15-12-09

Opschudding in de zaal

 

Het is een tijdje stil geweest op deze weblog en misschien blijft dat ook nog wel even duren, alhoewel dat helemaal niet mijn bedoeling is. Want ik heb nog steeds heel veel in mijn hoofd zitten, dat er heel graag uit wilt en via de wijsvinger van mijn linkerhand zou willen worden uitgetypt.

Friends For SaleUit berichten die ik vanuit mijn 'lezerskring' ontvang, stel ik vast dat er diverse speculatiepistes zijn rondom deze stilte op mijn blog. Zoals bijvoorbeeld te actief zijn op FarmVille'Facebook', of te veel bezig zijn op de daarmee samen hangende spelletjes, zoals 'Friends For Sale!' en 'FarmVille'.

Foute veronderstellingen evenwel. Want de voornoemde activiteiten dienen enkel ter verstrooiing van mijn geest en zijn geen doel op zich. De ware redenen zijn elders te vinden. En wel voornamelijk op familiaal vlak, waar ik mij in een zeer precaire situatie bevind. Die me fysiek en mentaal totaal uitput. Het nemen van beslissende stappen wordt alsmaar urgenter. Maar naast een aantal klaarblijkelijk niet te overwinnen obstakels, houdt ook de vrees een foute keuze te maken, me tegen in mijn besluitvorming, En derhalve ook in het ondernemen van acties.

Voornamelijk, om niet te 'zeggen' al mijn bezorgdheid hieromtrent gaat uit naar de gevolgen ervan op de mensen waar ik om geef. Met de consequenties die het nemen van verkeerde beslissingen kunnen hebben op mijn eigen zelve, daar kan ik best mee leven. Door mijn grote vergevingsgezindheid en eindeloos begrip voor mijn 'mens' zijn, en al hetgeen daarmee gepaard gaat. Knipogen

Maar vooraleer samen met jullie weg te zinken of te verdrinken in een mateloze mistroostigheid, ga ik het hier in dit epistel vlug over een andere boeg gooien. Deze vaak korte, donkere en nu ook al koude winterdagen zijn immers op zich al somber genoeg. Knipogen

Daarom ook is naar buiten en onder het volk komen voor elke mens zo belangrijk. En je komt al eens 'iets' of 'iemand' tegen als je je als persoon in kwestie buitenshuis verplaatst. Dat kan eenieder getuigen, en ook ik ben daar geen uitzondering op.

Kerstmarkt Lokeren 2009Zaterdag jongstleden ben ik naar de plaatselijke Kerstmarkt geweest. Het zag er allemaal best gezellig uit. Maar voor mij is zulk een evenement iets dat je best en liefst in gezinsverband aandoet. Zelf had ik in mijn uppie ook jammer genoeg niet de kans om een warme chocomelk te drinken of van één van die aanlokkelijke warme snacks te smullen. Mijn enige, beperkt functionele hand, de linker, was immers volledig verstijfd van de kou.

Kerstverlichting LokerenToch vond ik dit uitje de moeite waard. Al was het maar omwille van de vriendelijke begroetingen door bekenden, de burgemeester inclusief, de vele vrolijke mensen, al dan niet in die toestand als gevolg van het drinken van alcoholische dranken, de sfeervolle Kerstmuziek... en vooral de artiest die op een podium ijssculpturen vervaardigde. Uit blokken ijs heb ik die man, met kettingzaagjes en beitels als gereedschap, een Kerstster (met staart) en een engeltje zien tevoorschijn toveren. Prachtig vond ik dat!

Een drietal weken eerder bezocht ik de zondagse rommelmarkt op het stationsplein van mijn woonplaats. In gezelschap die keer. Maar er waren jammer genoeg vele gelegenheidshandelaars niet komen opdagen. Allicht omwille van het toenmalig wisselvallige weer.

Toen ik op het punt stond om naar huis te rijden, maar nog even genoot van het zicht op de activiteiten op het plein, kwam een vrouw op ons af die de mij vergezellende jongedame aansprak. Ik zei de vrouw, luid en duidelijk, dat, als ze iets te zeggen had, ze mij moest aanspreken. Ze bekeek me eens raar en begon toen weer te babbelen tegen het meisje naast me. Ik herhaalde wat ik ook daarvoor reeds had gezegd, maar mijn woorden mochten niet baten.

Na nog eens hetzelfde scenario kwam ik dan toch te weten dat die vrouw me weg wou van de plaats waar ik stond. Omdat haar man zo meteen ging komen met de auto, om hun spullen in te laden.

Angry womanAls er nu iets is waar ik een hekel aan heb, dan is het om te worden aanzien, beschouwd en behandeld als zijnde een breinloos, onmondig, in de weg staand 'object'. Dus zei ik die vrouw dat ik mij wel zou verplaatsen op het moment dat de omstandigheden dat zouden vereisen, in casu als haar man met hun vierwieler ten tonele zou verschijnen.

Angry smileyDe vrouw keek me dom aan. Ik keerde haar de rug toe, maar draaide me onmiddellijk terug om en zei dat ik het niet prettig vond om als een 'obstakel' te worden behandeld en dat ze het in de toekomst best zou laten om mij en anderen zo te behandelen. Als antwoord kreeg ik te horen een zaag te zijn, waarna de vrouw wegliep. Ik draaide me geheel rond. Tijdens het keren was ze teruggekeerd. Toen ik haar zei dat van me weglopen wel erg laf was, stak het vrouwmens haar armen in de lucht en riep ze uit: "Ik heb het hem beleefd gevraagd, maar 'die' wil hier maar niet weggaan!" "Dat is omdat dit plein van iedereen is en niet van jou alleen" liet ik nog weten, waarna ik doorreed. Net op het moment dat die partner met zijn auto verscheen. Verbaast kijkend naar zijn met haar armen hemelwaarts gerichte partner. Lachen

Het vrouwmens is waarschijnlijk zwak begaafd, maar dat is naar mijn mening geen excuus. Al te vaak kom ik in contact met personen die het huis niet meer uitkomen omdat ze buitenshuis vaak 'onmenselijk' worden behandeld, of voortdurend het slachtoffer zijn van ontoegankelijkheid. Dus blijf ik tot in den treure tegen al dit onrecht ageren. In het belang van de 'mensheid' en de 'menselijkheid'! Ze hadden potverdikke die Nobelprijs voor de Vrede net zo goed aan mij kunnen geven, in plaats van aan Obama! :-) Deze laatste, vaak verkeerdelijk als 'zwarte' aangeduid, zit er blijkbaar ook mee verveeld deze eerbetuiging (nu al) te krijgen. Dat zou ondermeer kunnen af te leiden zijn uit wat hij over zijn eigen dankrede zegde. Namelijk dat hij ze best goed vond opgemaakt, en zelfs in die mate dat hij aan het eind ervan, er bijna zichzelf mee had overtuigd dat bij die prijs wel echt heeft verdiend. Lachen

Dit najaar ben ik reeds een aantal keer op donderdagavond naar de film geweest in het Cultureel Centrum van mijn woonplaats. Hun filmplanning past goed in mijn leefschema: aanvang om kwart na acht, dus doorgaans afgelopen omstreeks tien uur. Zodat ik zonder me te hoeven haasten, terug thuis ben tegen half elf, het tijdstip waarop mijn thuisverpleegkundige me normaliter komt verzorgen en in bed helpen.

Un prophète - 000De laatste keer dat ik ging kijken, draaide men er de Franse film 'Un prophète'. Een boeiend, interessant, maar 'ruig' gevangenisdrama. Veel volk was er niet. Ik denk een honderdvijftigtal personen. En allen zaten ze op de tribune. Terwijl ik op de begane grond, in het gangpad stond, tussen de onbezette stoelen.

Toen de film, naar ik vermoed, een drietal kwartier bezig was, werd er een huiveringwekkende scène getoond. Een kerel werd in zijn cel, door het hoofdpersonage, met een scheermesje de keel overgesneden. Waarna je het slachtoffer op de vloer zag liggen doodbloeden, terwijl er nog een aantal keer een sluiptrekking door diens lichaam ging. Net echt!

Kort daarna hoorde ik stemmen in de zaal. En toen ik rechts van me keek, zag ik mensen de trappen afgaan en via het gangpad aan de andere kant van de zaal, zich begeven naar de uitgang aldaar. Waren die zo geschokt door dat bloedige fragment dat ze verkozen er vandoor te gaan? Maar kon dat dan niet zonder de andere bioscoopbezoekers te storen?

Terwijl ik deze overdenking maakte, en middelerwijl ook trachtte het verhaal verder te volgen, stopte men de filmspoel. Hier moest meer aan de hand zijn. Een dame haastte zich tot vooraan in de zaal. Om ons toe te spreken en de reden voor de onderbreking mede te delen, zo verwachtte ik. Maar het was om de lichten aan te steken. Het bleef dus gissen naar de reden van de interruptie. Misschien was men, zoals ik al een keer eerder meemaakte, de verkeerde film aan het afdraaien? Of was er ergens in de zaal brand uitgebroken? Of in de ontvangstzaal ernaast, want sommige mensen liepen eerst de zaal waarin ik me bevond uit, en vervolgens weer in.

Un prophète - 002Gedurende het omdraaien van mijn rolstoel, teneinde de filmliefhebbers op de tribune te zien, bedacht ik ook de mogelijkheid dat er iemand onwel was geworden bij het zien van die even daarvoor vertoonde gruwelijke beelden. En, afgaande op wat mijn ogen even later te zien kregen, was dit inderdaad de oorzaak van de ongeplande en ongewenste pauze.

Een groepje mensen zat en stond omheen een ietwat corpulente heer die op een zitje zat op één van de bovenste tribunerijen en die er, gezien vanaf mijn positie, niet erg fris uitzag. Nu was het klimaat er wel naar geschapen om onpasselijk te worden: een warme zaal en op het scherm een bloederig tafereel. De nooddeuren werden open gezet om wat koelte en zuurstof in de zaal te brengen. Tenminste ik vermoed dat dit de intentie was, want nog steeds had niemand het initiatief genomen om alle aanwezigen in de zaal op de hoogte te stellen van wat er aan de hand was.

Verschillende mensen verlieten de zaal. Die hielden het blijkbaar voor bekeken. Omdat de inhoud van wat ze tot dan toe van de film zagen, hen niet aanstond? Omdat de interruptie al te lang duurde? Of omdat ook zij in katzwijm dreigden te vallen? Joost mag het weten. Maar hoeft het niet aan me door te zeggen omdat deze informatie totaal onbelangrijk is. Knipogen

Alhoewel het er naar uitzag dat er niks meer aan de hand was dan een appelflauwte, werd naar hetgeen ik van op mijn plek kon horen, toch de 100 gebeld. In afwachting van de ziekenwagen, werd de 'zieke' , ondersteund door zijn gezellen, de trappen af en naar buiten geleid. Even later kwam de technisch verantwoordelijke van dienst dan melden dat hij de projectie zou laten verdergaan. Niemand protesteerde. Het incident had alles bij elkaar een twintigtal minuten oponthoud veroorzaakt.

Un prophète - 001Het vervolg van de film bleef hard en gewelddadig, maar de meest akelige scène hadden we klaarblijkelijk toch reeds gezien. Of het door de onverwachte onderbreking kwam of gewoon omwille van het feit dat een film naar mijn goesting niet al te lang mag duren, feit is dat ik een uur later een beetje ongeduldig op het einde van de prent zat te wachten. Die film bleef immers maar duren. En op een gegeven moment kreeg ik al een SMS'je van mijn verpleger met de vraag of ik reeds thuis was.

Liever het einde van de film missen, die me toch niet echt meer boeide, dan een nacht in mijn rolstoel te moeten doorbrengen. Het was trouwens niet enkel mijn thuisverpleegkundige die me thuis verwachtte. Ik had er ook op gerekend bijtijds thuis te zijn om het op een redelijk tijdstip naar bed gaan van mijn zoons te controleren!

Maar hoe zou ik voortijdig de zaal kunnen verlaten? Ik trachtte oogcontact te maken met de toeschouwers die het minst ver van me af zaten. Mogelijks door de duisternis bleef deze actie evenwel zonder succes. Alle ogen bleven op het witte doek gevestigd. Gebaren durfde ik niet te maken, want gezien hetgeen eerder die avond was gebeurd, dacht men dan mogelijks dat er ook met mij iets loos was. En ik wou het niet meemaken dat men ook voor mij, en onnodig de filmprojectie zou stoppen.

Dus zette ik mijn lichten aan en reed zachtjes achterwaarts richting uitgang. Waar ik hoopte dat de deuren zouden openklappen als ik er zachtjes tegenaan reed. Dat lukte... deels. Halverwege kwam ik namelijk vast te zitten. Ik slaakte een zucht en gromde toen een vloek waarin de naam voorkomt van dat opperwezen waarin ik niet meer geloof. Dat hielp me wonderwel vooruit, want het woord was nog niet koud of daar stond reeds een werknemer van het Cultureel Centrum naast me, die me uit mijn benarde positie kon redden. Van die man vernam ik ook dat die film er één is die tweeëneenhalf uur duurt!

Diezelfde persoon ging ook met me mee om de dubbele draaideuren aan de toegang tot het gebouw open te houden. Waarna niks me nog in de weg stond om, na even snel telefonisch mijn komst aan te kondigen, in de stilte van de donkere nacht, gezwind huiswaarts te rijden. Lachen

Commentaren

hallo Rudi dat er nog steeds mensen zijn die 'andersvaliden' als minderwaardig beschouwen, dat kan er bij mij niet in
kan de persoon in kwestie, om wat voor reden ook, niet antwoorden, kan je nog altijd je vraag stellen aan een begeleider
hopelijk komt die dame in kwestie nooit in dezelfde 'toestand' terecht

je beleeft wat bij het bekijken van een film zeg, al kan dat natuurlijk overal gebeuren dat er iemand onwel wordt, een beetje uitleg van het personeel had toch wel gekund vind ik

rustige avond nog verder Rudi
groetjes

Gepost door: Borriquito | 15-12-09

he gelukkig ik begon me al zorgen te maken.. en terecht als ik tussen de regels doorlees..wat kunnen mensen toch bot zijn hè... en probeer dan zelf maar eens netjes en beleefd te blijven...
je bioscoop verhaal zie ik zo voor me...en ik voel de hitte en ruik de dompigheid
mooi logje weer

grts

Gepost door: frieke | 15-12-09

Wat ga jij allemaal eten en drinken tijdens de kerstdagen en vooral met wie… stuur jouw kerstactiviteiten door via de reacties of mail en kom in het gigantisch overzicht op 24 & 25 december.

Alvast bedankt!

Gepost door: Ourlipsaresealed | 15-12-09

hey Rudy mensen hebben geen respect voor mindervaliden,tot dat ze zelf iets voor hebben,maar dan zijn het de eerste die roepen van verre.dat is iets dat ik weinig doe,eens een filmpje bekijken.
een fijne dinsdagavond
liefs dolfijntje

Gepost door: dolfijntje | 15-12-09

Dag Rudi Ikzelf had het nog niet zo door wellicht omdat ik zelf in het ziekenhuis lag en daardoor weinig online was.
Wel viel het me op dat je vorige week (in het weekend-) niks nieuws had geschreven maar ik dacht er verder niet over na.
Ik bezoek mijn links bijna elk weekend , nu wat later : sorry!
Ik geloof je als je schrijft dat je veel in je hoofd hebt dat je kwijt wil dat is hier wel te lezen.
Echt een epistel maar dan wel beter en vlotter geschreven en liever gelezen.
Al staat er ook veel miserie in.
Ik wens je veel sterkte in je beslissing thuis.
En hoop dat je daarin het beste kiest voor jezelf en je dierbaren: geen makkelijke opgave.

En verder dat verhaal van die vrouw: gelijk had je je gedicht te zeggen.
Ik geniet nog na op de manier waarop je dat deed.Alle gelijk.Was ik er, dan had ik meegedaan.

Gelukkig eindigt je blog mooi met iemand die je helpt een manier die zo menswaardig is: echt mooi!
Goed dat er van die soort ook rond lopen.

Succes met alles Rudy.
Ik leef met je mee...

Gepost door: Inge Deconinck | 15-12-09

Hey Rudi! Fijn weer eens van je te horen...maar spijtig te moeten lezen dat er op het thuisfront problemen zijn die je kopzorgen geven...ik hoop maar dat je eruit zult kunnen komen op de voor jou allerbeste manier!
Lomperikken op straat...je hebt er in soorten hè. Ik kan me voorstellen dat jij er tegenin gaat...kan me ook voorstellen dat het je wel eens de keel uithangt hoor, maar ertegenin gaan zal ooit alle ogen eens openen hoop ik! Dus hoop ik ook dat jij dat blijft doen! :-)))
Een simpel bioscoopbezoekje...tja, zo eenvoudig voor ons, om daar geruisloos bij weg te glippen...lastig voor jou ongetwijfeld. Ben blij dat je hulp kreeg en op tijd naar huis kon. Een nacht in je rolstoel slapen...het lijkt me héél oncomfortabel!
Groetjessssssssss!

Gepost door: mizzD | 15-12-09

Rudi, daar moet heel wat tijd in kruipen om dat allemaal getypt te krijgen, je bent een krak!
Familiaal heb je het blijkbaar heel zwaar, vind ik erg voor je.
Ik hoop dat je een beslissing kan nemen waar je zelf achter staat
Veel sterkte!

Gepost door: fotorantje | 15-12-09

goedemorgen Rudi, hoe de mensen ook doen of wat ze ook zeggen, jij kent jezelf goed genoeg...Ik ken dat gegaap van mensen, ik werk bij bejaarden en je moet dat bezoek soms zien....

Gepost door: Zon-nebloem | 16-12-09

Rudi, er bestaat niet zoiets als een verkeerde beslissing. Je maakt keuzes op grond van gebeurtenissen, ervaringen en wat je op dit moment weet. Met een redelijk goed idee van wat de mogelijke gevolgen van een beslissing kunnen zijn. Elke goed doordachte beslissing (en ik weet zeker dat die van jou dat zijn) is een goede beslissing, wat de uiteindelijke uitkomst ook moge zijn. Overigens ben ik van mening dat je wél eerst aan jezelf mag denken en wat voor jou de gevolgen zullen zijn. Per slot van rekening ben jij de belangrijkste persoon in je leven en in dat van je kinderen! Heel veel sterkte en pas op dat het je niet te veel uitput!

Gepost door: Nanette | 16-12-09

er zijn nog steeds domme mensen die het nodig vinden andersvaliden op een vreemde wijze te bejegenen...

met die film had je wel brute pech..

voor andere ( familiale) problemen moet je de nodige tijd nemen, ook als dit niet eenvoudig is

wellicht valt alles binnenkort in de goeie plooi

vele groeten

Gepost door: willy | 16-12-09

Bonsoir Je bent even weggeweest, maar je hebt de schade aardig ingehaald. Tjonge wat een verhaal, ja het gaat niet altijd over rozen, maar hou je taai, Rudi

Gepost door: tons | 16-12-09

Dat je zolang wegbleef, kon maar vier oorzaken hebben, Rudi. Ofwel was je al de kerstmarkten van Vlaanderen aan het afdweilen met een schone, ofwel had men je verkeerdelijk meegepakt op een rommelmarkt, ofwel had een boze dame op een parking je het ziekenhuis ingeslagen, ofwel had men je in een obscuur filmzaaltje de keer doorgesneden en was je nog niet gevonden. We wieten alleen niet welke van de vier nu de echte reden was. Dank dus voor je spannende onthulling hier! :-)))

Groet

Gepost door: Willy | 16-12-09

Ik mis je stukjes, Lieve Rudi!!

Gepost door: Danique | 16-12-09

Hoi Rudi, t was hier inderdaad wel wat stilletjes geworden. Je hebt daar blijkbaar je redenen voor en bent ons zeker geen uitleg verschuldigd.
Hopelijk kan je de juiste beslissingen nemen waar je je goed bij voelt.
Veel liefs,

Gepost door: Ri@ | 16-12-09

goedenavond Rudi, ik was al dikwijls eens komen kijken en ik dacht dat je gezondheidsproblemen had en daardoor niet op de blog kon komen.
Ik hoop dat de problemen op familiaal vlak tot ieders tevredenheid kunnen opgelost worden.
Erg jammer om te lezen dat er zo'n lomperiken zijn die je niet netjes behandelen.Dat moet je fel kwetsen.
En weer werd je eens geconfronteerd met je beperkingen toen je de cinemazaal wilde verlaten ,maar gelukkig was er iemand die je belangeloos te hulp schoot!!
Ik hoop dat je hier regelmatig te lezen zult zijn ,want we misten je sterke of kritische verhalen hoor!

Gepost door: magda | 16-12-09

hallo Rudi het is me het weertje wel vandaag hé
je zal je sneeuwkettingen moeten opleggen als je buiten moet met je mobiel :-)
toch een fijne donderdag je toegewenst
groetjes

Gepost door: Borriquito | 17-12-09

We misten je Rudi, en jouw wegblijven bleef inderdaad niet onopgemerkt. Gelukkig heb je in dit blog onze nieuwsgierigheid gestild én onze bezorgdheid een beetje weggenomen... Hou je taai, lieve webvriend, ook in deze donkere dagen...

Gepost door: gerdaYD | 17-12-09

Hmmm Farmville ? 't Bezorgd mij al 2 dagen nachtmerries want ik geraak er langsgeen kanten meer op. En dat mensen je aanstaren ? Ach trek je dat niet aan, ik weet dat 't lastig is maar probeer het in elk geval niet aan je hart te laten komen.

Gepost door: Chris, Laika en Chesko | 17-12-09

Ha Rudie,ik heb je stukje gelezen.En dacht meteen aan broer die zit nog niet zo lang in een rolstoel. hij zei je zit zo laag de mensen kijken over je heen en je kijkt overal tegen op.Maar dat is nog niet het ergste.Ze zien jou niet maar praten tegen de persoon die bij je is.Rudie je moet maar zo denken ze hebben geen verstand.
Groetjes Christiene.

Gepost door: Christiene | 17-12-09

hey Rudy ik wens je een fijn sneeuwweekend,geniet ervan als je kan
liefs dolfijntje

Gepost door: dolfijntje | 18-12-09

hallo Rudi je zal wel niet veel buitenkomen met dit gure winterweer zeker
wij hebben nog een beetje beweging, maar zit stil in je mobiel, heb je veel sneller kou
fijn weekend en hou het warm hé
groetjes

Gepost door: Borriquito | 19-12-09

Lieve Rudi,

hoewel het hier vreselijk druk is met mijn werk
kom ik even langs en meteen zoveel te lezen in mijn korte pauze.
De mensen blijven maar naar iemand in een scoot kijken alsof hun hersens niet meer werken, ze WILLEN het niet weten!
Als je niet een keer ervaart dat er ook nog goede aardige mensen zijn , zou je leven droevig zijn.
Maar de enkele goeden slepen je door het leven heen.
Alsook je lieve medebloggers.
In idd lees ik ook af en toe dat RB mensen van het bloggen afhoudt.
Er is ook zoveel keus, voor jou al helemaal goed, al die mogelijkheden om contacten te onderhouden.
Ik loop ook nog elke dag voor jou, hoor Rudi, nu door de sneeuw, waar jij never nooit zou kunnen komen met je scoot, je zou verdwijnen in de sneeuw!!
Lieve groet, en alle goeds.

Gepost door: saartje | 19-12-09

Als rolstoelgebruiker blijf je blijkbaar en vreemd wezen. Hoe het mogelijk is, weet ik niet. Daar is mijn verstand blijkbaar te klein voor ...

Over de beslissingen die je te nemen hebt, kan waarschijnlijk niemand je raad geven. Familiale, persoonlijke twijfels, zijn vaak de moeilijkste ...
Ik hoop dat je er uit geraakt, zonder al te veel moeilijkheden.

Dikke knuffels xXx

Gepost door: Mamapippa | 19-12-09

hoi Rudi,
goede beslissingen nemen tijd om genomen te worden. Neem er gerust je tijd voor! We weten wel dat je ons terug komt verwennen met schitterende teksten!
Trouwens, volgende keer rij je die dame gewoon ondersteboven. Oeps, zij zag jou niet, oeps, jij ziet haar niet... wedden dat ze dat geen tweede keer doet?
groetjes en nog een fijn weekend!

Gepost door: zaza | 19-12-09

ik ben blij je weer te lezen, rudy!

dat het leven hard kan zijn, weten we allemaal!

maar dat er mensen zijn die het zo mogelijk nog 'harder 'voor je kunnen maken, door respectloos en onmenselijk te zijn, is te erg voor woorden!

gelukkig laat jij niet op je 'kap' zitten, rudy!

ik ben trots op je!!

ik wens je warme kerstdagen,

Gepost door: curieuzeneuzemosterdpot | 20-12-09

De commentaren zijn gesloten.