25-10-09

Rudi’s overdenkingen - Mensen, daar reken je niet op!

 

Op mensen rekenen doe ik niet meer. Neen, rekenen doe ik enkel nog op stukjes kladpapier, op een calculator op zonne-energie of in het programma Excel op mijn laptop. En wel na een spijtig voorval dat nogal betreurenswaardig was. Evenwel niet voor mij, want ik had het zelf uitgelokt. Alhoewel niet helemaal. Bij nader inzien zelfs helemaal niet, want de ander was begonnen.

Aangezien wellicht zowel de aandachtige lezers als de onoplettende haastigen, mijn uiteenzetting nu al niet meer kunnen volgen, wat hen geenszins kan kwalijk worden genomen, verklaar ik me nader.

Heel veel jaren geleden, toen ik nog niet eens stemgerechtigd was, waren er op een gegeven ogenblik verkiezingen. Ja, inderdaad, in mijn jeugd amuseerden zij, die toen bij de overheid werkten, zich daar ook al mee. Met die pesterijen van de brave burger. Maar je kon hen dat bezwaarlijk kwalijk nemen, want die mensen moesten uiteraard toch iets om handen hebben, om hun dagen te vullen?!

Tegenwoordig heeft het overheidspersoneel de beschikking over computers met een snelle Internetverbinding. En kunnen ze derhalve hun tijd besteden aan chatten op sociale netwerksites, een lief zoeken op datingsites of spelletjes spelen op één van de daarin gespecialiseerde websites. Maar vroeger bestond dat alles nog niet en was het zich ledig houden met het organiseren van verkiezingen een favoriete bezigheid van de overheidambtenaren. Toentertijd om ondermeer die reden, door het gewone volk ook wel eens smalend aangeduid als ambetantenaren.

Heden ten dage gebeurt bijna alles automatisch en wordt er op vele plaatsen elektronisch gestemd. Maar in mijn pubertijd was dat anders. Toen gebeurde het stemmen nog in alle bureaus manueel, en was er derhalve nogal wat werk te verrichten aan de voorbereiding ervan. Potloden scherpen en uitproberen op een stukje papier en meer van dit soort zaken. Vermoed ik, want helemaal zeker daarvan ben ik niet. Misschien waren die bureaucraten wel zo leep dat ze deze opdracht aan een externe firma toevertrouwden. Dan hadden ze meteen ook een besteding voor het overheidsgeld. Alweer een zorg minder!

Vooraleer ik hier boze reacties krijg en haatmail vind in mijn elektronische brievenbus, wens ik vlug en terloops even te melden dat hetgeen hierboven staat gewoon maar voor te lachen is! Alhoewel ik het geld van de brave burger verkwisten nu niet bepaald grappig vind. Oh ja, ik ben er mij ook terdege van bewust dat verkiezingen een moeizaam verworven democratisch recht is. Dus ook daar hoeft niemand mij op te wijzen!

Dit gezegd, of eerder 'geschreven' zijnde, ga ik door met de essentie van mijn verhaal. Als ik mij dat, na al dat afwijken trouwens nog kan herinneren. Bon! Uit herlezing van het begin van dit epistel blijkt het dus over 'rekenen op' te gaan. En een jammerlijk incident dat mij er toe heeft gebracht om het op mensen rekenen uit mijn dagdagelijkse leven te bannen.

In de aanloop naar die eerder aangehaalde, door zich vervelende ambtenaren georganiseerde, naar ik mij halvelings herinner, gemeente- en provincieraadsverkiezingen, werd er lokaal nogal wat publiciteit gemaakt. Cadeautjes geven en gadgets uitdelen om stemmen te kopen... euh, ik bedoel uiteraard 'winnen' dat mocht toen nog, begin de jaren tachtig. En ook het plaatsen van huizenhoge affiches was nog toegestaan.

Eén van de kandidaten, een rijkeluiszoon, die nergens voor deugde maar een postje in de gemeentepolitiek wel zag zitten, maakte bij zijn campagne gretig gebruik van al deze promotiemiddelen. En bekostigde alles met het geld van papa. Die al lang blij was dat zoonlief eindelijk iets gevonden had dat hem interesseerde.

In mijn woonplaats en langs de toegangswegen erheen stonden of hingen affiches met zijn beeltenis en slogan. Die trouwens slim was bedacht, maar vast niet door de kandidaat zelf. Hij stapte immers naar de kiezer met de leuze: 'Op MIJ kan je rekenen!' Een slagzin waarvan de figuurlijke betekenis bij het overgrote deel van het kiespubliek de verwachtingsvolle interesse opwekte.

De politiek interesseerde mijn vrienden en mij slechts in beperkte mate. Maar toen die 'veel belovende' kandidaat een meeting organiseerde waarop hij, volgens de uitnodiging, zijn programma uit de doeken zou doen en toelichten, gaven wij toch present. Niet in her minst omdat er gratis hapjes en drank waren voorzien.

En wij waren niet de enigen die daar die avond op afkwamen. Het parochiezaaltje waar de bijeenkomst doorging, liep vol van het volk. In een mum van tijd waren alle op een rij tafels klaargezette snacks verdwenen. En de reeds in bekers gegoten drankjes werden ook in een ijltempo weg gegraaid. We stonden allemaal dicht op elkaar gepakt. En toen de kandidaat en zijn gevolg, waaronder zijn trotse ouders, hun  entree maakten, werden we zelfs op elkaar gedrukt.

Nu viel dat, wat mij betrof, helemaal niet tegen. Integendeel zelfs. Met mijn rug en schouders werd ik tegen de zachte omvangrijke boezem van de dame achter mij gedrukt. En mijn voorkant kreeg de achterkant van een welgevormd jong meisje tegen het lijf geduwd. En ze rook daarenboven zo lekker, dat langharig blondje, dat zowat een kop kleiner was dan mij, waardoor ik toch het zicht op de binnentredende verkiezingskandidaat bleef behouden.

Ondanks mijn toch wel comfortabele positie verliet ik deze, na een samenzweerderige blik te hebben uitgewisseld met mijn kameraden. De ster van de avond genoot zichtbaar van de hoge opkomst en van de aandacht die aan hem werd geschonken. Hij had inmiddels zijn jasje uitgedaan. Waarschijnlijk in de eerste plaats omdat hij het net als ons te warm had gekregen in dat met mensen volgestouwde zaaltje. Maar vast ook om met zijn campagneshirt te pronken. Een witte T-shirt met, naast het partijlogo,  in zwarte opdruk zijn naam en slogan.

Terwijl twee van mijn maten de kerel langs voren benaderden en hem bezig hielden door het stellen van enkele onzinnige vragen, waarop die kinkel dan ook nog eens idiote antwoorden gaf, ging ik, samen met een andere maat, langs achter op de kandidaat af. We namen onze, met voorbedachten rade, voor dat doel meegebrachte dikke viltstiften uit onze jaszakken en begonnen met op 's mans T-shirt becijferingen te maken. In het rood, en groot!

Door de drukte, het voortdurend deinen van de menigte en het her en der porren en geduw, duurde het even voor we werden opgemerkt. En die man zijn partijgenoten doorhadden en zagen wat wij hadden uitgericht. Zelf kon hij van ons geschrijf niet zo veel zien, maar zijn papa vertelde hem de details. Die kerel kon er niet mee lachen. Alle gestommel en gepraat was gestopt. Ieders ogen waren gericht op de kandidaat, die ons, ziedend van woede, aankeek, met een rood aangelopen gezicht. De zweetdruppels vloeiden vanaf de nat geworden, kortgeknipte haardos, over zijn wangen, langs zijn nek,  en belandden alzo op het kunstig door ons bewerkte shirt.

Op zijn bits gestelde vraag waarom wij op zijn kleren aan het cijferen waren gegaan, antwoordde mijn mededader laconiek dat wij toch wel het recht hadden om hetgeen hij als slogan gebruikte, aan de praktijk te toetsen?! Om te zien of zijn 'op mij kan je rekenen' op enige waarheid berustte. Maar de kerel stapte boos van ons weg.

Waarschijnlijk vond hij het vooral niet leuk dat we enkel maar berekeningen had uitgevoerd met nullen. 0 * 0 = 0 bijvoorbeeld. Maar geen deling door nul, want dat kan en mag niet, zo heeft mijn leerkracht Wiskunde mijn medeleerlingen en mij ooit in het hoofd geprent. "Deel nooit door 0!" zo waarschuwde hij ons. Nu ja, ik heb me daar steeds aan gehouden. Dus ook bij het bekladden van dat witte campagneshirt. Die vent en zijn partij waren er wel zelf de oorzaak van dat we hen slechts een nul waard achtten.

Mijn kameraden en ik maakten ons snel uit te voeten. We hadden daar immers niks meer te zoeken. Want alle spijs en drank was al op. En de te verwachten toespraak en andere prietpraat, daar hadden mijn maten en ik ook geen boodschap aan.

Gelukkig hadden de meeste van mijn wel stemgerechtigde medeburgers klaarblijkelijk ook door dat hun stem niet goed besteed zou zijn aan die rijke domkop. Zodat, spijts alle promotie en gulle schenkingen, en ondanks zijn verkiesbare plaats op de kieslijst van de partij waarvoor hij opkwam, deze kerel toch niet verkozen geraakte. Maar goed ook! Mensen zonder gevoel voor humor horen niet thuis in het politiek landschap. Geef mij maar levend geworden karikaturen zoals Freddy Willockx, diens partijgenoot Louis Tobback en CD&V'ers Jean-Luc Dehaene en Pieter De Crem. Om langs blauwe kant Guy Verhofstadt en Annemie Neys niet te vergeten. Alleen al bij het zien van hun kop, barst je uit in een onbedaarlijke lachbui! Knipogen

Wie onder anderen eigenlijk ook thuishoort in het voorgaande lijstje is Frank Vandenbroucke. Maar die man is, helaas voor hem, zijn entourage en adepten, inmiddels een stille dood gestorven. Op politiek vlak welteverstaan. Want het hart van de man klopt nog altijd. Dit in tegenstelling tot dat van zijn naamgenoot, de wielrenner. Die het Afrikaanse Senegal uitkoos om er, na een laatste wip met een plaatselijke schone, het tijdige leven vaarwel te zeggen en te ruilen voor de eeuwige dood.

Commentaren

helaba, ik wil toch wel eventjes zeggen dat ambtenaren vroeger niks te doen hadden, maar die tijd is wel voorbij, wij moeten nu hard werken voor een klein loon! Maar ik vind je verhaal toch wel super grappig! en ik vergeef je dat je het niet zo hebt voor ambtenaren :) , nog een fijne zondagavond

Gepost door: Emily | 25-10-09

haha... beste rudi,wat heb je dat weer kleurrijk verteld,ik zag het zo voor mijn ogen gebeuren,toffe actie.die slogans zijn soms zo dom ,hier was ooit een m'cedes,die aan, idereen zo'n gelijknamig voertuig beloofde,"een m'cedes voor iedereen".er waren dus sukkels die dat letterlijk namen...en nadien dik teleurgesteld waren dat hun oude karretje niet vervangen werd.op de uitleg dat het mens zo noemde,en er gewoon voor iedereen wilde zijn.snapten ze het nog niet,zo zie je maar politiek is niet voor simpele zielen,en daar spelen die politici maar graag op in.
;-)grtjs...

Gepost door: guusje | 25-10-09

Rudi, mooi verteld en het is nog waar ook. Wat Guusje vertelde herinner ik me ook nog. Dat zijn zo van die onmogelijke beloften . Ik herinner me ook een politieker die huis aan huis ging en een groene appel aanbood !Hij zou zorgen dat het milieu groen zou blijven . Ik heb er nog niets van gemerkt,integendeel toen werden al de bomen in de winkelstraat afgekapt en was er een stenen middenberm. Veel later werden er dan bloembakken opgezet en uiteindelijk werden er terug bomen aangeplant. Konden ze die eerste niet laten staan?
Maar zo'n ludieke actie zoals jullie deden dat noem ik fantastisch.Werd die man eens echt belachelijk gemaakt.

Gepost door: magda | 25-10-09

ja VDB is niet meer...spijtig. Nog een prettige avond Rudi.

Gepost door: natalie | 25-10-09

Goedemorgen dit heb je weer leuk geschreven, je bent rechtuit, dat leest goed...

Gepost door: Zon-nebloem | 26-10-09

Vrouwtje zat hier serieus te lachen toen ze dat van die shirt lag. Ze had het willen zien alhoewel 't was niet goed geweest want wedden dat ze 't dan bijna inhaar broek deed van 't lachen ?
Maar lachen met Louis ? Bah nee ! Ik hoorde hem ooit in Herent zeggen dat hij zichzelf op de sporen zou leggen als de TGV er kwam om hem tegen te houden. Awel voor iemand die ooit onder een TGV lag ziet hij er nog héél goed uit. Ik haat beloftes die ze niet kunnen nakomen en erger er mij vaak blauw, groen, geel en rood aan ;-)

Gepost door: Chris, Laika en Chesko | 26-10-09

goeie morgen Rudi grandioos verhaal, je hebt jezelf weer overtroffen !!
'k zie je daar al staan tussen die 2 ferm kiekens :-)

diene kerel is maar nen droogstoppel zulle, kan nie lachen omdat je doet wet hij zegt
ge hebt hem toch het adres gegeven van een goeie wasserij om zijn shirt te laten wassen? :-)

fijne maandag Rudi
groetjes

Gepost door: borriquito | 26-10-09

hèhè, met al jou zijsprongetjes zou een mens de draad kwijtgeraken :-)
over wat ging het nu weer?
aja, rekenen op iemand -
op jou kunnen we zeker rekenen voor voldoende leesvoer!
mooi geschreven!
prettige dag Rudi

Gepost door: fotorantje | 26-10-09

Hahahaha... héle goeie grap...prachtig, ik had het willen zien, dat shirt helemaal volgerekend! Maar in feite kón het dus wél...rekenen op die man...hij vond het alleen niet zo leuk! hahahaahahaaa! Op politici kun je nooit of te nimmer rekenen...daar zijn het politici voor...die kunnen draaien als de beste anders zaten ze niet lang in de politiek! En die slogans...daar worden soms voor veel geld bureaus voor ingeschakeld..en dan komen ze nóg met flapdrollenteksten! Maar ja...zolang er altijd nog mensen zijn die er in trappen hè...! ;-)
Groetjesssssssss!

Gepost door: mizzD | 26-10-09

Leuk verhaal Rudi!
Jammer dat je wel letterijk maar niet figuurlijk op de man kon rekenen, maar ja wat kun je anders verwachten van iemand die op die manier zijn rijk'dom' probeert te gebruiken.
groetjes,
Elmar

Gepost door: Elmar | 26-10-09

't Was weer lachen geblazen, Rudi! Eigenlijk had je ook iets op jouw buik moeten schrijven, want gewoonlijk is dat het geval als je hen wat vraagt (b.v. een busje) :-)

Groet

Gepost door: Willy | 26-10-09

Goedemorgen Wat een leuk verhaaltje weer..
Nog een leuke dinsdag

Gepost door: Zon-nebloem | 27-10-09

goeie morgen Rudi een fijne dinsdag Rudi
groetjes
ps. 'k ga je in het oog moeten houden, straks begin je ook nog te rekenen op mijn shirt als ik je tegenkom :-)

Gepost door: borriquito | 27-10-09

Ik kom terug Leuk cursiefje weer.
Waar haal jij het steeds weer ?
En ook altijd met humor geschreven, daar hou ik van!
Ik kom terug : hou je klaar;-)

Gepost door: Inge Deconinck | 27-10-09

hallo Rudi er was weer veel te zien op de markt vandaag
het weer viel goed mee, en het was genieten op mijn stoelke :-)
fijne dag verder
Rudi
groetjes

Gepost door: borriquito | 28-10-09

ferm goed geschreven het blijft boeien super hoor

Gepost door: daemske | 28-10-09

goeie morgen Rudi het was het weertje wel vanmorgen, dikke mist
die gelukkig verdwenen nu, het zal weer oppassen geweest zijn op de baan voor degene die er door moesten
fijne donderdag Rudi
groetjes

Gepost door: borriquito | 29-10-09

wiskunde Na deze post met genot gelezen te hebben worstel ik nu met de vraag: waar gaat dit eigenlijk precies over? Politiek? Jeugdfratsen? Rekenen? Hoe ben je daar nu weer in geslaagd? Met een tekst van 3 A4’tjes die ik van begin tot einde lees slaag je er in van mij te doen vergeten waarover het gaat. Dat zal ook wel een kunst zijn, neem ik aan.

Gepost door: pieterbie | 29-10-09

heykes Zo komen we nog wat te weten over ondeugende Rudi niet waar ;-)...

Groetjes en een fijn weekend! x

Gepost door: Vrouwtjelief | 30-10-09

Je kan toch echt goed schrijven met die Rudihumor erin!!

Gepost door: Danique | 30-10-09

hey Rudy ik kom je dikke knuffels brengen en ik zou toch maar opletten van spoken en de heksen vanavond en deze nacht als je gaat slapen.een fijn weekend Rudy
liefs dolfijntje

Gepost door: dolfijntje | 30-10-09

Goedemorgen Ik kom je een prachtig halloweenweekend wensen

Gepost door: Zon-nebloem | 31-10-09

goeie morgen Rudi dan heb je iets gezien op een van je tochten, de (eerste) aanrijding sinds die nieuwe verkeerssituatie
alhoewel, las deze week in de krant dat ze al veranderingen gaan aanbrengen, de parkeerplaatsen gaan weer open daar tussen de bomen op de markt en nog wat eenrichtingsverkeer dat afgeschaft wordt

fijne zaterdag Rudi
groetjes

Gepost door: Borriquito | 31-10-09

ja deze maatschapij waar de menselijk heid het tegen
finacieel gewin moet aflegen nou dan wint finacieel gewin het. de mens loopt op een kunst been
zijn leven door SNAP JE DIT LIEFFE MENSEN

Gepost door: ome henk | 24-11-09

De commentaren zijn gesloten.