24-06-09

Hoofddoekperikelen

 

Eergisteren ben ik op de school waar Brian les volgt, naar de laatste ouderraadvergadering van het schooljaar geweest. Veel viel daar niet te beleven. Dat was ook wel te voorspellen. Maar het was de laatste vergadering die werd voorgezeten door de huidige voorzitster. En Moslima - 001alleen al om deze dame te plezieren en uit respect voor alle tijd en werk die deze mevrouw volledig vrijwillig en onbaatzuchtig jarenlang spendeerde ten voordele van de school en vooral diens leerlingen, achtte ik het noodzakelijk om aanwezig te zijn.

Eén puntje dat werd aangehaald tijdens de vergadering, is ergens in mijn achterhoofd blijven hangen. En kwam gisteren, toen ik in de late namiddag een ritje maakte in het veld, terug aan de oppervlakte. Bij de evaluatie van de voorbije infodag op school maakte één iemand een opmerking over het feit dat er twee van de aanwezige leerkrachten een hoofddoek droegen. Dat zou immers een negatieve indruk en geven van de school.

De directrice van de school antwoordde dat er in het schoolreglement wel restricties kunnen worden opgelegd aan de leerlingen, voor wat betreft hun algemeen voorkomen, kledij, lichaamsversiering, uiterlijke kenmerken van hun religie en zo meer. Leerkrachten daarentegen zijn daar naar verluidt vrij in.

Nu blijkt dat de twee leraressen in kwestie de Islam onderwijzen. En allicht vasthouden aan hun hoofddoek als uiting van hun geloofsovertuiging. Ook op school. Nu was hun plaats van opstelling op de infodag niet echt schitterend uitgekozen. De dames zaten naast elkaar en naast een kaalhoofdige Godsdienstleerkracht. Aan de entree tot één van de schoolverdiepingen. Zodat het eerste dat de bezoekers die deze etage aandeden, zagen,  dit trio was. Wat dus blijkbaar op sommige mensen een afstotend effect zou kunnen hebben.

HolbewonerWat ik me best kan voorstellen. Want bepaalde holbewoners en sommige bosjesmensen, die normaliter hun biotoop niet verlaten, maar nu perse hun nakomelingen naar een vrijzinnige school willen sturen, komen doorgaans allicht nooit in aanraking met gesluierde vrouwen. Waardoor deze hen vreemd voorkomen, mogelijks zelfs angst inboezemen en hen er - oh wee - misschien zelfs van weerhouden hun nazaat in te schrijven op die school.

En omwille van zulke fanatici zouden die Islamitische dames dus hun hoofddoek moeten afleggen? De hypocrisie ten top. Om nog te zwijgen van de onverdraagzaamheid. Als je als school Islamlessen aanbiedt, dan vind ik dat je daar ook ten volle voor moet uitkomen. En niet enerzijds met dat gegeven leerlingen werven, maar het anderzijds voor de goegemeente proberen verborgen te houden. Men predikt diversiteit en een open, multiculturele samenleving, maar aan het in de praktijk brengen daarvan hapert er toch wel één en ander.

Die ganse polemiek rond het verbieden van uiterlijke kenmerken van iemands geloofsovertuiging kan ik trouwens niet vatten. Wat is er nu verkeerd aan dat iemand een kruisje aan een ketting rond de hals heeft hangen of dat een meisje of vrouw een hoofddoek draagt? Op de communie van mijn zonen, vorig kalenderjaar, werden onze gasten ontvangen door twee meisjes, waarvan er eentje een hoofddoek droeg. Zij was blij dat ik daar absoluut geen bezwaar tegen had en ik vond het reuze dat het Moslimmeisje  mee wou helpen aan een Christelijk feest. Verdraagzaamheid ten top!

En niemand van de genodigden nam er aanstoot van. En dat was niet omdat ze terecht konden vrezen dat ik hen terstond de deur zou hebben gewezen. Knipogen

Cool boySexy girl (short skirt)Sommige meisjes dragen graag een kort rokje en schoenen met hoge hakken om jongens het hoofd op hol te brengen. Anderen gewoon omdat ze zich daar sexy en goed in voelen. Er zijn jongens die met een afgezakte broek rond lopen omdat hun broeksriem kapot is. Maar bij de meeste van hen is het omdat ze dat cool vinden. Anderen vinden dat niet, maar doen het toch, omdat ze er bij willen horen.

Er zijn homoseksuele medemensen die hun geaardheid onmogelijk onder stoelen of banken kunnen stoppen. Anderen kunnen dat wel, maar kiezen er bewust voor om hun seksuele voorkeur te uiten, door gedrag of kleding. Weer anderen houden het liever discreet.

Sommige hardrockfans hebben een lange haardracht en lopen dagdagelijks rond in jeans en leren jekker. Anderen hebben een korte haarsnit en houden hun tatoeages verborgen onder het maatpak dat ze als werkoutfit dragen.

Er zijn mensen die een oorring dragen waaraan een kruisje hangt omdat ze er emotioneel aan gebonden zijn aangezien het een gift betreft van een dierbare. Andere personen dragen een hangertje waaraan een crucifix bengelt omdat ze diep gelovig zijn en dat willen uiten. Daarnaast zijn er nog mensenwezens die hier of daar een kruisje aan hun kledij bevestigen uit traditie of gewoonweg omdat ze dit mooi vinden. En dan zijn er nog anderen die ergens op hun lijf of kleding een kruisbeeld dragen om één of andere, God weet welke reden dan ook.

Moslima - 000Er zijn moslimmeisjes die een hoofddoek dragen omdat ze aan elkeen hun geloofsovertuiging willen uiten. Andere vrouwelijke wezens omdat ze zich zo zekerder voelen. Mogelijks is er al eens eentje die het uit ondeugendheid doet naar de toekomstige toe. Gesluierde dames die zich met graagte door hun partner laten uitpakken. En allicht zijn er ook dametjes die dit doen om hun vader te behagen, of in het slechtste geval omdat het van de ouders of hun geloofsgemeenschap moet. En zo zijn er allicht nog Moslima's die met een hoofddoek oplopen om een andere, Allah weet welke reden dan ook.

Mijn oproep is: laat iedereen gewoon zichzelf zijn. En zolang er van extremisme geen sprake is, elkeen naar eigen goeddunken gekapt, gekleed en versierd rondstappen, -lopen of -rijden! Lachen

18-06-09

Afkijken

 

Spieken - 000De examentijd is alweer aangebroken, of bij sommigen al volop aan de gang. Het moment om nog eens terug te blikken op mijn eigen studententijd. Zoals reeds eerder verteld, was ik in mijn jonge jaren reeds even braaf als ik nu ben, als volwassene. Af en toe eens ondeugend misschien, dat geef ik grif toe, en nooit verlegen voor het bakken van een poets, maar daar schuilt mijn inziens helemaal geen kwaad in. Integendeel zelfs, dat brengt wat leven in de ... nu ja, figuurlijk uiteraard: brouwerij.

Spieken of 'afkijken' zoals wij dat toen noemden was iets dat bij het schoolse hoorde. En bij examens een interessante methode was om, ondanks geringe studie-inspanningen, toch behoorlijke resultaten te behalen bij toetsen, tentamens of examens.

Vanaf het moment dat ik de middelbare school aanvatte speelde ook ik nu en dan gretig het spelletje mee. Maar was er niet zo bedreven in dat ik het aandurfde doelbewust, zonder er voor te studeren, uitsluitend vertrouwend op spieken, een examen aan te vatten.

Behalve die ene keer dan. We zouden van één of ander technisch vak een examen krijgen over de inhoud van een boek, waaruit we geen les hadden gekregen. Uit tijdsgebrek. De leerstof was evenwel niet zo moeilijk of onduidelijk, dus een toelichting was niet echt noodzakelijk. Aangewezen materie voor zelfstudie, dus. Maar de stof was niet erg interessant en de hoeveelheid was nogal omvangrijk.

examen afkijkenDe jongen die normaliter links van me zat in de klas, had er ook niet veel zin in. Dus samen bedachten we het, naar we toen vonden, lumineuze idee om elk de helft van het boek te lezen en grondig in te studeren! Aangezien we reeds sinds vele maanden meestal naast elkaar zaten in de klas, waren we er ook in geoefend om onopvallend te spieken.

Zo gezegd, zo gedaan. Dus las en leerde ik mijn helft van het cursusboek. Het werd een ware worsteling. Maar ik deed het toch. Die andere helft wou ik voor alle zekerheid ook even vlug doorlezen. Maar na twee bladzijden gaf ik het al op. Geen zin. En daarbij, mijn maat ging dat instuderen. En de kans dat ons plan in duigen viel omdat hij ziek was op de dag van het examen, achtte ik verwaarloosbaar klein. Boerenzoons, en hij was er één,  worden immers niet snel ziek.

Toen we elkaar de ochtend van het examen op de speelplaats ontmoetten, bevestigde de jongen dat hij zoals afgesproken zijn helft van de leerstof had ingestudeerd. We konden dus met een gerust hart de toets aanvatten.

Dat was evenwel zonder de waard gerekend. Hier in de gedaante van de leerkracht. Die het, in zijn ogen allicht lumineuze, idee had opgevat om een aantal leerlingen uit mijn klas van hun vaste zitplaats weg te halen om ze elders te laten plaatsnemen. Mijn buurman mocht blijven zitten, op de tweede rij, maar ik moest mijn stek verlaten om op de eerste rij te gaan zitten. Naast het gangpad. Dus zonder buurman aan mijn linkerkant!

Op het gemor van mij en enkele andere jongens, reageerde de leerkracht niet eens. Verdorie! Het was nu maar te hopen dat de meeste vragen uit de door mij geleerde helft van het cursusboek zouden komen. Wat jammer voor mijn klasgenoot zou zijn, maar die moest dat later dan maar zien goed te maken. Dat zou hem vast lukken, want het was een verstandige kerel.

Spieken - cartoon - 003Twee vragen kregen we slechts. Elk op de helft van de punten. Gelukkig kwam er één uit de door mij geleerde leerstofhelft. Dus deed ik mijn uiterste best om een zo compleet als mogelijk antwoord neer te pennen. Want wat ik op die tweede vraag kon antwoorden, daar had ik het raden naar, want ik had er totaal geen idee van waar die over ging.

Doordat ik op de voorste rij zat kon de leerkracht mij goed observeren. De man zag dat ik op de tweede vraag nog niet eens trachtte een antwoord te formuleren. Dat was hij niet gewoon van me. En het leek hem te irriteren. Want hij vroeg me of ik dat boek dan misschien niet had gelezen. Als naar gewoonte sprak hij me aan met mijn familienaam. Wat mij dan weer irriteerde. Want ik kon er niet bij dat wij onze leraars met het voorvoegsel 'mijnheer' moesten aanspreken, terwijl zij naar ons toe niet hetzelfde deden.

Maar kom, dat is een andere discussie. Mijn resultaat op het bewuste examen was dus 50%. Mijn klasgenoot had 60%. Die had het geluk gehad een glimp op het blad van zijn linker buurman te kunnen werpen. Zodat hij ook iets had kunnen schrijven onder de vraag die niet uit de door hem geleerde boekhelft kwam. Vandaar het bewuste resultaat.

We hebben uit het voorval onze lessen getrokken. Maar het heeft er ons uiteraard niet van weerhouden om, zo de gelegenheid zich voordeed, en we het geluk hadden naast elkaar te mogen zitten voor een toets, elkaars weergave van de kennis nopens de leerstof, aan te vullen door middel van een portie afkijken. 

PS: zij die pas dit jaar lezer zijn geworden van mijn blog, kunnen hier een eerdere log van me lezen rond 'Spieken'.

16-06-09

Hulp uit onverwachte hoek

 

Een al wat oudere dame, die heden op pensioen is, maar tot voor kort een riant inkomen haalde uit haar activiteiten als prostituee, wil graag nog eens een orgasme beleven zoals in haar jonge jaren. Als gevolg van haar vroegere beroep, maar uiteraard ook door haar ouderdom, zijn haar erogene zones minder gevoelig geworden en zit er daar tevens, op dat genotplekje tussen haar benen, al te veel rek in.

Haar vrienden, waarvan de meeste onder hen senioren zijn, met bijgevolg ook al niet meer zo een efficiënt werkende en omvangrijke 'apparaten', kunnen haar niet het gewenste genot verschaffen. Maar zelfs met haar veel jongere tennisleraar, nochtans voorzien van een behoorlijke, moeiteloos keihard te krijgen knuppel, bereikt de dame niet het beoogde seksuele resultaat.

Daarom besluit ze een advertentie te plaatsen, waarin ze aankondigt op zoek te zijn naar een viriele jongeman met een stevige jongeheer. Ze meldt erbij dat wie er in slaagt haar het hoogste genot te schenken, mag rekenen op een riante financiële beloning. Reeds op de dag dat de annonce verschijnt, biedt de ene na de andere man zich aan. Maar de genotverschaffer is er niet bij.

Ook de daaropvolgende dagen melden heel wat gegadigden zich aan. Geen enkele van hen slaagt er echter in om de vrouw geheel te vullen en haar seksueel te bevredigen. De dame wordt er langzaam maar zeker radeloos van. Als voor de zoveelste keer het schelle geluid van de deurbel weerklinkt, rept ze zich dan ook enigszins verveelt naar beneden.

Ze opent de voordeur. Voor haar staat een jongeman in een elektrische rolstoel, met een bolletje aan zijn kin voor de besturing. Zo te zien heeft deze persoon armen, noch benen. Enigszins gegeneerd zegt de dame: "Ik wil niet onbeschoft zijn, en allerminst je gevoelens kwetsen, maar hoe denk JIJ mij in Gods naam te kunnen bevredigen?" Waarop de invalide man terstond repliceert: "Hoe denk je dat ik heb aangebeld?"


PS: Dat er vaak veel meer in een kerel zit dan je op het eerste zicht zou denken, merk je ook hier.

12-06-09

GVA Rules!


Iets meer dan een week geleden publiceerde ik hier een artikel met de heugelijke melding dat ik, na een lange strijd, EINDELIJK opnieuw over een betrouwbare rolstoel beschik. Waarmee ik me vlot kan verplaatsen, zowel binnen- als buitenshuis. Tevens formuleerde ik een aanklacht tegen het schandalig en mensonterend verloop van de procedure via de arbeidsrechtbank en de TIJD die dit in beslag nam en het GELD dat dit mij kostte.

Rudi (klein)Naast vele tientallen reacties op mijn blog zelf, ontving ik ook heel wat berichten in mijn elektronische brievenbus. Veelal van politici, van diverse strekking (zelfs Christen democratisch!), waarvan enkelen zelfs direct de koe bij de horens vatten en concrete actie willen ondernemen om de beroepsprocedure bij afwijzing van een hulpmiddelenaanvraag terdege te laten wijzigen, zodat de ellende die mij ten deel viel, in de, hopelijk nabije toekomst, anderen bespaard blijft.

De nationale redacties van de Vlaamse kranten vonden het onderwerp blijkbaar niet interessant genoeg of te delicaat omdat de mutualiteit van de Christelijke zuil betrokken partij is. Uiteindelijk is de regionale redactie van de Gazet van Antwerpen zo dapper geweest vandaag in de regiopagina's van de editie Waas en Dender een artikel te plaatsen met als kop: "Eindelijk ben ik weer mobiel" met daarbij een afdruk van mezelf in mijn nieuwe rolstoel. De digitale online versie van het artikel kan je hier lezen.

De foto op deze pagina werd getrokken door Geert De Rycke.

10-06-09

Regels

 

Je komt als jongeman soms nogal wat tegen met de meiden! Daar kan ik persoonlijk ook enkele pittige anekdotes over vertellen. Zoals die keer toen ik als prille twintiger eens een vriendinnetje meenam om te gaan shoppen in Maastricht. We waren daar al gearriveerd toen ze pas ontdekte dat ze haar handtas thuis op het tafeltje in de inkomhal van haar studio had laten liggen. Ik zei: "Da's niks, ik heb geld bij, een haarborstel en ook een extra zakdoek & zo" en voegde er, om te zwanzen, aan toe: "Gelukkig is het niet je onderbroek die je thuis bent vergeten!" Het meisje kleurde terstond bloedrood.

Een andere keer was ik samen met een jongedame. Ik weet niet meer juist onder welke omstandigheden, en ik herinner me ook de reden niet meer, maar ze zei in elk geval, op een bepaald moment: "Ik heb zo mijn regels!" Waarop ik antwoordde: "Ga dan maar vlug naar het toilet om een inlegkruisje in je slip te stoppen!" Dat meisje is effectief weggehold. Niet naar het toilet, maar gewoon weg van mij!

Een andere griet heeft mij dat trouwens eens, in halfdronken toestand, wankel op haar benen staand, bekend: "Schone jongen" zei je, zoals gemeld was ze zat, dus had ze vast een troebel zicht, "Ik ben weg van jou!" Onmiddellijk respondeerde ik met: "Neen, dat is niet waar, want je bent hier nog. Maar ik zou wel graag hebben dat je weg bent van mij, want je stinkt uit je bek. En bovendien hou ik niet van zatte wijven!"

"Tenzij ze jong en sexy zijn", had ik er nog aan kunnen toevoegen. Maar dat deed ik niet, want dat vrouwmens zou dat toch niet meer hebben gehoord, want ze was al weg gewaggeld en ik heb haar daarna gelukkig nooit meer teruggezien!

Het was in die tijd, de jaren tachtig, en waarschijnlijk nog steeds, trouwens niet altijd eenvoudig om een griet aan de haak te slaan. Figuurlijk dus, welteverstaan! Alhoewel ik er, als zeventienjarige, toch eens een keer in ben geslaagd om dat, ongepland, bijna letterlijk voor elkaar te krijgen.

Op de fuiven, waar ik, als rijpe tiener, in de weekends met mijn, uit jongens en meisjes bestaande vriendengroepje, heen hing, was al meer dan eens mijn oog gevallen op een knap jong meisje. Eentje met een weelderige bos krullend donkerbruin haar. Bij de toen nog populaire kusjesdans probeerde ik al eens om haar in mijn armen, en aan mijn lippen, te krijgen. Maar helaas slaagde ik daar niet in. En mijn kansen waren uiterst beperkt omdat die schoonheid meestal niet meedeed aan dat kusgedoe.

Ook voor een slow, die altijd volgde op die kusjesdans, kon ik, ondanks herhaalde beleefde uitnodigingen daartoe, de bevallige deerne niet strikken. En dan, op een keer, toen ik me na zo een massadans, door de menigte bewoog, op zoek naar een danspartner, werd ik door de vriendin van dat meisje op de schouder getikt.

Terwijl ik verder stapte, deed het meisje me teken om achterom te kijken. Dus hield ik halt, draaide me om en keek recht in de ogen van die zo door mij begeerde brunette. Menslief, wat was ze toch knap. En nu liep zij dus achter mij aan?

Fout gedacht! Op mijn blauwe jeansvestje waren twee kleine buttons gespeld. En bij het haar ongemerkt passeren, allicht omdat ik op dat moment een ander schoon grietje in het vizier had, was ze met een deel van haar enorme haardos aan me vast komen te zitten. Vandaar die achtervolging door de rumoerige en lawaaierige danshal.

Weken- of misschien zelfs maanden later, heb ik toch nog eens een poging ondernomen om dat, in mijn ogen goddelijk, schepsel, aan de haak te slaan. Figuurlijk dan, deze keer! Ze zat, samen met een aantal jongens, aan een tafeltje, naast de tafels die mijn maten en ik hadden ingepalmd.

Naarmate de avond vorderde merkte ik dat het meisje nogal dikwijls alleen op haar stoel, aan dat tafeltje achterbleef. En als die kerels, van het type 'zware jongen', er toch waren, kroop geen enkele van hen dicht tegen haar aan of stelde zich amoureus tegenover haar op. Daaruit concludeerde ik dat het meisje geen vriendje had. En leek deze avond voor mij het uitgelezen moment om mijn kans te wagen om dit mooie meisje nader te leren kennen.

En ik had al een plannetje beraamd om dit prachtig schepsel der natuur te bekoren. Naderhand beschouwd een nogal ridicuul idee. Van elk beschikbaar drankje dat op die fuif was te verkrijgen, wou ik er namelijk één bestellen. En het ganse aanbod zou ik voor haar bevallige neusje plaatsen, zodat ze maar te nemen had wat ze drinken wou.

Slechts één, niet onbelangrijk, probleem doemde op. Om al die drankjes te kunnen bekostigen, had ik geld nodig. En ik had die avond al een groot deel van mijn budget gebruikt om benzine te kopen voor mijn bromfiets. En het saldo had ik aangewend als mijn aandeel in de drankpot, die inmiddels was uitgeput. Er zat dus niks anders op dan bij wat maten aan te kloppen voor een beetje geld. Die maakten daar geen probleem van. Temeer daar ik hen deel maakte van mijn plan.

Nu de voorbereidingen waren getroffen, rijgde ik de veters van mijn 'stoute' combat schoenen nog wat sterker aan, trok mijn nauwsluitende jeansbroek recht, liet mijn vingers even door mijn haren glijden, om mijn kapsel ietwat te fatsoeneren en ging vervolgens recht op de jonge vrouw af.

Ze keek op toe ik me, het lichaam voorovergebogen, voorstelde aan haar. Ze glimlachte vriendelijk en deelde me ook haar naam mee. Op mijn vraag of ik even bij haar mocht komen zitten, antwoordde het lieflijk ogend creatuurtje positief! Ze bleek met haar broers en hun maten naar deze fuif te zijn gekomen. Omdat ze wel zin had om uit te gaan, maar haar vriendin ziek was en haar ouders niet wilden dat ze alleen op stap ging. Toen ik haar zei dat ik haar een drankje zou bezorgen, reageerde het meisje onmiddellijk met de woorden: "Neen, niet nodig hoor. Ik heb deze avond reeds genoeg gedronken en heb nu echt geen zin meer in om het even welk drankje!"

De schoonheid vervolgde: "Ik zeg dat steeds liever onmiddellijk, zodat niemand haar of zijn geld besteed aan een drankje dat ik dan toch niet uitdrink." Net op dat moment kwam de ober eraan met een schaal waarop minstens 10 verschillende soorten drankjes stonden. Oei! Hoe moest ik dat hier oplossen? Zonder gezichtsverlies te lijden. Ik zei die jongen dat hij alle drankjes bij elkaar op tafel mocht zetten en dat ik dan wel voor de verdeling zou zorgen. Nadat ik de drankbezorger met het geleende geld had betaald, riep ik enkele maten bij me.

Die keken me vragend aan, want ze hadden zich gedeinsd gehouden omdat ze dachten dat ik toch liever alleen bleef zitten bij het meisje mijner dromen. En waren nog meer verbaasd, toen ik hen uitnodigde om een drankje te nemen. Erg succesvol was mijn broederlijk delen overigens niet, want mijn maten waren niet geïnteresseerd in het drinken, of zelfs maar proeven van de meeste van die daar op tafel gepresenteerde brouwsels.

Wat er daarna is gebeurd en hoe die avond is afgelopen, daar heb ik het raden naar, want ik kan het me met de beste wil van de wereld niet meer herinneren. Eén ding is zeker: dat meisje is noch die zaterdagavond, noch op een later moment, ooit de mijne geworden. In tegengesteld geval had ik die gedenkwaardige informatie zonder twijfel voor eeuwig en altijd ergens in een veilig hoekje van mijn grijze hersenmassa bewaard. Dus waarschijnlijk is onze beginnende communicatie vrij snel op een sisser uitgelopen. Mogelijk koos ik een fout moment uit om met het meisje in contact te treden. Had ze misschien haar regels?!

Ru(sh)di(e), 4 april 2009.

07-06-09

Verkiezingen

 

Zoals de meerderheid der Vlaamse stemgerechtigden, toog ook ik heden ochtend braaf richting stemlokaal, in een wijkschool van mijn woonplaats. Er helemaal niet van Stemmenovertuigd dat mijn stem ook maar enige impact heeft op het politieke landschap, maar me anderzijds wel heel bewust van het feit dat dit stemmen een verworven recht is waar door de generaties voor de mijne, duchtig is voor gezwoegd en afgezien. Alleen al uit respect voor de personen die hebben geijverd voor het tot stand komen van dit onderdeel van de democratie, ging ik dus toch zonder al te veel tegenzin, richting stembus.

Dat ik ook al rolstoelend vrij goed het stemlokaal binnengeraak, dat wist ik reeds van vorige verkiezingen, waarbij ik rollend mijn stemplicht vervulde. De enige te overwinnen hindernis was een dorpel aan de entree tot de gang die naar de ingang van het klaslokaal leidt, dat traditioneel als stemlokaal was ingericht. Jammer dat ze die belemmering, na al die jaren, nog steeds niet met een hellend vlakje hebben weggewerkt.

De tekst op de achterzijde van mijn oproepingskaart, met naar ik vermoed de onderrichtingen, was in een veel te klein lettertype gedrukt. Zodat ik het zelfs met mijn leesbrilletje op,  nog niet kon lezen. De informatie op de voorkant was daarentegen wel goed leesbaar. Waar gestemd moest worden, op welk tijdstip en ook voor wie. 13 leden van het Europees Parlement en 27 leden van het Vlaamse Parlement.

Zoals voorgeschreven overhandigde ik, na binnenkomst in het lokaal, mijn oproepingskaart en mijn identiteitskaartje aan de eerste bijzitter. Een andere persoon overhandigde me de twee stemformulieren. Met die flappen op mijn schoot verdween ik in het stemhokje. Achter het gordijntje, dat door alweer een andere persoon hoffelijk werd opzij gehouden, en eens ik stond gepositioneerd, achter me werd neergelaten.

KiesbriefNadat ik klaar was met mijn 'werk' reed ik achterwaarts uit het stemhok, waarbij het gordijn vanzelf aan de kant schoof. Zo leek het althans. Tenzij die hulpvaardige heer er terug voor iets tussen zat. Nochtans zag ik hem niet. Ik draaide mijn rollend gevaarte met mij erin 90° en deponeerde de papieren in de juiste gleuf. Waarna ik mijn identiteitskaart terugkreeg, alsook mijn afgestempelde oproepingskaart.

De voorzitter van het stembureau vroeg mij vriendelijk: "Is 't gelukt?" Waarop ik de man antwoordde: "Ja, het viel nogal mee. Die brief voor het Europees Parlement, dat ging best. Die te kiezen leden heb ik alle 13 bij elkaar gevonden. Maar die 27 voor het Vlaamse Parlement, dat was iets complexer. Die heb ik moeten verdelen over 2  kolommen. Anders lukte dat niet. Er stonden immers geen namen en navenant te kleuren bolletjes genoeg, in de lijst van mijn voorkeur!"

De chef van het bureau bracht een hand naar zijn hoofd, slaakte een zucht en gilde: "Maar dan stemde je ongeldig!" Je zag hem zo denken: "Met die godverdomde invaliden heb je steeds niks dan last!". Nu ja, in dit geval was deze bedenking dus wellicht niet geheel ten onrechte. Wat er daarna nog werd gezegd en/of gedaan, daar ga ik jullie niet mee vervelen, want het zou toch allemaal gelogen zijn. Verzonnen is immers ook de rest van het geschrevene in de laatste twee alinea's van dit epistel. Tong uitsteken

Nog een prettige, kommerloze, liefst droge en graag ietwat zonnige zondag toegewenst!

03-06-09

Eindelijk!

 

Gedurende drie jaar leverde ik een verbeten strijd tegen die klootzakken van de mutualiteit die weigerden tegemoet te komen in de aanschaf van een nieuwe rolstoel omdat hun medisch adviseur van mening was dat ik er geen recht op had. En omdat ik, omwille van deze onheuse beslissing, een beetje te veel van mijn kloten maakte tegen die kerel en de ziekenbond, verzonnen die onverlaten ook nog een reden om mijn invaliditeitsuitkering te beknotten.

Via de arbeidsrechtbank heb ik moeten bewijzen dat die kerel en zijn werkgever het NIET bij het juiste eind hadden. En gelijk gekregen ook. Gelukkig maar, want ik heb al lang geen vertrouwen meer in het gerecht, en nog veel minder in de gerechtigheid ervan.

Aangezien ik gedurende al die jaren geen uitzicht had op het moment waarop mijn tot op de draad versleten rolstoel zou worden vervangen, diende ik hem zoveel mogelijk te sparen. Met als gevolg dat ritjes naar een buurgemeente werden geschrapt. 's Avonds nog eens rond de blok rijden om een frisse neus te pakken en inspiratie op te doen eveneens. Ook fietstochtjes met de kinderen behoorden tot het verleden, net zozeer als het regelmatige bibliotheekbezoek. En bezoekjes aan de wekelijkse woensdagmarkt en de rommelmarkt op zondag werden herleid tot een minimum. Om maar enkele voorbeelden te geven.

Die hufters van mijn ziekenbond, behorende tot de katholieke zuil, waren er dus de oorzaak van dat ik de laatste jaren slechts een fractie van de activiteiten en verplaatsingen heb kunnen doen die ik voorheen wel deed. En in alle gelederen van die organisatie was men op de hoogte van het leed dat door hun houding, mijn reeds zwaar beladen gezin en mij nog extra werd aangedaan. Want ik richtte menig vriendelijk schrijven tot talloze personen van 'mijn' ziekenbond. Want uit ervaring wist ik reeds dat de piste via de rechtbank TIJD en GELD zou kosten. Wat ik dus hoopte te vermijden.

IJdele hoop evenwel. Menselijkheid en mededogen zijn blijkbaar geen deugden die bij het Christelijke geloof horen. Nochtans dacht ik in de lessen godsdienst iets anders onderwezen te zijn. En tijdens de in het verleden veelvuldig door mij bijgewoonde misvieringen meende ik ook een ander geluid te hebben gehoord. Maar waarschijnlijk heb ik toen dus niet goed geluisterd. Dat kan best, want na mijn kleutertijd was ik eigenlijk niet zo erg meer geïnteresseerd in sprookjesverhalen.

Wat ik van de kant van de mutualiteit te horen kreeg was dat ik blij mocht zijn het fundamenteel recht te hebben om een formeel geschil als dit aan te vechten. Mocht ik meer lef hebben dan zou ik daar aan toevoegen: "en de economie een zetje te geven door juristen, magistratuur en zo meer werk te verschaffen."

Rudi in zijn Meyra Optimus IIUiteindelijk heb ik van de rechter over de ganse lijn GELIJK gekregen. Zodat ik sinds een aantal dagen met een nieuwe rolstoel rond rijd. Hiernaast te zien. De ogen schijnbaar gesloten houden is klaarblijkelijk een gewoonte van me. Weliswaar enkel als ik wordt gefotografeerd. Tijdens het rijden houd ik ze steeds spiedend geopend!

Ben ik nu blij? Neen. Want deze rolstoel, waar ik dagdagelijks gemiddeld 15 uur in doorbreng, heb ik kunnen kiezen uit slechts 3 modellen. Uiteraard worden er meer verschillende modellen gefabriceerd. Maar die hebben geen RIZIV-goedkeuring, een voorwaarde om een tussenkomst van deze organisatie te bekomen. Over de manier van samenstellen van de lijst der hulpmiddelen die voor een gedeeltelijke terugbetaling in aanmerking komen, heb ik ook mijn bedenkingen, maar daar ga ik hier geen woorden aan vuil maken. Want vuile woorden zijn vies. En van vieze dingen hou ik helemaal niet.

Inderdaad, je hebt het daarnet goed gelezen: 'gedeeltelijke' terugbetaling. Want, voor een immobiel persoon als ik nochtans onontbeerlijke opties zoals bijvoorbeeld elektrisch verstelbare beensteunen, worden als "luxe' beschouwd. In mijn geval betekent dit dat er een goeie 2.500 Euro aan voor mij noodzakelijke opties, uit eigen zak dient te worden betaald. Tenzij het Vlaams Agentschap voor personen met een handicap, het VAPH, vroeger bekend als 'het Vlaams Fonds', wil tussenbeide komen. Laat het me hopen!

Gisteren kreeg ik als toemaatje vanwege mijn advocaat een 'staat van erelonen en onkosten' in deze zaak. Maar liefst een kleine 3.100 Euro. Waarvan de tegenpartij door de rechter veroordeeld werd tot het betalen van een belachelijke som van 248,64 Euro rechtsplegingvergoeding. Een bedrag waarvoor een beetje advocaat nog niet eens het bed uit komt.

Begrijp me dus helemaal niet verkeerd. Mijn advocaat rekent me geen Euro te veel aan. Maar deze zaak toont eens te meer aan hoe ONRECHTVAARDIG deze rechtsstaat is. Want ik ben meermaals de verliezende partij. Jarenlang heb ik mij slechts uiterst beperkt kunnen verplaatsen. Dat ik vroeg of laat gelijk ging krijgen stond voor mij vast, gezien het sterk en sluitend dossier. Maar de onzekerheid over het 'wanneer' en wat het uiteindelijk zou kosten zorgde voor een zware psychische druk. En vooral de beperkte verplaatsingsmogelijkheden met mijn kroost baarde mij zorgen. En nu ik terug mobiel ben zijn mijn kinderen pubers, die er inmiddels geen behoefte meer aan hebben om met hun vader van hot naar her te rijden. De verloren jaren kunnen dus nooit meer worden gerecupereerd.

Het inkrimpen van mijn uitkering had gevolgen voor de financiële situatie van ons gezin. En wel in die mate dat mijn echtgenote een extra job aanvatte. Want we moesten inmiddels toch rondkomen! Nu de ziekenbond werd veroordeeld tot betaling van het ten onrechte niet uitgekeerde bedrag, zal dit allicht verloren moeite zijn geweest, want waarschijnlijk verdwijnt alles als belastinggeld in de staatskas.

Ook goed voor een ander is het feit dat mijn nieuwe rolstoel pas drie jaar na de voorziene hernieuwingtermijn werd afgeleverd. In plaats van binnen twee jaar opnieuw recht te hebben op een ander vehikel, moet het RIZIV mij dit nu pas vijf jaar van heden toestaan.

Waar is de vergoeding voor alle tijd en energie die ik noodgedwongen in dit dossier heb moeten steken. En voor alle slapeloze nachten? Voor de geleden morele schade? Voor de 1.500 Euro herstellingskosten aan mijn oude rolstoel die ik met eigen middelen heb moeten betalen. Uitgaven die er niet zouden geweest zijn als ik tijdig en rechtmatig had beschikt over een nieuw exemplaar. Heb ik er in deze zaak uiteindelijk iets bij gewonnen? Neen, slechts verkregen waar ik recht op had. Zonder extra's. Althans niet in de positieve zin. Waar moet ik trouwens dat geld om mijn advocaat te betalen vandaan toveren? De meeste mensen maken zich momenteel op om op reis te gaan. Mijn gezin kan beginnen bezuinigen en sparen voor de Euro's om mijn raadsman te betalen voor het behandelen van een kwestie die er nooit één had mogen zijn. Pesterijen om de sociaal zwakken klein te houden, noem ik het! Justitie is enkel goed en betaalbaar voor de rijken.

En hoe zit het met de tegenpartij? Die verlaat met opgeheven hoofd, zonder scrupules en straffeloos het strijdtoneel! Die hebben immers niks gewonnen, maar ook niks verloren. En worden niet gesanctioneerd voor de fouten die ze maakten. Dat beetje gerechtskosten is een peulschil voor zulk een organisatie. En het zijn bovendien hun leden die er gezamenlijk voor opdraaien, dus wat zou het hen deren...?

Ben ik boos? Neen, helemaal niet. Woedend ben ik! Met recht en rede, mijn gedacht! En moest ik weten dat dergelijk onrecht enkel mij werd aangedaan, dan zou ik er mij nog mee kunnen verzoenen. Het is nu eenmaal een feit dat ik een schlemiel ben, een pechvogel pur sang, Dat voortdurend tegenslag hebben is mijn niet te ontlopen lot, en daar leef ik mee. Ongefrustreerd, maar gelaten, volgens mij de aangewezen manier om met dergelijk gegeven om te gaan.

Jammer genoeg ben ik evenwel NIET de enige persoon die dergelijke schandalige onbillijkheid te beurt valt. Al te vaak komt het voor en veel te veel mensen ondergaan een soortgelijk lot. En gaan psychisch, fysisch en/of financieel  ten onder aan hetgeen hen onterecht wordt aangedaan! Als dit de democratie is, dan kan ik enkel concluderen dat deze, zoals de ongewassen kloten van een hond, danig stinkt!

En doen 'onze' politici er daadwerkelijk iets aan om dergelijke onrechtvaardigheden uit ons rechtssysteem te bannen? Neen, zo blijkt uit de praktijk. Of althans veel te weinig. "We willen wel, maar we kunnen niet" is een vaak gehoorde uitspraak. Tja, als zij het niet kunnen, wie dan wel?

Ondertussen vult het klootjesvolk gedwee een bolletje op achter de koeketine die zichzelf op haar voordeligst aanprijst op de verkiezingsaffiches of de kandidaat die het meest rad van tong is en er daardoor veelal in slaagt de mensen een rad voor de ogen te draaien. Het staat elkeen vrij mij van het tegendeel bewijs te leveren. In voorkomend geval zal ik met graagte mijn mening herzien en mijn excuses aanbieden.