17-05-09

Herinneringen uit mijn verleden - bevoorrading en zo

 

Mijn ouderlijk huis is gelegen in een gehucht van wat vroeger een klein dorp was. Wij woonden werkelijk in een boerengat. Veel van onze buren waren boeren met, zoals dat nu heet, een gemengd bedrijf, waarin dus zowel aan landbouw als aan veeteelt werd gedaan. Op heel kleine schaal weliswaar. Absoluut niet te vergelijken met de huidige omvangrijke boerenbedrijven.

De meeste andere buren waren arbeiders en hier en daar al eens iemand met een zelfstandige activiteit. Een metser of een schrijnwerker. En het merendeel van hen woonde, net zoals wij, op een voormalig boerenerf. In de stallen stonden dat wel geen koeien of varkens meer, maar dikwijls hield men nog wel wat kleinvee. Bij ons waren dat kippen en konijnen.

Onze inkopen deden we grotendeels in de buurtwinkels. En met 'we' doel ik op mijn ma, mijn zussen en mezelf. Want shoppen is mijn pa pas beginnen doen vanaf het moment dat wij een auto hadden, begin de jaren zeventig, tevens het moment dat er aan de rand van alle grote steden supermarkten opdoken. Waar alles op één adres te krijgen was, en bovendien veel goedkoper!

Maar de jaren voorheen werd alles wat wij nodig hadden, in onze eigen buurt gekocht. Zo kwam ons brood van bij de bakker uit onze straat. Wiens helper zelfs een keer of drie per week op ronde ging om ons aan huis van vers brood te voorzien. Die man sprak enkel over het weer. Goed weer, slecht weer, geen weer... iets anders kwam daar niet uit dienen mens zijn spraakorgaan.

Toen, op café, iemand hem vroeg naar het waarom ervan, antwoordde de man simpelweg dat hij, door over niks anders dan het weer te spreken, hij ook niks verkeerds kon zeggen. Hij zag veel, hoorde ontzettend veel, was van veel gebeurtenissen, vaak ongewild getuige. Maar roddelen was niet aan de man besteed. Zo vermeed hij extra twisten en hield de kerel iedereen te vriend.

Ons vlees en onze charcuterie gingen we halen bij de beenhouwer aan 't kapelletje, het centrum van onze buurt. Als ik meeging met mij ma, dan kregen wij vaak de onverkoopbare restjes van de salami's mee naar huis. Ik was daar verlekkerd op! Toen ik al wat ouder was, zond mijn ma me al eens alleen naar die winkel. Dat deed ik graag. Alleen boodschappen doen, zoals een grote mens! Fantastisch vond ik dat!

Mijn ma gaf me dan altijd een briefje mee, waarop stond geschreven wat ik behoorde mee te brengen. Tijdens de fietsrit naar de beenhouwerij leerde ik dat dan van buiten. Want als een klein ventje de gewenste boodschappen van een briefje aflezen, dat vond ik maar niks. Daar voelde ik mij veel te groot voor!

Op een zekere dag stond ik in die winkel, te wachten tot het mijn beurt was. Het was er nogal druk. Er stond al wat volk in de zaak op het moment dat ik arriveerde, en na mij waren er nog enkele personen binnen gekomen. Allemaal mensen uit de buurt. Want ander volk kwam daar niet. Toen het eindelijk mijn beurt was, wist ik niet meer wat er ook alweer op dat briefje stond geschreven. Verdikke!

Dus bestelde ik maar vast iets dat mijn ma meestal meebracht. Terwijl de beenhouwersvrouw bezig was met het snijden en wegen van dat ordertje, trachtte ik zo onopvallend mogelijk dat papiertje te bekijken dat mijn ma me had meegegeven. Het eerste lijntje kon ik duidelijk lezen en bestelde ik. Maar terwijl ik op de winkelierster haar vraag of het iets meer mocht zijn dan het gevraagde gewicht, positief antwoordde, brak ik tezelfdertijd mijn hoofd over wat er in Gods naam verder te lezen stond.

Het briefje aan de verkoopster te lezen geven, zoals mijn ma me steeds opdroeg te doen bij twijfel, daar dacht ik nog niet eens aan. Mij daar, met al dat volk in de winkel, belachelijk maken, was wel het laatste dat ik zinnes was. De roddeltantes die in dit oord overal pertinent aanwezig waren, zouden ongetwijfeld hun 'werk' doen en de eerstvolgende schooldag zou ik dan vast worden uitgelachen als het ventje dat bij het boodschappen doen mama's lijstje aan de verkoopster moest overhandigen, omdat ik zogezegd onbekwaam, achterlijk of dom zou zijn. Dat kende ik. Pesten was in die tijd in die bekrompen gemeenschap dagelijkse kost.

Om dat onheil te vermijden bestelde ik dus maar, op goed komen uit, zoals wij dat toen uitdrukten, wat fijne vleeswaren en ook een halve kilo gehakt. Dat laatste weet ik nog heel goed. Nochtans was ik absoluut niet zeker of dat item of iets wat daar van benaming op leek, ook op mijn ma's lijstje voorkwam. Maar ik had wel zin in gehaktballen, en dit, wat wij noemden 'gekapt' was daarvoor een onmisbaar bestanddeel.

Eens afgerekend reed ik rechtstreeks naar huis, want al dat vlees moest zo snel mogelijk de koelkast in. Want veel ervan kon snel bederven. Of sloeg een lelijke kleur uit, en dan was het op zijn minst niet lekker meer. En vaak zelfs helemaal oneetbaar. Zo wist ik van mijn ma. In die tijd luisterden kinderen immers nog naar hetgeen hun ouders hen, vaak tot vervelens toe, vertelden of uitlegden.

Mijn lieve ma was hoogst verbaast toen ze de boodschappen uit de tas haalde. Ze keek mij aan en begreep maar niet hoe die beenhouwersvrouw zich zo vergist kon hebben, te meer daar zulks nooit eerder was voorgevallen. Zelf vergoelijkte ik de beenhouwersvrouw door mijn ma te vertellen dat er toch wel een grote drukte heerste in de zaak en de dame allicht daardoor één en ander verkeerd van het briefje had afgelezen.

In mijn kindertijd moesten wij trouwens niet ver lopen om aan drank, voeding of om het even wat te geraken dat we thuis, in de huishouding, nodig konden hebben. Schuin over onze deur was er een klein winkeltje. Naast en in hetzelfde gebouw gevestigd als een café, waarvan de uitbaatster daarvan, ook de winkelierster was. Zulke gecombineerde uitbatingen, kwamen in die tijd veel voor in Vlaanderen. In onze, nochtans dunbevolkte buurt waren er zo zelf twee!

En voor zowat alles kon je daar terecht. Snoep, drank, koekjes, beschuiten, sigaretten, kaarsen, batterijen... Als ik mij goed herinner een aanbod dat een beetje vergelijkbaar is met hetgeen heden ten dage sommige nachtwinkels aanbieden. Maar in winkeloppervlakte waren ze doorgaans kleiner, en vaak nog meer volgepropt met allerlei spullen. Van bijna op de vloer tot haast aan het plafond.

In het winkeltje waar wij steeds aankopen deden kon je bonnetjes sparen, waarmee je dan uiteindelijk een geschenk bekwam. Zo zijn mijn ouders ooit aan een, toentertijd in elke huiskamer te vinden, op elektriciteit draaiende windmolen geraakt. Een lichtbruine, met lichtjes! En er speelde een muziekje terwijl de wieken draaiden! Het plastieken ding, signatuur 'made in Hongkong', waarvan ik toen de betekenis nog niet snapte, niemand uit ons dorp trouwens, was het pronkstuk onder de ornamenten die onze buffetkast sierden. Voor een tijdje althans. Want zulke prullen vervelen alras, zodat het object al vlug een plaatsje kreeg op een antieke, van een overleden familielid geërfde wastafel die in de traphal, annex voorraadkamer, annex mijn slaapplaats stond opgesteld. Inderdaad, in dat zowat anderhalve eeuw oude huisje waarin we woonden, was multifunctionaliteit een noodzaak. Lang voordat het woord werd uitgevonden!

Eens per week, meer bepaald op donderdag, kwam de visboer langs. Als je iets van hem wou kopen, dan moest je een emmertje aan je hekstijl hangen. Dan stopte de man sowieso. Je kon ook aan het hek staan wachten tot wanneer die venter met zijn viskraam opdaagde. En je hoorde hem van ver komen, want hij kraamde een in al die jaren nimmer wijzigende slogan uit. Zeker van de inhoud van zijn slagzin ben ik nooit geweest, maar het ging ongeveer als volgt: "Rauwe haring, bakharing,tarbot & kabeljauw! Steur, schar, zalm & schol! Hele grote mosselen! Goeie verse mosselen!" En geen bandje hé! Maar helemaal live!

En als hij je onderweg tegenkwam, riep hij je aan door zijn megafoon. Mij noemde de man steevast 'wittekop'. Niet toevallig omdat ik in die tijd qua haarkleur inderdaad nogal veel weg had van de witte van Zichem.

Die vismarchand heeft trouwens ooit eens slechte mosselen aan ons geleverd. Die werden in huis gebracht middels dat emmertje dat tot aan 's mans verschijnen aan het tuinhek hing. Want overal zakjes bij geven was toen nog niet in trek. Ofwel konden milieuactivisten, vanuit hun, naar later bleek terechte vrees overspoeld te worden door die plastieken zakjes, toen de verspreiding nog even tegen houden.

Als je boodschappen deed laadde je alles meteen in je eigen, van huis meegebrachte kabas. Of, in dit geval bij de visverkoper, in je emmertje. Mosselen althans. Hoe die andere vis van dat kraam tot in huis werd gebracht, dat herinner ik mij niet. Bij die vraag krijg ik helaas geen informatie terug vanwege mijn grijze hersenmassa.

Van die slechte mosselen ben ik dus wel goed ziek geweest! Mijn ogen zwollen op in zulke ernstige mate dat ik nog nauwelijks iets kon zien. Het ziekenhuis moest ik er niet voor in. Wel binnen blijven en in de zetel blijven zitten of liggen. Want ik zou overal tegenaan zijn gebotst. Dit voorval heeft er toe geleid dat ik jarenlang niet meer van die schelpdieren heb gegeten.

Ook onze melkboer had een vaste wekelijkse ronde. Als je melk, yoghurt of een ander zuivelproduct uit die mens zijn aanbod wou, dan werd van je verwacht dat je de lege, herbruikbare flessen aan de straatkant voor je huis zette. Dan wist die persoon dat je iets nodig had en kwam die aankloppen aan de achterdeur. Veelal had hij toen al bij wat we doorgaans bestelden. Dat bespaarde hem extra over en weer stappen naar zijn zwaar beladen camionette.

Bij de brouwer werd hetzelfde systeem toegepast. Alhoewel we, wanneer we bijvoorbeeld  een bak bier wilden, we niet het ganse krat met lege flesjes aan de straat zetten. Want dan bestond immers het gevaar dat een onverlaat er mee aan de haal zou gaan. Omwille van het leeggoed. Er werd in die tijd veel meer met hervulbare flessen en statiegeld gewerkt. Onze limonade werd ook zo aangeleverd. In zware glazen literflessen. Waarmee je, zo gewenst, gerust een volwassen mens de kop kon inkloppen. Wat naar mijn weten trouwens nooit is gebeurd. Maar zeker is dat niet. Want toen was de media nog niet zo uitgebreid.

En bij ons thuis werd ook niet met die flessen op elkanders hoofd geklopt. Waar mijn ma ze wel voor gebruikte, was voor het verpulveren van beschuiten. Door er met zo een zware glazen frisdrankfles over te rollen maakte ze daar chapelure van. Naast gehakt en ei, een onontbeerlijk ingrediënt om gehaktballen te maken. Mijn pa had die graag in de uiensaus, maar dat vond ik vies en daarom bereidde mijn ma die van mij steeds apart.

Al de drank die de brouwer kwam slijten was afkomstig van de familiale Belgische brouwerij Roman. Die trouwens op heden nog steeds actief is, en voor zover mij bekend is, met de 12de generatie Roman aan het roer, of toepasselijker gezegd de 'vaten', vooral bezig is met het brouwen van speciale bieren.

In de zomer kwam dan ook wel een keer of twee per week, en in de schoolvakantie nog vaker, vermoed ik, de ijscrèmekar langs. Van het type dat de laatste tien jaar ook nu weer vaker opduikt in de straten. Een kleine bestelwagen die rondtoerde en middels een genre scheepsbel, van ver uit de buurt reeds zijn komst aankondigde.

Er toerde ook een ijsventer rond op een soort gemotoriseerde bakfiets. Een tripoteur werd dat bij ons genoemd. Niemand uit mijn directe omgeving sprak de Franse taal. Maar er werden geen twee zinnen uitgesproken of er zat wel een Frans woord tussen. Dit ter zijde. Die ijsjesventer zijn bak was uiteraard een diepvries. En boven de ganse lengte van zijn vehikel was een scherm aangebracht zodat zijn klanten, bij felle zonneschijn, in de schaduw konden staan. Neen, tegen de regen diende dat dak niet. Wegens niet sterk en waterdicht genoeg. Als het regende reed die kerel trouwens niet rond. Want wie loopt er nu buiten en heeft zin in een bolletje roomijs als de regensluizen open staan?

Ondanks zijn bijzonder en aantrekkelijk voertuig had deze ijsjesverkoper toch minder cliënteel dan de anderen. Het is allicht moeilijk om zo vele decennia later alsnog de reden voor 's mans geringere populariteit te achterhalen. Wat zou die kennis ons ten andere opbrengen, dat de moeite getroosten om dit toch te achterhalen, kan rechtvaardigen? Mocht je het antwoord weten, dan wens ik je proficiat voor je wijsheid en veel succes ermee!

Eens ook in de uithoek waar wij woonden, het bestaan van de diepvries bekend was geworden en de meeste inwoners zo een vriezer hadden in huis gehaald, daalde de populariteit en navenant de omzet van die ijsjesverkopers enorm. En ook hun frequentie van verschijnen nam gestaag af.

Anderzijds kende de huis-aan-huis diepvriesroomijs verkoop dan weer een steile opmars. Op vaste tijdstippen kwamen die mannen met hun vrachtwagen langs om te vragen of wij soms roomijs moesten hebben. Soms wel ja. Maar meestal zei mijn ma dat we die vent moesten zeggen voorlopig verder te kunnen. Wat meestal gelogen was, want ondanks het feit dat die aan huis bestelde ijscrème het lekkerst was, kochten mijn ouders die toch liever in de supermarkt. Want daar was die veel goedkoper. En sinds we een auto hadden, een witte vijfdeurs Simca 1100 zelfs, met een grote koffer, prefereerden mijn ouders het merendeel van hun inkopen in het grootwarenhuis te doen. Waardoor we telkenmale met een koffer vol spullen, geladen in gratis beschikbaar gestelde, voor eenmalig gebruik bestemde, bruine papieren zakken met aan de buitenkant in grote letters het logo van de winkel erop.

Maar de lokale groenten- en fruitboer, met winkel in de dorpskern, raakte wel zijn waar nog kwijt aan ons. Tenminste hetgeen mijn ouders niet zelf kweekten in hun uitgebreide moestuin. Die man kwam rond met zijn rijdende winkel, waar je langs een trapje achterin de wagen naar binnen stapte. Deze groentenmarchand mocht voornamelijk dames verwelkomen en bedienen. Die gingen steevast de groentekar binnen met in hun ene hand hun geldbeugel en hun eigen boodschappentas aan de gevouwen arm. De andere hand gebruikten ze om bij het binnentreden hun lichaam in evenwicht te houden.

Dergelijke deur-aan-deur winkeis droegen toentertijd enorm bij aan het onderhoud van de sociale contacten. Want wie buiten kwam tot aan het kraam, ontmoette niet enkel de verkoper, maar steevast ook enkele buren die ook één en ander nodig hadden. En zo werden nieuwsfeiten uitgewisseld en kon men palaveren over van alles en nog wat.

Allicht vergeet ik in dit schrijfsel nog enkele leveranciers. Want er kwam ook van tijd tot tijd een messenslijper bij ons langs EN er was geregeld een bloemist die zijn waar aanbood van deur tot deur. Onze krant werd heel vroeg in de achtend aan huis bezorgd door een gespecialiseerde bezorger, op een brommertje. Wij noemde dat een Mobylette, maar ik ben vrij zeker dat die man zijn bromfiets van een ander merk was. Toen mijn zussen de pubertijd instapten, leverde die man ons dan ook nog eens elke week een Joepie, een muziektijdschrift dat wonderwel ook de dag van vandaag nog bestaat.

Die gazettenman schakelde in de zomer trouwens schooljongens in om tijdens de gerenommeerde 'Ronde van Frankrijk', de dagelijks, ogenblikkelijk na de koers gedrukte speciale kranteneditie betreffende deze wielerwedstrijd, aan de man te brengen. Die jongens, met een koerspet waarop reclame van de krant, op het hoofd, reden per twee, ieder aan één straatkant met hun fiets doorheen het dorp en de invalswegen. En bliezen, om hun in aantocht zijn, te melden, op een fluitje en schreeuwden ook nog eens: "'Het Volk! Met de uitslag van de Ronde van Frankrijk!'"

De mannen en jongens werden zo hun woning uitgelokt. En alhoewel de meesten van ons de voorbije wedstrijdetappe live op Tv hadden gevolgd, waren we er toch tuk op om ons zo een krantje aan te schaffen. Om de hoogtepunten uit de wedstrijd te herzien op zwart/wit foto's, nabeschouwingen te lezen en interessante weetjes te achterhalen.

Het was mijn ambitie om, eens ik oud en groot genoeg zou zijn, ook  met zo een schoudertas over mijn hals gehangen, per fiets die krantjes te bedelen. In functie daarvan oefende ik al voor de job, in onze tuin. En reed op mijn koersfietsje, met een pet op het hoofd, de wegels door, zo nu en dan blazend op een fluitje dat met een touwtje rond mijn nek hing, regelmatig de slogan uitroepend en bruusk stoppend als mijn bereidwillig mee'spelende' ma of zus, teken deden dat ze een krant wilden kopen. Waarbij ik één van de eerder aangekochte kranten uit mijn schoudertas toverde, met de glimlach aan de koopster overhandigde en dankbaar het onzichtbare geld in ontvangst nam.

Voorbereid en geoefend was ik derhalve voldoende. Maar jammer genoeg is de traditie van die rondekrantjes reeds ter ziele gegaan vooraleer ik de leeftijd had bereikt waarop ik deze kranten had kunnen venten.

Uiteraard kwam ook in die tijd de postbode, ofte facteur reeds dagelijks langs. Dat waren nog echte, die tijd mochten maken voor de mensen. En voor zichzelf. Want ook die van ons ging dagelijks een druppel of een pintje drinken in het café van onze buren. En wellicht ook in de andere, voor een kleine buurt, groot in aantal zijnde kroegen.

En niet enkel leveren aan huis gebeurde. Ook de oud ijzerman deed vaak zijn ronde. Waarbij je vaak nog een mooie prijs kreeg betaald voor het koper of ander waardevol metaal dat je de man kon aanbieden. En elk jaar kwam er ook iemand langs die mijn ma betaalde om wat takken af te snijden van de Hulst in onze achtertuin. Er stonden verschillende van deze groenblijvende loofbomen in de haag die zorgde voor de omzoming van onze achtertuin met logting, zoals wij onze moestuin noemden. De Hulst heeft leerachtige getande en van stekels voorziene bladeren en rode bessen. Welke in die tijd vaak gebruikt werden in Kerststukjes. En aangezien die boomsoort blijkbaar niet in groten getale overal te vinden was, kwam die heer elk jaar bij ons terecht om zich van een voldoende voorraad te voorzien. Wat mijn ma, zonder dat ze er arbeid voor moest verrichten, een aardig extraatje opleverde.

Commentaren

hey Ik wens je nog een fijne zondag.

Gepost door: Martin | 17-05-09

:-) Goede morgen Wat een verhaal zeg en veel van wat je hier schrijft is toch zo herkenbaar, dat leveren aan huis die kleine buurtwinkeltjes. Waar is die tijd naartoe he.

Groetjes Etje

Gepost door: Etje | 17-05-09

Oh dit postje doet mij echt terug denken aan vroeger. Sommige van die dingen mis ik echt wel, het was toen nog totaal anders maar langs de andere kant was er nog veel meer sociaal contact met iedereen. Iedereen kende iedereen terwijl je nu vaak verloren loopt in je eigen gemeente;

Gepost door: Chris, Laika en Chesko | 17-05-09

goeie morgen Rudi de ruggewasser is hier :-)
amaai er was wat te lezen vandaag :-)
maar het meeste zo herkenbaar, da's zo als je zelf al een respectabele leeftijd hebt hé, dan herinner je je dat nog uit je eigen jeugd
fijne zondag Rudi
groetjes

Gepost door: Borriquito | 17-05-09

Ja, 't was vroeger allemaal zeker niet slechter. SOms vraag ik mij af of de jeugd van nu later ook zo'n anekdotes zal kunnen vertellen ? 't Zal dan veeleer gaan over een vergissing met Playstation, of een gebeurtenis in de file, of een computer die raar deed...

Gepost door: Geert | 17-05-09

Een verhaal vol van nostalgie.
Nog een fijne zondag !

Gepost door: Mamapippa | 17-05-09

hallo maak er een leuke zondag van
groetjes van zeetje

Gepost door: @ludwig | 17-05-09

Rudi Ik kom je ook een heel leuke en fijne zondag wensen en hopelijk blijft het droog. Het is een heel verhaal dat ik hier leest en vroeger is er in mijn thuis altijd zo een buurtwinkeltje geweest.
Groetjes

Gepost door: Jeske | 17-05-09

Dank je voor je berichtje! Leuk postje, en wij zeggen ook gekapt tegen gehakt! Nog een fijne zondag!

Gepost door: Ellen | 17-05-09

De tijd gaat veel te snel, véél te snel :)

Groetjes

Gepost door: Fairytalegirl | 17-05-09

grappig verhaal vooral het voorval bij de beenhouwer, daar heb ik ook nog gestaan met een rode kop omdat ik zo moeilijk hesp kon uitspreken, ik begrijp nu niet hoe dat kwam, maar als klein meisje was dat woord de hel voor mij, en moeder moest toch wel telkens hesp hebben bij de beenhouwer zeker, onderweg herhaalde ik het woord telken male, en als ik dan bij de beenhouwer stond zei ik toch weer heps en kreeg ik natuurlijk weer een rode kop, amaai het waren nog al tijden, nu is het leven toch wel veel makkelijker, alles in één supermarkt, en je moet niet eens nog iets vragen, fijne zondag nog.

Gepost door: emily | 17-05-09

Amai Rudy, jij hebt nogal jeugdherinneringen , ik herinner mij nog de "crèmekar", alle dagen kreeg de hond ook een ijsje van die man, en de hond zat in de namiddag te wachten op straat tot hij het belletje van de ijskar hoorde! En de kleine buurtwinkel waar de snoepjes op ooghoogte van de kinderen mooi op een rijtje lagen. Mijn buurmeisje had eens zo'n snoepje van tussen het rijtje gepiekt terwijl madame van de winkel het niet zag, maar alle snoepjes rolden door elkaar en ze was betrapt! Dat weet ik nofg zo goed alsof het gisteren was!

Gepost door: Leen | 17-05-09

. . . een heel mooie terugblik op je kindertijd

Gepost door: merel | 17-05-09

*** Datte bij de slager heb ik ook wel voorgehad,haha..Grappig is dat als iemand anders dat ook verteld,hahaha
Fijne zondag nog Rudi..en in het vervolg : briefje afgeven hé,hahahahahaha

Groetjes

Gepost door: Illness | 17-05-09

Heel boeiend om lezen.
Je schrijft echt vlot zodat je je de lezer meeneemt in je verhalen...

Gepost door: inge | 17-05-09

Een lang verhaal vol nostalgie...plezierig om lezen...heb jij bakeliet naar de kringloopwinkel gebracht Rudy...? Die zullen blij geweest zijn denk ik. ..ik heb veel bakeliet verkocht maar juwelen in bakeliet heb ik nooit gehad...die zou ik ook bijhouden moest ik ze hebben...ik ga regelmatig naar een kri....maar vind er bijna nooit iets mooie...houden ze voor hun vriendjes....groetjes

Gepost door: Yolanda | 17-05-09

goeie avond Rudy een fijne zondag Rudy en wat een lang verhaal,maar zo eens herinneringen ophalen is wel leuk,maar als dat al zo lang geleden is dan worden we stilaan oud hé

Gepost door: dolfijntje1 | 17-05-09

Hoi Rudi, bij ons thuis kwam dan ook nog de kolenboer en later een verkoper van gasflessen. Eens per maand, of misschien iets minder vaak, kwam ook een winkelier in textiel aan huis. Hij had dan koffers vol van handdoeken, zakdoeken, dweilen, ... te veel om op te noemen.
t Lijkt allemaal al zo lang geleden, of zijn wij toch al een beetje oud aan t worden?!
Nog een fijne zondagavond!

Gepost door: Ri@ | 17-05-09

Goedemorgen Ik kom van Midden-limburg en hier was het geen goed weer, maar verhuizen doe ik nooit hoor ;-)
Ze voorspellen goed weer, dus...
Uw verhaal is leuk om te lezen!

Gepost door: Zon-nebloem | 17-05-09

Dag lieve Rudy, Het lieve slakje komt vandaag nog veel mooier bij je binnen. Ik had er vannacht geen tijd meer voor.
Weet je dat ik vaak aan je denk als ik door de bossen struin, en ook daar, want bij die slak zou jij nooit kunnen komen, daarom neem ik hem mee, kan jij hem ok bewonderen!
Dank voor al je bezoekjes !!
groetjes van ank

Gepost door: ank | 17-05-09

uw bezoekje hoi ,rudi,
bedankt voor jou bezoekje,
prachtige site heb jij!!
tot volgende maal,
warme groetjes
pat.

Gepost door: p@t | 17-05-09

bedankt Hey Rudi bedankt voor je felicitatie. Je hebt hier een mooi herkenbaar stukje geschreven. Jeudsentiment. Ik wens je een fijne zondagavond, doei Jessy

Gepost door: jessy | 17-05-09

Zie je wel dat ik er enkele 'vergeten' was!

Ri@, ook bij ons thuis kwamen de kolenboer en de verhuurder van gasflessen. Van die grote, zware donkerblauwe bidons waren dat! Die verkoper van textiel aan huis, heb ik enkel als heel kleine jongen weten komen. Inderdaad met handdoeken, zakdoeken, dweilen, ...

Ja, we worden elke dag een beetje minder jong, hé?!

Gepost door: Rudi | 17-05-09

Hallo Rudi, wat kan jij dat allemaal goed neerzetten zeg, ik zag het allemaal zo voor me, proficiat, jij zou schrijver moeten worden ! Veel liefs uit oostende, prulleke.

Gepost door: nicole | 17-05-09

Een lieve avond groet
ja en dan gaan we morgen
de nieuwe week in .
En het wordt heel mooi weer
en bedankt voor je reactie
x van els en olga

Gepost door: els en olga | 17-05-09

DagRudy, even reageren op jouw reactie: wel momenteel is DE REK eruit :-) Een serieuze dip denk ik! Ik laat dat veertje dus even rusten tot het weer wat sterker wordt en dan kom ik als een clown in een doosje naar buiten gefloept :-)

Wat een prachtig verslag van 'vervlogen dingen'...
Bij die ijsjesman met triporteur denk ik aan een vroegere buurman van mij. Zijn vrouw VALENTINE (spreek dat maar op zijn Gents uit...) opende in +/- 1966 een klein voedingswinkeltje bij mij in de buurt en haar man (naam weet ik niet meer...) reed rond met zelfgemaakt ijs ('k weet nie hoe lekkerrrrr !!!) en die sprak een beetje met een Frans accent. Misschien was het die man wel die ook bij jullie rondtoerde...
Verder kwamen er bij ons ook nog aan de deur (met een leurderskaart zoals men dat noemde...) een man met ijzerwaren, borstels, enz... , een 'scharesliep' (scharenslijper) - die man reed ook met een triporteur en door te trappen werd er een wiel aangedreven op de scharen en/of messen te slijpen. Misschien waren er nog anderen maar voor 't moment kan ik er niet opkomen.

Groetjes en nog een fijne avond!

Gepost door: Lucretia | 17-05-09

Terug prachtig geschreven Rudi...fijne avond nog.

Gepost door: natalie | 17-05-09

goede avond je hebt het prachtig neergeschreven het leest zeer goed

Gepost door: daemske | 17-05-09

hoi rudy bedankt voor je reactie en ja het is grappig zolang het jezelf niet betreft hahahahah
mooie site heb je
de zon heeft zich vandaag nauwelijks laten zien pas na jou reactie kwam hij inees even tevoorschijn dus als het nou weer eens vies weer is reageer dan even op m,n site hahhahahahaha
nog een prettige avond gewenst
groetjes
nancy

Gepost door: nancy | 17-05-09

Rudi, ik heb met open mond en ogen als schoteltjes zitten lezen wat jij allemaal schrijft . Ik beleefde mijn jeugd weer en ik ben dan nog een ferm stukje ouder dan jij en er zijn beslist nog dingen die je vergeten hebt. Het klopt allemaal wat je vertelt. Ik heb er echt van genoten.
Ja ik weet het Rudi dat er vriendelijker methoden zijn om slakken te vangen ,maar ik heb het opgegeven. Als je er elke morgen een strand emmertje vol vindt is het verdorie niet meer te doen om ze op een vriendelijker manier te vangen.Ik heb al eens gezegd : ik geloof dat ik hier een slakkenkwekerij heb !

Gepost door: magda | 17-05-09

Mooi verhaal uit de goeie oude tijd!
groetjes,
Elmar

Gepost door: Elmar | 17-05-09

Ja ben nog lang niet bijgelezen op dit blogje kom morgen terug omlanger te lezen Ik heb ook 3 blogjes hahahaha
Nieuwsgierig geworden ook daar ben Je welkom kanjer wat erg Ik heb je story gelezen doorzetter be Je en Ik ben weegschaal
nl/mamajoycebuikdansen
be/mamajoyce3

Gepost door: 1 gekkemeid | 17-05-09

Rudi Dat is een hele historie maar het is waar , dat was hier vroeger ook zo naar een buurtwinkel gingen wij , en de melkboer kwam rond , de bakker ( maar die komt nu nog rond ) , en de viswagen kwam iedere week , en er waren hier vroeger 44 cafés , en nu nog 3 of 4 , maar die grootwarenhuizen die komen als paddestoelen uit de grond , vorig jaar in September is hier nog een geopend , het is natuurlijk gemakkelijk ze hebben daar alles hé. Maar over die verkiezingen ik heb dat vrijdag aan mijn kozijn gevraagd , en die zegde ook dat we zullen moeten gaan kiezen , ik zegde daar op ja maar we hebben nog geen kiesbrief gekregen , ho zegde hij we zullen volgende week wel een krijgen , en ik zegde ja maar het is maar 3 weken meer , dat speelt geen rol zegde hij we zullen wel een krijgen , afwachten hé wat het nu zal worden.
de groetjes van gentiel

Gepost door: uiltje5 | 17-05-09

goede morgen. Bedankt voor je reatie.
Prachtig geschreven, ik kom zeker nog eens langs, om alles op mij gemak te lezen.
wens je alvast een liefdevolle dag toe.
Liefs, Lucie

Gepost door: Lucie | 18-05-09

Goede morgen Rudi Ben je verhaal nog maar eens komen lezen want krijg maar niet genoeg van al die mooie herinneringen.

Groetjes Etje

Gepost door: Etje | 18-05-09

Goeie morgen Rudy ! Boeiend vertelde mijmeringen over het verleden en het eenvoudig geluk dat wij toen kenden.


Prettige dag !

Gepost door: Jeroen | 18-05-09

jawadde Als mizzdieke kan dat tellen!!!! ;-)))
Wat benijd ik je je geheugen!!!!
Ik ga ontzettend graag in de tijd terug.... helaas laten mijn hersencellen véééél steken vallen

Gepost door: Tal | 18-05-09

goeie morgen Rudi een fijne maandag je toegewenst
't zal een zonnige dag worden, al verstopt de zon zich af en toe wel eens :-)
groetjes

Gepost door: Borriquito | 18-05-09

goede morgen,

dat waren leuke tijden, waar mensen nog de tijd namen om te leven en met elkaar even babbelen, deed me eventjes denken aan mijn jeugd.
nieuwe generaties gaan dat nooit kennen...vooruitgang hé!

knuffel
Carolyne

Gepost door: Carlyne-Sophia-Moon | 18-05-09

Rudi, Dit roept bij mij heel wat herkenbare herinneringen op. Waar is de tijd ? Het "rondegazetje" herinner ik me ook nog heel goed. Daarin stond telkens een cartoon van Thomas Pips, waarin je een muis moest zoeken. Ik en mijn broer maakten altijd ruzie om het eerst het gazetje in handen te krijgen om naar die muis te zoeken.
Groeten !

Gepost door: Piet | 18-05-09

Wat een prachtig verhaal, zeker vor iemand als ik die is grootgebracht met de super.

liefs van Danique

Gepost door: danique | 18-05-09

Stevig postje! :-) Maar aangenaam lezen hè, dus dan mag het nog wel langer zijn van mij!
Echt leuk die dingen, die ook mij nog best bekend voorkomen. Al gingen wij vroeger al naar een kruideniertje in de buurt...maar dat heb je natuurlijk als je in plaats van zoals jij in een dorp zoals ik in een stad woonde! Maar de bakker, de melkman, de aardappelboer, de groentenboer en de kolenboer...jaja allemaal kwamen ze aan de deur. En de ijscoman niet te vergeten! Begin jaren 70 kwam er net om de hoek bij m'n moeder een vrij grote supermarkt te zitten en werden de aanhuisbezorgers langzaam maar zeker allemaal opgezged wegens veel te duur! Alleen de aardappelboer is nog tot voor kort blijven komen ( zijn zoon dan hè)...de aardappels waren er niet duur en bovendien is dat toch een zware boodschap hè, zo'n zak piepers!
Yep...heel leuk die nostaligische postjes...dit was wel een leuk onderwerp voor een stokje geweest!
Groetjesssssssssss!

Gepost door: mizzD | 18-05-09

Wow een heel epistel! Al eens gedacht een boek te gaan schrijven? Je hebt een fijne schrijfstijl, ik kan me helemaal inleven hoe het destijds moet zijn geweest. Ben van dezelfde generatie, maar in een stad opgegroeid. Minder romantisch, maar toch ook wel met een bepaalde charme. Zo heeft alles wel iets :)

Gepost door: Nanette | 18-05-09

rudi...goede middag waar is de tijd hé ! Maar weet ge dat de supermarkten aan het overschakelen zijn op buurtwinkels ! En dan maar opletten voor de ' kopers op de boek ' ! Fijne groetjes :-))pepino

Gepost door: pepino | 18-05-09

RUDI GOEDE MIDDAG
KNAP GESCHREVEN
VOL NOSTALGIE
MAAR ZO
WAS HET !
GROETJES
MICKEY

Gepost door: MICKEY | 18-05-09

Wat zijn de tijden veranderd hé!
Gekapt dat zeiden we ook altijd
en de logting allemaal woorden die
we beetje bij beetje aan het vergeten zijn!
Wie weet wart er ons nog allemaal aan
veranderingen te wachten staat!
Knap beschreven!
Gr.
P-TER

Gepost door: P-TER | 18-05-09

Hallo Ik kom even bijlezen
Wens jullie alvast een hele mooie avond
Groetjes

Gepost door: Liticia | 18-05-09

goeiendag rudi wat een verhaal:-)
dat had je in 10 logs kunnen gieten :-)
dat zou wat beter lezen
ik raak dedraad kwijt.... "hellup":-)

lees je je briefjes van de slager nu wel :-)

Gepost door: klaproos | 18-05-09

geschiedenis Amai, je bent hier precies een geschiedenisboek aan 't schrijven.
Wel interessant: het leven zoals het toen was.
Heel iets anders dan de jeugd van een stadsmens gelijk ik.

Gepost door: pieterbie | 18-05-09

Hallo Rudi wat een mooi verhaal ik heb er van genoten en herken er veel in terug.
Nog een heel fijne dinsdag gewenst ...Tilly

Gepost door: Tilly | 19-05-09

goeie morgen Rudi ik ben wat laat vandaag, heb me overslapen :-)
was aan het dromen over die derde B (de borsten) :-)
we zullen deze namiddag eens kunnen gaan wandelen denk ik, ziet er toch mooi uit het weer
fijne dinsdag
groetjes

Gepost door: Borriquito | 19-05-09

Leuk beschreven de verhalen uit je kindertijd !!! Een aangename week toegewenst vanwege Amor Fati !

Mensen bouwen te veel muren, maar niet genoeg bruggen

Liever een snufje waarschijnlijk dan een handvol misschien


Gepost door: Amor Fati | 19-05-09

HEY DAG RUDY WAT EEN VERHAAL ZEG...D'ER STAAN DAAR OOK DINGEN IN TE LEZEN DIE IK MIJ OOK NOG KAN HERINNEREN...VERGELEKEN MET DE TIJD VAN NU, MOET MEN DA NIET AAN DE JONGE GASTEN VERTELLEN HE...NOG EEN FIJNE DINSDAG VERDER GEWENST.

LIEVE GRTJS. VAN ANNY

Gepost door: anny | 19-05-09

Dag Rudi Wat doe je mij hier aan man...mijn eerste dag dat ik terug wat blogbezoekjes doe en zo'n artikel...wat moet ik dan doen met je vorige logjes ;-))
Amai, ik ga mij eens dag en nacht aan je blog moeten zetten.
Het grootste deel heb ik gelezen en zo herkenbaar. Ja zulle, ik kom ook van den boerenbuiten.
Maar wat mij vooral is bijgebleven in je schrijven is die fles waar je mama chapelure mee maakte...ewel hé, ik ga je nu eens jaloers maken.
Mijn papa heeft vogels en als hij kleintjes had dan kookte hij eieren en plette die en ik mocht de beschuiten in kleine stukjes rollen met zo'n fles...nènè...mocht jij lekker niet doen hé!
Ben er nu vandoor...niet voorgoed hé. Maar ik ga nu naar het buuthuis maar ik kom terug zulle...
Nog een fijne dinsdag gewenst en het zonnetje is er hoor!
Lieve groetjes

Gepost door: Veerle | 19-05-09

wim sonnevelt je verhaal doet me denken aan een liedje van hem 'het dorp' of zo, het dorp, ik weet nog hoe het was... een liedje die me al jaren bijblijft omdat ik het zo mooi vind...
ah, vroeger was alles waarschijnlijk eenvoudiger, maar nu leven we en moeten we vooruit...
nog een heel fijne week!

Gepost door: zaza | 19-05-09

Heel leuke herinneringen Je verhaal voelt zo knus en huiselijk aan. Een bakker, brouwer en melkboer die aan huis kwam herinner ik me ook, maar een visboer hebben wij nooit gehad. Ik ben aan de rand van een stad geboren, maar ik ben niet zo'n stadsmens en ben naar de boerenbuiten getrokken, maar ondertussen zijn de tijden wel veranderd hé.

Gepost door: Nadia | 19-05-09

Goede morgen Rudi Kom je even een /fijne dag wensen.

Groetjes Etje

Gepost door: Etje | 20-05-09

Hé, wat een superleuk blog leerde ik hier kennen door jouw reactie bij mij!
Het is voor mij een verrijking jouw pennenvruchten te mogen lezen... héérlijk!
En dankjewel voor je lieve woorden van steun!
Ik hoop in de toekomst nog veel van je te mogen zien!

Gepost door: gerdaYD | 20-05-09

Jammer dat je die tekstjes nergens meer terug vind :-( We hopen dus stilletjes op een wonder en anders hopen we dat je hier nog héél veel blijft schrijven want we houden wel van je schrijfstijl :-)

Gepost door: Chris, Laika en Chesko | 20-05-09

Rudi, wat een mooi verhaal ik heb er van genoten en herken er veel in terug.
Nog een heel fijne en zonnige woensdag gewenst.

Groetjes.

Gepost door: Swiepke, | 20-05-09

hallo Rudi het is weer een prachtige dag vandaag, het zonnetje schijnt !!
fijne woensdag verder
groetjes

Gepost door: Borriquito | 20-05-09

hey Rudi,

zo levensecht geschreven en daarom zo herkenbaar

prachtig!

nog een fijne week

Gepost door: Daniël | 20-05-09

jaja da's lang geleden hé die tijd. Bij ons was de crèmecar een favoriet in de zomer (die met de bakfiets).
Nog fijne dagen gewenst.

Gepost door: wopi | 20-05-09

Mooi verwoord! Tijden veranderen,en soms zou ik de ytijd willen stilzeten!
Vroeger was alles mooier,daarom niet beter,maar anders!
Mijn man woonde ook op een "boerenhof" en moest ik willen,hij zou terug gaan,denk ik!
Maar het is hier zo mooi,en ik wil hier niet weg!!!

Groetjes en fijn weekend!!!!

Gepost door: Elsje | 20-05-09

Bedankt voor je reactie op mijn blog Rudi,wat een mooi verhaal zeg.

Gepost door: anita | 21-05-09

fantastisch hoe het vroeger ...er toch allemaal aan toe ging ...nu bel je gewoon naar delhaize en ze brengen heel je lijst aan de deur ...waarschijnlijk nog met een draagbare mister cash en hop er komt geen euro meer aan te pas...

Gepost door: mieke | 21-05-09

Rudi, wat is het fijn om af en toe eens een duik in het verleden te nemen en dankzij jou is het perfect gelukt. Wat mooi geschreven allemaal en zo herkenbaar.

Gepost door: Stefanie | 21-05-09

Bedankt Rudi voor dit verhaal. Het lijkt alsof je uit mijn eigen jeugd schreef, zo herkenbaar en zo heerlijk om daar eens aan terug te denken!

Doe zo voort he maatje, je fan leest hier meer dan je denkt ;-)

Je fan x

Gepost door: Nathalie | 23-05-09

HALLO RUDI Vroeger gingen de vrouwen niet mee werken en konden zij de boodschappen doen, in kleine buurtwinkeltjes zoals jij ze beschrijft, hier bleven ze al eens een praatje doen want iedereen kende iedereen. Nu staan we met zen allen te sakkeren aan de kassa van de GB, de Aldi of de Delhaize want "we hebben niet veel tijd". Vroeger was het wel plezanter.....

GROETJES VAN YESSIE

Gepost door: YESSIE | 23-05-09

zo herkenbaar
wij kregen bij de beenhouwer dan ook altijd een salamieschelletje om uit het vuistje op te knabbelen

k ben dus even aan het rondtoeren
er is zoveel te lezen, heb een grote achterstand

groetjes

Gepost door: fotorantje | 08-06-09

De commentaren zijn gesloten.