29-10-08

Werkloosheidsval

Vreest niet! Vooraleer ik zelf keer op keer met dit fenomeen te maken kreeg, kwam het woord 'werkloosheidsval' ook niet voor in de courante woordenlijst van mijn grijze hersenmassa.

brein-gefixeerd (klein)

Iedereen is vrij zijn doen of laten naar eigen goeddunken te regelen. Elke persoon heeft het recht gebruik te maken van de sociale voorzieningen, zoals die beschikbaar zijn. Maar niet als dit ten koste gaat van anderen.

Je kan het een alleenstaande mama met twee kindjes, die niet meer aan een fulltime job geraakt omwille van haar gebrek aan flexibiliteit als gevolg van haar thuissituatie, bezwaarlijk verwijten dat ze parttime werkt en het saldo krijgt bijgepast van de dop. Of dat een medior, de nieuwe term voor mensen van middelbare leeftijd, die wat op de sukkel is met zijn gezondheid, een voltijdse job ambieert, maar dat eigenlijk fysiek niet aankan, gebruik maakt van diezelfde sociale verworvenheden. Dit zijn doorgaans gedreven arbeidskrachten. Die er dankbaar voor zijn dat er in ons land een dergelijk systeem bestaat en zij daar gebruik van kunnen en mogen maken.

Maar anderzijds heb je ook de profiteurs. Zij die vanuit hun asociale, egocentrische visie de mogelijkheden van ons sociaal vangnetsysteem volledig uithollen. Ten koste van zij die het echt nodig hebben. De voorbeelden zijn legio. Meestal gaat het om relatief jonge, gezonde mensen, die door een tijdelijke ziekte of faillissement of afvloeiingen op het werk, op ziekenkas of dop belandden en eigenlijk niet meer terug aan het werk willen. Die nestelen zich in de (relatieve) 'luxe' van het ontvangen van een uitkering, zonder daar een klop voor te moeten doen.

Lui

De voorbeelden zijn legio. In mijn vorig leven, als bedrijfsleider, kreeg ik er al mee te maken, en sinds ik mijn persoonlijk assistenten tewerkstel, nog veel meer. En om dit verhaal wat minder abstract te maken, geef ik hiernavolgend, een voorbeeld uit eigen ervaring, van niet zo lang geleden. Via een interim-kantoor had ik een vacature opengesteld voor een tuinman annex klusjesman. Daar kwam een kerel op af van mijn leeftijd. Met een CV waarop een waslijst van allerhande jobs was af te lezen. De man zag er krachtig, fit en gezond uit, maar beweerde reeds een aantal jaren met zijn rug te sukkelen en daarom niet meer voltijds aan de slag te willen gaan. Die halve dag per week, aangevuld met eenzelfde job op een ander, zou volstaan. Uit zijn woorden kon ik wel opmaken dat hij een volledige dop trekt.

Die kerel wou wel onmiddellijk beginnen, maar wou toch liefst eerst eens bij zijn vakbond langs gaan. Dus spraken we af dat hij me een week later zou bellen, zodat we concreet konden afspreken. En dat zou ook niet van een leien dakje lopen, want hij heeft blijkbaar een manege, waardoor hij bepaalde dagen 'bezet' was, en 's namiddags was hij doorgaans ook niet vrij, want dan geeft hij paardrijles. Het lag op het puntje van mijn tong om die kerel te vragen of al die activiteiten niet te belastend zijn voor zijn delicate rug, maar ik hield me in. Dat is immers zijn zaak. Als die zijn werk bij mij goed zou doen, dan had ik geen uitstaans met zijn andere bezigheden.

Uiteraard belde die kerel niet. Maar het interim-kantoor liet me weten dat hij bij nader inzien toch niet zou ingaan op mijn werkaanbieding, omdat de man er zich geen voordeel mee deed! Dat uur dat die man bij mij had doorgebracht om zijn sollicitatie toe te lichten, bleek dus verloren tijd te zijn geweest. Alsof ik de tijd niet zinvoller had kunnen vullen! Wenkbrouw ophalen

Paarden

Enkele dagen later belde de man me toch op. Met de vraag of hij alsnog bij mij aan de slag kon gaan. Bij het interim-kantoor had hij immers vernomen dat ik woon /werkverkeer betaal en maaltijdcheques aanbiedt, zodat mijnheer de job uiteindelijk toch lonend achtte. Erg op mijn hoede liet ik een contract opmaken. Drie keer is hij komen werken. Op de verrichtte arbeid heb ik niks aan te merken. Maar in de namiddag van die derde keer liet hij me laconiek per e-mail weten, de volgende week een keer niet te komen, want hij had een uitnodiging gekregen om naar een seminarie over paarden te gaan. Maar de week erna zou hij terug op post zijn!

Amper verwonderd over de melding, liet ik die klojo weten dat, naar eigen goeddunken de éne week wél komen werken en de andere week niet, bij mij niet zo maar kan. Maar dat hij voor één keer de volgende week op een andere dag mocht komen, in plaats van deze die was afgesproken. Zijn antwoord verbaasde me niks. Namelijk dat, als ik het zo bekeek, onze samenwerking spijtig genoeg moest stoppen. Helaas, niks nieuws onder de zon. Ik maakte dit reeds meermaals eerder mee. Geen verlies, want dergelijk volk is toch onbetrouwbaar en hoef ik derhalve niet in mijn buurt!

Zulke mensen leven op de kap van hun hardwerkende medemens en ten nadele van dezen en hen die het ongeluk hebben door bijvoorbeeld ziekte of fysieke of mentale beperkingen niet in staat te zijn tot het uitoefenen van een bezoldigde job. Hoe graag ze dat ook zouden doen!

VDAB

Dergelijke mannen en vrouwen genieten van de steun die ze trekken zonder ook maar iets te moeten presteren. Want tegenover de sociale hulpverleners van vakbond of mutualiteit houden ze zich ook voor de domme. Met als gevolg dat doorgaans een maatschappelijk assistent alle administratieve rompslomp voor hen regelt. Slechts als de druk van de RVA en/of de VDAB te groot wordt, gaan ze op zoek naar een job, maar niet fulltime, want dan blijft er niet genoeg tijd over om Tv te kijken of om klussen uit te voeren 'in 't zwart'! Het ergste van al is trouwens dat de VDAB de kosten voor de zogenaamde herscholingscursussen betaald, die dergelijke lui volgen, niet om de verworven kennis aan te wenden bij het uitoefenen van een nieuwe job, maar om werk in eigen huis of zwartwerk op een ander te verrichten!

 

RVA (klein)

Valt daar niks aan te doen? Toch wel, denk ik. Als ik de ervaringen van werkgevers uit mijn kennissenkring aanhoor, zijn die nogal gelijklopend. Het is volgens mij dus een koud kunstje om de klaplopers eruit te halen en hun uitkering te ontnemen. Zonder op de hoogte te zijn van hoe het systeem precies in elkaar zit, vermoed ik echter dat je met het van de dop gooien van die individuen, waarschijnlijk enkel het probleem verlegt. Naar de OCMW's, waar deze personen dan allicht gaan aankloppen voor een leefloon.

Commentaren

tis erg Klinkt zo bekend, ook ik zoek personen om me te helpen en maak vaak hetzelde mee... Deze week nog. De ene wil niet met de auto rijden, de andere wil uitkering niet verliezen, de andere heeft schrik van mijn hulphond, nog een andere krijgt meer op de dop of toch niks meer bij mij, dus verkiezen ze maar om verder te doppen ipv te werken. Waarom zouden ze ook nog werken als je meer krijgt door op je luie kont te zitten. Geen wonder dat wij geen mensen vinden. En dan maar afzetten op de mindervalide en zieke mensen die niet werken en leven van de staat tsss en al die gezonde mensen die niet willen werken?

Gepost door: Maggy | 31-10-08

Tja, dit probleem speelt ook in Nederland, we moeten ons realiseren dat er altijd luilakken zullen bestaan... helaas. Door een ongeval heb ik ook moeten knokken ik ben niet lichamelijk beperkt en het is ook niet zichbaar. Ik ben van mening knok voor je leven, maak er wat van, jij bent degene die het kan veranderen niet de ander. Je kunt beslissen om niets meer te doen en je er bij neer te leggen, of je gaat door en vecht. Je instelling, houding zijn bepalend niet de ander.

Gepost door: Henri | 06-11-08

De commentaren zijn gesloten.