29-09-08

Zon, zee, mensen, Oostende...

 

koveken peetje (klein)

Lokeren is van mij. Maar Lokeren is ook van Miet Smet. En Lokeren is ook van Wilfried Martens, sinds die zaterdag jongstleden getrouwd is met Miet Smet. En Lokeren is ook van Filip Anthuenis, de burgemeester van onze Durmestad, die Miet Smet en Wilfried Martens op het Lokerse stadhuis in de echt verbond. Lokeren is van iedereen! Een dergelijke uitspraak klinkt je bekend in de oren? Neen, toch?! In ieder geval heb ik nu een extra referentie om aan te duiden waar mijn woonst is gelegen. Namelijk in de stad waar twee ministers van staat onder hetzelfde echtelijke dak leven!

Gisteren heb ik Lokeren evenwel links laten liggen. De reuzenstoet van Koveken moest het dus ook eens een jaartje stellen zonder mij als aandachtige toeschouwer. Want ik had het plaatselijke rolstoelvervoer busje besteld om met het gezin een dagje naar de zee te gaan. Oostende was de bestemming! En we zijn er zonder problemen geraakt. Op de Visserskaai werden we opgewacht  door een massa meeuwen en andere watervogels. Leuk, ware het niet dat ze de wandeldijk (en meer) bekladden met hun uitwerpselen

Zilvermeeuw

klik op de foto 

Veel meer dan een beetje rondrijden, voor mijn gezinsleden was dat stappen, hebben we in Oostende  niet gedaan. Maar dat hoefde ook niet! Lanterfanten op de zeedijk, waar veel mensen hetzelfde deden, zonder dat er sprake was van een overrompeling. Een zalige, gezellige drukte. Ook tamelijk veel mensen op het strand. Maar doordat de kracht van de zonnestralen te gering was en de zachte bries te kil, was er maar weinig bloot vlees te zien. En blote borsten tellen als tijdverdrijf, was er helemaal niet bij! Wel schoon, aangekleed volk op de wandeldijk. Het was trouwens vooral de blije blik in nagenoeg ieders gezicht, die hun schoonheid bepaalde

Ook opvallend veel rolstoelers! Niet verwonderlijk. Kilometers wandelwegen, nauwelijks obstakels en totaal geen gebrek aan gezelschap. Hoe het met de toegankelijkheid van de horecazaken op de zeedijk gesteld is, weet ik niet. Maar met zulk een prachtig weer moest je wel gek zijn om binnen te gaan zitten!

Oostende

Toen ik op een gegeven moment, met de rugleuning van mijn rolstoel achteruit gekanteld, en de ogen gesloten, van de zon lag te genieten, hoorde ik plots een vertrouwde stem mijn voornaam uitspreken. De ogen openend, ontwaarde ik daar een goede vriendin van mij, die in Oostende woont, en met een buurvrouw op weg was voor een ziekenbezoek. En mij daar ineens zag staan. Wat een aangename verrassing, voor ons allebei! Het was leuk even met haar te praten en haar stralende gezicht te zien. Els kleurt je dag! Insinueer nu niet dat ik ook deze uitdrukking ergens heb gepikt! Knipogen

Terwijl één van mijn zoons de ligfiets, die hij had gehuurd, terug ging afleveren, observeerde ik een klein meisje dat, zittend op enige afstand van haar mama, die de andere kant uitkeek, met deze een drukke conversatie voerde. Het kind met een veelkleurige neptelefoon in het handje, de mama met een echte GSM. Een prachtig tafereel. Net echt! Toen Brian me even later vervoegde, en ik hem op het schouwspel attendeerde, verscheen ook op zijn gezicht een glimlach.

Standbeeld Leopold II Oostende - 002 (klein)

Inmiddels was de namiddag een flink stuk gevorderd, en voelde ik de nood om te plassen. Dus togen we met zijn vieren op zoek naar een toegankelijk openbaar toilet. Dat vonden we vrij snel, aan het standbeeld van Koning Leopold II te paard. Om binnen te geraken werd ik verondersteld om een stenen hellend vlak op te rijden om zo het smal deurgat te bereiken. Veel te eng, naar mijn goesting. Als ik pech had, bezeerde ik mijn hand, waarmee ik de joystick van mijn rolstoel bedien. Door het schuren van dit lichaamsdeel tegen de deurstijl.

Dus verzocht ik de verantwoordelijke van deze sanitaire voorziening, om ook de andere helft van de dubbele buitendeur te openen. De man richtte zich op, omdat hij me vanaf zijn zitplaats niet goed hoorde. En meldde me dat zulks niet kon, omdat het sluitingske niet meer werkte. ‘Laat dat dan maken, sukkel!', kwam in me op, maar ik sprak die gedachte niet uit. De kerel wees me door naar het toilet aan het strand, waarvan mijn vrouw al gezien had dat je daar via de trappen naar beneden moet geraken. Maar dat wist die wc-bediende misschien niet. Zowel mijn echtgenote Caroline, als een andere dame die de situatie ook idioot vond, trachtten daarop toch nog, evenwel tevergeefs, die andere deur te openen. Terwijl de toiletchef ondertussen al lang terug op zijn vertrouwde stoeltje was gaan zitten. Naast een eenvoudig tafeltje, waarop een schaaltje stond, waarin de mensen verplicht zijn 50 Eurocent pisgeld te leggen.

Straks ga ik, om deze toestand aan te klagen, een kort berichtje opmaken aan, en sturen naar de heer Jean Vandecasteele, burgemeester van deze stad aan zee. En ik vertrouw op een bevredigend antwoord. Een klacht van een burger uit een stad waar twee ministers van staat onder hetzelfde echtelijke dak leven, leg je immers niet zomaar naast je neer!

Brian als standbeeld

Dan maar wachten met nog eens te drinken en de urine die al klaar zat in mijn blaas ophouden tot we aan het station waren, de plaats van afspraak met de chauffeur van het busje. Onderweg kon ik niet aan de verleiding weerstaan om aan één van de viskraampjes aan de Visserskaai, een schaaltje vis te kopen. Alhoewel ik die daad al snel betreurde, toen ik enkele vliegjes in de koeltoog zag rondfladderen, terwijl die vriendelijke dame met zoon Brian het financieel aspect van mijn aankoop regelde. Wat met de hygiëne? Toen ik, op weg naar huis, in het busje, mijn voedingswaar opknabbelde, moest ik overigens aan mezelf bekennen dat hetzelfde eten, gekocht in de supermarkt om de hoek, gewoonlijk verser smaakt.

Maar nu loop ik voor op de tijdsbalk. Terug naar de chronologie. Dat busje stond er al. De chauffeur daagde even later eveneens op. Terwijl de brave man mijn kroost entertainde, of zij hem, ging vrouw Caroline met me mee op zoek naar een toilet, waarin ik trouwens zonder hulp niks kan uitvreten, behalve mezelf bewateren. Maar als ik dat al zou willen doen, dan heb ik daar geen WC voor nodig. Dit even terzijde.

Dat stationstoilet werd, ondanks een gebrek aan bewegwijzering (of keken wij daar naast?), makkelijk gevonden. Geen lastig gemanoeuvreer nodig om in de toiletruimte voor rolstoelers te geraken. Maar, van in de stationshal, een rechtstreekse deur, waarop in het groot het ‘internationaal symbool voor personen met een handicap' is aangebracht. Weliswaar afgesloten met een sleutel, maar de aardige toiletdame kwam al met de sleutel voor de dag, vooraleer ik mijn mond kon openen om daar om te verzoeken! Aan de andere kant van de deur trof ik een ruim toilet aan, voorzien van alles wat je normaliter in een toiletruimte mag verwachten, maar dikwijls niet vindt. Zelfs een ruime spiegel op zithoogte. En bovenal proper! Kortom, een prachtige sanitaire voorziening. Bij het terug naar buiten komen zei ik dat dan ook tegen de vriendelijke toiletdame. Ze dankte me opgetogen voor het compliment. Zij gelukkig, ik gelukkig. Je ziet, soms is er echt niet veel nodig om een mens content te maken!

27-09-08

Prachtig weer!

Morgen gaan we op gezinsuitstap naar de kust. Oostende meer bepaald, de koningin der Vlaamse badsteden. En met twee nieuwe achterbanden op mijn bolide, en ook de voorbanden flink opgepompt, zal ik probleemloos de zeedijk kunnen afschuimen. Bedankt, Paul!

Fantastisch toch, dit prachtige, droge, zonnige weer. De natuur oogt ontzettend mooi. Met al die variaties in kleuren. En met die vallende bladeren is er zelfs zonder wind steeds leven in bos en tuin. Vandaag ben ik in de late namiddag nog even in onze eigen achtertuin geweest. Mee met de jongens, die ik gevraagd had om walnoten te rapen in onze boomgaard. Hun buit was mager, want er zijn de laatste twee dagen blijkbaar nauwelijks nog noten uit de boom gevallen.

Vliegenzwam

Van hun aanwezigheid in de tuin maakte ik gebruik om Brian en Austin de Vliegenzwam te tonen, die ik twee dagen geleden ontdekte, tussen de gevallen bladeren, naast een dikke, hoge zilverberk. Brian nam er met zijn GSM bovenstaande foto van, die met behulp van Bluetooth op de vaste schijf van mijn laptop terechtkwam. En in de buurt van deze paddenstoel, zijn inmiddels nog drie exemplaren van deze soort aan het eerste stadium  van hun groei begonnen. Laat ze maar doen!

Eerder deze namiddag zijn Austin en ik met het busje naar Zele gereden, waar Austin met zijn teamgenoten van de miniemenploeg van FC Daknam, een competitiewedstrijd diende te spelen. We reden naar de verzamelplaats, zijnde de parking van de eigen club, zodat mijn zoon een vriend kon oppikken om met ons mee te rijden. Toen men vertrok volgden we de colonne auto's van trainer en ouders. In het centrum van Zele raakten we hen kwijt. Een beetje nerveus hierdoor, sloeg de chauffeur daarop een verkeerde straat in. Maar aangezien ik in mijn jonge jaren dikwijls heb vertoefd in deze gemeente, kon ik Nicolas probleemloos tot aan het voetbalplein gidsen.

KFCE Zele - FC Daknam

Toen we daar aankwamen was er niemand meer op de parking te bespeuren. Blijkbaar had geen enkele persoon uit de groep zich vragen gesteld bij ons plots verdwijnen aan de staart van de autocolonne. De twee jongens spoedden zich naar de kleedkamers. Zelf had ik er, om nogal evidente redenen, geen zin in om de anderen te gaan vervoegen in de kantine, waar ik veronderstel dat ze zich ophielden en nam plaats aan de kant van het voetbalveld waarop gespeeld zou worden. Om in het zonnetje, met mijn leesbril op de neus, mijn Humo te lezen. Tot de wedstrijd een aanvang nam. Mijn zoon speelde naar behoren. Het enige wat me trouwens interesseert is dat de jongen zich amuseert, en zo zag het er naar uit.

Rechts van mij stond een, in de loop van de wedstrijd steeds groter wordend, groepje ouders van de tegenstrever. Toch gek hoe ernstig men dat ‘spelen' neemt. Ik kom op dit thema later nog wel eens terug. Van de ouders van de eigen ploeg heb ik niemand gezien of gehoord. En ik vond ook geen redenen om naar hen op zoek te gaan. De trainer stond tijdens de match op een meter of vijf van mij, doch vond helaas voor, tijdens, noch na de partij de tijd om me te groeten of eens toe te roepen. De thuisploeg won met 3-0. Tijdens de terugrit luisterde Austin met oordopjes naar zijn favoriete muziek. En ik had een geanimeerd gesprek met de taxichauffeur. Gelukkig maar, want een mens zou, na zo een gesprekloze middag, wel eens de kunst om dat te doen, verleren!

Amazing BODYPAINT Art

De reacties op het vorige filmpje, met een diavoorstelling van kunstig beschilderde lichamen, waren positief. Dus durf ik er jullie, bij de aanvang van dit weekend, nog eentje aan te bieden. Wees alweer verwittigd dat onder de laag verf meestal nog de contouren (en meer) van bepaalde lichaamsdelen zichtbaar zijn. Wie daar niet tegen kan, drukt best niet op de ‘play' knop. Of dient vooraf haar of zijn ogen te blinderen met een ondoorzichtige doek. Nog een tip voor deze mensen: als de muziek stopt, is ook het filmpje ten einde en mag de blinddoek dus af!

 

24-09-08

Lectuur

Dat gedoe met boekenclub ECI is nog steeds niet achter de rug. Nu stuurden ze me een kort berichtje dat begon met hun verontschuldiging voor het ongemak. Waarna de melding volgde dat het helaas niet mogelijk is om een afhaalopdracht te noteren voor hun Belgische leden. En dat ik gerust met hen contact mag opnemen, indien ik verder nog vragen heb.

ECI - logo

Die heb ik dus niet. Ook mijn antwoord was klaar en duidelijk: "Uw excuses zijn aanvaard. Ik nam er akte van dat uw koerier niet in staat is uw foute levering bij me op te halen. Zoals ik u eerder meldde kan ik dat pakket ook niet naar uw koerier brengen. Einde discussie. Ik heb géén vragen meer!" Afgesloten met vriendelijke groeten en mijn naam eronder. Die zullen dan wel een probleem hebben. Maar het is niet aan mij om dit op te lossen, want ik  heb dat niet gecreëerd.

Die keuze maken uit het laatste magazine is overigens ook niet eenvoudig. Wordt het ‘Frituur Paradiso', een jeugdboek van ‘Marc De Bel & Guy Didelez'? Dat ga ik dan wel, vooraleer het aan de kinderen cadeau te geven, eerst zelf eens lezen!  Of valt mijn keuze eerder op iets pikant? Bijvoorbeeld ‘This iS My life' van ‘Hot Marijke'. Die zelf eens het één en het ander op papier heeft laten zetten, nadat er (door anderen) reeds zo veel over haar werd geschreven. Of kies ik toch maar voor een boek van Herman Brusselmans? Zijn voorlaatste misschien: Toos, over de tragikomische avonturen van Danny Muggepuut.

Toos

klik op de foto

Genoeg te doen, waar het lezen betreft. Want hier ligt ook het boek klaar, dat gisteren GRATIS bij de Humo werd geleverd. De nieuwe roman van Dimitri Verhulst, 'Godverdomse dagen op een godverdomse bol'. Dit wordt, naast het magazine zelf, best ook eens gelezen. Daar dient een boek namelijk voor. Alhoewel boeken ook goed dienstig kunnen zijn om bijvoorbeeld een wiebelende kast of tafel in evenwicht te brengen. Vandaar ook dat het handig is om in je persoonlijke bibliotheek boekwerken te hebben van allerlei formaat en dikte. 

22-09-08

Ditjes en datjes

Met interesse hou ik de beoordeling van mijn weblog in het oog. Niet dat ik daar een extreem hoog belang aan hecht, maar toch vind ik het leuk als de bezoekers aan mijn blog, ‘mijn lezers', via dat item, hun waardeoordeel geven.

Een waardebepaling naar inhoud, zinsopbouw, schrijfstijl en relevantie van de foto's, afbeeldingen en illustraties met de tekst. Ongeacht het feit of je het al dan niet eens bent met de auteur. Dat is naar mijn mening de basis voor je quotering. Blijkbaar zijn bepaalde individuen van een ander gedacht.

Oliedom

Het zal inmiddels wel duidelijk zijn dat ik geen enkel thema uit de weg ga. En het lef heb om over elk mogelijk onderwerp dat mij interesseert en/of  aanbelangt, ongezouten mijn mening te geven. Eerlijkheid voorop, nimmer de bedoeling anderen uit te dagen of te kwetsen. Maar geen misplaatst en vals fatsoen, om ‘populair' en ieders vriend te zijn. Dat hoeft niet voor mij. Aan mezelf heb ik al een goeie maat. En elkeen die daar extra bijkomt is welgekomen. Maar in een relatie van respect voor elkaars mening, die niet steeds dezelfde hoeft te zijn, en zonder elkaar voortdurend naar de mond te moeten praten.

Student (klein)

Mijn twee zoons zijn dus gestart in het eerste jaar van het middelbaar onderwijs. Dat is vrij vlot verlopen, alhoewel ze de aanpassing toch vrij groot vinden. Verschillende leerkrachten, met een andere aanspreking. Mevrouw en mijnheer, in plaats van juf en meester. Die bovendien elk voor zich een eigen manier van werken hebben en regels opleggen. Een grotere afstand tussen het klaslokaal en de ‘speelplaats', waar niemand  nog speelt, maar de kinderen in groepjes bij elkaar zitten, of staan, aan de zijkant van een voor de rest ongebruikte open ruimte. Als er tijdens de pauze ook nog eens naar het toilet moet worden gegaan, dan blijft er nauwelijks rusttijd over. Dagelijks lessen nazien, taken en toetsen voorbereiden en trachtten één en ander zelfstandig te plannen en regelmaat te brengen in het geheel. Voorwaar geen gemakkelijke opdracht. Zoveel is duidelijk.

professor (klein)

Gelukkig worden de kinderen, heden ten dage, goed bijgestaan op school. Althans op de scholen waar mijn kinderen les volgen. Inderdaad, ze kozen ieder voor een eigen school en richting.  Brian volgt ASO (moderne, optie sport/wetenschappen) aan het Atheneum. Broer Austin startte het eerste jaar A, TSO, in OLV Presentatie, en wil daar vanaf volgend jaar de richting handel volgen. Zijn juf Godsdienst is mevrouw De Cock. Zoals deze dame, allicht om het ijs te breken, zichzelf bij aanvang van de eerste les voorstelde, met C O C K!

In beide Lokerse scholen ben ik toegetreden tot het oudercomité. Van dit van Austin zijn school heb ik al een vergadering achter de rug, met ouders, leerkrachten en directie. Ik zie de werking met deze ploeg best zitten. Morgen is er een vergadering op Brian zijn school. De contacten die er al waren stemmen me ook hier hoopvol voor wat de samenwerking betreft.

decoration

Afgelopen week was er een interessante infoavond op het Atheneum. Eerst werd er, door mevrouw de directrice, een woordje uitleg gegeven over haarzelf en de werking van de school. Vervolgens kregen we enige informatie met betrekking tot het oudercomité, door de voorzitster ervan. Daarna gingen de oudergroepen mee met enkele leerkrachten, naar een leslokaal. Onze groep van ouders van eerstejaars, kreeg net een verduidelijking over het gebruik van de schoolagenda, door de leerkracht wiskunde, toen er ineens de stem van een kind te horen was. Alsmaar luider, tot de leraar zelfs moest pauzeren, omdat hij niet meer hoorbaar was. Het was een oproep op iemands GSM, met een ludieke beltoon. En de eigenaar van dat  mobieltje maar nerveus en gegeneerd zoeken en tasten en voelen waar dat verdoemde klotending was. Erg komisch, je had er bij moeten zijn!

In verband met school herinner ik mij overigens nog een bezoek aan mijn neefje, bij aanvang van het nieuwe schooljaar. Hij beklaagde zich erover dat de juf van geschiedenis zo oud was. Als aanmoediging zei ik hem dat zulks net goed was. Die mevrouw zou vast veel en boeiend kunnen vertellen, want die had dat wellicht nog allemaal zelf meegemaakt! Mijn neefje vond dat super grappig. Zijn ouders daarentegen waren helemaal niet zo gelukkig met mijn uitspraak. Die vreesden dat hun zoon dat wel eens aan de betreffende leerkracht zou durven zeggen.

Dino Girl - 000a

druk op de afbeelding voor een groter formaat

20-09-08

Handicap & seks

Het is een kwakkel dat alle mensen met een zware fysieke handicap, zoals een dwarslaesie, impotent zijn en derhalve op seksueel vlak niks meer kunnen presteren. Bovendien zijn er voor hen, die wel met impotentie te kampen hebben, diverse middelen, technieken en mogelijkheden beschikbaar om toch een bevredigend seksueel leven te leiden.

Maar aangezien een groot percentage van de personen met een (fysieke) handicap geen vaste levenspartner hebben, of een onwillige partner, is de praktische seksualiteitbeleving bij hen een heikel probleem. En moeilijk bespreekbaar, wegens het taboe dat helaas nog steeds bestaat rond dit thema. En de onwetendheid, de onervarenheid en het gebrek aan kennis vanwege de meeste zorgverleners.

Derhalve ben ik zeer verheugd over het feit dat er op 17 oktober, in het Vlaams Parlement in Brussel, een congres plaatsvindt over seksualiteit en handicap, onder de naam ‘BuitenGEWONE Seks'. Een initiatief van diverse organisaties en instanties uit de sector van de gehandicaptenzorg, in samenwerking met Sensoa vzw.  Het congres richt zit tot professionals uit de zorg voor mensen met een handicap. En de interesse is groot, want het maximaal aantal inschrijvingen werd reeds begin van deze maand bereikt.

Handicap & sex - collage

De tekst van het thema van dit congres, handelsverlegenheid, wekt de indruk dat de nadruk vooral zal gelegd worden op de noden van personen met een mentale en/of fysische handicap, die in een (zorg)voorziening verblijven, of hun weekdagen doorbrengen in een dagcentrum. Maar als ik het volledige programma bekijk, en dan vooral de workshops in de namiddag, is er toch wel aandacht voor een heleboel aspecten aangaande deze problematiek met ook aandacht voor de mensen met een handicap, die ‘gewoon' thuis wonen. En hun aantal stijgt voortdurend. Niet enkel omdat er geen plaats meer is in de voorzieningen, maar ook omdat velen prefereren om thuis te wonen. Alleen, of met hun gezin. Dit is doorgaans aangenamer en trouwens stukken goedkoper voor de maatschappij.

18-09-08

Met het busje naar Brussel

Gisteren was ik reeds om 6 uur mijn bed uit, omdat ik tegen half zeven een busje had besteld om me naar Brussel te brengen. Alwaar ik 's ochtends zou deelnemen aan een ‘fietscongres'. En om de files te vermijden en daar gegarandeerd op tijd te arriveren, koos ik er voor om tijdig te vertrekken.

cartoon_bike_dreaming (klein)

klik op de afbeelding voor een groter formaat

Het congres vond plaats in het auditorium Hadewych van het Hendrik Consciencegebouw, waar ook het Vlaams Ministerie van Onderwijs en Vorming is gevestigd. Aangezien het niet de eerste keer was dat ik in dat gebouw aanwezig was, herinnerde ik mij nog min of meer de weg. Toch diende ik enkele keren de dame van de receptie aan te spreken om wat te vragen.

Wat mij weer opviel is dat ook deze dame het er blijkbaar moeilijk mee had rechtstreeks met mij te (blijven) communiceren. En steeds, over me heen, oogcontact zocht met mijn assistente, die steeds bewust de andere kant opkeek. Mijn assistentes en ik verstaan elkaar daarin en lachen die perikelen weg. Maar als het al te dikwijls voorvalt, dan wordt het toch wel irritant.

Om in de voornoemde gehoorzaal te geraken, diende er een bode met me mee te gaan. Die kon met zijn badge alle deuren en de lift geopend krijgen, zodat ik via de kelderruimtes, waar van alles en nog wat ligt opgeslagen, tot vooraan in de zaal kon geraken. Ook deze brave man had zichtbaar moeite om zich, bij het spreken, tot mij te richten. Zie ik er dan zo afstotelijk uit? Het zou een goed idee zijn om die mensen eens in te schrijven voor een opleiding 'klantvriendelijk omgaan met personen met een handicap'

Fietsers boven

klik op de afbeelding voor een groter formaat

Een volledig relaas van de, best interessante, voormiddag, ga ik hier niet geven. Mijn verslag zou trouwens toch niet volledig zijn, want ik verliet de zaal vooraleer de aanwezige ministers, Kathleen Van Brempt en Hilde Crevits, respectievelijk Vlaams minister van Mobiliteit en Vlaams minister van Openbare Werken, met een slotwoord het congres afsloten. Mijn chauffeur stond immers al te wachten aan de uitgang, en die moest in de namiddag ook nog elders heen.

Wat ik jullie toch niet wil onthouden is de naam van  één van de sprekers. Coördinator van Fietsberaad Nederland, de heer Otto van Boggelen. Toch wél wat contradictoir, en vooral grappig, in een functie waarin fietsen wordt gestimuleerd, en autorijden wordt ontraden, als naam te hebben ‘Otto' (Vlaams voor ‘auto')!


Otto_rijdt_heen_en_weer III


klik op de foto