07-05-09

Omgaan met zieken

 

Vaak hoor je dat mensen niet op bezoek durven gaan bij iemand die ernstig ziek is, recent een zwaar fysiek letsel opliep of pas een dierbare verloor. Omdat ze niet weten wat ze moeten zeggen! Ga dan, en zwijg! Of zeg die persoon gewoon dat je niet weet wat je moet zeggen. Maar ga er heen. Je komst op zich, zegt al genoeg. Je aanwezigheid is wat telt!

CrimiclownZelf weet ik meestal ook niet wat te zeggen in zulke situaties. En heb ik ook die, vaak terechte vrees dat wat ik zeg, verkeerd zal worden begrepen. Dan zwijg ik liever. En wacht ontspannen af, wat de ander zal zeggen. Als die al iets zegt. Gewoon een beetje bij elkaar vertoeven, desnoods zonder veel gepraat, moet ook kunnen! Trouwens, bij een tweede bezoek komt het meestal veel minder moeizaam tot een conversatie. Omdat je gesprekspartner dan doorgaans beseft dat je eerste visite niet zomaar een beleefdheidsbezoekje was. Of een visite uit nieuwsgierigheid.

Een dikke twee jaar geleden was ik ernstig ziek. Al mijn levensfuncties vielen het één na het ander uit en oorzaak noch remedie konden worden gevonden. Zelfstandig ademen lukte niet meer, een machine na het van me over, en enkel een infuus kon mijn lichaam van voedsel voorzien, want sondevoeding lukte niet. Mijn longfunctie faalde volledig en ik leek ten dode opgeschreven.

Vooraleer ik me, toen nog in een iets betere toestand, in het ziekenhuis liet opnemen, had ik aan mijn thuisverpleegkundigen,  mijn assistentes en mijn kinesist beloofd om hen van mijn conditie op de hoogte te houden. Dus ook toen ik, meer dood dan levend, op de dienst intensieve zorgen lag te zieltogen, trachtte ik nog steeds mijn belofte na te komen om wekelijks iets te laten weten. Mijn gewoonte er geen doekjes om te winden, zond ik hen een Sms'je met de melding dat 'mijn toestand uitzichtloos leek en dat ik ten einde raad was'.

Of ik dit bericht naar iedereen heb verzonden, dat kan ik me niet herinneren. En of ze allen antwoordden, evenmin. Maar dat laatste hoefde ook niet. En dat verwachtte ik ook niet. Maar hoopte ik mogelijks wel, want dagen- en nachtenlang met je volle verstand op een dienst intensieve zorgen vertoeven, in een schijnbaar hopeloze situatie, is allesbehalve een lachertje, zo kan ik je verzekeren.

Verpleegster - 000Dus lag ik, na het verzenden van dat berichtje, toch enigszins verwachtingsvol te staren naar mijn GSM. Hopend dat dit mobieltje spoedig een geluidje ten gehore zou brengen, ten teken dat er een bericht was ontvangen. Hoe lang dat wachten duurde, dat weet ik niet meer. Maar op een gegeven moment ontving ik een berichtje van één van mijn verpleegsters, dat me zeer trof omwille van zijn eenvoud en oprechtheid. De juiste woorden kan ik me helaas niet meer voor de geest halen, maar het was iets in de trant van: "Ik weet niet goed hoe ik hierop moet reageren" en dan allicht, "ondanks alles toch het beste gewenst" of iets dergelijks.

Geen aanmoediging voor iets waar ik zelf geen invloed op had. Geen hoopgevende woorden, die op dat moment hol en ijdel zouden hebben geklonken.

Met die negen woorden, heeft die verpleegster mij een mooi deel laten zien van zichzelf en haar persoonlijkheid! Die "Ik weet niet goed hoe ik hierop moet reageren" zijn de mooiste en meest gepaste woorden die iemand mij ooit in een dergelijke situatie heeft gezegd of geschreven. Want ik vond er steun in. Ik was niet meer alleen met mijn gevoelens van onmacht en niet meer wetend hoe te reageren op wat er met me gebeurde.

Uiteindelijk heeft mijn lichaam zich toch hersteld. Maar dat hadden jullie allicht reeds begrepen. Want anders was ik nooit in staat geweest dit epistel, letter voor letter in te typen, en hier aan jullie te presenteren. De details van mijn wonderbaarlijke genezing en al wat er aan voorafging en nadien plaatsvond, vertel ik jullie wel eens op een ander moment. Maar onthoudt de moraal van het huidige verhaal en pas het intuïtief toe in jullie dagelijks leven. Merci! Lachen

Commentaren

Hallo Rudi, Ik kwam je naam tegen bij Etje en heb (een deel van) je blog gelezen. Ik bewonder de veerkracht waarmee je je leven een nieuwe richting hebt gegeven, menigeen geeft het al op bij 'mindere' problemen (wat natuurlijk ook weer relatief is).

Je hebt gelijk om te zeggen dat de aanwezigheid van mensen vaak al genoeg is. Een begrijpende, meelevende, aangedane of onthutste blik zegt vaak al veel. Soms zijn woorden zelfs overbodig...

Gepost door: Nanette | 07-05-09

... Kan me goed inbeelden dat zo iets geen pretje is, dat je de steun van iedereen kunt gebruiken en dat heel veel mensen inderdaad niet weten hoe er mee om te gaan. Maar beter ook eventjes je niet-weten mededelen dan helemaal niets van je te laten horen.

Gepost door: merel | 07-05-09

Zolang we niet aan Alzheimer lijden zullen we woorden nooit meer vergeten.
Ik gebruik dat overigens wel bij dergelijke gelegenheden: "ik weet niet goed wat gezegd". Inderdaad beter dan een clichézin aframmelen.

Gepost door: Geert | 07-05-09

De eerlijkheid van je verhaal trof mij... velen weten niet wat zeggen, en zeggen dan maar iets dom... ze zouden beter zwijgen dan. Toen mijn vader de laatste week van zijn leven in het ziekenhuis lag en buren op bezoek kwamen die zegden "dat komt allemaal goed" moest ik me inhouden om ze niet buiten te smijten. Er was geen hoop meer, en iedereen wist dat.. waarom dan nog zulke dingen zeggen. Mijn pa kon niet meer spreken op dat moment maar zijn ogen naar mij spraken boekdelen..

Gepost door: Annick | 07-05-09

Goede raad! Ik pas hem zelf ook al een tijdje toe...schrijf het zelfs op kaartjes ( als het te ver is om langs te gaan), dat ik niet weet wat te schrijven, maar dat woorden vaak toch teveel zijn! En dat is ook zo...maar een teken van meelevendheid is altijd fijn denk ik hè! Als je langs kunt gaan, zegt een (woordenloze) omhelzing vaak al genoeg!
Groetjesssssssss!

Gepost door: mizzD | 07-05-09

hey ik maak het alle dagen mee, ik werk ook als verzorgende.
het is net zoals je zegt, blijf eerlijk en zeg gewoon de waarheid. De mensen krijgen weer hoop met de juiste woorden en goede raad( van tante kaat);-)

Gepost door: Zon-nebloem | 07-05-09

Hallo Rudi Gelukkig is alles goed gekomen toen. Als je echt zwaar ziek bent en volledig afhankelijk van andere mensen dan pas leer je je vrienden, buren en familie kennen. Zelf meegemaakt.
Ik wens je een fijne dag verder, groeten.

Gepost door: Chris | 07-05-09

Rudi, inderdaad veel mensen hebben een grote mond en doen stoer ,maar als het op situaties aankomt zoals die van jou ,weten ze niets te vertellen .Je kunt het hen ook niet altijd kwalijk nemen dat ze dan stuntelig uit de hoek komen. Het wordt de mensen niet aangeleerd."Omgangsvormen" zou een mooie leerstof kunnen zijn op school.
Met ouder worden wordt iedereen wat milder . Iedereen wordt met ziekte en dood geconfronteerd ,daar kan niemand onderuit.En dan gewoon jezelf blijven in zo'n situaties is het beste.Een knuffel,een schouderklopje doen soms meer dan holle woorden die uit beleefdheid uitgekraamd worden. Toen mijn vader stierf was ik ontroostbaar omdat hij de eerste persoon uit mijn dichte omgeving was die stierf. Toen zei een collega "wees blij dat je vader een goed en lang leven had .Het is de natuurlijke gang van het leven dat jij verdriet hebt .Omgekeerd zou veel erger zijn." Dat is me altijd bijgebleven en daar putte ik troost uit.

Gepost door: magda | 07-05-09

Inderdaad Het is niet makkelijk op zijn medeleven, empathie kenbaar te maken .
Er is meer dan enkel zichzelf .
Het doet plezier, maar het kan ook vervelend zijn .
Vervelend voor de persoon die mogelijk al zovelen over de vloer gehad heeft .
Op zichzelf zijn is soms ook een noodzaak .

Ik denk dat volgens de band die er is, je kan gaan of niet .
Een kaartje volstaat .
De gedachten zijn bij de persoon .

Maar je postje is zeker de moeiet voor degenen die twijfelen .
En ik zal er waarschijnlijk aan denken als de situatie zich weer voordoet .

Gepost door: Siberx | 07-05-09

Rudi Een goede avond gewenst , en inderdaad het is bij sommige moeilijk , om iets te zeggen als ze bij iemand gaan die ziek is , maar zo ben ik niet ik ben in het hospitaal geweest , bij mijn nonkel en ik heb hem veel beterschap gewenst , en hij kon ook niet zwijgen dat was daar maar afgeven , dat hij zelf deed het was ongelooflijk , en hij was altijd tegen mij bezig , en ik moest wel antwoorden , wel en de dag nadien was hij dood , in de voormiddag is hij gestorven , en ik zegde maar allé gisteren was hij tegen mij bezig van het kon niet meer , ja zegde die dokter dat waren zijn laatste krachten dat hij er uitgooide.
de groetjes van gentiel

Gepost door: uiltje5 | 07-05-09

Goede morgen Rudi is idd niet altijd makkelijk als je bij zieke mensen op bezoek gaat, maar niet gaan is nog veel slechter vind ik. En het is zeker de waarheid dat je pas weet wie je echte vrienden zijn als je ziek geworden bent.

Groetjes Etje

Gepost door: Etje | 08-05-09

Gelukkig is het goed afgelopen.

groetjes
Kim

Gepost door: Kim | 08-05-09

goeie morgen Rudi het is niet altijd gemakkelijk om de juiste woorden te vinden als je bij zo iemand op bezoek gaat
maar zoals je verpleegster het formuleerde, da's klasse
fijne vrijdag Rudi
groetjes

Gepost door: Borriquito | 08-05-09

Stil ... Pfff dit postje maakt me écht enorm stil omdat ik maar al te goed begrijp wat je bedoeld. In het begin zweeg ik er over dat ik ziek was, had er ook totaal geen behoefte aan om het te vertellen. Maar toen ik hoorde dat de kanker een stuk was uitgezaaid had ik zoiets van ok nu moet ik het wel laten weten want wie weet verlies ik mijn haar, ben ik te ziek om buiten te komen etc. Eén van onze vrienden plaagde ik constant (was wederzijds) toen ik hem het nieuws vertelde begon hij véél koeler te doen en zei tegen m'n man dat hij niet meer normaal tov mij kon doen. Nadien nooit meer iets van gehoord. Een maand later maakte ik hetzelfde mee met iemand ik al heel lang de naam vriendin gaf. Mensen weten jammer genoeg niet hoe ze er mee moeten omgaan met alle gevolgen vandien :-( Moesten ze soms eens minder hun best willen doen zou 't een pak beter verlopen denk ik.

Gepost door: Chris, Laika en Chesko | 08-05-09

aan de lijve ondervonden 5 jaar geleden werden wij geconfronteert met een zwaar verlies,mijn schoonzusje en haar man kwamen om op dezelfde dag.over de details heb ik het nog steeds moeilijk,maar de enigen die reageerden waren de curieuzeneuzen om het fijne van de zaak te weten,en anderen kwamen niet meer langs"omdat ze niet wisten wat ze moesten zeggen"mensen worden niet graag geconfronteert met verdriet,alles moet mooi zijn,blinken,vrolijk....
en als dat even niet kan ben je niet welkom, dat is nu onze maatschapij,je mag niet met je verdriet en pijn over straat,dus laten we het maar op de blog de vrije loop,thank god for the internet,mij heeft het in elk geval geholpen....
grtjs...

Gepost door: guusje | 08-05-09

inderdaad mooie woorden van die verpleegster; eenvoudig en toch diep rakend, het kan echt deugd doen dat mensen toch nog aan je denken als je ziek bent, groetjes

Gepost door: Emily | 08-05-09

gelukkig heeft je lichaam zich hersteld, anders was er een zon minder in België!
ondertussen heb je ook een schitterende tip gegeven... om vrienden te laten weten dat je er bent zonder domme loze woorden...
groetjes en een goe weekend!

Gepost door: zaza | 08-05-09

Het is inderdaad niet gemakkelijk om de juiste woorden te vinden....fijne avond

Gepost door: Yolanda | 08-05-09

Ik zal het in gedachten houden.

Gepost door: els | 08-05-09

Hallo Rudi ik heb geleerd met zieken mensen om te gaan ,ik praat altijd normaal of er niets aan de hand is en de patient heeft dan zelf de keus of er over zijn ziekte gepraat word en dan gaat alles vlot.
ik doe namelijk vrijwilligers werk één keer per week in de kliniek en begeleid mensen .
Nog een heelfijne zaterdag gewenst .....Tilly

Gepost door: Tilly | 09-05-09

goeie morgen Rudi het gaat weer een prachtige dag worden vandaag !
eentje om zeker van te genieten
deze namiddag eens naar de markt en de durme afzakken denk ik, eens gaan kijken naar de badkuipenrace :-)
fijne zaterdag
groetjes

Gepost door: Borriquito | 09-05-09

Rudi, Met weinig woorden kan je niemand kwetsen, maar er gewoon zijn voor iemand betekent veel op zo'n triest moment.
Groetjes van Daisy en een knuffel van Donna

Gepost door: Daisy | 09-05-09

Amaai Rudi, jij hebt ook al een hele lijdensweg achter de rug, ik ben blij dat je lichaam zich toch hersteld heeft, want daarin bevind zich een pracht van een mens ! Nog een aangenaam weekend toegewenst. Liefs, prulleke.

Gepost door: nicole | 09-05-09

*** Ook ik heb al heel wat meegemaakt..Ik stond als T2 op de urgentlijst , wat wil zeggen dat je max nog ongeveer 4 weken te leven hebt..Daarvoor heb ik weinig steun gekregen , van wie dan ook..Daarom dat een woord,mail of sms wonderen kan doen..

Heel fijne moederdag Rudi.
Groetjes

Gepost door: illness | 10-05-09

Hoi Rudi, Het leven heeft je niet gespaard, hé :-(
Je zal als geen ander weten, hoe t voelt als mensen je laten vallen omdat ze niet weten hoe ermee om te gaan.
Zo leer je wel je 'vrienden' kennen.

Mijn broer heeft door een ongeval zijn enig kind op 18-jarige leeftijd verloren. Ook bij hem waren er reacties van mensen, dat ze niet wisten wat te zeggen.
Hij zei: 'Ze moeten niks zeggen, als ze maar komen en willen luisteren'.

Nog een fijne zondag!

Gepost door: Ri@ | 10-05-09

We hebben de boodschap begrepen, en het is inderdaad beter om eerlijk te zijn dan iemand valse hoop te geven!

Fijne zondag nog

Gepost door: Ourlipsaresealed | 10-05-09

Dag Rudi :-) Ik altijd gewoon.
Als ik in de home kom ... ik zwaai, lach en de mensen hun oogjes beginnen te blinken.
Fijne zondag voor jou.
Liefs :-)

Gepost door: Rosita | 10-05-09

hallo Rudi ben laat vandaag hé :-)
maar met dat prachtige weer eens langsgeweest op de rommelmarkt :-)
fijne zondag nog verder Rudi
groetjes

Gepost door: Borriquito | 10-05-09

Aangenaam wat die verpleegster zei.
Jammer dat je door zo'n hel moest : niet niks!

In die situaties is het idd zéér moeilijk ...maar eerlijk ik loop er nooit van weg integendeel ik zoek ze op.
En weet vooraf ook niet wat ik zeggen zal dan denk ik : ik zie wel...
Ik probeer mezelf te zijn en ben een luisterend oor en als ze dat willen vertel ik zelf ook wat ik denk en voel.
En tot nog toe werkte dat prima.

Niet weten hoe reageren dat zegen de meesten. Maar ik vind je moet iets doen!
En zoals jij zegt op bezoek gaan een alleen maar zwijgen kan ook goed doen.
Omdat ze dan voelen dat iemand om hen geeft en meeleeft zoiets.
Ik hop maar dat ik me goed uitdrukte...

Gepost door: inge | 10-05-09

man man ik heb ff vechten om je blogje open te krijgen ... en dan zwijg ik nog over de moeite die het me koste een reactie neer te zetten. Pop-ups à volonté. Maar ik heb gewonnen en zie hier mijn reactie ;-)
Een reactie, een bezoekje ... hoe kort ook .. het is altijd beter dan stilgezwegen worden.

Lieve groetjes

Gepost door: ann. | 10-05-09

Je kan je browser zo instellen dat alle pop-ups worden geblokkeerd. Dan heb je nooit last van ongewenste reclame, op geen enkele webpagina!

Bedankt voor de gedane moeite, Ann! :-)

Gepost door: Rudi | 11-05-09

Hey :o) Het is soms moeilijk het juiste te zeggen.
Maar als je de mens begrijpt en kan helpen met de juiste zorgen en woorden dan ben je goed bezig.
Nog een fijn en ZON-nig weekend

Gepost door: Zon-nebloem | 30-05-09

wat een levensstrijd maar ook levenslust!

ik zeg altijd proberen genieten van wat je nog kan
en zeker genieten van de kleine dingen
is zo belangrijk, ook voor het kopke, want is heel zwaar als het kopke ook niet goed meewerkt

veel sterkte
en voor de rest zwijg ik hé ;)

Gepost door: fotorantje | 07-06-09

De commentaren zijn gesloten.