01-09-08

Dikke boekentas

 

ook voor Joris nam het nieuwe schooljaar vandaag een aanvang. Hij zit nu in het vierde leerjaar van de basisschool. Het viel zijn meester op, dat Joris' boekentas toch wel uitermate dik was. En dat er precies ‘leven' in zat. Méér dan in Joris zélf, die er, op deze eerste schooldag  ietwat mistroostig bijliep.

Aangezien er nog helemaal geen boeken of schriften waren uitgedeeld, vroeg de meester zich toch wel af wat Joris allemaal meezeulde in die boekentas. Dus vroeg hij het aan de jongen. "Mijn kat, meester", was het antwoord. "Om het beestje te redden!" "Want", zo vervolgde hij, "bij ons thuis is een jonge loodgieter aan het werk. En toen ik deze ochtend naar school wou vertrekken, hoorde ik hem toevallig tegen mijn mama zeggen: "Eens je zoon naar school is, ga ik je poesje pakken!""

Het jonge volkje is er vandaag dus weer aan begonnen. Aan het nieuwe schooljaar. Daar kon niemand naast kijken. Het was een drukte van jewelste op straat. Wie zelf (nog) schoolgaande kinderen heeft, zal ongetwijfeld op zijn minst getuige zijn geweest van hectische toestanden. Opstaan, wassen, aankleden, ontbijten, boekentas zoeken en dan tijdig de deur uit. Voorwaar géén simpele opdracht voor het jonge volk, na een, doorgaans routinevrije, zomerperiode. En als ouder ben je veelal overmand door onrust en twijfel. Geraakt mijn kind veilig op school en gaat zij of hij het daar probleemloos redden?

ook de media besteedde, naar jaarlijkse gewoonte, ruime aandacht aan de eerste schooldag. Zowel op de Tv als op de radio en tevens in de kranten. Wie trouwens geregeld de huis aan huis bestelde reclamefolders inkijkt, zal gemerkt hebben dat de reclamemakers ons reeds sinds half juli met allerlei ‘terug naar school' aanbiedingen bestookten. Véél tè vroeg!. De jeugd was nog maar pas aan haar rustpauze begonnen, of de commercianten porden hen en hun ouders al aan om een nieuwe boekentas te kopen, of andere schoolbenodigdheden. En liefst nog rond één of ander thema, of met de beeltenis op van één of andere beroemde figuur. Daar mag men immers wat meer voor vragen! Met het aanbieden van schoolkledij, werd gelukkig iets langer gewacht. Tenzij eerdere advertenties aan mijn aandacht zijn ontsnapt.

Je moest dus al gaan overzomeren zijn in Alaska, of ginds op bezoek bij een al dan niet geklede Sarah Palin, om de start op 1 september, en de voorbereiding daarop, te hebben gemist. Hier bij ons was dat dus niet het geval en is alles goed verlopen. Austin en Brian waren vooraf vooral nieuwsgierig naar wat hen te wachten stond op de nieuwe school. Maar aan het eind van hun eerste dag aldaar, waren ze allebei nog steeds tevreden over hun - verschillende - keuze.

In een poging om de ernst van de dag, en de stress die mogelijks bij sommigen nog niet volledig is weggeëbd, te milderen, sluit ik af met nog een mopje.

Op deze eerste dag van het nieuwe schooljaar stelde de meester zichzelf voor en maakte kennis met zijn nieuwe leerlingen. Hij riep hun namen één voor één af en vroeg zijn pupillen de naam en het beroep van hun vader te melden. Toen Patrick aan de beurt was, zei die dat zijn vader Remi heet en van beroep schrijnwerker/opticien is. De meester reageerde verbaasd en vroeg Patrick om verduidelijking. Want schrijnwerker én opticien leek hem maar een rare combinatie! Hij wou dus graag weten welk beroep papa Remi werkelijk uitoefende. Heel fier, maar met een guitige snoet, herhaalde Patrick: "schrijnwerker/opticien. Mijn pa maakt immers houten wc-brillen!"

De commentaren zijn gesloten.