knop te vinden en er met de wijsvinger van mijn linkerhand zelfs op te drukken. Waarop de lift zich weer in beweging zette.

Zij die van drama houden zullen op hun honger blijven zitten, want ik ben tot in de kelderverdieping geraakt zonder dat er zich een herhaling van het probleem voordeed. Maar dit voorval was voor mij een nuttige les. Nadien ben ik, ondanks het vaak voorkomende onbegrip van derden, omwille van deze houding en dit principe, nooit meer een krappe, oude lift ingereden, zonder een andere, valide persoon bij me. De enige liften waarin ik me wel nog alleen in durf te laten verplaatsen zijn de grote, ruime exemplaren, waarin ik me probleemloos kan draaien, het bedieningspaneel kan bedienen en van de noodtelefoon gebruik kan maken. En die je voornamelijk vind in moderne, recent gebouwde ziekenhuizen, grote winkelcentra, overheidsgebouwen...

Commentaren

Ik heb het ook niet zo erg op liften... maar een zus van mij is nog veel erger...die gaat rustig 12 trappen op om het gebruik van een lift maar te vermijden...en wij kunnen gewoon dus alle knoppen eenvoudig bedienen! Daar heeft het niet mee te maken...beetje heel erg claustrofobisch is meer ons probleem! :-) We waren eens met haar dochter in het Doveninstituut hier in Rotterdam voor een gehoortest en daar was wel zo'n miniem liftje..we konden er amper met z'n tweeën in...laat staan met het kind er ook nog bij..maar het was hóóg, dus we moesten wel! Heb 'r nog nooit zo groen gezien die zus van mij! hahahahahahahaa!
Groetjessssssss!

Gepost door: mizzD | 02-03-10

Oef Rudi, het liep voor jou nog goed af.Een lift instappen doe ik altijd met verstand op nul.Ik mag er niet aan denken dat die ergens blijft haperen.Een dochter van een vriendin heeft zo eens een hele dag en een halve nacht vastgezeten in een lift.Ze waren "gelukkig" met zijn tweeen.Het is haar moeder die wist waar ze naar toe was die de politie verwittigde en die op hun beurt de verantwoordelijke opbelde. Wel een beanstigende gebeurtenis die me nog meer op mijn ongemak maakt als ik in een lift stap.

Gepost door: magda | 02-03-10

Tja nu met de gsm kan je overal normaal bellen als je ergens vastzit, maar eens meegemaakt in een lift geeft het toch wel enige vrees voor de volgende keer. Heb op televisie eens gezien dat je onder hypnose van zulke angsten terug kan afraken.

Gepost door: Patrick | 03-03-10

brrr... wat een liftenverhaal.. zal dit maar niet aan mijn dochter vertellen.. dat kind krijg je gewoon niet in een lift en als ze dan zoiets hoort of leest.. dan is er helemaal niks mee te beginnen. Die gaat altijd met de trap, zelfs al moeten we in het ziekenhuis op de 7e verdieping zijn... en dan maar puffen als ze boven komt..

Gepost door: Annick en Chris | 03-03-10

hallo Rudi zelf ga ik ook zo weinig mogelijk in een lift
ik gebruik veel liever de trappen
de meeste liften vertrouw ik ook niet
je weet maar nooit
voor jou is dat natuurlijk nog veel moeilijker bij problemen met de lift
't is gelukkig toch allemaal goed afgelopen

ben niet te lang gebleven op de markt, moet nog boodschappen doen en het was me toch iets te frisjes
fijne woensdag
groetjes

Gepost door: Borriquito | 03-03-10

hey Rudy ik heb geen schrik om in de lift te gaan,maar ik kan mij voorstellen als die eens moest blokkeren.ik denk dat de paniek er bij mij vlug zou zijn,zeker in de kleine liften
een fijne woensdag Rudy
liefs dolfijntje

Gepost door: dolfijntje | 03-03-10

Gelukkig liep het goed af Rudi!
Ik moet er ook niet aan denken valide of niet om in een lift vast te komen zitten! Ik zal een lift niet mijden maar het idee....
groetjes,
Elmar
Elmar

Gepost door: Elmar | 03-03-10

hoi hoi Rudi,
gelukkig ben je verder kunnen gaan met die lift! Zelf heb ik een heilige schrik van liften, heb er ooit in Spanje eens een paar uur in vast gezeten en ik gebruik zo veel mogelijk de trappen... natuurlijk heb jij daar niet veel keuze in é! Gelukkig zijn er wel altijd mensen bereid om mee te reizen.

Gepost door: zaza | 04-03-10

hallo Rudi ben maar te voet afgekomen naar hier, is niet zo ver hé :-)
een fijne vrijdag je toegewenst
groetjes

Gepost door: Borriquito | 05-03-10

man man man wat een verhaal, en ik die zo bang ben in een lift, zal nu nog banger zijn.
Ik ben ook eventjes koud geworden van wat mensen in een rolstoel allemaal tegenkomen, een valide mens staat daar soms niet stil bij. GROETJES

Gepost door: Emily | 05-03-10

hey Rudy dolfijntje komt jou een heel fijn weekend wensen,maar hou het toch maar warmpjes in huis,want ze geven weer koud weer
liefs dolfijntje

Gepost door: dolfijntje | 05-03-10

nou ik ben ook geen fan van liften.. maar soms ontkom je er niet aan... ik kan het me goed voorstellen.. dat je niet mer alleen gaat in een wat oudere lift...en altijd nu een mobieltje bij je hebben hè... maar werkt dat wel in een stilstaande lift??
fijn weekend
grts

Gepost door: frieke | 05-03-10

Ik ben eens in een grootstad met de lift naar het 14° verdiep gebracht door een... liftgirl. En toch nergens stilvallen zeker! :-)
Maar ik onderschat je problemen niet, hoor. Er is al heel wat gedaan op het vlak van toegankelijkheid, maar alles kan beter, Rudi.

Groet

Gepost door: Willy | 06-03-10

Hallo Rudi Heb geen schrik om in een lift te gaan,maar heb ook nog nooit vast gezeten
Gelukkig is het voor u Rudi in orde gekomen al zal het wel schrikken geweest zijn in het donker.
Nog een fijne zondag verder
Veel liefs Rita

Gepost door: Rita | 07-03-10

Hoi Rudi, ik heb gelukkig nog geen nare ervaring gehad met liften. Hopelijk zak ik dat ook nooit krijgen ...
Nog een fijne zondagavond!

Gepost door: Ri@ | 07-03-10

hallo Rudi het is weer winter vandaag
het begint weer flink te sneeuwen
de hoeveelste winter is dit nu al?
toch een fijne maandag je toegewenst
groetjes

Gepost door: Borriquito | 08-03-10

De commentaren zijn gesloten.