22-08-08

Blogger

Voordat ik zelf zo een ding had, was ik eigenlijk helemaal niet thuis in de wereld van de weblogs. Uiteraard wist ik wel wat het was en dat zowat iedereen er één heeft. Tenminste zij die beschikken over een PC of laptop met Internet, en het toetsenbord kunnen manipuleren middels minstens één vinger. Of anders met een hulpstuk,  en desnoods een stokje in de mond. En als het niet anders kan de computer controleren met een infrarood of laserstraal of met de stem. Verder reikte mijn kennis van het fenomeen echter niet.

Dit komt grotendeels doordat ik géén fervent weblezer ben. Integendeel zelfs; mijn houding op het vlak van lezen is immers nogal conservatief . Ik lees nog steeds het liefst op papier gedrukte teksten. Dus ook wat kranten, boeken en tijdschriften betreft, gaat mijn voorkeur uit naar de gedrukte versies. Door mijn beperkte handfunctionaliteit  is het evenwel bijzonder moeilijk om die lectuurwerken te manipuleren.

Nochtans beschik ik over een bladomslagapparaat. Het nadeel daarvan is echter dat ik daar niet gelijktijdig  meerdere boeken of  tijdschriften in kan (laten) stoppen. Dit, terwijl ik graag gretig allerlei lectuur door elkaar lees: enkele tientallen bladzijden uit een roman, een artikel uit een tijdschrift, de bijsluiter van mijn nieuwe pijnmedicatie, de voorpagina van Yo!, de vernieuwde Jommekeskrant… Om maar een voorbeeld te geven, dus niet noodzakelijk (beperkt tot) dat leesvoer en zeker niet in de vermelde volgorde. Inderdaad, je gedachten hebben het juist voor. De eigenaardigheid van ondergetekende blijft niet beperkt tot enkel die verlamming en de daar bijhorende rolstoel. Maar de malle bevrediging van mijn leeshonger houdt gelukkig géén beperking voor me in!

Voor dergelijke leesactiviteiten is Internet dus uitermate handig, want daar kan je probleemloos gelijktijdig meerdere schermen openen. Misschien dat ik in de nabije toekomst toch wel meer artikels en lectuur on-line zal lezen. Kwestie van het (goede) voorbeeld te geven, nu ik zelf een weblog heb.

Als ik getuige ben, of zelf het slachtoffer, van een mistoestand, dan voel ik het haast als mijn plicht om te reageren. Mijn ongebreideld rechtvaardigheidsgevoel komt dan namelijk in actie en dat is niet te stoppen. En als ik reageer, dan kan ik pittig en strijdvaardig uit de hoek komen.

Het gebeurt dus wel eens, in feite redelijk vaak, dat ik door mijn, dikwijls kritisch, maar steeds gefundeerd en met argumenten gestoffeerd betoog, mogelijks, doch onbedoeld,  de geadresseerde tegen de schenen schop of op de (lange) tenen en soms zelf in het kruis trap. Maar altijd figuurlijk, want letterlijk ben ik daar, zo ik dat al zou willen, helemaal niet toe in staat.

Nochtans behoed ik er mij steeds voor om nooit de vrouw of man in kwestie, persoonlijk aan te pakken, maar uitsluitend in de functie die zij of hij bekleedt. Kan men dat niet appreciëren, dan is men het ambt niet waardig. Zo zie ik dat!

Zij die me helemaal niet kennen, zullen bij het ontvangen van mijn epistel mogelijks denken (alweer) te maken te hebben met een activist met oogkleppen op, die alleen maar bezig is met datgene waarover hij in dat bericht schrijft.

Door in mijn geschreven communicatie, die voornamelijk via e-mail verloopt, een link te plaatsen naar deze blog, hoop ik dergelijk denken in de toekomst nagenoeg volledig uit te sluiten. Als de ontvanger mijner post een beetje verder kijkt dan haar of zijn neus lang is, en even door de bladzijden van deze blog bladert, gaat die onmiddellijk merken dat mijn aandacht verder reikt dan de kwestie of het onderwerp waarover ik haar of hem op dat moment interpelleer. En dat mijn blik vrij ruim is en mijn interesses nogal gevarieerd en uitgebreid zijn.

Een weblog is véél actueler en dynamischer dan een website, waar men inderdaad op een beperkte ruimte, vrij overzichtelijk, veel informatie kwijt kan over (bijvoorbeeld) zichzelf. Maar ondanks het feit dat men deze van tijd tot tijd kan bijwerken met nieuwe informatie, nieuwe afbeeldingen, tot zelfs een totaal vernieuwd uiterlijk toe, blijft dit toch een meer statisch gebeuren.

Door het veelvuldig gebruik van hyperlinks, wil ik deze pagina’s zo begrijpbaar, duidelijk en informatief mogelijk houden voor iedereen. Moeilijke of specifieke termen, gebeurtenissen, beschreven situaties of voorwerpen, verduidelijk ik door te verwijzen naar een encyclopedie, woordenboek, website, video of gewoonweg een foto. Evenwel hou ik me het recht voor om zo nu en dan naar iets ludiek te linken. Het hoeft immers niet allemaal serieuze kost te zijn.

Dat kan wél, zo gewenst, maar niet noodzakelijk, in de rubriek ‘reacties’, waar de lezers commentaar kunnen leveren op mijn berichten. Hopelijk leidt dit ooit tot vinnige discussies op het scherpst van de snede, maar op hoog niveau. Dus géén gescheld, maar harde argumenten, over en weer. Derhalve deze oproep: STOP met lezen, en post aanstonds jouw REACTIE! De ondergetekende blogger dankt je daarvoor van harte!

De commentaren zijn gesloten.