27-09-08

Prachtig weer!

Morgen gaan we op gezinsuitstap naar de kust. Oostende meer bepaald, de koningin der Vlaamse badsteden. En met twee nieuwe achterbanden op mijn bolide, en ook de voorbanden flink opgepompt, zal ik probleemloos de zeedijk kunnen afschuimen. Bedankt, Paul!

Fantastisch toch, dit prachtige, droge, zonnige weer. De natuur oogt ontzettend mooi. Met al die variaties in kleuren. En met die vallende bladeren is er zelfs zonder wind steeds leven in bos en tuin. Vandaag ben ik in de late namiddag nog even in onze eigen achtertuin geweest. Mee met de jongens, die ik gevraagd had om walnoten te rapen in onze boomgaard. Hun buit was mager, want er zijn de laatste twee dagen blijkbaar nauwelijks nog noten uit de boom gevallen.

Vliegenzwam

Van hun aanwezigheid in de tuin maakte ik gebruik om Brian en Austin de Vliegenzwam te tonen, die ik twee dagen geleden ontdekte, tussen de gevallen bladeren, naast een dikke, hoge zilverberk. Brian nam er met zijn GSM bovenstaande foto van, die met behulp van Bluetooth op de vaste schijf van mijn laptop terechtkwam. En in de buurt van deze paddenstoel, zijn inmiddels nog drie exemplaren van deze soort aan het eerste stadium  van hun groei begonnen. Laat ze maar doen!

Eerder deze namiddag zijn Austin en ik met het busje naar Zele gereden, waar Austin met zijn teamgenoten van de miniemenploeg van FC Daknam, een competitiewedstrijd diende te spelen. We reden naar de verzamelplaats, zijnde de parking van de eigen club, zodat mijn zoon een vriend kon oppikken om met ons mee te rijden. Toen men vertrok volgden we de colonne auto's van trainer en ouders. In het centrum van Zele raakten we hen kwijt. Een beetje nerveus hierdoor, sloeg de chauffeur daarop een verkeerde straat in. Maar aangezien ik in mijn jonge jaren dikwijls heb vertoefd in deze gemeente, kon ik Nicolas probleemloos tot aan het voetbalplein gidsen.

KFCE Zele - FC Daknam

Toen we daar aankwamen was er niemand meer op de parking te bespeuren. Blijkbaar had geen enkele persoon uit de groep zich vragen gesteld bij ons plots verdwijnen aan de staart van de autocolonne. De twee jongens spoedden zich naar de kleedkamers. Zelf had ik er, om nogal evidente redenen, geen zin in om de anderen te gaan vervoegen in de kantine, waar ik veronderstel dat ze zich ophielden en nam plaats aan de kant van het voetbalveld waarop gespeeld zou worden. Om in het zonnetje, met mijn leesbril op de neus, mijn Humo te lezen. Tot de wedstrijd een aanvang nam. Mijn zoon speelde naar behoren. Het enige wat me trouwens interesseert is dat de jongen zich amuseert, en zo zag het er naar uit.

Rechts van mij stond een, in de loop van de wedstrijd steeds groter wordend, groepje ouders van de tegenstrever. Toch gek hoe ernstig men dat ‘spelen' neemt. Ik kom op dit thema later nog wel eens terug. Van de ouders van de eigen ploeg heb ik niemand gezien of gehoord. En ik vond ook geen redenen om naar hen op zoek te gaan. De trainer stond tijdens de match op een meter of vijf van mij, doch vond helaas voor, tijdens, noch na de partij de tijd om me te groeten of eens toe te roepen. De thuisploeg won met 3-0. Tijdens de terugrit luisterde Austin met oordopjes naar zijn favoriete muziek. En ik had een geanimeerd gesprek met de taxichauffeur. Gelukkig maar, want een mens zou, na zo een gesprekloze middag, wel eens de kunst om dat te doen, verleren!

Commentaren

ken het... Tis idd soms erg dat mensen ons nog steeds als iets vies zien en ons blijven negeren of ontwijken, zelf een goede dag kan er vaak niet vanaf.
Je beschrijft het anders, maar begrijp het gevoel volledig. Zo zat ik deze middag op terrasje tegen men hond bezig, bediende van dat terras dacht dat het tegen haar was, ik zei nee tegen men hond, zo gaat dat als je alleen bent e, ze lachte eens. Er zei ook niemand iets al wou wel 1 iemand men stoel verzetten als die al verzet was doordat ik die zelf met rolstoel verschoof.

Gepost door: Maggy | 28-09-08

De commentaren zijn gesloten.