27-11-08

VDB in duplo

Frank Vandenbroucke is een Belgische sp.a-minister die ooit naar Engeland FVDB - 001vluchtte omdat er nogal wat van zijn landgenoten kritiek hadden op het feit dat hij ooit opdracht zou hebben gegeven om zwart geld te verbranden uit de partijkas van wat toen nog gewoon de SP was. Wellicht smeergeld dat afkomstig was van de Italiaanse helikopterbouwer Augusta.  De meesten onder jullie zullen zich dat corruptieschandaal vast herinneren.

Frank bleef een jaar of drie in het Verenigd Koninkrijk en maakte van de nood een deugd door van de gelegenheid gebruik te maken om nog wat bij te studeren aan de faculteit sociale studiën van de universiteit van Oxford. Een mens moet toch ergens zijn tijd mee verdrijven. En die extra kennis kan altijd van pas komen, zo moet VDB gedacht hebben.

En ze kwam van pas! Want in het midden van het jaar 1999 werd Vandenbroucke teruggeroepen naar het vasteland, om er aan te treden in de paars-groene federale regering van Guy Verhofstadt (VLD), als minister van sociale zaken en pensioenen. Het verleden was voorbij en door de goegemeente blijkbaar vergeven en vergeten. Frankske kon opnieuw met een schone lei beginnen, en is heden, bijna een decennium later, nog steeds actief op het hoogste politieke niveau.

FVDB - 000

Zijn land- en naamgenoot, de wielrenner Frank Vandenbroucke is al meer dan eens diep gevallen, en heeft ook al talloze keren getracht met een schone lei te herbeginnen. Maar bij de coureur gaat dat nogal wat moeizamer dan bij de politicus. Keer op keer mislukt zijn wederopstanding en telkenmale valt Frankske op zijn bek.

Maar er is beterschap op komst, zo wordt ons beloofd. Frank staat op het punt een contract te tekenen bij de nieuwe Italiaanse wielerformatie Cinelli-Endeka, waar zijn boezemvriend Nico Mattan ploegleider wordt. Op het moment dat je dit leest is alles misschien reeds in kannen en kruiken en is de koersende VDB al volop bezig aan zijn zoveelste, en te hopen voor hem laatste, en succesvolle,  comeback. Mocht het Vandenbroucke evenwel onverhoopt toch niet lukken, dan heeft hij toch nog altijd zijn schone vrouw Sarah Pinacci om op terug te vallen. Tong uitsteken

Over vallen gesproken. Bekijk onderstaand filmpje een op je gemak. Desgewenst met je laptop op de schoot op 't groot gemak. Daar laat ik je vrij in. Maar best niet tijdens standje groot gemak. De bezigheden met je partner zouden je dan weleens kunnen afleiden. En ik raad je net aan naar deze video te blijven kijken tot aan het tragikomisch einde.

25-11-08

Iedereen gehandicapt!

Nogal wat mensen hebben een zintuiglijke beperking. Zij kunnen niet of minder goed horen of zien. Dikwijls kan dit gebrek voor een groot stuk verholpen worden door het dragen van respectievelijk een hoorapparaat of een bril. Een alternatief voor het laatst vermelde hulpmiddel zijn lenzen.

Beugel - 000 (klein I)

Heel wat kinderen dragen, om hun gebit te corrigeren, tijdelijk een orthese. De tandarts noemt dit een beugel. Menig persoon heeft een tandprothese, doorgaans kunstgebit genoemd. Ook steunzolen worden vaak voorgeschreven voor kleine en grote mensen met een voetafwijking. Zelfs sporters maken er dikwijls gebruik van, in functie van een optimale drukverdeling en een betere loopstand.

Een aantal van de voormelde beperkingen en bijhorende hulpmiddelen zijn sociaal aanvaard. Niemand maakt er ophef over, staart je aan of sluit je uit omdat je een bril draagt. En buiten een zeldzame onnozelaar die haar of hem ermee pest, slaat niemand acht op een kind met een beugel in de mond. Sommigen vinden dit zelfs schattig staan. En die steunzolen in de schoenen vallen al helemaal niet op. Net zo min als de contactlenzen die een persoon in heeft.

Disabled people - 000

Iemand met een ernstige mentale beperking of een zware fysische beperking, of een combinatie van beide, loopt, strompelt, al dan niet met krukken, of rijdt zich in haar of zijn rolstoel, willens nillens uiteraard meer in de kijker. Daar is geen ontkomen aan. Ook een blinde of slechtziende kan zijn witte geleidestok niet als toverstaf gebruiken om deze vervolgens te doen verdwijnen. En geleide- en hulphonden trekken ook de aandacht. Maar toch zijn ook hun baasjes en alle personen met ernstige beperkingen, levende wezens zoals ieder van ons. Met evenveel recht op respect en op een waardig leven. En aanvaarding door hun medemensen, van zichzelf en van hun hulpmiddelen, als daar zijn rolstoel, rollator, scooter, geleidestok, krukken, beugels...

Ben je fysiek helemaal in orde, of denk je dat te zijn, dan heb je mogelijks je te kleine of net te grote neus, over het hoofd gezien. Of je te dikke poep, of dat kuthaar op je hoofd, waar spijts vele pogingen van jou en je kapper, geen model is in te krijgen. De mens heeft zichzelf niet geschapen, dus elk van ons heeft wel een schoonheidshandicap. En deze kan een belangrijke invloed hebben op je sociale contacten. Al is het maar omdat ze je onzeker maakt.

En anders heb je misschien wel een ontwikkelingsstoornis, een spraak- of een taalstoornis, of lig je psychisch compleet in de knoop, wat ook een ernstige hindernis kan zijn, vooral als het blijvend is. Ongetwijfeld ben ik nog één en ander vergeten. Maar als je het lijstje nu al eens overloopt, dan zou het al moeten lukken dat er niks tussen staat dat op jou van toepassing is. Je gaat het misschien niet graag horen, maar neem het gerust van me aan: het zijn allemaal handicaps!

Wordt nu niet depressief of voel je niet in de grond geboord door mij. Dat is wel het laatste dat ik zou willen! Wees integendeel blij dat je geen uitzondering bent, in deze wereld van naar lichaam en/of geest imperfecte mensen, Want het komt er inderdaad op neer dat iedere persoon wel in meer of mindere mate een fysieke of mentale functiebeperking heeft. Elke persoon heeft wel een aangeboren of opgelopen blijvende hindernis, die doorgaans wordt aangeduid met de stigmatiserende term 'handicap'.Diversiteit - 000

In de inclusieve maatschappij, waar velen met mij naar streven, en waarin elke persoon belangrijk is, ongeacht afkomst, huidskleur, religie of wat dan ook, en naar waarde wordt geschat, op basis van wat zij of hij wél kan, zijn de grote of kleine fysieke of mentale functiebeperkingen van ieder individu van ondergeschikt belang. In deze verdraagzame samenleving zal niemand ooit worden uitgesloten omdat zij of hij onvoldoende of geen beperkingen heeft. Neen, ook die persoon zal door de groep worden aanvaard. Net dat gebrek aan een beperking is dan diens beperking, wat de persoon in kwestie dan ook weer even speciaal maakt als de anderen. Globaal gezien is in deze ideale open, mondiale leefgemeenschap iedereen gelijk, heeft elkeen beperkingen en is derhalve iedereen gehandicapt!

 

21-11-08

Mantelzorg door (jonge) kinderen

De hulp die een zorgbehoevende persoon krijgt van de mensen uit haarMantelzorg - 007 (klein) of zijn nabije omgeving, wordt mantelzorg genoemd. Een meer uitgebreide definitie van dit begrip vind je hier. Er wordt in de (gespecialiseerde) media heel wat geschreven over deze zorgverstrekking. Opvallend is evenwel dat in deze publicaties bijna uitsluitend voorbeelden van medioren en senioren aan bod komen. Bij hoge uitzondering wordt al eens gefocust op een mantelzorg dragende dertiger. Bij enquêtes omtrent mantelzorg, in statistieken, en als er cadeautjes worden gegeven, zoals op de 'dag van de mantelzorg' en voor het bekomen van een mantelzorgpremie, worden minderjarigen zelfs helemaal uitgesloten!

Onbegrijpelijk en totaal onterecht! In onze contreien verleent naar schatting één op de 10 kinderen tussen de 12 en 21 jaar dagdagelijks zorg aan een zieke Mantelzorg - cartoon - 001 (klein)mama, papa, zusje of broer. Of een andere bloedverwant, zoals oma of opa. Dikwijls zijn deze kinderen trouwens nog jonger. Het gaat om hulp aan een gezinslid met een lichamelijke of psychische ziekte, een verslaving of een handicap. De taken van de jonge verzorger kunnen huishoudelijk werk zijn, zoals boodschappen doen, schoonmaken en koken. Of  persoonlijke verzorging van een ziek of gehandicapt gezinslid: medicatie geven, helpen bij de toiletgang en het wassen, eten, aankleden.... Soms zorgen zij ook voor andere kinderen in het gezin. En vaak regelen deze kinderen ook zaken buitenshuis, zoals bijvoorbeeld naar de apotheek gaan. Tot slot bieden ze vaak ook emotionele steun aan hun omgeving: troosten, afleiden, over de problemen praten en zo meer.

Een gans takenpakket dus. En bijhorende verantwoordelijkheden. Des te meer redenen om verontwaardigd te zijn over en op zoek te gaan naar de vraag waarom die mantelzorgende jongeren telkenmale over het hoofd worden gezien. Het is alsof de mantelzorg door jeugdigen niet naar waarde wordt geschat. Nochtans is hun hulp en inzet minstens even waardevol als deze verricht door volwassenen. En uitermate prijzenswaardig!

Brian als standbeeld

Alweer kan ik spreken uit eigen ervaring. Met twee jongens, die nu 12 jaar zijn en reeds vanaf de leeftijd van nog geen 4 jaar, samenleven met een vader die zich voortbeweegt middels een elektrische rolstoel en zelfs voor zijn meest elementaire behoeften, afhankelijk is van derden. Dus ook dikwijls van hen! Dat zij van mij en anderen veel terugkrijgen op het vlak van appreciatie, aandacht en ook materieel (alhoewel niet meer dan andere leeftijdsgenoten, zo stel ik vast), doet niks af aan de waarde van hun mentale en fysieke inspanningen ten mijnen gunste. Er mag bijgevolg een standbeeld voor Austin en Brian worden opgericht!

In Nederland zijn er een aantal organisaties actief, die informatie, steun, hulp en een luisterend oor bieden aan jonge mantelzorgers. In Vlaanderen werden er naar Mantelzorg - 017 (klein)mijn weten op dit vlak nog geen initiatieven genomen. Nochtans is daar mijns inziens wel nood aan. Het is niet omdat je van op jonge leeftijd voor bijvoorbeeld (één van) je ouder(s), broer of zus moet zorgen, en je er zodoende aan gewend bent, dat je niet op een bepaald moment met vragen kan komen te zitten. Of dat de zorg je op een bepaald moment te zwaar wordt. En als je als jongere plotsklaps te maken krijgt met een zorgvragend gezinslid, doordat die bijvoorbeeld het slachtoffer werd van een zwaar ongeval of een ernstige ziekte, dan is het al helemaal niet verwonderlijk dat je als kind een heleboel vragen, problemen en/of twijfels hebt. Je komt immers in een rol terecht waar je helemaal niet om hebt gevraagd, en doorgaans totaal niet in thuis bent: deze van zorgdrager.

Advies met betrekking tot praktische zaken, door in deze materie gespecialiseerde consulenten, kan ongetwijfeld een hulp zijn. Ook communicatie met jongeren die zich in een vergelijkbare situatie bevinden, kan uiterst welkom en zinvol zijn. Dit contact kan verlopen via het internet (forum, e-mail...) of op georganiseerde activiteiten.Mantelzorg - cartoon - 000 (klein)

Interessante lectuur met betrekking tot dit thema is het jeugdboek 'Mijn vader draagt antilopenlerenschoenen'. Schrijver Kees Opmeer sprak met elf  jonge mantelzorgers uit Drenthe (Nederland) en beschrijft in het boek op een directe en boeiende manier de belevenissen en emoties van deze jongeren. De verhalen zijn waar gebeurd en getuigen van humor, veerkracht en doorzettingsvermogen. Ook interessant en leuk zijn de websites speciaal voor kinderen en jongeren die zorgen voor een ziek of gehandicapt familielid, zoals: Mantelzorg? & maxjijook?

>>> Noot: klik op de cartoons voor een grotere afbeelding!

20-11-08

Tattoos III

Afgelopen weekend las ik in de online sportkranten een bericht over de nieuwe tatoeage van de, in Luik geboren, en sinds 2003 voor eersteklasser RSC Anderlecht spelende voetballer, Jonathan Legaer. Die jonge gast mag dan misschien wel een goede voetballer zijn, maar het heeft er alle schijn van dat hij niet is komen opdagen toen God het verstand uitdeelde. Wellicht was hij dan aan het voetballen! Lachen Voor wie het zelf niet las, is hier het verhaal. Die kerel liet dus op zijn onderarm tatoeëren: 'ik kwam, ik zag, ik overwon', maar dan in het Latijn. Dus 'VENI, VIDI, VICI'... had er moeten staan, naar de bekende uitspraak van Julius Caesar, in het jaar 47 voor Christus.

Voetbalvedette Legaer maakte evenwel een foutje, dat ook de tatoeëerder niet heeft opgemerkt. Hij liet namelijk niet 'VENI' inkten,  maar 'VINI', wat iets met wijn kan te maken hebben. Het toppunt is wel dat die knul de fout niet wil toegeven, of beter gezegd niet inziet. Omdat hij het zo op het internet heeft gelezen! En zijn vrienden ook! Zal wel, die gasten zijn klaarblijkelijk op een ander wereldwijd web actief dan hetgeen wij kennen! J

Maar kom, de Jonathan is heus niet de eerste sul die onuitwisbare foute tekst op zijn lichaam liet zetten. Op deze wereldbol loopt ergens een kerel rond met 'I'm awsome' op zijn bovenrug, wat awesome (overweldigend, te gek!) had moeten zijn. En ook iemand met 'Fuck the Systsem' op zijn bovenarm en nog een andere met 'Tomarrow Never Knows' op zijn pols.... om maar enkele voorbeelden te geven. En niet alleen mannen werden het 'slachtoffer' van fout gespelde tatoeages. Zo is er een dame met de naam 'Beckam' op haar onderrug, terwijl ze er, als hartstochtelijke fan, (David) Beckham op wou.

De knaller is evenwel het geval van dat Engelse meisje dat de bijnaam van haar liefste, Roo, in Chinese lettertekens, op haar buik liet tatoeëren. Althans dat dacht de dolverliefde  jongedame. Want  niet alleen liep de verhouding met haar vlam spaak. Op de koop toe bleek dat, toen ze 's zomers in een kort topje wat te bikken ging halen bij de afhaalchinees, op haar onderlijf niet eens staat wat er op moest staan. De proestende Chinese uitbater van het eethuis meldde het arm schaap dat op haar buik 'supermarkt' te lezen staat!

Geniet als afsluiter nog maar eens van een tatoeagefilmpje van mij. En als de beelden van de kunstwerkjes op levend canvas, niet echt je smaak zijn, dan is het liedje dat vast wel!

19-11-08

De pot op?!

 

Internationale dag van het toilet (blog) III

Jij hebt vanochtend toch ook je toilet een goeie beurt gegeven? Een poetsbeurt,  bedoel ik dus wel degelijk! Vandaag is het immers de Internationale dag van het toilet'. Maar daar was je, als trouwe lezer van mijn weblog, al sinds eergisteren van op de hoogte, want toen vermeldde ik dat reeds.

De World Toilet Organisaton (WTO) heeft 19 november uitgeroepen tot " Wereld Toilet Dag", om de bewustwording te verhogen en om, door locale acties, wereldwijd  te ijveren voor meer en betere sanitaire voorzieningen.

ISS toilet - 000

Zelfs de bewoners van het internationaal ruimtestation (ISS, International Space Station)  hebben er één dezer dagen een tweede toilet bij gekregen in 't kader van deze dag. Of zou dat omwille van een ander reden zijn geweest? Soit, het doet er niet toe, ze kunnen er maar wel bij... euh... pissen en in alle rust hun gevoeg doen. Knipogen

 

klik op de foto voor een grotere afbeelding --> 

 

klik op het logo hieronder

International year of sanitation II (klein)Sinds 1 januari 2008, en nog tot we 2009 ingaan, of inrollen, zoals in mijn geval, is dit trouwens het door de Verenigde Naties uitgeroepen 'Internationale Jaar van Sanitatie' (IYS). Geen kat die dat wist. Tot vandaag! Oef, dat jaar is ook weer gered! Of  jullie en mijn  wetenschap over het bestaan van, en het waarom van dit zoveelste 'jaar van', soelaas zal brengen ten aanzien van de problematiek waarvoor het in het leven werd geroepen, is een ander paar mouwen. Alle beetjes bewustmaking helpen, zullen we maar denken.

Wereldwijd leven er in de ontwikkelinglanden 2,6 miljard mensen die niet beschikken over goede sanitaire voorzieningen. Het gebrek aan hygiënische omstandigheden met toiletten, schoon drinkwater en persoonlijke hygiëne is er de oorzaak van dat, volgens een schatting van de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) jaarlijks 1,8 miljoen mensen sterven aan diarree, voor het merendeel kinderen.

Lei (klein)

En nu heb ik genoeg gezeikt over sanitaire voorzieningen. Mijn weblog lijkt al enkele dagen op een publieke waterplaats met al die cartoons en foto's van Wc's en accessoires! Met een velletje extra sterk, maar super zacht toiletpapier, veeg ik mijn lei schoon om morgen met een propere te kunnen beginnen. Die ik zal vullen met schrijfsels omtrent nieuwe onderwerpen, want ik heb nog heel veel te vertellen. Jullie zijn dus bijlange na nog niet af  van mij! Knipogen

16-11-08

Openbare toiletten, voor iedereen!

Buitenshuis zijn om te winkelen, te wandelen, historische gebouwen te bezoeken of rond te kuieren op de markt of op de kermis die in je stad of dorp is neergestreken. Een aanrader! De buitenlucht doet elkeen goed, de beweging is uitstekend voor je fysieke conditie en onder de mensen komen en eventueel een praatje slaan, stimuleert de geestelijke gezondheid.

Maar wat als je kind, dat bij je is, plots naar toilet moet? Of als je baby dringend verschoond dient te worden? Of gewoonweg jij, als volwassene, zelf een plasje of een kakje wilt doen? Dan maar een horecazaak opzoeken, snel iets te drinken bestellen en dan vlug naar de WC?

Iedereen - 000 (klein)Maar wat gedaan als er in de toiletten geen verzorgtafel voor baby's beschikbaar is? Dan zit er niks anders op dan het kleintje, in de bekrompen ruime van de toiletbox, een verse luier om te doen, terwijl de baby op het deksel van de toiletpot ligt. Of anders, als daar plaats is, op het plateau naast de wasbekkens. Veilig noch aangenaam. Maar ververs je je kind in de verbruikzaal, omdat je daar toch iets meer ruimte hebt, dan levert dat je gegarandeerd op zijn minst enkele boze blikken op! Wenkbrouw ophalen

Als ouder van een tweeling weet ik waarover ik het heb. De problemen met betrekking tot het vinden van een plaats voor het wisselen van onze jongens hun luiers, kan ik me nog levendig herinneren. We hebben deze ouderlijke taak, bij gebrek aan een alternatief, zelfs meer dan eens in een portaal staan doen, onder de blikken van nieuwsgierige passanten.

Als rolstoeler je WC - cartoon - dringend (klein)blaas legen, is al helemaal een heikel probleem. Want vindt maar eens een toegankelijk toilet. En als je er al één vindt, dan is het dikwijls te klein, of staat het vol met rommel. De toiletdames durven er immers nogal eens een gewoonte van maken om die ruimte vol te proppen met hun voorraad toiletrollen en schoonmaakproducten. En de overgebleven plek functioneert soms zelfs als bureautje. Echt, zonder overdrijven, ik heb reeds menig invalidentoilet gezien waarin een kerstboom of een Mariabeeldje stond en er een kalender en foto's van het gezin aan de wand hingen!

Als de nood hoog is, zoek ik persoonlijk meestal een naburig treinstation op, een gemeentehuis of een cultureel centrum. Plaatsen waarvan ik uit ervaring weet dat ik daar het  meest kans maak om er een voldoende ruim toilet te vinden. Het is evenwel zo dat ik in driekwart van de gevallen, me moet laten helpen ergens achter een boom, tussen wat struiken, achter een muurtje of in een hopelijk verlaten steeg. Niet leuk voor mij, en evenmin voor de persoon die me assisteert.

Al te vaak denkt men, van een gewoon toilet, een aangepast te kunnenInternationaal symbool handicap (heel klein) maken, door op de toiletdeur een bordje te hangen met daarop het 'internationaal symbool voor personen met een handicap', en binnenin, op goed komen uit, een beugel te monteren op de wand naast de Wc-pot. Wat een idiotie, wat een kortzichtigheid! We kunnen het hen, die hier verantwoordelijk voor zijn, wellicht niet kwalijk nemen. Zij stonden immers ongetwijfeld achteraan in de rij toen het gezond verstand werd uitgedeeld!

Als fysiek gezonde (jonge)man kan je nog een boom opzoeken om tegen te wateren. Menig klein kind deed al een plasje in de straatgoot. Een plek die bij hoge nood, voornamelijk 's avonds of  ' nachts, en als er ruimte is, liefst tussen twee auto's, om een beetje onttrokken te zijn aan het zicht van alleman, ook al eens door dames wordt benut als urinoir. Allemaal weinig hygiënisch, en als je pech hebt, een kostelijke zaak, aangezien in het politiereglement van de meeste steden hoge boetes zijn voorzien voor dit 'wildplassen'!

Excessen zullen er altijd zijn en moeten uiteraard beteugeld worden. Als overheid kiezen voor het zonder meer repressief optreden tegen personen die, bij gebrek aan een alternatief, bij hoge nood, hun urine lozen op een plek waar het niet hoort, is onheus en al te gemakkelijk. Openbare toiletten voorzien, dat moet men doen!

In de loop van de jaren zijn de publieke urinoirs een rariteit geworden. Er is evenwel terug een kentering merkbaar. Waar nood aan is zijn publieke toiletten, 'op maat van iedereen!' Baby's, kinderen, rolstoelers, personen met een visuele beperking, mensen die slecht te been zijn, maar ook 'gewone' gezonde grote mensen moeten af en toe naar het toilet. En IEDEREEN heeft recht op de beschikbaarheid van een openbaar toilet, aangepast aan haar of zijn noden!

WC - cartoon - 000 (blog)

Openbare toiletten die goed verspreid liggen. En duidelijk zijn aangeduid, zodat elke potentiële gebruiker ze vindt: plaatselijke inwoners, toeristen, toevallige voorbijgangers, kinderen op school- of studiereis... Deugdelijke en goed uitgeruste toiletten, voorzien van bij voorbeeld een optionele toiletverhoog, die voortdurend worden gecontroleerd op netheid, degelijkheid en uitrusting. Het zal je immers maar overkomen dat je bijvoorbeeld als blinde of slechtziende persoon geconfronteerd wordt met een vieze wc-bril, er daarenboven geen toiletpapier op het rolletje zit en er op de koop toe veel te veel zeep uit de dispenser komt en helemaal geen water uit de kraan van het wasbassin. Dit klinkt misschien best lollig, maar is dat helemaal niet als jij zelf het slachtoffer bent!

Voor rolstoelers dient de deur in de eerste plaats naar buiten open te draaien. Dit lijkt vanzelfsprekend te zijn, maar de gevallen waarin dit niet zo is, of waar de deuRolstoeltoilet - 000 (klein)r slechts half open kan, zijn helaas talrijk. De toiletruimte dient bovendien groot genoeg te zijn, zodat ook een persoon met een elektrische rolstoel, die veelal nood heeft aan hulp van een assistent(e), er op een comfortabele manier gebruik van kan maken. En een manuele rolstoeler, volgens behoefte, zowel langs links als langs rechts de pot op kan, klapbeugels aan de wand vindt, en probleemloos in de toiletruimte kan manoeuvreren. Een verlaagde wasbak is een noodzaak. Maar men kan die toiletruimte(s) ook voorzien van een vaste tafel of een aan de wand bevestigd uitklapbaar exemplaar. Met liefst ook een verzorgingskussen erop bevestigd, waarop baby's kunnen worden verschoond. Zo vangt men twee vliegen in één klap! Lachen

Misschien moet daar eens een duidelijke regelgeving rond komen. Of, indien die er toch reeds zou zijn, dan ware het in elk geval wenselijk deze te actualiseren.  Deugdelijke, integraal toegankelijke openbare toiletten dragen immers in een belangrijke mate bij tot de mogelijkheid om IEDERE PERSOON deel te laten nemen aan het maatschappelijk en openbaar leven.

In het kader van (inderdaad, nog één Knipogen) de internationale dag van het toilet, die doorgaat op woensdag 19 november, organiseert de Katholieke Vereniging voor Gehandicapten (KVG) in de week van 17 tot 23 november een actie rond openbare toiletten en toegankelijke in het bijzonder. Hun actieposter, met een doorklik naar de actiepagina op hun website, vind je in de linkerkolom van mijn weblog. Of je kan voor meer informatie ook hier klikken. En mocht je de tv-spot die bij deze campagne werd ingezet, nog niet gezien hebben, bekijk deze dan nu meteen! Je vindt het filmpje immers hieronder:

13-11-08

Allesbehalve perfect

Nu dat zaakje hier goed draait, heb ik mezelf al meer dan eens de vraag gesteld of ik niet beter eindelijk toch eens één en ander zou doen om de opmaak van mijn blog te verfraaien. Professionelere foto's plaatsen bijvoorbeeld, in plaats van de exemplaren die er nu op staan. Foto's die zonder poeha getrokken zijn met een budget camera en dito mobieltje. En waar ik uit het digitale beeld de weergave van mezelf heb geknipt.

Of dat ik misschien die in stukken ingescande karikatuur, die Nesten jaren geleden van me maakte op de hoek van twee straten, eens opnieuw moet inscannen, en een beetje bijwerken, zodat de weergave wat duidelijker is. En wellicht zou een aanpassing van de standaard teksten, banners, lettertypes en zo meer ook wel wenselijk zijn. En de basislay-out vervangen door een eigen ontwerp, zou mijn weblog helemaal uniek maken!

Niet perfect - 001 (klein)


Klik hier voor nog meer onvolmaaktheid

In alles streef ik naar perfectie, zonder evenwel te verlangen dit ideaal te bereiken. En wat mijn weblog betreft, bedenk ik me dat het amateurisme van de beelden, wat zich uit in allesbehalve perfecte foto's, de realiteit van ons aards bestaan symboliseert. Niks of niemand is perfect. Uiteraard ook ik niet. Naast ongetwijfeld enkele mindere karaktertrekjes (toch wel, hoor! ;-)), heb ik persoonlijk ook nog een waslijst aan fysieke fouten. En de maatschappelijke thema's die ik behandel,  belichten meestal ook de mindere kanten, de gebreken en fouten van en in onze samenleving. Daarom zou mijns inziens, een naar perfectie ogende weblog, in een te schril contrast staan met mezelf en met de inhoud van  mijn blogs.

De essentie van deze weblog, mijn teksten, die moeten wel goed zijn. Zo goed als mogelijk zelfs. Naar vorm en inhoud. Al zal ikzelf de eerste zijn om toe te geven dat er dikwijls nog aan gesleuteld kan worden. Maar aangezien deze weblog een eenmansactiviteit is, ben ik de enige die de teksten herleest en bovendien is mijn tijd gelimiteerd, waardoor er weinig ruimte overblijft voor het herschrijven of aanvullen van bepaalde, mindere passages. Derhalve blijft mijn weblog nog wel even zoals het leven zelf: allesbehalve perfect!

Niet perfect - 002 (cartoon)