16-08-08

Kom op straat

Als ik afga op de vele positieve reacties die de voorbije dagen in mijn mailbox werden gedropt, dan ben ik goed bezig. Dus ga ik maar vlijtig door met de gaten hier vol te schrijven. Indien, ondanks mijn intentie om zulks te vermijden, mijn geschriften op een bepaald ogenblik toch saai en slaapverwekkend zouden worden, geef me dat een seintje… voordat je indut!

Profiterend van de mooi-weer-momenten, en het feit dat mijn onmisbaar vehikel terug redelijk functioneert, doe ik ’s avonds al eens een toertje in de buurt. Zo ook gisteren. Genietend van de laatste zonnestralen van de dag, die de benen die onder mijn korte broek uitstaken, heerlijk verwarmden. Meer had ik niet nodig. Het zijn immers die kleine dingen die mij heden nog behagen.

Tijdens zo een avondritje door de omgeving, kom ik doorgaans nog maar weinig in beweging zijnde auto’s tegen. Maar wel al eens een (brom)fietser, een jogger, of een hondje dat, aan een leiband, een dame of heer met zich meetrekt. En hier en daar staat er iemand in haar of zijn voortuin een frisse neus op te halen. Of  integendeel de muffe rook van een sigaret te inhaleren. En meestal krijg ik van die mensen een groet (terug). Voorts geniet ik ondermeer van het zicht op de vele prachtig aangelegde en goed onderhouden tuinen en hier en daar een vogel op een tak.

Door het gezapig tempo waarmee ik mij als rolstoeler voortbeweeg, merk ik dit dus allemaal op. Datzelfde ervaren ook voetgangers, fietsers en zelfs personen die skateboarden of skeeleren. Als zachte weggebruiker zie je meer en heb je meer sociale contacten. Vandaar ook dat ik een gedreven voorstander ben van verplaatsingen met de fiets of te voet. Met de campagne kom op straat van de voetgangersbeweging, waarvan ik sinds een dikke vijf jaar deel uitmaak, ijveren we er ondermeer voor om de mensen (weer, en meer) op straat te laten komen. En tegelijkertijd dringen we er bij de overheid, in dialoog, op aan, te zorgen voor kwalitatieve, uitnodigende openbare ruimtes, zodat iedereen zich op een aangename en veilige manier kan verplaatsen.

Wat ik gisteren ook opmerkte waren warme luchtballons… wel 10! En ze dreven allemaal in mijn richting. Afgeleid door het kijken naar die luchtschepen en de voortgang van afbraakwerkzaamheden aan een woning in mijn straat, vergat ik even dat er om elke hoek gevaar schuilt, en vloog bijna uit de bocht! De gebrekkige staat van het fietspad, bezijden de gewestelijke verkeersweg, had mijn rolstoel uit balans gehaald, zodat ik er bijkans terug mee in de problemen zat. Maar ik had geluk! Of is er uiteindelijk toch een beschermengel die over me waakt?

De commentaren zijn gesloten.