30-08-08

Gedaan met fuiven

Het feestgedruis is volledig geluwd. Mijn woonkamer is niet langer een feestzaal. Het lokaal heeft zijn ‘gewone' multifunctionaliteit teruggekregen. Dat wil zeggen: zitplaats, eetkamer, slaapkamer, badkamer, toilet en bureau.

Eergisteren zag het er hier geheel anders uit. Door de tussendeuren open te zetten, kon ik de veranda annexeren, waardoor de beschikbare ruime een stuk groter werd. Met de fysieke hulp van mijn gewaardeerde assistentes had ik het geheel, ongeveer 10 meter lang en 4 meter breed, omgetoverd tot een sfeervolle discotheek. Waarin zonen Brian en Austin hun verjaardagsfuif lieten doorgaan!

Alle wanden waren afgedekt met een zwarte plastiekfolie, aan een niet eens dure prijs aangekocht bij Tuincentrum Aveve. De Tv, open haard, computertafel & glazen kast waren onzichtbaar achter deze plastieken wand. En lichtinval door de ramen was niet meer mogelijk. Met als gevolg dat het binnen in het zaaltje, geheel zoals gewenst, reeds om 18u donker was. Dit voor de fuif die was gepland om dat uur te starten, en door zou gaan tot 22u.

Op de pikzwarte wanden had ik hier en daar veelkleurige welkomstaffiches gekleefd en dito menu's, zodat elkeen wist wat er aan drank te verkrijgen was en dat er doorlopend snacks en hapjes te verwachten waren. De sofa was verhuisd van plaats, om een ruime dansvloer te creëren, waarlangs enkele stoelen waren geplaatst, waarop de moegedanste jongeren konden uitrusten. In de veranda, tegenover de bar, was er een knusse zithoek, veelkleurig verlicht door de gekleurde doeken die Brian bovenop de glasdallen had gelegd. Een briljant idee!

Mijn bed was omgevormd tot een luxueuze zetel. Zowel mijn laptop tafeltje als mijn bedtafeltje waren met een wit laken overspannen, zodat ook deze fraai oogden, tegen de valse zwarte wand. En dienst konden doen om snacks, servetten en drankjes op te plaatsen. Ook de eettafel was ingepakt, en wel met een mooie grijze doek, en naar een hoek in de veranda verhuisd, om daar dienst te doen als bartafel.

Aan de andere zijde van de ruimte was, in de breedte, met twee schraagjes en evenveel planken, een lange tafel gemaakt. En ook afgedekt met een wit laken. De muziekinstallatie uit de living, aangevuld met een laptop met twee sets luidsprekers, stond daar op. Tevens de, ooit zelf gemaakte, bedieningskasten van de lichtinstallatie, reeds in bezit sinds mijn jeugdjaren. En voor die tafel een heleboel lampen in allerlei kleuren. Alhoewel de ouderdom, en het toentertijd veelvuldig gebruik, bij sommige van deze lichtbronnen als gevolg heeft dat de kleur is vervaagd, zoniet volledig weg. Maar er was ook nog een meer recentere spot met wisselende kleurenschijf, die wél nog geheel intact is, en derhalve goed dienst deed als sfeermaker.

Twintig kinderen waren er. En allemaal stipt op tijd gearriveerd! De meisjes en jongens werden bij aankomst vergast op een glaasje alcoholvrije ‘champagne' en een warm hapje. Tijdens het verloop van de avond waren er diverse soorten fruitsap, frisdrank en water, met of zonder bubbels, verkrijgbaar. Er stonden chips en nootjes op de tafeltjes en van tijd tot tijd werden er warme hapjes geserveerd. Niemand hoefde ook maar één ogenblik honger of dorst te lijden, en dat was ook de bedoeling!

Voor mezelf was het eerst een beetje zoeken waar ik me kon ophouden, zonder de jonge fuifnummers voor de voeten te rijden. Maar dat duurde niet lang. En gelukkig stoorde zich blijkbaar niemand aan mijn aanwezigheid, want er werd van bij de aanvang van het feest uitbundig gedanst. Die jongelui hadden helemaal géén pepmiddelen nodig om op dreef te komen. Het onder vriend(inn)en zijn, muziek naar hun smaak en een verduisterde ruimte, met wisselende kleuren bijverlicht. Méér moest dat voor hen niet zijn!

De twee studentes die ik die avond had ingeschakeld voor de praktische uitvoering van mijn plannen, deden hun werk heel behoorlijk. Ze prepareerden de hapjes, serveerden de drankjes, vulden, zo nodig de chips & nootjes aan, hielden de ruimte netjes en namen véle foto's van het gebeuren. Slechts een enkele keer moest ik één van hen richting kinderen sturen om de uitbundigheid te temperen, en de kans op problemen te vermijden. Wat moeiteloos lukte!

Het was ontzettend leuk om te zien hoe deze jongeren zich ongeremd amuseerden. Fantastisch vond ik het; dat soms wel 15 tieners gelijktijdig dansten op bijvoorbeeld de ‘Macarena' van Los del Rio, en zélfs op Henkie zijn ‘Lief klein konijntje'! Het waren vooral de meisjes die de jongens aanmoedigden om te dansen. Nieuw voor mij was vast te stellen dat de ‘Limbo' tegenwoordig blijkbaar immens populair is op fuifjes.

De jarigen verzorgden om beurten zélf de muzikale omlijsting en belichting. Twee deejays in spé... hun papa achterna! En er werden niet alleen recente hits gedraaid, maar ook iets oudere muziek, waar ik Austin en Brian de voorbije jaren kennis mee liet maken. En ook enkele aangebrande liedjes ontbraken niet, zoals ‘Ik heb een boot'. Ontzettend populair bij die puberende tieners.

Gedaan met fuiven

Om reden van privacy publiceer ik géén foto's met sfeerbeelden. Maar ik durf jullie allen te verzekeren dat er de ganse avond super ambiance was. Het voorbereidende werk door mijn assistentes, mijn partner en mezelf, is werkelijk de moeite waard geweest. De 12de verjaardag van mijn zonen was een gigantisch succes!

27-08-08

Vooringenomenheid, racisme & ander kwaad

De dag voor de Vlaamse feestdag ging ik met mijn twee zoons winkelen in de Carrefour in Oostakker, een deelgemeente van Gent. Toen het tijd was om te gaan, of rijden wat mezelf betreft, begaven we ons naar de kassa’s. Dat is gebruikelijk en wenselijk als je koopwaar uit een winkel wenst mee te nemen. Aangezien ik niet zeker was of ik met mijn rolstoel wel langs het betaalloket heen kon, en tevens de klanten, die achter mij in de rij zouden staan, niet nodeloos wou hinderen, liet ik Austin met de gekozen waren aanschuiven. Samen met Brian begaf ik mij naar de ‘uitgang zonder aankopen’.

Toen ik het hekje aldaar voorbij was, werd ik tegengehouden door de veiligheidsagent, die daar de wacht hield. Vervolgens begon die man, achter mijn rug, tegen mijn zoon te brabbelen. Naar even later bleek had hij de jongen bevolen, de tassen, die achteraan mijn rolstoel hangen, te openen. Na enige tijd draaide ik mijn stoel en vroeg die kerel wat er aan de hand was. Controle van de inhoud van mijn tassen dus. Ik zei die vent dat hij dat aan mij had moeten vragen. En niet aan mijn minderjarige zoon, die, geïmponeerd door het uniform van die veiligheidsbeambte, al mijn spullen uit de tas had gehaald, zoals hem door dat gekostumeerd individu was bevolen.

Terwijl ondertussen de helft van het cliënteel, dat zich in de winkel bevond, zich rondom ons had verzameld, om zéker niks van het schouwspel te missen, begon ik die kerel, met een zo krachtig mogelijke stem, te bestoken met mijn ongenoegens. Dat ik verdorie langs die uitgang de zaak verliet om het voor anderen gemakkelijk te maken. Als ik spullen wou buiten smokkelen, kon ik heus wél een aantal andere, onopvallende manieren bedenken om dat te doen, in plaats van domweg in de vast aan mijn rolstoel bevestigde tas.

Of hij niet één ogenblik had nagedacht hoe vernederend het is om voor de ogen van iedereen, als een bandiet aangepakt te worden. Terwijl je in dit bezwaard leven, als rolstoeler, sowieso voortdurend wordt aangestaard, en vaak ten onrechte misprijzend wordt bekeken. En hoe hij zo onbeschoft kon zijn om mij te negeren, en daartegenover mijn zoontje te sommeren hem de inhoud van mijn tassen te tonen. Of hij het leuk vond dat de jongen, voor Jan en alleman vaders’ urinaal, toiletpapier, regenjas, reservebanden en andere spullen diende te etaleren?

Zoals wel eens vaker gebeurt, was ook deze kerel even uit zijn lood geslagen. Want wat gebeurde, dat had hij vast niet verwacht. Het wezen in de rolstoel sprak, en was daarenboven ook nog assertief!

Aangezien ik het hierbij niet wou laten, begaf ik mij met mijn klachten naar de infobalie. Een vriendelijke dame aanhoorde mijn relaas van de feiten… terwijl die veiligheidsbeambte stond mee te luisteren. Die kerel was me gewoonweg gevolgd! De dame toonde begrip voor mijn ongenoegen, excuseerde zich bij me en beloofde dat, wat voorviel, niet meer zou gebeuren. En die naarling in uniform, die me voortdurend in de rede viel, loog dat hij me de kans had gegeven de controle te weigeren en slijmde vervolgens dat hij niet de bedoeling had gehad mij te viseren. Maar die vent had dat inmiddels wél gedaan!

De werkelijke aanzet tot die tascontrole was trouwens, zonder twijfel, de vooringenomenheid van die veiligheidsbeambte. Die zag mijn, als telg van een gemengd koppel, melkchocoladekleurig zoontje, samen met een invalide in een karretje, en met zijn bekrompen geest dacht hij meteen te maken te hebben met een dievenbende!

Niks nieuws onder de zon. Hetzelfde is me wel meer overkomen. Voor het eerst, toen ik vele jaren geleden, als prille rolstoeler, met een Afrikaanse assistente boodschappen deed, in de vestiging van de Duitse warenhuisketen Aldi, in de wijk Bergendries in Lokeren. Toen werden dat meisje en ik, ook als een dievenduo aanzien. Die keer heb ik eveneens mijn verontwaardiging flink duidelijk gemaakt, maar toch was ik toen zo gedégouteerd, dat ik nooit meer in die winkel ben binnen geweest.

Black girl pushing wheelchair

Mijn vrouw, die dus ook Afrikaans is, werd in de Inno in het ‘Waasland Shopping Center’ in Sint-Niklaas eens voortdurend achtervolgd door een winkeldetective. Toen ze, hierdoor uitermate geïrriteerd, uiteindelijk op de man afstapte, en vroeg waarom hij haar viseerde, antwoordde die dat hij toch wel zijn job mocht uitoefen?! Maar op de repliek van mijn vrouw waarom hij haar achterna zat, en niet één van die blanke vrouwen, die ook in de winkel aan het snuisteren waren, moest die kerel haar het antwoord schuldig blijven.

Uiteraard! Want het lag voor de hand dat het uitsluitend haar huidskleur was, die mijn eega in de ogen van die man, verdacht maakte. Racisme heet zulks. Men heeft er géén idee van hoe erg en vernederend dit is en aanvoelt, tot men er zélf herhaaldelijk het slachtoffer van is. Of een naaste. Jammer genoeg heb ik weet van, en was ik dikwijls getuige, van onnoemelijk veel racistische daden ten overstaan van onder anderen mijn vrouw en kinderen, En die rassenhaat zit bij sommige van die mensen heel diep. Toen mijn kinderen nog kleuters waren, heb ik meegemaakt dat ouders hun kleine van het springkasteel haalden, op het moment dat mijn jongens er op kwamen. Stel je voor… hoe kan je in hemelsnaam een (onschuldig) klein kind haten omwille van zijn huidskleur? Dat gaat mijn petje te boven. Daar kan mijn verstand niet bij.

Men kan bij feiten met betrekking tot discriminatie, al dan niet raciaal, klacht indienen bij de politie of het voorval melden bij het Centrum voor gelijke kansen en racismebestrijding, maar de ervaring leert mij dat dit alles weinig soelaas brengt en dergelijke actie derhalve eerder tot frustratie leidt.

Zware kost, nietwaar?! Maar uit het leven gegrepen, helaas. Troost je evenwel. Morgen krijg je een dagje rust. Om te bekomen. Terwijl ik druk in de weer zal zijn om onze woonkamer om te toveren tot een hippe discotheek. Want op de laatste donderdag van de schoolvakantie, wordt mijn tweeling 12 jaar, en dat vieren ze, in het gezelschap van hun vrienden en vriendinnen, met een Super Verjaardagsfuif!

25-08-08

Terug naar school

De schoolvakantie loopt ten einde. Nog exact één week voordat het nieuwe schooljaar een aanvang neemt. Mooie liedjes duren immers niet lang, volgens het gezegde. Maar met twee maanden zomerreces heeft de schoolgaande jeugd toch echt geen reden tot klagen. Dat doen de meeste onder hen dan ook wel niet, denk ik. Maar het vraagt ongetwijfeld toch een serieuze inspanning van het jonge volkje om, na 8 weken onbekommerd en in vrijheid genieten, terug te keren naar het strakke schoolritme en de ermee gepaard gaande verplichtingen.

Waar ik mijn hart evenwel het meest voor vasthoud is de verkeersveiligheid van de jongeren. Uiteraard ben ik in de eerste plaats bezorgd om mijn eigen kroost, die op 1 september het eerste jaar middelbaar zal aanvatten. Maar mijn bekommernis reikt verder. Naar alle kinderen die zich naar school en naderhand weer huiswaarts verplaatsen, veelal te voet of met de fiets.

Veilige schoolomgevingen en een veilig woon/schoolverkeer zijn uiterst belangrijk, en zouden vanzelfsprekend moeten zijn. Jammer genoeg is dit nog steeds niet tot iedereen doorgedrongen en mede daardoor ook niet overal praktisch gerealiseerd.

De laatste jaren is er onmiskenbaar veel goed werk geleverd, of in ieder geval een aanzet daartoe. Zoals de algemene invoering van de zone 30 in de schoolomgevingen. En de aanpak, door de Vlaamse overheid, van de omgeving van de scholen die gelegen zijn langs de gewestwegen. Maar vooraleer al die mooie plannen ook daadwerkelijk en overal zullen uitgevoerd zijn, zal er nog heel wat water naar de zee zijn gestroomd.

Zone 30

Er valt nog véél te realiseren. Het voortdurend sensibiliseren van zowel de beleidsmakers als de grote massa, resulteert vast in een verdere mentaliteitswijziging, die uiteindelijk moet leiden tot een verhoging van  de kwaliteit van ALLE school/thuis routes. Men gaat in deze liefst ook te werk volgens het STOP-principe. Dat wil zeggen dat in het verkeer de volgende mate van belangrijkheid wordt toegepast: Stapper (voetganger) – Trapper (fietser) – Openbaar (en collectief) vervoer (bv. bus, trein, tram) – Privé (gemotoriseerd, bv. auto) vervoer.

Door deze rangorde van wenselijke mobiliteitsvormen te volgen en consequent toe te passen, verkrijgt men immers niet alleen een grotere veiligheid, maar ook een vermindering van de vervoersarmoede, een verhoogde vervoerscapaciteit en bereikbaarheid, minder aantasting van het milieu en meer duurzaamheid en (verkeers)leefbaarheid.

Tijdens de nog te overbruggen tijdspanne tussen het heden en het moment waarop deze vooropgestelde verkeerssituatie realiteit is geworden, en zélfs dan nog, dienen we opmerkzaam te blijven in het verkeer en  rekening te houden met elkaar, ongeacht welk vervoersmiddel we ook gebruiken. En vooral verdraagzaam ten overstaan van de jeugd. Ook zij hebben inderdaad hun verantwoordelijkheid en dienen daar op tijd en stond, en liefst op een leuk aangebrachte wijze, aan herinnerd te worden. Maar laat ons toch niet vergeten dat zij jong zijn, dikwijls (nog) niet hetzelfde inschattingsvermogen hebben als volwassenen en zéker niet dezelfde ervaring. Voorts zijn kinderen vaak onbezonnen en uitbundig, soms ook in het verkeer! Dat is eigen aan hun leeftijd. Aan het gevaar dat dit kan teweegbrengen, wordt door hen vaak niet, of te weinig, gedacht

Mijn verzoek aan de grote mensen is dus, om in het verkeer, opmerkzaam te zijn én tolerant. Onze kleine medemensen, die vaak sneller dan we wensen groot worden, hun ouders, grootouders en allen voor wie zij dierbaar zijn, zullen jullie ongetwijfeld dankbaar zijn. En ik ook… merci!

24-08-08

Avatar

Voor mijn 42ste verjaardag heb ik mezelf getrakteerd op een Avatar. Aangezien ik mijn leesbrilletje op mijn neus had staan, toen ik deze afbeelding vervaardigde, is het dus een gebrilde beeltenis van mij geworden.

Rudi II

Of mijn Avatar al dan niet enigszins op mij gelijkt laat ik over aan jullie eigen oordeel. Denk je het zelf beter te kunnen of wil je er graag ééntje van jezelf maken, klik dan hier.

Hartelijk dank trouwens aan éénieder die mij gelukwenste met mijn verjaardag, en zij die dit in de loop van deze dag nog zullen doen. Ik zal jullie allen gedenken in mijn gebeden, als ik daar ooit nog eens aan toekom. Knipogen

23-08-08

Olympisch GOUD voor Tia

 

decoration

Tia heeft het gehaald!!!!!!

decoration

Exitus Olympische Spelen

Niet voor niks heb ik hier links bovenaan mijn geboortedatum vermeld. Het is maar dat je weet dat er morgen ééntje bijkomt, op de teller mijner levensjaren. En omdat er mij toch allicht niemand datgene kan geven waar ik echt nood aan heb, prijs ik mij reeds gelukkig met het ontvangen van felicitaties en lieve groeten. Al zal ik de te verwachten materiële en financiële attenties ook geenszins afslaan.

Gelukkig is Kim Gevaert er, samen met haar drie collega’s, gisteren in geslaagd om, op de Olympische Zomerspelen 2008, de eer van de Belgen te redden. Dat deden de dames door zilver te halen op de 4 x 100 meter. Aangevuld met de medaille van Sapphire, dat Amerikaans paard van Oost-Vlaamse afkomst, zitten we dan toch al aan een kampioenensaldo van 4 vrouwen en een paardenkop. Genoeg voer voor humoristen, mijn gedacht!

OS 2008

De Jonge Rode Duivels hebben het gisteren dan weer jammer genoeg niet gehaald van hun Zuid-Amerikaanse tegenstrevers in het Olympisch voetbaltornooi. Zoals verwacht, zat daar in het Shangai Stadium serieus wat mooi volk in de tribunes. De cameraman van dienst en diens regisseur hadden dat gelukkig ook gezien en zoomden daar gretig op in. En mogelijks werden ook de Belgische spelers afgeleid door deze schonen? Hoe dan ook, Brazilië heeft de winst in dit duel verdient en derhalve ook de bronzen plak!

Heden ochtend stond de Tv reeds aan om 6 uur, om op EuroSport de Olympische voetbalfinale te volgen tussen Nigeria en Argentinië. Die vond plaats in het National Stadium in Peking, waar, tussen de menigte omheen de grasmat, ook al veel schoon volk aanwezig was. En dan heb ik het niet over de notabelen die daar wat blasé stonden interessant te doen.

En hoezeer we ook ons best deden om onze intenties waar te maken, door uit volle borst, de ‘Super Eagles’ naar de overwinning te schreeuwen, zijn zoon Austin en ik  daar helaas niet in geslaagd. De Nigeriaanse teamleden keren huiswaarts, of elders, met het toch ook niet te versmaden Olympisch zilver.

Inmiddels is er dan toch iemand die het heeft aangedurfd om mijn blog als zijnde ‘slecht’ te beoordelen. Allicht niet toevallig net nadat ik een geanimeerd prentje publiceerde om tijdens de kleine finale van het Olympisch voetbaltornooi, weer te geven dat België zijn eerste doelpunt incasseerde van Brazilië. Ongetwijfeld een sukkel die dat niet waardeerde. Overigens supporterde ook ik voor de Rode Duivels. Maar men kan er niet om heen dat, hoewel zij weliswaar mooie kansen creëerden, het toch de tegenstrever was die de bal deponeerde op de plaats waar men dat in dit spelletje verondersteld wordt te doen: de binnenkant van het doel van de opponent!

En dan is het nu tijd om de vlaggen op te bergen en de supportertruitjes in de was te doen. En, tenzij Tia Hellebaut vanmiddag zegeviert, stop ik met schrijven over voetbal en andere sporten,... tot ik er weer mee begin!Knipogen