30-08-08

Gedaan met fuiven

Het feestgedruis is volledig geluwd. Mijn woonkamer is niet langer een feestzaal. Het lokaal heeft zijn ‘gewone' multifunctionaliteit teruggekregen. Dat wil zeggen: zitplaats, eetkamer, slaapkamer, badkamer, toilet en bureau.

Eergisteren zag het er hier geheel anders uit. Door de tussendeuren open te zetten, kon ik de veranda annexeren, waardoor de beschikbare ruime een stuk groter werd. Met de fysieke hulp van mijn gewaardeerde assistentes had ik het geheel, ongeveer 10 meter lang en 4 meter breed, omgetoverd tot een sfeervolle discotheek. Waarin zonen Brian en Austin hun verjaardagsfuif lieten doorgaan!

Alle wanden waren afgedekt met een zwarte plastiekfolie, aan een niet eens dure prijs aangekocht bij Tuincentrum Aveve. De Tv, open haard, computertafel & glazen kast waren onzichtbaar achter deze plastieken wand. En lichtinval door de ramen was niet meer mogelijk. Met als gevolg dat het binnen in het zaaltje, geheel zoals gewenst, reeds om 18u donker was. Dit voor de fuif die was gepland om dat uur te starten, en door zou gaan tot 22u.

Op de pikzwarte wanden had ik hier en daar veelkleurige welkomstaffiches gekleefd en dito menu's, zodat elkeen wist wat er aan drank te verkrijgen was en dat er doorlopend snacks en hapjes te verwachten waren. De sofa was verhuisd van plaats, om een ruime dansvloer te creëren, waarlangs enkele stoelen waren geplaatst, waarop de moegedanste jongeren konden uitrusten. In de veranda, tegenover de bar, was er een knusse zithoek, veelkleurig verlicht door de gekleurde doeken die Brian bovenop de glasdallen had gelegd. Een briljant idee!

Mijn bed was omgevormd tot een luxueuze zetel. Zowel mijn laptop tafeltje als mijn bedtafeltje waren met een wit laken overspannen, zodat ook deze fraai oogden, tegen de valse zwarte wand. En dienst konden doen om snacks, servetten en drankjes op te plaatsen. Ook de eettafel was ingepakt, en wel met een mooie grijze doek, en naar een hoek in de veranda verhuisd, om daar dienst te doen als bartafel.

Aan de andere zijde van de ruimte was, in de breedte, met twee schraagjes en evenveel planken, een lange tafel gemaakt. En ook afgedekt met een wit laken. De muziekinstallatie uit de living, aangevuld met een laptop met twee sets luidsprekers, stond daar op. Tevens de, ooit zelf gemaakte, bedieningskasten van de lichtinstallatie, reeds in bezit sinds mijn jeugdjaren. En voor die tafel een heleboel lampen in allerlei kleuren. Alhoewel de ouderdom, en het toentertijd veelvuldig gebruik, bij sommige van deze lichtbronnen als gevolg heeft dat de kleur is vervaagd, zoniet volledig weg. Maar er was ook nog een meer recentere spot met wisselende kleurenschijf, die wél nog geheel intact is, en derhalve goed dienst deed als sfeermaker.

Twintig kinderen waren er. En allemaal stipt op tijd gearriveerd! De meisjes en jongens werden bij aankomst vergast op een glaasje alcoholvrije ‘champagne' en een warm hapje. Tijdens het verloop van de avond waren er diverse soorten fruitsap, frisdrank en water, met of zonder bubbels, verkrijgbaar. Er stonden chips en nootjes op de tafeltjes en van tijd tot tijd werden er warme hapjes geserveerd. Niemand hoefde ook maar één ogenblik honger of dorst te lijden, en dat was ook de bedoeling!

Voor mezelf was het eerst een beetje zoeken waar ik me kon ophouden, zonder de jonge fuifnummers voor de voeten te rijden. Maar dat duurde niet lang. En gelukkig stoorde zich blijkbaar niemand aan mijn aanwezigheid, want er werd van bij de aanvang van het feest uitbundig gedanst. Die jongelui hadden helemaal géén pepmiddelen nodig om op dreef te komen. Het onder vriend(inn)en zijn, muziek naar hun smaak en een verduisterde ruimte, met wisselende kleuren bijverlicht. Méér moest dat voor hen niet zijn!

De twee studentes die ik die avond had ingeschakeld voor de praktische uitvoering van mijn plannen, deden hun werk heel behoorlijk. Ze prepareerden de hapjes, serveerden de drankjes, vulden, zo nodig de chips & nootjes aan, hielden de ruimte netjes en namen véle foto's van het gebeuren. Slechts een enkele keer moest ik één van hen richting kinderen sturen om de uitbundigheid te temperen, en de kans op problemen te vermijden. Wat moeiteloos lukte!

Het was ontzettend leuk om te zien hoe deze jongeren zich ongeremd amuseerden. Fantastisch vond ik het; dat soms wel 15 tieners gelijktijdig dansten op bijvoorbeeld de ‘Macarena' van Los del Rio, en zélfs op Henkie zijn ‘Lief klein konijntje'! Het waren vooral de meisjes die de jongens aanmoedigden om te dansen. Nieuw voor mij was vast te stellen dat de ‘Limbo' tegenwoordig blijkbaar immens populair is op fuifjes.

De jarigen verzorgden om beurten zélf de muzikale omlijsting en belichting. Twee deejays in spé... hun papa achterna! En er werden niet alleen recente hits gedraaid, maar ook iets oudere muziek, waar ik Austin en Brian de voorbije jaren kennis mee liet maken. En ook enkele aangebrande liedjes ontbraken niet, zoals ‘Ik heb een boot'. Ontzettend populair bij die puberende tieners.

Gedaan met fuiven

Om reden van privacy publiceer ik géén foto's met sfeerbeelden. Maar ik durf jullie allen te verzekeren dat er de ganse avond super ambiance was. Het voorbereidende werk door mijn assistentes, mijn partner en mezelf, is werkelijk de moeite waard geweest. De 12de verjaardag van mijn zonen was een gigantisch succes!

De commentaren zijn gesloten.