27-08-08

Vooringenomenheid, racisme & ander kwaad

De dag voor de Vlaamse feestdag ging ik met mijn twee zoons winkelen in de Carrefour in Oostakker, een deelgemeente van Gent. Toen het tijd was om te gaan, of rijden wat mezelf betreft, begaven we ons naar de kassa’s. Dat is gebruikelijk en wenselijk als je koopwaar uit een winkel wenst mee te nemen. Aangezien ik niet zeker was of ik met mijn rolstoel wel langs het betaalloket heen kon, en tevens de klanten, die achter mij in de rij zouden staan, niet nodeloos wou hinderen, liet ik Austin met de gekozen waren aanschuiven. Samen met Brian begaf ik mij naar de ‘uitgang zonder aankopen’.

Toen ik het hekje aldaar voorbij was, werd ik tegengehouden door de veiligheidsagent, die daar de wacht hield. Vervolgens begon die man, achter mijn rug, tegen mijn zoon te brabbelen. Naar even later bleek had hij de jongen bevolen, de tassen, die achteraan mijn rolstoel hangen, te openen. Na enige tijd draaide ik mijn stoel en vroeg die kerel wat er aan de hand was. Controle van de inhoud van mijn tassen dus. Ik zei die vent dat hij dat aan mij had moeten vragen. En niet aan mijn minderjarige zoon, die, geïmponeerd door het uniform van die veiligheidsbeambte, al mijn spullen uit de tas had gehaald, zoals hem door dat gekostumeerd individu was bevolen.

Terwijl ondertussen de helft van het cliënteel, dat zich in de winkel bevond, zich rondom ons had verzameld, om zéker niks van het schouwspel te missen, begon ik die kerel, met een zo krachtig mogelijke stem, te bestoken met mijn ongenoegens. Dat ik verdorie langs die uitgang de zaak verliet om het voor anderen gemakkelijk te maken. Als ik spullen wou buiten smokkelen, kon ik heus wél een aantal andere, onopvallende manieren bedenken om dat te doen, in plaats van domweg in de vast aan mijn rolstoel bevestigde tas.

Of hij niet één ogenblik had nagedacht hoe vernederend het is om voor de ogen van iedereen, als een bandiet aangepakt te worden. Terwijl je in dit bezwaard leven, als rolstoeler, sowieso voortdurend wordt aangestaard, en vaak ten onrechte misprijzend wordt bekeken. En hoe hij zo onbeschoft kon zijn om mij te negeren, en daartegenover mijn zoontje te sommeren hem de inhoud van mijn tassen te tonen. Of hij het leuk vond dat de jongen, voor Jan en alleman vaders’ urinaal, toiletpapier, regenjas, reservebanden en andere spullen diende te etaleren?

Zoals wel eens vaker gebeurt, was ook deze kerel even uit zijn lood geslagen. Want wat gebeurde, dat had hij vast niet verwacht. Het wezen in de rolstoel sprak, en was daarenboven ook nog assertief!

Aangezien ik het hierbij niet wou laten, begaf ik mij met mijn klachten naar de infobalie. Een vriendelijke dame aanhoorde mijn relaas van de feiten… terwijl die veiligheidsbeambte stond mee te luisteren. Die kerel was me gewoonweg gevolgd! De dame toonde begrip voor mijn ongenoegen, excuseerde zich bij me en beloofde dat, wat voorviel, niet meer zou gebeuren. En die naarling in uniform, die me voortdurend in de rede viel, loog dat hij me de kans had gegeven de controle te weigeren en slijmde vervolgens dat hij niet de bedoeling had gehad mij te viseren. Maar die vent had dat inmiddels wél gedaan!

De werkelijke aanzet tot die tascontrole was trouwens, zonder twijfel, de vooringenomenheid van die veiligheidsbeambte. Die zag mijn, als telg van een gemengd koppel, melkchocoladekleurig zoontje, samen met een invalide in een karretje, en met zijn bekrompen geest dacht hij meteen te maken te hebben met een dievenbende!

Niks nieuws onder de zon. Hetzelfde is me wel meer overkomen. Voor het eerst, toen ik vele jaren geleden, als prille rolstoeler, met een Afrikaanse assistente boodschappen deed, in de vestiging van de Duitse warenhuisketen Aldi, in de wijk Bergendries in Lokeren. Toen werden dat meisje en ik, ook als een dievenduo aanzien. Die keer heb ik eveneens mijn verontwaardiging flink duidelijk gemaakt, maar toch was ik toen zo gedégouteerd, dat ik nooit meer in die winkel ben binnen geweest.

Black girl pushing wheelchair

Mijn vrouw, die dus ook Afrikaans is, werd in de Inno in het ‘Waasland Shopping Center’ in Sint-Niklaas eens voortdurend achtervolgd door een winkeldetective. Toen ze, hierdoor uitermate geïrriteerd, uiteindelijk op de man afstapte, en vroeg waarom hij haar viseerde, antwoordde die dat hij toch wel zijn job mocht uitoefen?! Maar op de repliek van mijn vrouw waarom hij haar achterna zat, en niet één van die blanke vrouwen, die ook in de winkel aan het snuisteren waren, moest die kerel haar het antwoord schuldig blijven.

Uiteraard! Want het lag voor de hand dat het uitsluitend haar huidskleur was, die mijn eega in de ogen van die man, verdacht maakte. Racisme heet zulks. Men heeft er géén idee van hoe erg en vernederend dit is en aanvoelt, tot men er zélf herhaaldelijk het slachtoffer van is. Of een naaste. Jammer genoeg heb ik weet van, en was ik dikwijls getuige, van onnoemelijk veel racistische daden ten overstaan van onder anderen mijn vrouw en kinderen, En die rassenhaat zit bij sommige van die mensen heel diep. Toen mijn kinderen nog kleuters waren, heb ik meegemaakt dat ouders hun kleine van het springkasteel haalden, op het moment dat mijn jongens er op kwamen. Stel je voor… hoe kan je in hemelsnaam een (onschuldig) klein kind haten omwille van zijn huidskleur? Dat gaat mijn petje te boven. Daar kan mijn verstand niet bij.

Men kan bij feiten met betrekking tot discriminatie, al dan niet raciaal, klacht indienen bij de politie of het voorval melden bij het Centrum voor gelijke kansen en racismebestrijding, maar de ervaring leert mij dat dit alles weinig soelaas brengt en dergelijke actie derhalve eerder tot frustratie leidt.

Zware kost, nietwaar?! Maar uit het leven gegrepen, helaas. Troost je evenwel. Morgen krijg je een dagje rust. Om te bekomen. Terwijl ik druk in de weer zal zijn om onze woonkamer om te toveren tot een hippe discotheek. Want op de laatste donderdag van de schoolvakantie, wordt mijn tweeling 12 jaar, en dat vieren ze, in het gezelschap van hun vrienden en vriendinnen, met een Super Verjaardagsfuif!

Commentaren

Erg Jongens jongens, te zot voor woorden en toch realiteit, maar of het met rasmisme te maken heeft weet ik niet. Werd ookal zo meermaals geviseerd als dief zelfs als ik winkel net binnenging omdat die alarmbel reageerde op men stoel. Hoe kan je nu al gestolen hebben als je net binnenkwam, vraag ik me dan af?! Had toen ook wel men ass bij die van El Salvador afkomstig is dus mss ist wel puur op het huidskleur?! Zonde want tzijn vaak de enige mensen die nog willen werken. Mensen denken idd nog te vaak dat we sukkelaars zijn die niet kunnen praten en dat elke rolstoelpatiënt ook mentaal achter is. Als je dan laat zien dat het niet zo is zijn ze zo van hun lood geslagen dat ze zo gezegd het slachtoffer zijn. Twordt eens tijd dat mensen eens wat meer respect hebben voor de "andere" mensen.

Gepost door: Maggy | 29-08-08

De commentaren zijn gesloten.