29-10-08

Werkloosheidsval

Vreest niet! Vooraleer ik zelf keer op keer met dit fenomeen te maken kreeg, kwam het woord 'werkloosheidsval' ook niet voor in de courante woordenlijst van mijn grijze hersenmassa.

brein-gefixeerd (klein)

Iedereen is vrij zijn doen of laten naar eigen goeddunken te regelen. Elke persoon heeft het recht gebruik te maken van de sociale voorzieningen, zoals die beschikbaar zijn. Maar niet als dit ten koste gaat van anderen.

Je kan het een alleenstaande mama met twee kindjes, die niet meer aan een fulltime job geraakt omwille van haar gebrek aan flexibiliteit als gevolg van haar thuissituatie, bezwaarlijk verwijten dat ze parttime werkt en het saldo krijgt bijgepast van de dop. Of dat een medior, de nieuwe term voor mensen van middelbare leeftijd, die wat op de sukkel is met zijn gezondheid, een voltijdse job ambieert, maar dat eigenlijk fysiek niet aankan, gebruik maakt van diezelfde sociale verworvenheden. Dit zijn doorgaans gedreven arbeidskrachten. Die er dankbaar voor zijn dat er in ons land een dergelijk systeem bestaat en zij daar gebruik van kunnen en mogen maken.

Maar anderzijds heb je ook de profiteurs. Zij die vanuit hun asociale, egocentrische visie de mogelijkheden van ons sociaal vangnetsysteem volledig uithollen. Ten koste van zij die het echt nodig hebben. De voorbeelden zijn legio. Meestal gaat het om relatief jonge, gezonde mensen, die door een tijdelijke ziekte of faillissement of afvloeiingen op het werk, op ziekenkas of dop belandden en eigenlijk niet meer terug aan het werk willen. Die nestelen zich in de (relatieve) 'luxe' van het ontvangen van een uitkering, zonder daar een klop voor te moeten doen.

Lui

De voorbeelden zijn legio. In mijn vorig leven, als bedrijfsleider, kreeg ik er al mee te maken, en sinds ik mijn persoonlijk assistenten tewerkstel, nog veel meer. En om dit verhaal wat minder abstract te maken, geef ik hiernavolgend, een voorbeeld uit eigen ervaring, van niet zo lang geleden. Via een interim-kantoor had ik een vacature opengesteld voor een tuinman annex klusjesman. Daar kwam een kerel op af van mijn leeftijd. Met een CV waarop een waslijst van allerhande jobs was af te lezen. De man zag er krachtig, fit en gezond uit, maar beweerde reeds een aantal jaren met zijn rug te sukkelen en daarom niet meer voltijds aan de slag te willen gaan. Die halve dag per week, aangevuld met eenzelfde job op een ander, zou volstaan. Uit zijn woorden kon ik wel opmaken dat hij een volledige dop trekt.

Die kerel wou wel onmiddellijk beginnen, maar wou toch liefst eerst eens bij zijn vakbond langs gaan. Dus spraken we af dat hij me een week later zou bellen, zodat we concreet konden afspreken. En dat zou ook niet van een leien dakje lopen, want hij heeft blijkbaar een manege, waardoor hij bepaalde dagen 'bezet' was, en 's namiddags was hij doorgaans ook niet vrij, want dan geeft hij paardrijles. Het lag op het puntje van mijn tong om die kerel te vragen of al die activiteiten niet te belastend zijn voor zijn delicate rug, maar ik hield me in. Dat is immers zijn zaak. Als die zijn werk bij mij goed zou doen, dan had ik geen uitstaans met zijn andere bezigheden.

Uiteraard belde die kerel niet. Maar het interim-kantoor liet me weten dat hij bij nader inzien toch niet zou ingaan op mijn werkaanbieding, omdat de man er zich geen voordeel mee deed! Dat uur dat die man bij mij had doorgebracht om zijn sollicitatie toe te lichten, bleek dus verloren tijd te zijn geweest. Alsof ik de tijd niet zinvoller had kunnen vullen! Wenkbrouw ophalen

Paarden

Enkele dagen later belde de man me toch op. Met de vraag of hij alsnog bij mij aan de slag kon gaan. Bij het interim-kantoor had hij immers vernomen dat ik woon /werkverkeer betaal en maaltijdcheques aanbiedt, zodat mijnheer de job uiteindelijk toch lonend achtte. Erg op mijn hoede liet ik een contract opmaken. Drie keer is hij komen werken. Op de verrichtte arbeid heb ik niks aan te merken. Maar in de namiddag van die derde keer liet hij me laconiek per e-mail weten, de volgende week een keer niet te komen, want hij had een uitnodiging gekregen om naar een seminarie over paarden te gaan. Maar de week erna zou hij terug op post zijn!

Amper verwonderd over de melding, liet ik die klojo weten dat, naar eigen goeddunken de éne week wél komen werken en de andere week niet, bij mij niet zo maar kan. Maar dat hij voor één keer de volgende week op een andere dag mocht komen, in plaats van deze die was afgesproken. Zijn antwoord verbaasde me niks. Namelijk dat, als ik het zo bekeek, onze samenwerking spijtig genoeg moest stoppen. Helaas, niks nieuws onder de zon. Ik maakte dit reeds meermaals eerder mee. Geen verlies, want dergelijk volk is toch onbetrouwbaar en hoef ik derhalve niet in mijn buurt!

Zulke mensen leven op de kap van hun hardwerkende medemens en ten nadele van dezen en hen die het ongeluk hebben door bijvoorbeeld ziekte of fysieke of mentale beperkingen niet in staat te zijn tot het uitoefenen van een bezoldigde job. Hoe graag ze dat ook zouden doen!

VDAB

Dergelijke mannen en vrouwen genieten van de steun die ze trekken zonder ook maar iets te moeten presteren. Want tegenover de sociale hulpverleners van vakbond of mutualiteit houden ze zich ook voor de domme. Met als gevolg dat doorgaans een maatschappelijk assistent alle administratieve rompslomp voor hen regelt. Slechts als de druk van de RVA en/of de VDAB te groot wordt, gaan ze op zoek naar een job, maar niet fulltime, want dan blijft er niet genoeg tijd over om Tv te kijken of om klussen uit te voeren 'in 't zwart'! Het ergste van al is trouwens dat de VDAB de kosten voor de zogenaamde herscholingscursussen betaald, die dergelijke lui volgen, niet om de verworven kennis aan te wenden bij het uitoefenen van een nieuwe job, maar om werk in eigen huis of zwartwerk op een ander te verrichten!

 

RVA (klein)

Valt daar niks aan te doen? Toch wel, denk ik. Als ik de ervaringen van werkgevers uit mijn kennissenkring aanhoor, zijn die nogal gelijklopend. Het is volgens mij dus een koud kunstje om de klaplopers eruit te halen en hun uitkering te ontnemen. Zonder op de hoogte te zijn van hoe het systeem precies in elkaar zit, vermoed ik echter dat je met het van de dop gooien van die individuen, waarschijnlijk enkel het probleem verlegt. Naar de OCMW's, waar deze personen dan allicht gaan aankloppen voor een leefloon.

27-10-08

Mijn gedacht!

Net geen 2.500 motorrijders namen gisteren deel aan de 17de Herfstrit van de Moerzeekse Hartrijders. Met het vehikel waarmee ik mij noodgedwongen de godganse dag verplaats, viel ik aardig uit de toon tussen al die prachtige, veelal zware motoren. Maar ik was wel de enige persoon die met zijn machine binnen in de sporthallen mocht rondcrossen! Zo zie je maar dat je zelfs uit iets, dat op het eerste zicht enkel ellende uitstraalt, toch ook nog je voordeel kan halen. Lachen

Hartrijders

In de als inkomhal ingerichte kleine sporthal van 'De Wuiten' was dé attractie te vinden op het standje van sponsor 'Motorkledij TRACK' uit Waasmunster. Daar was een kunstenares aan het werk, met airbrush en penseel. De dame gebruikte deze en andere attributen om een, ei zo na naakte jongedame een motorpak, met alles erop en eraan op het bevallige slanke lichaam te verven. Op de afbeelding hieronder zie je het resultaat.  De foto waarbij dat schoon kind op mijn schoot zit, ga ik hier niet publiceren. Kwestie van problemen thuis te vermijden. Of misschien ook wel omdat die prent enkel in mijn fantasie bestaat?! Knipogen

Bodypainting

Ondanks de mindere opkomst kon 's avonds, door de peter van de club Marijn De Valck, toch een cheque van 12.000 Euro worden overhandigd aan de 'Vlaamse Vereniging Autisme'. Een mooi bedrag, mijn gedacht!

Terwijl men in de sporthal het opruimen aanvatte, installeerde ik me, als gast van bestuurslid en sponsor, Paul Weyn, in de cafetaria, voor de gelegenheid omgetoverd tot VIP bar. De klok aan de wand duidde 19u aan. Een beetje later zat ik aan een tafeltje, vanwaar die wandklok niet meer zichtbaar was. Toen ik even de tijd controleerde op mijn mobieltje, merkte ik dat het reeds na 21u was. Wat ging te tijd toch snel! Blijkbaar hadden die twee gevoerde gesprekken meer tijd in beslag genomen dan ik dacht. Wat later vroeg mijn zoon wanneer we naar huis zouden rijden. "Binnen een dik half uur", meldde ik hem. "Om 22u komt het busje, zo heb ik afgesproken met de chauffeur!". Waarop Austin me zei dat het dan wel nog anderhalf uur zou duren voor we zouden vertrekken! Waarop ik me realiseerde dat ik de klok van mijn GSM nog niet had aangepast aan het winteruur! Het zou al te belachelijk zijn geweest als ik daar tevergeefs een uur te vroeg op dat busje had staan wachten! Lachen

Herfstrit 2008 Sticker (klein)

Klik hier voor een verslag en foto van de rit, in de regionale pagina's van het online Nieuwsblad.

26-10-08

Hartrijders

Deze namiddag ga je me niet op het Internet vinden, want dan ben ik een kilometer of twintig (20) van huis, in de, ook in Oost-Vlaanderen gelegen, gemeente Hamme. In sporthal De Wuiten om precies te zijn. De aankomstplaats van de 17de editie van de 'Herfstrit', een organisatie van de 'V.Z.W. Hartrijders', een groep motorrijders met het hart op de juiste plaats.

Herfstrit 2008

Herfstrit 2008

De vertrekplaats van deze rit is het dorpsplein van Moerzeke, waar de motorrijders zich 's ochtends kunnen inschrijven voor deelname aan een ongeveer 180 km lange uitgestippelde rit 'via het Pajottenland naar de Zwalmstreek'.

Voor een kleine bijdrage krijgen de deelnemers, naast een dag motorplezier, ook nog een sticker, een drankbonnetje en, op het einde van de rit, een lunchpakket met 2 boterkoeken, een stuk Jacques chocolade, geschonken door Barry Callebaut N.V. uit Wieze, en een tas waarmee onbeperkt koffie kan worden gehaald. Bovendien nemen ze gratis deel aan een tombola met mooie prijzen. En daarbovenop doen de motorrijders, door hun deelname aan deze 'Herfstrit', tevens hun duit in het zakje voor het goede doel. De integrale opbrengst van deze Herfstrit wordt immers, zoals steeds, geschonken aan de 'Vlaamse Vereniging Autisme'.

Hartrijders (logo)

klik op de afbeelding voor info

In een ander leven was ik wellicht één van de motards geweest. Nu prijs ik me gelukkig dat ik me met mijn VIP-kaart onder de menigte mag begeven en tevens welkom ben in de VIP-ruimte, die voorbehouden is voor sponsors, notabelen, 'peter' van de club Marijn De Valck, en mij dus! Kwestie van die mensen te helpen de drank- en hapjesvoorraad op te krijgen. Knipogen

Zo je een motorrijder bent, dit berichtje tijdig leest en je ten langen leste nog naar Moerzeke rept, deelneemt aan de herfstrit, en in de vroege of late namiddag, op het eindpunt je rantsoen ophaalt en in de sporthal verorbert, kijk dan eens in 't rond of je mij niet ziet. Je kan me herkennen aan de Herfstrit T-shirt die ik draag, mijn Herfstrit badge & uiteraard mijn... opgespelde VIP-kaart! Prettige zondag, iedereen!

25-10-08

Beslis ik zelf?

Neen, ik beslis helemaal niet zelf! De winter- en zomertijd bijvoorbeeld. Daar beslis is niet zelf over, alhoewel dat foefelen met de tijd wel een weerslag kan hebben op mijn gezondheid! Of dat systeem effectief nut heeft, door tot een energiereductie te leiden, daarover zijn de meningen verdeeld. Maar daar wil ik het nu niet over hebben. Dat uur van omschakelen zit me dwars. Waarom doen ze dat niet overdag? Vooral bij het omschakelen naar de wintertijd zou dat voordeel bieden. Als je dan bijvoorbeeld naar de zwemkom gaat, dan kan je, voor hetzelfde geld, één uur langer zwemmen. Of in de bowling, twee uur voor de prijs van één! En ze zouden niet met foefjes moeten afkomen. Van twee tot drie, is van twee tot drie! Dus de eerste keer dat het drie uur is , wordt de klok teruggedraaid en kan je opnieuw beginnen!  Lachen

Wintertijd

Maar neen, ze regelen dat 's nachts. Met als argument dat je dan een uurtje langer kan slapen. Maar wat het je daar in Gods naam aan, als je in het midden van de nacht moet opstaan om die godverdomse klok een uur terug te draaien?!  Knipogen

Zoals je uiteraard reeds lang begrepen hebt, was ik hierboven alweer even aan het raaskallen. Ook een handicap? Het congres van gisteren ging over het 'zelf beslissen' van mensen met een fysieke of mentale beperking, of door hun voogd, als die personen hun beperking dusdanig is dat ze niet zelf in staat zijn om keuzes te maken.

Bij aankomst op de locatie van het congres kreeg elke congresganger een stukje touw. Een symbool om aan te duiden dat elkeen het touw in eigen handen heeft. Dat iedereen over, wat haar of hem aanbelangt, zelf kan beslissen! Of zou moeten kunnen beslissen, want in de praktijk wordt hen (en daar hoor ikzelf ook bij) vaak deze mogelijkheid helemaal niet gegund!  Wenkbrouw ophalen

Ik beslis zelf

Al die stukjes touw werden aan elkaar geregen. Als teken dat we allen samen 'aan hetzelfde zeel trekken'! Door al die stukjes touw, die de verwachtingen en verlangens van elk aanwezig individu symboliseren, te bundelen, komen we tot één kluwen vol kracht en energie, waarmee we als groep samen iets kunnen doen ter verbetering van onze situatie!

Het was een boeiend, waardevol congres, waarbij op het einde een manifest werd opgesteld, dat inhoudelijk de kern van de namiddag bevat. Naderhand verplaatste het merendeel der congresgangers zich, in groep, vanaf de locatie waar het congres plaatsvond (de Botanique) naar de, zowat 300 meter verder geleden kantoren van het Vlaams Agentschap voor Personen met een Handicap (VAPH, voorheen gekend als het 'Vlaams Fonds'), in de Sterrenkundelaan. Onderweg werd de uit onze stukjes samengestelde bol touw, over het traject afgerold. Alweer als symbool dat de lijn wordt gelegd, de informatie wordt overgedragen, van hen die noden hebben, aan zij die daar iets aan kunnen doen. Verwachtingen naar verandering worden via aan elkaar gebonden kracht en energie overgebracht.

Actie 2008-10-24

Op het adres van het VAPH werden we allen samen 'binnen' ontvangen, door de administrateur-generaal van het Vlaams Agentschap, dat beleidsadvies verstrekt aan de minister. Wat het voor ons waardevol maakte het opgestelde manifest te overhandigen aan de heer Laurent Bursens, die ook gretig het uiteinde van het touw in handen nam en ons stellig verzekerde dat hij, samen met ons, en van dezelfde kant, aan het touw zal trekken!

Om tot verandering te komen, is het belangrijk dat de buitenwereld weet krijgt van de verwachtingen die personen met een handicap hebben. Met het congres 'Ik beslis zelf', het manifest en de symbolische actie, is mijns inziens een eerste stap gezet in die richting!  Lachen

Als je de stem van congresgangers Nele, Tony en mezelf eens wenst te horen, klik dan hier met je muisaanwijzer. En voor een verslagje over het congres, klik je op dit woord.

24-10-08

Ik beslis zelf

Vandaag vertoef ik het grootste deel van de dag in Brussel. In het prachtige cultureel centrum van de Franse Gemeenschap van België: 'Le Botanique', in het Nederlands: 'De Kruidtuin'.

Le Botanique

De reden van mijn komst naar de hoofdstad van dit nog nauwelijks aan elkaar hangende land, België genaamd, is het congres 'ik beslis zelf', een organisatie van diverse verenigingen van personen met een handicap, ondersteund door het Vlaams Gebruikersoverleg voor Personen met een Handicap (VGPH)

Kruidtuin

klik op de afbeelding voor het programma

Als op deze samenkomst en bespreking interessante wetenswaardigheden naar voor komen, dan zal ik deze zeker kortelings belichten op deze weblog. En, wie weet, misschien gebeurt er vandaag wel onverwacht iets ludiek om over te schrijven. Terwijl Joyce De Troch het debat modereert, bijvoorbeeld. Of worden we tijdens de geplande symbolische actie, als afsluiter van de dag, door enkele overijverige en/of overspannen politiemannen, uiteengedreven met het waterkanon!  Lachen

22-10-08

Bodypainting

Voor de liefhebbers publiceer ik hieronder nog één van mijn zelf in elkaar geknutselde filmpjes, met afbeeldingen die ik her en der heb aangetroffen op het internet. Gelieve je niet te storen aan de Engelstalige titel, tekst en verantwoording. Het betreft hier geenszins een verloochenen van onze eigen Nederlandse taal. Het is trouwens zo dat ik in mijn Nederlandstalige teksten nogal puristisch het gebruik van leenwoorden, en dan vooral vreemde woorden, tracht te vermijden. De vertoonde filmpjes worden echter op internationale videosites geplaatst, waar Engels de voertaal is, vandaar... Lachen

20-10-08

(on)Toegankelijkheid

Het ijveren naar een integrale toegankelijkheid staat bovenaan mijn lijstje van te verwezenlijken doelstellingen. Want wat baat het dan men zorg draagt voor de mobiliteit van elke burger (ook al een doel!), als diezelfde burger door de slechte kwaliteit van de infrastructuur op het openbaar domein op zijn looproute, of door obstakels die de vrije doorgang belemmeren, niet eens veilig en probleemloos, of in het aller-slechtste geval zelfs helemaal niet, zijn einddoel kan bereiken.

Rolstoel cartoon - 000 (klein)

Of, als de persoon in kwestie, dan toch op de plaats van diens bestemming geraakt, zij of hij aldaar geconfronteerd wordt met een ontoegankelijk gebouw. Door bijvoorbeeld enkele onmogelijk te overwinnen treden op of af tot aan de toegangsdeur, een te smalle inkomdeur of -hal, onvoldoende manoeuvreerruimte, een te enge lift of één met onbereikbare bedieningsknoppen .... Of zelfs maar een dorpel of een klemmede deur.

Want, in tegenstelling tot wat vaak wordt gedacht, is ontoegankelijkheid niet alleen een probleem voor mensen met een fysieke beperking, zoals rolstoelers, blinden en slechtzienden, (oudere) mensen die niet meer goed te been zijn en al dan niet gebruik maken van een wandelstok of looprekje met wieltjes (rollator) of zonder ... Het tempert ook de verplaatsing- en  toegankelijkheidskwaliteit van bijvoorbeeld (groot)ouders met een kinderwagen of buggy of mensen met een winkeltas of koffer op wieltjes, of leveranciers van goederen.

Toegankelijkheid (collage)

Maar ook kleine kinderen kunnen struikelen op een drempel of over een losliggende steen en zich daarbij verwonden. En voorkomen is nog steeds beter dan genezen. Waarom stelt met niet als norm dat 'alle' voorzieningen (wegen, gebouwen, transportmiddelen...) die open staan voor het publiek, toegankelijk zijn naar de vereisten van de gebruiker met de hoogste noden? Dan is dit goed voor iedereen!  Lachen

De behoefte aan een beleid van integrale tegemoetkoming illustreer ik, ter verduidelijking, aan de hand van een voorbeeld uit mijn eigen woonplaats. Het stadhuis van Lokeren is, naar mijn ervaring, een toonbeeld van toegankelijkheid. Brede glazen toegangsdeuren, die automatisch openschuiven, in het gebouw een ruime manoeuvreerruimte, een ruime lift met grote bedieningsknoppen, waarrond een lichtrand verschijnt na het indrukken, en die geplaatst zijn op een hoogte en plaats,  die het ook voor rolstoelers mogelijk maakt deze te bedienen, zonder halsbrekende toeren te moeten uithalen. En er is bovendien op het gelijkvloers van het gebouw een toilet, op maat van wie zich op wielen voortbeweegt. Lachen

markt (klein)

klik op de foto voor een grotere afbeelding

de toegang tot het stadhuis is rechts om de hoek

Op de weg naar dat stadhuis wordt het de voetganger evenwel danig moeilijk gemaakt door in het bijzonder het hinderlijk groot buitenterras van een café. De uitbaters of eigenaars ervan hebben, nu ongeveer een jaar geleden, dit dan ook nog eens omboord met onverplaatsbare panelen. Het is totaal onbegrijpelijk dat het stadsbestuur daar een toelating voor heeft gegeven. Deze obstakels hebben immers de vrije loopruimte van de voetgangers behoorlijk ingeperkt.En vormen een gevaarlijk obstakel. Ik vind het ongehoord dat op een plaats waar het voetpad erg breed is, deze ruimte voor het grootste deel wordt ingepalmd door een horecazaak. Het comfort van de voetgangers wordt klaarblijkelijk ondergeschikt geacht aan de verlangens van de commercie. Triest...  Huilen

Wat me in deze evenwel nog het meest frappeert, is het feit dat er - voor zo ver ik weet - niemand reageerde op deze, in wezen uitbreiding van dit café, op openbaar domein!

Empty wallet - 000 (klein)

Voorbeelden zoals het aangehaalde zijn jammer genoeg legio. Bouwverordening, antidiscriminatiewet, renovatiepremie...  brengen geen soelaas. In een maatschappij die steeds meer neigt naar egocentrisme en egoïsme, vertrouwen op een verandering in mentaliteit en denkpatroon door sensibiliseren, is ook een utopie. Let op, al deze middelen helpen... een beetje. Om evenwel binnen een redelijke termijn tot acceptabele resultaten te komen is allicht een strikte regelgeving met opgelegde eisen naar toegankelijkheid, jammer maar helaas, de enige efficiënte weg. Met, in de geldbeugel voelbare sancties bij niet naleving ervan! Tong uitsteken