30-04-09

Lijf- en andere straffen op school

 

School - StrafIn mijn jonge jaren hoorde lijfelijk en/of vernederend straffen op school, bij het opvoedkundig systeem. Als dat er tenminste toen al was. Want volgens mij heerste er eerder een sfeer van: "wie niet luisteren wil, moet voelen!" Als één van die kleine mannen in je klas niet wil luisteren, sluit hem dan op in het kolenhok. Houdt je leerling zijn mond niet, geef hem een mep, dan zwijgt hij wel!

Tegenwoordig mag dat niet meer. Klop geven, of een andere fysieke bestraffing, aan mensen die maar half zo groot, en heel veel jonger zijn dan hun leerkracht, past niet in de huidige onderwijscultuur. In de Leuvense Steinerschool weten ze dat nu ook. Die peinsden dat het kaderen ervan in een leerproject, lijfstraffen terug toelaatbaar maakte. Fout gedacht!

School ezelsoren (klein)Eigenlijk niet te geloven hoe snel alles evolueert. Toen ik een kleuter was, lagen de ezelsoren, die een kind kreeg opgezet als het niet wou luisteren of de ezel uithing, nog steeds in de juf haar kast. En ook de lange tong die babbelaars om de nek kregen gehangen lag daar nog. Maar gelukkig was het gebruik daarvan reeds sinds enkele jaren afgeschaft. Wat wel nog, maar eerder uitzonderlijk, gebeurde in dit wijkschooltje, was het even opsluiten in het kolenhok.

School - Straf (tong) (klein)Voor mijn tijd kon je in het schooltje ook het 1ste en het 2de leerjaar basisonderwijs volgen, maar toen ik er de kleuterschool doorliep, was er maar één klasje mee. Voor alle kleuters tussen 3 en 6 jaar. En met één juf. Die nota bene tegenover het schooltje woonde. Een goeie juf, vond ik, en ik herinner me zelfs haar naam, die ik hier evenwel om privacyredenen, niet zal vernoemen.

Als een kind echt onhandelbaar was, zag de juffrouw geen ander alternatief dan de stouterik even op te sluiten in het, naast de toiletten gelegen, donkere stalletje. Bij de kolen, want het uit slechts twee leslokalen bestaande schooltje, werd in de winter verwarmd met een centraal opgesteld kolenvuur.

School discipline (klein)Klappen op de blote poep, daar ben ik ook nog getuige van geweest, maar of dat op de kleuterschool was, dat durf ik niet met zekerheid te zeggen, noch te schrijven. En aan de armen of oren trekken, gebeurde ook, zelfs vaak, maar allicht pas vanaf de lagere school.

Lijfstraf - 000Lager onderwijs volgde ik in de gemeentelijke basisschool, gelegen aan de rand van de dorpskern. Met de handen achter de rug, of op het hoofd gevouwen 'in de hoek staan' was daar voor stoute jongens, dagelijkse kost. Maar ook brave, gehoorzame jongentjes zoals ikzelf moesten er van tijd tot tijd aan geloven. Die straf vond ik een verschrikking. Met je gezicht naar de muur gericht, en je rug dus naar je medeleerlingen gekeerd bevreesde me. En dat was allicht de bedoeling. Maar echte, niet leergierige stoute kinderen, maalden er niet om. Waardoor het regelmatig gebeurde dat alle vier de hoeken van het klaslokaal waren bezet. De stakker die aan de hoek stond waar ook de deur zich bevond, liep steeds kans om deze, bij een onaangekondigde entree van bijvoorbeeld een andere leerkracht, tegen zijn achterhoofd te krijgen.

Een andere tuchtmaatregel waar nogal kwistig mee werd omgesprongen, en regelmatig onterecht, was tijdens de pauzes 'rond de koer wandelen.' Terwijl de andere leerlingen spelletjes speelden, of in groepjes een praatje maakten, dienden de gestraften, alweer met de handen op de rug gevouwen, de boorden van de speelplaats af te stappen. Lopen mocht niet. Al durfden de gestraften het toch dikwijls aan, om een wedstrijdje snelwandelen te houden. Uiteraard enkel op momenten dat de toezichthoudende leerkracht niet oplette of even afwezig was.

School teacher cartoonEen fysiek pijnlijker straf was het tikken, met een platte lat of met een liniaal, op de vingers van leerlingen, om ik weet niet wat voor reden. Sommige onderwijzers gebruikten daar zelfs de één meter lange en een tweetal centimeter dikke bordlineaal voor! Ik heb ook nog leraars gekend die kinderen, met de handen op het hoofd, en de rug naar de klas gekeerd, op hun blote knieën lieten plaatsnemen op de houten tree. Een verhoog van zowat 15 centimeter en anderhalve meter diep, dat over de ganse lengte voor het krijtbord lag. Een laag podium dus, waarop de meester zijn lessenaar stond en hij zich voortbewoog. Vermoedelijk om nog groter te ogen dan ons en derhalve nog meer fysieke autoriteit uit te stralen.

Als een kind keer op keer last had met leerstof uit voorgaande schooljaren, dan gebeurde het wel eens dat onze meester hem terugstuurde naar de klas waarin die lessen reeds gegeven waren. Zo kon het dus zijn dat een leerling van het vierde studiejaar één, of meerdere dagen, op een stoeltje achterin de klas, mee de lessen moest volgen van de kinderen uit het eerste leerjaar!

Schoolmeisje IIZelfs in de middelbare school kreeg ik nog te maken met leerkrachten en ander personeel met losse handen. Zo was de leraar technisch tekenen van mij gewoon dat ik, door mijn inzicht en mijn interesse voor het vak, elke opdracht nauwgezet uitvoerde. Nu moet ik op een dag eens weinig goesting hebben gehad, of aan het dromen zijn geweest, mogelijks over één of andere griet. Want de interesse voor het vrouwvolk was,  met het ingaan van de pubertijd, die ook toen al bestond, nog groter geworden dan ze daarvoor reeds was. In elk geval trok mijn tekenwerk die dag op geen kloten.

Technical drawing classroom (small)Mijn leraar, die zijn toer maakte tussen de tekentafels, waaraan wij rechtstaand, of op een kruk gezeten, ons werk deden, merkte dat. "Dat trekt op niks hé, vent!", zo zei die, ietwat corpulente, steeds in een grijze kiel gestoken, grijzende en kalende man. Die woorden waren nog niet allemaal uitgesproken, of hij haalde uit met zijn rechterarm, waar hij een opgerolde map in de hand hield. Die trof mij zwaar op de linkerkaak van mijn gezicht!

Daar was ik toch even niet goed van. Terwijl ik wankelend mijn evenwicht zocht, en bekwam van die mep op mijn wang, liet de leerkracht, wiens naam ik me ook nog herinner, maar hier ook niet publiek ga maken, me weten dat ik beter moest presteren!

Wat ik ook nog heb gezien zijn leerkrachten die iets op het bord aan het schrijven waren en bij aanhoudend, voor hen allicht irritant geroezemoes in de klas, zich plots omdraaiden en het krijtje dat ze in hun hand hadden, met volle kracht door het lokaal lieten zoeven. Soms was het zelfs de zware houten bordveger die door de lucht suisde!

Wie pech had kreeg het krijt of de bordveger onzacht tegen zijn bakkes. In die tijd waren er nog niet zo veel frêle, voormalige prematuren. De meeste kinderen uit mijn klas, konden dus wel iets verdragen. Het waren trouwens allemaal jongens, want gemengd onderwijs stond toen nog in de kinderschoenen.

Dat mijn herinneringen helemaal juist zijn, dat kan ik uiteraard niet garanderen. Het gaat hem hier immers over gebeurtenissen van enkele decennia geleden. Maar ik ben er van overtuigd dat het hier verhaalde vast niet veel verschilt van wat er werkelijk gebeurde.

26-04-09

REVA 2009

 

REVA - logoDonderdag jongstleden ben ik naar Flanders Expo geweest, in Gent. Daar had REVA plaats, een tweejaarlijkse informatiebeurs voor personen met een handicap en ouderen. En, zoals naar gewoonte op zulke activiteiten, reed ik, figuurlijk althans, weer een heleboel bekenden en oud-bekenden tegen het lijf.

En, zoals ook wel eens vaker gebeurt, werd ik weer een aantal keer 'herkend'. Zou ik dan toch zo een straatschuimer zijn? Zodat zo velen me kennen van ziens? Nochtans probeer ik, waarheen ik me ook beweeg, dit steeds zo onopvallend mogelijk te doen.

Mooi volk dat daar trouwens rondliep op de beurs. Als al die knappe, lief ogende jonge meisjes, de toekomstige ergotherapeuten, kinesitherapeuten, verpleegkundigen, sociaal assistenten... kortweg de komende generatie werkers in de sociale sector zullen vormen, dan blijf ik graag nog even gehandicapt. Zelfs tot op het einde van mijn leven! ;-)

thumbs-up (klein)Een beeld dat me trof was dat van een klein meisje, naar ik vermoed een jaar of 10 jong. Ze was in het gezelschap van haar mama, haar jongere zusje en een oudere dame, ongetwijfeld haar grootmoeder. Die in een manuele rolstoel zat en door dat kind werd voortgeduwd. En het meisje deed dat duidelijk met heel veel zin!

Het is maar hoe je je kinderen opvoedt. En als ouder, en bijgevolg uitermate belangrijk rolmodel, het goede voorbeeld geeft. Ik kwam dit vrouwelijk kwartet nog een aantal keren tegen. En zag zowel de mama als de kinderen geïnteresseerd kijken naar hulpmiddelen waarin oma leek geïnteresseerd. En de zusjes testten voor haar de looprekjes en andere spullen uit. Met zichtbaar plezier, getuige hiervan de brede grijns op die kindjes hun gezicht.

Stappend meisjeGrappig vond ik het zien van die blinde jongeman, voorzien van een witte geleidestok, die stevig gearmd door een knappe jongedame de beursgangen doorstruinde. Die jongen stapte daar rond in de zaal met een mokkel en de kans is groot dat die kerel niet eens echt benul had van welk een schoonheid er aan zijn zijde hing geplakt. En ik gun hem zonder meer een onontbeerlijke assistente met zulk een schoon figuurtje en mooi aangezicht. Jammer dat hij niet die jaloerse blikken van menig ziende beursganger kon waarnemen, die duidelijk ook wel dergelijk gezelschap zouden appreciëren.

Nog grappiger was mijn toiletbezoek, op het einde van mijn beursvisite. Uiteraard waren die hokjes weer te klein om mijn elektrisch aangedreven wielstoel te herbergen. Aan de mannenkant lukte het al helemaal niet, te wijten aan een wandbeugel die maar niet in opgeklapte toestand wou blijven staan. Aan de kant van de vrouwen was dat euvel er niet, maar ook daar was het hokje sowieso te klein, zodat de toiletdeur diende te blijven openstaan.

Maar daar had de hulpvaardige toiletdame een oplossing voor. Ze zei dat ze er de ADL- assistente zou bijhalen. Voor hen bij wie deze term niet bekend is: dit is een persoon die wordt ingeschakeld om mensen met een beperking te helpen. Dat kan bijvoorbeeld hulp zijn bij het uittrekken of aandoen van een jas en assistentie bij het eten of naar het toilet gaan. Die jonge ADL- assistente was nogal groot en breed gebouwd en zou door voor de openstaande deur te staan het zicht op mij kunnen ontnemen. En dat vriendelijke meisje gaf gevolg aan dat verzoek, zodat ik toch verzekerd van enige privacy, mijn blaas kon ledigen.

waving_hand (animation)Even later stond ik ook nog even in de belangstelling toen mijn aandacht werd getrokken door een levend standbeeldfiguur in een elektrische rolstoel. Jazeker, ook nieuw voor mij, maar dit fenomeen bestaat wel degelijk! Het in een net pak gestoken heerschap, met een hoge hoed op, waaronder een gezicht en haardos als zijnde van plastiek, te zien was, hengelde naar mijn interesse door met één van zijn in witte handschoenen gestoken handen naar me te wuiven. Vriendelijk als ik ben, wuifde ik glimlachend terug. Hij stak zijn duim op, waarna ik hetzelfde deed. En toen kwam die, op een pop lijkende persoon, tot net naast me gereden.

Met een vingertop raakte hij mijn arm aan. Een piep weerklonk. Vervolgens drukte die figuur met zijn wijsvinger zachtjes elders op mijn arm. Weer een piep! Toen gaf hij een tikje op mijn schouder. Maar nu weerklonk er geen geluid. De man keek verbaast en haalde zijn schouders op. Ik volgde zijn voorbeeld. Vervolgens raakte hij, met een verwachtingsvolle blik, nogmaals met zijn vinger mijn bovenarm aan. Weer klonk een piep! Dat toverde een glimlach op het plastic gezicht, en de man stak zijn duim op. Ik deed, zachtjes lachend, hetzelfde.

bigmouth (klein)Toen haalde hij, met een houterig gebaar, een snoepje uit de borstzak van zijn vest. En vroeg met gebaren of ik daar zin in had. Ik knikte van ja. Waarna die kerel het bolvormige snoepje van zijn doorzichtige verpakking ontdeed. Eens hij daar klaar mee was, gebaarde hij me om mijn mond te openen. Wat ik gewillig deed. Vervolgens kneep hij één oog dicht, en nam een pose aan alsof hij dat, naar inmiddels bleek, roodkleurige snoepje, in mijn mond wou gooien.

Ik sloot lachend mijn mond, maar dat kolderiek personage gebaarde me toch weer de mond te openen. Gedwee gaf ik daaraan toe. Waarna hij vanuit alweer dezelfde, op gooien lijkende houding, met het tussen duim en wijsvinger gehouden snoepje, in een boogbeweging het bolletje zoetigheid tot aan mijn lippen bracht, waar ik het dankbaar op mijn tong liet deponeren en vervolgens liet verdwijnen in mijn mond.

Blijkbaar was dit schouwspel interessant genoeg om er foto's van te nemen. Want ik merkte enkele lichtflitsen op van camera's. Dus verschiet niet als je me één dezer dagen met wijd open mond aantreft in een of andere publicatie.

22-04-09

Prestatiedruk en zelfdoding bij kinderen

 
Desperate boy - 001D
e kwaliteit van ons onderwijssysteem is één van de beste in Europa, zelfs van de wereld, zo wordt her en der beweerd. En ik wil dat best geloven. Toch maak ik mij de bedenking of de lat niet te hoog wordt gelegd. Is de prijs die dient betaald te worden voor dat al dan niet vermeend en in noodzakelijkheid betwistbaar onderwijsniveau, niet te hoog?

Want als je vaststelt hoeveel jongeren er bij ons kampen met psychische problemen, en je, om de oorzaak daarvan te achterhalen even dieper spit dan het oppervlakkige, dan kom je tot de vaststelling dat een laag zelfbeeld er vaak de grondslag van is.

Verbaast kan men niet zijn bij het constateren hiervan. Heden ten dage wordt ieder westers kind, vanaf een steeds jongere leeftijd, onder druk gezet om goed te presteren. Zowel thuis, als op school, alsook in de sportclub of bij een andere vrijetijdsbesteding.

Vaak stel ik mij de vraag of al die ouders, al die onderwijzers, al die trainers, ooit stilstaan bij de essentie van hetgeen ze doen of willen gedaan krijgen. Een kind kennis bijbrengen, Girl pills (klein)technische en praktische vaardigheden aanleren. En waar het de sport betreft, zou dit in de eerste plaats een uitlaatklep moeten zijn voor de fysieke energie die een kind in de klas of thuis niet kwijt raakt. Om afwisseling en ontspanning moet dit draaien. Gezond amusement, zowel op fysisch als op psychisch vlak. Roepen, schreeuwen, onder druk zetten en vernederen is dus uit den boze, doch wordt schijnbaar door de op resultaat toegespitste goegemeente probleemloos aanvaard.

Beseffen al die mensen dan niet dat elk kind anders is, elkeen andere talenten heeft. En dat die jonge mensen niet altijd zin hebben en er doorgaans niet de noodzaak van inzien om steeds te presteren naar best vermogen, voortdurend het uiterste te halen uit hun mogelijkheden. Herkennen die volwassenen dergelijke gevoelens niet uit hun eigen leven? Of zijn ze allen dom?

Sommige kinderen lopen flink in het gareel. Zijn strebers, willen steeds de beste en de eerste zijn. Slechts enkelen hebben daar voldoende talent voor, krijgen de kans om dat te bewijzen en hebben daarenboven voldoende geluk om te slagen in hun opzet. De rest valt uit de boot. Niet zelden gefrustreerd en gedesillusioneerd. En zij die beperktere mogelijkheden hebben kunnen het zelfs helemaal vergeten!

Daar komt nog bij dat het zogezegd falen van het kind, ook de ouder triest stemt. Niet zelden omdat ma of pa hun eigen gemiste kansen zo graag hadden zien waargemaakt door hun nakomelingen. Dat heeft tot gevolg dat het kind zich helemaal beroerd voelt. Wat in extreme gevallen zelfs leidt tot (een poging tot) zelfdoding.

Teen - pills (klein)Zelfdoding door kinderen en jongeren. Het is iets dat niet zou mogen voorkomen in onze maatschappij! En toch komt het vaker voor dan men voor mogelijk houdt. Bij tieners en tot 25-jarigen is suïcide immers de op één na belangrijkste doodsoorzaak.

En met ouder worden betert het er niet op. Integendeel! In de leeftijdscategorie van 25 tot 50 jaar blijft zelfdoding zelfs pertinent in de top 2 staan van doodsoorzaken! Bij mannen tussen de 25 en de 49 jaar is het sterfteoorzaak nummer 1. Bij vrouwen is dat het geval voor de leeftijdscategorie van 25 tot 39 jaar. België heeft, na Finland, het hoogste percentage zelfdodingen van Europa. Preventiecentra becijferden dat vermoedelijk één op de tien Vlaamse tieners zichzelf pijn doet of een poging tot zelfdoding onderneemt.

Minder egocentrisme, meer aandacht voor elkaar, minder na-ijver en prestatiedrang, zou mijns inziens die cijfers behoorlijk kunnen naar beneden brengen. Maar ik geef onomwonden toe dat ik op dat vlak mogelijks te naïef ben door te geloven dat zulk een leefgemeenschap ooit te realiseren valt. Nochtans is het die hedendaagse ingewikkelde, op prestatie en succes gerichte samenleving die veel van dit leed veroorzaakt.

Naar onze kinderen toe dient men zich de vraag te stellen wat prioritair is. Prestatiezucht, overdreven ernst en ijveren naar succes. Of een kind gewoon een kind te laten zijn en het speels, guitig en onbezorgd aan zijn eigen tempo te laten uitgroeien tot een mooi en tevreden mens? Ik kies voluit voor het laatste!

19-04-09

Mijmeringen

 

Toen mijn kinderen nog kleintjes waren, zaten ze in stevige kinderzitjes die met de autogordels waren vast geklikt op de achterbank van mijn auto. Als ik dan alleen met hen in de auto zat, dan speelde ik bijna altijd een typetje: 'meneerke meneerke' genaamd.

Onder het rijden verscheen dat heerschap spontaan, of na aanroepen door de jongens. Met een apart stemmetje vroeg ik dan aan de kinderen waar hun papa was. De kleuters speelden het spelletje graag mee en antwoordden dan dat ik eventjes weg was of zo. Vervolgens stelde ik hen onnozele vragen, en de jongens respondeerden daar op. Vooraleer de echte ik, hun papa dus, terug ten tonele verscheen, vroeg meneerke meneerke hen meestal om me de groeten te doen!

Als ik dan opnieuw opdaagde vroeg ik aan die jongens met wie zij aan het praten waren geweest? "Met meneerke meneerke" was dan steevast het antwoord, waarna we een gesprek begonnen over wat dat heerschap allemaal had verteld!

Tot een paar jaar geleden sliepen de jongens in het weekend, en tijdens de vakanties al eens bij mij in de kamer. Om hen rustig en stil te krijgen vertelde ik hen dan door mezelf verzonnen verhaaltjes. Over de avonturen van Petoetje en Patatje, twee jongens die samen met hun ouders in Amerika wonen. En die als bij toeval ook een tweeling zijn en slechts iets meer dan een maand ouder zijn dan mijn eigen sloebers. Bij hoog en bij laag hield ik vol dat dit gezin echt bestaat, alhoewel de kinderen dat niet echt geloofden en mij er steeds weer op wilden betrappen dat ik alles uit mijn duim zoog!

Maar ik verzon nauwelijks iets. Want de avonturen die de Amerikaanse tweeling beleefde en de deugnietenrijen die de kereltjes uitstaken waren meestal dingen, gegrepen uit het leven van mijn eigen sloebers. Zaken die zij zelf hadden meegemaakt of uitgespookt, maar zich vaak niet meer herinnerden. Alhoewel niet altijd!

Zo verwerkte ik al eens een recente gebeurtenis in mijn verhaal. Dan zei ik bijvoorbeeld: "Weet je wat Patatje op een dag deed?" Dan zweeg ik even en vervolgde: "Die plaste plompweg NAAST de toiletpot!" En dan: "Kunnen jullie je dat voorstellen? Dat iemand zoiets doet?" Er werd gegniffeld, want onze Brian had net die dag van zijn mama een standje gekregen omdat hij bij ons thuis net hetzelfde had gedaan! 

Of tijdens het vertellen ging het over een nukkige Petoetje, en dan imiteerde ik Austin's gedrag bij koppigheid. Dat vonden de jongens best grappig! Vooral diegene die op dat moment NIET werd geviseerd!

Kinderen, ze zijn groot vooraleer je er besef van hebt! En ondanks het feit dat ik, niettegenstaande  mijn eigen noodlottig levensverloop, alle levensfases van mijn kroost heel bewust heb beleefd, is alles me nog steeds veel te vlug gegaan. Maar met dat gevoel sta ik niet alleen. Dat heb ik ook al van vele andere ouders gehoord en gelezen.

15-04-09

Ik beslis… zelf!

 

 

Niemand heeft een onbeperkte vrijheid.  Maar toch kan je zelf heel wat keuzes maken. Ze zijn zo vanzelfsprekend, dat je er niet eens meer bij stilstaat. Logisch. Iedereen zou het recht moeten hebben om te beslissen over de grote en kleine dingen des levens.

Toch is dat niet zo. Mensen met een fysieke of mentale beperking mogen vaak niet kiezen, of een ander beslist in hun plaats, over hun leven! Of er zijn gewoon geen opties, door een gebrek aan ondersteuning of hulp op maat. En de goegemeente vindt dit alles vanzelfsprekend. Logisch? Dat denk ik niet!

Het is hoog tijd dat er een zorgvernieuwing komt en dat mensen met een beperking de middelen krijgen om hun leven in eigen handen te nemen. Want leven zonder keuzes, dat is pas een handicap!

13-04-09

Voor de dames

 

Sexy Male Easter BunnyVandaag is het Paasmaandag. Daar meld ik jullie uiteraard niks nieuws mee. Want dat weten jullie natuurlijk ook zelf wel! Al is het maar omdat dit een betaalde feestdag is. Maar is het een blauwe? Aan het pak van die stoere Paashaas van hiernaast te zien, duidelijk wel!

Car Wash (klein)De vrouwtjes die zich de laatste dagen een beetje verstoken zagen van mannelijk schoon op mijn weblog, hoop ik vandaag een beetje ter wille te kunnen zijn. En ik heb er behoorlijk veel vertrouwen in dat dit zal lukken. Knipogen

Het is trouwens ook niet mijn fout dat die mannen de afgelopen dagen niet voor Paashaas hebben kunnen spelen. Die kerels hadden, in opdracht van hun vrouwen, ander werk om handen. Zoals je trouwens kan zien op de foto hierboven. Die uiteraard kan aangeklikt worden, teneinde die hard werkende binken nog net iets beter te kunnen bekijken!

Sexy  Easterbunny - 009 (klein)Sexy  Easterbunny - 007 (klein)Dus, lieve dames, MizzD voorop, geef jullie ogen de kost. Moesten die gozers meiden zijn, ik zou net hetzelfde doen. Trouwens, wat belet mij om in deze log ook nog een fotootje, of zelfs twee, van een lief ogend knap vrouwelijk Paashaasje te publiceren? Niks uiteraard!

Dus staat hier zowel links van deze tekst, als rechts, een lieflijk lachend mooi meisje in een minuscule Paashaasoutfit, afgebeeld. Gisteren, met Pasen, heeft die deerne trouwens ook al eens mijn blog mogen sieren. Die is dus waarschijnlijk blij dat die nog eens mocht terugkeren. Vandaar dat glimlachend gezichtje!  Ja, ze bestaan nog, zij die tevreden zijn met een kleinigheid. Zoals ik, met mijn fondant Paasei!

Geniet van deze vrije dag... Stoer

12-04-09

Bim Bam Beieren

 

Sexy  Easterbunny - 006Sexy  Easterbunny - 001 (klein)De klokken gooien eieren! Dat is het begin van een liedje uit mijn kindertijd. Elders klinkt het anders, zo weet ik, maar bij ons werd er met eieren gegooid.

Zelfs nu nog! Gelukkig hebben die lieftallige paashaasjes mijn eieren opgevangen! De schatjes!

Maar de kinderen moeten hun buit zelf maar in het gras gaan zoeken. Al zijn mijn jongens op een leeftijd gekomen dat ze misschien wel liever zo een sexy paashaas op hun schoot zouden krijgen geworpen, in plaats van wat chocoladen eieren!

Zelf stel ik mij tevreden met allebei: aantrekkelijke als Paashazen uitgedoste vrouwtjes en lekkere chocoladen eieren, en dan nog liefst fondant! Laat ze vandaag maar komen dus! Hopelijk gaat ook bij jullie deze dag niet onopgemerkt voorbij. In ieder geval wens ik elk van jullie een ZALIG PAASFEEST!