22-02-10

Blij met mijn brommer

  

Tijdens mijn kinderjaren woonde ik samen met mijn ouders, mijn twee oudere zussen, en later ook met het na mij gemaakte en op de wereld gezette broertje, op een afgelegen plek op het platteland. In een buitenwijk van een gehucht van een dorp dat in 1977 werd opgeslorpt door een naburige stad.

Het op zulk een verlaten plaats en dicht bij de natuur wonen, vond ik op zich wel prettig. Er waren evenwel een aantal nadelen aan verbonden. Ons huis stond in een straat die de verbindingsweg vormde tussen verschillende gemeenten. En was van oorsprong trouwens een onderdeel van de Romeinse heerweg tussen de steden Antwerpen en Brugge.

Privaat - verboden toegang - 001 (klein)Derhalve werd deze lange baan druk bereden. Vaak door voertuigen waarvan de bestuurders nogal veel druk zetten op het gaspedaal. Op straat spelen was dus uit den boze. Vooral ook omdat de straat ter hoogte van ons huis een dubbele bocht maakte, waardoor wij het aankomende verkeer slechts op het laatste moment konden waarnemen. Achter, en de ene kant naast ons huis, lag er landbouwgrond. Maar de eigenaars van de akkers en weiden achter ons, een trio ongehuwd gebleven ouderlingen, die het boerenbedrijf van hun ouders verder zetten, konden niet verdragen dat er in de buurt van, en zeker niet op hun grond, zich spelende kinderen ophielden. Dieper het veld in was het één en al bos. In privébezit! Overal hingen er verweerde bordjes met het opschrift: 'privaat' en/of 'verboden toegang'. Wenkbrouw ophalen

Maar het ergste van al vond ik, vooral op iets oudere leeftijd, het veraf wonen van plaatsen waar iets te beleven viel. De afstand naar de dichtst bij gelegen stad was 8 kilometer. Dus best een eindje rijden. Het openbaar vervoer was geen optie, omdat we, om de meest nabije opstapplaats te bereiken, al een afstand van 3 kilometer dienden te overbruggen.

Vandaar dat ik als zestienjarige het boek met de wegcode van mijn zussen leende, grondig instudeerde en een lift van mijn vader bedong om in het examencentrum te geraken. Waar ik vlotjes, met een zeer goed resultaat, het theoretisch examen aflegde, waarmee ik een bromfietsattest behaalde.

Nochtans dook er, net voor de aanvang van het groepsexamen, een probleem op. Als examinandus kreeg je op een witte doek geprojecteerde dia's, met beelden van verkeerssituaties en afbeeldingen van verkeersborden te zien. En jouw antwoord op de erbij gestelde meerkeuzevragen diende je op een voorgedrukt blad aan te kruisen. Met schrijfgerij dat blijkbaar elkeen werd verondersteld van huis te hebben meegebracht.

Ik niet dus. Althans geen balpen. Wel een potlood! Toen ik, enigszins bedeesd, aan de examinator van dienst vroeg of ik dat schrijfmiddel mocht gebruiken, gaf de man me een blaam. Want wie gebruikte er nu een potlood om een schriftelijk examen af te leggen? Ik hield me wijselijk stil en trachtte de man zo schuldbewust als mogelijk aan te kijken. Wat werkte, want de man toverde uit zijn binnenzak een balpen, waar ik voor de duur van het examen gebruik van mocht maken.

Eens dat minuscuul geplastificeerd wit attest op zak, kon ik dus op zoek gaan naar een bromfiets. Een tweedehands exemplaar, want voor een nieuwe had ik niet genoeg geld bijeen kunnen sparen. Terstond ging ik op speurtocht. Via vrienden, annonces in allerlei kranten, reclamebladen, bij bromfietsverkopers en zo meer. Spoedig vond ik een aanbod voor een machine die dicht in de buurt kwam van wat ik voor ogen had.

Met vier man reden we, met de auto van mijn vader, op een zaterdagochtend, naar het huis van de verkoper. Mijn vader, ikzelf, de man van mijn oudste zus en diens jongere broer. Deze laatste, een jonge man van een jaar of twintig, was trouwens, in ons gezelschap, de specialist ter zake. En had zijn eigen motorhelm meegebracht, teneinde, ingeval de aangeboden gemotoriseerde tweewieler door ons allen unaniem een goede koop werd bevonden, er mee naar huis te kunnen rijden.

Yamaha RD 50ccEens aangekomen bij de verkoper, leidde deze ons naar een berghok, alwaar we tussen allerlei rommel die daar stond opgestapeld, onder een laagje stof, een zwarte brommer aantroffen. Een Yamaha RD met een cilinderinhoud van 50cc. En hij stond me op het eerste zicht wel aan. Enkel het stuur vond ik maar niks. Het was een naar beneden gebogen model, waardoor je met je buik bijna plat tegen de brandstoftank van deze baanmodel bromfiets moest liggen, om het stuur vast te kunnen houden.

Toen de bromfiets naar buiten was gerold en de specialist uit ons viertal de machine in gang trapte en er vervolgens als een raket mee wegstoof, was meteen duidelijk waarom er zulk een laag stuur op die zwaar opgedreven brommer was gemonteerd. 90 kilometer per uur reed dat ding! En reeds van in de eerste van de vier versnellingen reageerde de machine vinnig en trok ze heel snel op. Wat in lekentaal zoveel betekent als dat de brommer vanuit stilstand uiterst vlug een hoge snelheid bereikte.

De koop was snel gesloten. Ik kreeg, als bewijs dat ik de brommer had gekocht en betaald, van de verkoper een stuk ruitjespapier, dat allicht uit een notablok was gescheurd, en waarop hij zijn naam, adres en nog wel iets van 'verkocht aan 1.000 Frank' of  zo had vermeld. Om weet ik veel welke reden niet het door mij betaalde bedrag, maar slechts een fractie daarvan, dat weet ik nog. En ook dat die kerel er was in geslaagd om in die slechts enkele woorden tekst, toch een schrijffout te maken.

Maar dat merkte ik pas later, toen ik thuis was. Want ik stond tijdens het afhandelen van het financiële luik van de transactie nogal beduusd te staren naar die oranjekleurige helm die ik bij de brommer kreeg geleverd. Daar ging ik de straat niet mee opgaan!

De broer van mijn schoonbroer reed met mijn brommer naar de woning van mijn zus. En wij verplaatsten ons met mijn pa zijn auto naar dezelfde locatie. Alwaar ik ongeduldig en opgewonden nu ook wel eens zelf met mijn brommer wou rijden.

Nu had ik daarvoor nog nooit met een via de voet geschakelde bromfiets gereden. Dus moest mij dat wel even worden bijgebracht. Maar ik had het systeem snel door. Tot schrik van mijn vader, die wel even lichtjes panikeerde toen ik er ineens als in een flits, volle gas vandoor sjeesde.

Er werd afgesproken dat mijn zus haar schoonbroer een ander stuur op mijn bromfiets zou plaatsen en de machine aan een grondige technische controle zou onderwerpen. Waarbij hij ook de maximaal haalbare snelheid zou begrenzen. Afstellen zoals men dat toen noemde, en wellicht ook nu nog steeds benoemd. De valhelm namen we mee naar huis. Die zou mijn pa wel in de juiste kleur spuiten, zwart dus.

Korte tijd later kon ik mijn op punt gestelde machine in gebruik nemen. Inmiddels waren ook de papieren, meer bepaald verzekering en gelijkvormigheidsattest, in orde. Zo dachten we althans. Want toen ik bij mijn eerste rit naar school, mijn papieren vergeleek met deze van mijn gemotoriseerde schoolmakkers, bleek dat mijn bromfiets was ingeschreven als 'motorvoertuig', omdat er iemand, ik weet niet meer wie, maar het was een garagist zo meen ik mij te herinneren, op de aanvraag voor het attest '50cc had opgegeven, terwijl, om als bromfiets aanzien en geregistreerd te worden, de cilinderinhoud maximaal 49cc mag zijn.

Maar in die tijd maakten wij daar geen spel van. Er werd me aangeraden even op te passen voor politiecontroles tot ik de leeftijd van 18 jaar bereikte. Op die leeftijd kon ik dan mijn rijbewijs halen, een motorplak aanvragen, de verzekering dienovereenkomstig laten aanpassen en klaar was Kees. Probleem opgelost! Wat was het leven vroeger toch eenvoudig. Lachen

Bromfietscontrole - 000Veel van mijn brommermaten hebben last gehad met de politie. Die werden bijvoorbeeld tegengehouden op weg naar huis, moesten een test op de rollen ondergaan en werden met een decibelmeter onderworpen aan een geluidssterktetest. Meestal met als gevolg een aanmaning om zich binnen een korte termijn aan te melden op het politiekantoor met een afgestelde bromfietsmotor en een goeie geluidsdemper op hun machine gemonteerd. In het slechtste geval hadden ze onmiddellijk een Proces-verbaal aan hun broek. En konden ze voor de politierechter verschijnen. Wie werd gesnapt werd doorgaans geverbaliseerd voor diverse inbreuken op de verkeerswet: rijden zonder rijbewijs, zonder geldige verzekering, zonder geldig kenteken, geluidsoverlast, overdreven snelheid, met een motor op het fietspad rijden... Een ganse boterham, met een navenant prijskaartje.

Aangezien die flikken meestal hun rollen reeds opstelden voor het einde van de schooldag, zorgde ik ervoor dat ik tijdig geseind werd van waar ze stonden, zodat ik de controle kon vermijden door langs elders huiswaarts te rijden. Er was altijd wel minstens één schoolmakker die het laatste uur, van de buiten onze school gelegen sporthal of het zwembad kwam, de opstellingswerkzaamheden opmerkte en mij hiervan op de hoogte bracht.

En als ik in het weekend uitging, dan reed ik meestal huiswaarts via kleine binnenbaantjes, waar buiten deze van de enkele daar residerende boeren, geen kat op de baan te bespeuren viel, laat staan een politiebrigade. Toch ben ik er één keer niet in geslaagd om de politie te verschalken. Samen met een maat van mij, die toen ook eenzelfde type brommer had als de mijne, maar dan een nieuw exemplaar, reed ik via een omweg naar huis. We verplaatsten ons over een hoofdweg, onreglementair, maar het minst gevaarlijk, naast elkaar op de rijbaan voor auto's. Mijn maat zijn machine was onzichtbaar omgebouwd tot een 75cc, en mijn gemotoriseerde tweewieler was inmiddels ook terug wat opgedreven, om ook bij tegenwind en bergop, vooruit te geraken.

Zwaantjes - 000Aangekomen ter hoogte van een brug over een natuurlijke waterweg, begon mijn kameraad op het fietspad te rijden. Maar ik bleef halsstarrig op de rijbaan rijden. Mooi in het midden van het rechtse rijvak, zodat elke automobilist me opmerkte en zeker niet tegen me aan zou knallen. Eens over de glooiing  van de brug, kwam ik tot de onaangename visuele vaststelling dat er goed honderd meter verder twee 'zwaantjes' stonden. De benaming die toentertijd in de volksmond gangbaar was voor politieagenten die zich met de motor verplaatsten.

Die mannen stonden naast hun machine, de ene met zijn lichtgevende zwaaistok in de hand, en van op het trottoir in de gaten gehouden door een aantal burgers, onze richting uit te kijken. Aan hen ontsnappen was onmogelijk. Zo vlug als ik kon stuurde ik mijn bromfiets richting fietspad. En minderde net als mijn maat vaart. Braafjes achter mijn maat reed ik de enkele tientallen meters tot aan de plaats waar de agenten stonden opgesteld. Tot mijn verbazing lieten ze mijn maat gewoon doorrijden. Maar aan mij gaven ze teken dat ik moest stoppen. Wat ik uiteraard onmiddellijk deed.

Vanzelfsprekend vermoedde ik dat ze mij gingen bekeuren omdat ik op de rijbaan en niet reglementair op het fietspad had gereden. Maar niks daarvan. Ze bekeken spiedend mijn brommer, vroegen mij om hen mijn identiteitskaart, mijn bromfietsattest en de papieren van mijn brommer te tonen, bekeken deze even vluchtig en lieten me vervolgens gewoon doorrijden. Wat ik vlug deed. Voor ze eventueel met andere plannen voor de dag zouden komen. Maar ik sloeg de eerstvolgende straat rechtsaf in. En draaide vervolgens terug rechts af, zodat ik in een straat terecht kwam, evenwijdig met die waar ik was gecontroleerd. En hield even later halt. Tussen beide straten was er enkel een parkeerruimte gelegen, zodat ik, van waar ik stond, de verdere activiteiten van de zwaantjes kon volgen. Maar meer dan de boel afkijken zag ik die mannen evenwel niet doen.

Enkele buurtjongens, die ik trouwens kende, en die daar, samen met enkele volwassenen, vlak naast de agenten diens activiteiten hadden gevolgd, waaronder het controleren van mij en mijn brommer, zagen me staan en kwamen lachend op me afgelopen. Het was verdorie één van hen die de flikken had getipt dat één van die bromfietsen was omgebouwd tot een motor. En die motoragenten hadden verondersteld dat het de mijne was, omdat die er wat anders uitzag, wegens zijnde een ouder model met meer delen in chroom, en vast ook omdat ik, in eerste instantie, op de rijbaan reed. Het was evenwel mijn maat die met een tot een 75cc omgebouwde machine onder zijn gat en tussen zijn benen zat. Maar daar kon je, zuiver op het zicht, helemaal niks van waarnemen.

Die maat van mij, inmiddels reeds lange tijd geleden overleden als gevolg van een valpartij met zijn motorfiets, op de autosnelweg, stond in onze schooltijd, eens bij de politie als 'geseind' gemeld. Omdat een politiepatrouille in een naburige gemeente hem tijdens een weekend een verbodsteken had zien negeren en langs de verkeerde kant een straat had zien inrijden met eenrichtingsverkeer. Ongelukkigerwijs werd hij enige tijd later in het centrum van de stad waar de school was gevestigd waar we les volgden, opgemerkt door een alerte politieagent. Die mijn maat prompt tot stoppen bracht, zijn identiteit- en bromfietspapieren controleerde, en hem confronteerde met de door die agent zijn  collega's van de aangrenzende politiezone Winking policemandoorgeseinde, vermoedelijk door hem begane verkeersinbreuken.

Mijn makker hield bij hoog en bij laag vol dat het ongetwijfeld om een vergissing ging, want hij was zogezegd al wekenlang niet meer in die gemeente geweest en verkeersinbreuken plegen was niet zijn gewoonte. De politieagent aanhoorde geduldig mijn maat zijn repliek. En zei dan laconiek dat hij een verslag van hun onderhoud zou opmaken en het voor één keer bij een waarschuwing zou laten. Maar dat hij de jongen zijn uitleg niet geloofde. Want het type brommer waarmee de jongen reed, in lichtblauwe kleur gespoten, zo reden er in de streek geen twee rond. En bovendien droeg de opgemerkte bestuurder, bovenop zijn motorjas, een mouwloos jeansvestje, met op de rug de naam van een motorclub, gevestigd in onze woonplaats en met tevens een voornaam erop aangebracht. 'Toevallig' dezelfde als degene die mijn maat bij zijn geboorte van zijn ouders had meegekregen!

Commentaren

Mooi verhaal Rudi!
Ik heb het op de één of andere manier een snelheid of andere controle tegenwoordig altijd in de gaten, dus heb nog weinig boetes gehad, ne hoop dat ook zo te houden! ;-)
groetjes,
Elmar

Gepost door: Elmar | 22-02-10

ieder Ieder zijn meug Rudi...maar ik ben als de dood voor motorrijders...dat ze zo snel doodgaan bedoel ik dan (vriendje verloren)

Gepost door: yvette | 23-02-10

mooi verhaal, en inderdaad wat was het leven vroeger simpel, en makkelijk.

Gepost door: Emily | 23-02-10

prachtig verhaal baasje is gisteren met zijn brommerke aan de kant en op de rolen

Gepost door: max | 23-02-10

gevaarlijke machines toch, k heb altijd schrik dat ze plots hun evenwicht verliezen, zo met die twee wielen.
ik denk dat ik zijwieltjes zou nodig hebben :-))
maar aan de andere kant denk ik ook dat het een vrij gevoel moet geven, vooral dan zo landelijk.

Gepost door: fotorantje | 23-02-10

Hoi Rudi, fijn nog s iets van je te lezen;
Vroeger kon er inderdaad veel meer, maar toen was t verkeer ook lang zo druk niet, hé!
Tegenwoordig is t een hele prestatie om heeldhuids uit verkeer te komen!
Nog een fijne avond ...

Gepost door: Ri@ | 23-02-10

hey Rudy die zware moto's Rudy dat zijn toch gevaarlijke machines,ik ben toch nooit niet gerust als dat voorbij komt razen.een fijne dinsdag
liefs dolfijntje

Gepost door: dolfijntje | 23-02-10

Rudi, ik verbaas me telkens over de gemakkelijkheid waarmee je blijkbaar schrijft. Ik zie alles zo voor me.
Motors zijn niet aan mij besteed, ik zou ook niet graag hebben dat iemand in mijn gezin ermee reed.
Over snelheid kan ik wel meepraten, mijn eerste snelheidsovertreding in 20 jaar is in de bus gevallen ...

Gepost door: Mamapippa | 23-02-10

Weer een herkenbaar grappig verhaal, Rudi. Ik kreeg thuis geen brommer voor mijn 18°, niks aan te doen. En de zwaantjes, dat waren onverbiddelijke typen. Een vriend van mij antwoordde eens aan een van de zwaantjes (waren altijd met twee): het spijt me, meneer de zwaan. Toen kreeg hij een lap rond zijn oren (wat toen nog kon). :-)

Groetje

Gepost door: Willy | 24-02-10

bezoekje Hoi Rudi, bedankt voor je bezoekje aan mijn weblog en voor je compliment over die tekening.
Groetjes, ik kom nog wel een neuzen hier...

Gepost door: Walter | 24-02-10

hallo Rudi 't was weer een hele boterham je verhaal :-)
van snelheidscontroles moet ik niet veel vrezen met mijn fiets :-)
met zo'n brommer heb ik nooit gereden, heb dat wel eens geprobeerd toen ik nog jong was, maar voelde me niet zo op mijn gemak daarmee en dus maar gepast

het weer was ineens omgeslagen deze voormiddag hé, hopelijk ben je niet te nat geworden door die plotse regenbui, je kan niet zo gemakkelijk gaan schuilen met je grote machien hé
fijne woensdag nog verder
groetjes

Gepost door: Borriquito | 24-02-10

dit heb je mooi verwoord...

bromfietsen en motors zijn evenwel niet aan mij besteed!

Gepost door: willy | 24-02-10

Ik heb gans mijn leven verzot geweest op zware machines. Bedank voor u bezoekje.
Groetjes

Gepost door: Jean | 24-02-10

leuk verhaal! Ik had,toen ik 19 was,een snorbrommerke,zoals wij da noemden. Een PIAGO VESPA. het reed niet vlugger dan 25-30 en ik reed er mee naar mijn werk. Toen ik er op een ochtend mee door een bocht vloog,en ik naar het ziekenhuis moest. Mijn miniscuus was gescheurd. 5 weken rust. Amai. Enkele weken later reed ik er terug mee. haha

Gepost door: Elsje en Remy | 24-02-10

Och, hoe herkenbaar allemaal. Ik had een Kreidler, ook een 50cc. Doodsgevaarlijk ding. Ook voor een appel en een ei gekocht, maar nater bleek dat hij in een accident betrokken was geweest, want de wielen stond niet op 1 lijn. Telkens als ik hard moest remmen (en dat moest bijna altijd, wat wil je), trok dat ding scheef.
Ik ben geëindigd op de grond, nog net niet onder een aanstromende auto. 't Was gedaan met de Kreidler, vanaf dan zweerde ik bij een "Giete", een 2pk dus.
Had ik ooit kinderen gehad, ze zouden veel gemogen hebben, maar een brommer zou er niet bijgeweest zijn. Of toch, maar dan zou ik zorgvuldig in de gaten houden dat dat ding nooit sneller kon dan 40 p/u. En mij bedotten, zoals we zelf deden met de flikken: no way !!!

Gepost door: Geert | 25-02-10

Hey Rudi..

een verhaal wat inderdaad niet alleenstaand is.
Ik heb voor jou een verrassing in petto ...
ga een zien op :
http://moerhofke.skynetblogs.be/post/7696463/een-onderscheiding

Gepost door: Luc van het Moerhofke | 26-02-10

hey Rudy een heel fijn weekend kom ik je wensen,al zal het wel binnen zijn denk ik met al die regen dat ze voorspellen
liefs dolfijntje

Gepost door: dolfijntje | 26-02-10

Ik wens je een gezellig weekend ondanks het sombere weer

Gepost door: Yolanda | 27-02-10

mooi verhaal Hallo Rudi,
Ik voor jou een leuke verrassing. Ga maar eens kijken naar mijn laatste post
http://alnie.skynetblogs.be/post/7699116/beautiful-blogger-award

Gepost door: alnie | 27-02-10

Rudi ik denk dat je vandaag geen batterie nodig hebt om erges te geraken, als je nu buitenkomt zal je zo rollen waar je moet zijn.
Misschien toch beter cocoonen, en dat kan alvast virtueel bij mij, kan je nog wat bekenden tegenkomen :-)

Gepost door: fotorantje | 28-02-10

Aha! Een buikschuiver! Zo werden die bromers hier genoemd...je had ze behalve van Yamaha inderdaad ook van Zundapp, die waren hier nog meer geliefd. De andere brommersoort was de Puch..meer een choppermodel hè! Stoere jongens zaten op een buikschuiver, zachte alternatievelingen op een Puch hahahaahaha! En wat is er mis met een oranje helm??? Mijn zus had er eentje...die eens verwisseld werd in de kroeg...voor eentje waar ze 3x in rond kon draaien hahaha hoe die ander die van haar op z'n hoofd gekregen heeft..???
Mooie herinneringen hoor Rudi...het doet mij ook weer mijmeren over m'n brommertijd...laaaaaang geleden! :-)))
Groetjessssssssss!

Gepost door: mizzD | 28-02-10

dag Rudi, Een motor ,manman daar heb ik een eewige schrik van .Mijn man reed ook met zoiets (ik heb er geen verstand van waarmee hij reed ) en in de bochten ging ik aan de verkeerde kant gaan liggen.Ik was doodsbang dat we zouden vallen. Uiteindelijk heeft hij dat ding verkocht . Vroeger kon je je voor een half jaar verzekeren en toen niet meer.Hij reed er nooit mee in de winter en dan was dat wel een dure verzekering.

Gepost door: magda | 28-02-10

hallo Rudi het is me het weertje nogal geweest dit weekend hé
en net nu mijn kleindochter kwam logeren
het was zeker geen weer om eens te gaan wandelen met haar
een fijne maandag je toegewenst
groetjes

Gepost door: Borriquito | 01-03-10

brommer Leuk 'brommer'-verhaal :-)

Gepost door: pieterbie | 07-03-10

De commentaren zijn gesloten.