15-08-08

Euro’s

Hier elke dag een berichtje blijven plaatsen, dat zal er niet steeds van komen, denk ik. Dat hoeft ook niet. Dit is geen dagboek. Niet dat er niet elk etmaal iets gebeurt dat misschien interessant genoeg is om met anderen te delen, maar veelal komen die gebeurtenissen op hetzelfde neer of betreft het situaties die gelijkaardig zijn aan reeds eerder beschreven voorvallen. Mijn schrijfsels moeten toch enigszins boeiend blijven, nietwaar? Zodat jullie van tijd tot tijd langskomen om ze te lezen!

Maar ik moet ook nog de tijd en de kracht vinden om wat er in mijn hoofd zit, met behulp van mijn tekstverwerker, aan de harde schijf van mijn schootcomputer toe te vertrouwen. Bovendien is dit slechts amusement. Ik verdien er niks mee. Waardering wel, ja, en dat geeft mij een heel goed gevoel, dus uiterst waardevol ten bate van mijn geestelijke gezondheid.

Op financieel vlak kom ik met het schrijven op deze weblog evenwel helemaal niet vooruit. Tenzij Onze Lieve Heer mij genadig is en een welgesteld persoon mijn stukjes leest, ergo mijn noden achterhaalt, en haar of zijn bankkluis opent om een deel(tje) van wat daar toch maar ligt niks te doen, met veel liefde aan mij te doneren! Maar daar reken ik niet op. Als ik zo zie wat er in de wereld gebeurt, krijg ik immers een sterk vermoeden dat de lieve God reeds lang met pensioen is en men tot op heden voor de schepper géén opvolger vond.

Euro's

Ik geef eerlijk toe dat ik liefst iets verdien aan hetgeen ik presteer. Dat ik graag ons gezinsinkomen wat zou opkrikken. Maar dat blijft ontzettend moeilijk als je leeft van een uitkering. De Belgische ziekteverzekering is immers een vangnetsysteem, dat enkel in werking treedt als er geen andere vergoeding is waarop men zich kan beroepen. In de praktijk komt het er dus op neer dat al wat je als steuntrekkende verdient, in mindering wordt gebracht op je uitkering. Erg demotiverend, dus.

Er is wel een gedeelte vrijgesteld, maar dat is minimaal. En vindt maar eens een job waarmee je slechts net datgene verdient dat is toegelaten. De medisch adviseur van je ziekenbond moet je trouwens eerst toestemming verlenen vooraleer je aan de slag kan. Ik heb daar ernstige bedenkingen bij en vind deze procedure dubieus en onrechtvaardig. Maar daar kunnen die artsen uieraard niks aan doen. Het maakt deel uit van de regelgeving in ons rechtssysteem.

Eén jaar heb ik het geprobeerd, bijverdienen. Haast bovenmenselijke inspanningen geleverd, om het jaar daarop, na ontvangst van mijn belastingbrief, vast te stellen dat alle werk en moeite tevergeefs waren geweest. Aan het eind van de rit was het saldo negatief! Dat doe ik geen tweede keer! Werken en er niks extra aan overhouden, of zoals ik toen voorhad, er geld bij inschieten, dat is niks voor mij. Voor niemand niet, denk ik.

Naïef als ik was contacteerde ik tientallen politici om deze onrechtvaardigheid aan de kaak te stellen en hen aan te zetten actie te ondernemen om hier spoedig een einde aan te maken. Wonderwel kreeg ik gehoor bij diverse mandatarissen uit zowel het Vlaamse als het nationale parlement. Zelfs van mijn naamgenoot Rudy Demotte, toenmalig federaal minister van Volksgezondheid en Sociale Zaken, kreeg ik na enig aandringen, een antwoord. Allemaal weinig hoopgevend.  Op mijn aangeven werden ook enkele parlementaire vragen gesteld en mogelijks zelfs andere initiatieven genomen, maar tot enige wezenlijke verandering (lees: verbetering) heeft dat, bij mijn weten, niet geleid.

Mijn gezondheid is te labiel, mijn kracht en uithoudingsvermogen te beperkt en mijn afhankelijkheid van derden en mijn immobiliteit te groot om een ‘gewone’ voltijdse job uit te oefenen. En met de verantwoordelijkheid over een gezin, is het niet verstandig om, op welk vlak dan ook, onnodige risico’s te nemen. Een uitzichtloze toestand, dus, zoals de zaken er nu voorstaan. En ik ben allerminst de enige die hieronder te lijden heeft.

Of en hoe dit grondwettelijk kan worden geregeld, dat weet ik niet omdat ik daar geen verstand van heb. Maar hen die er wél kaas van hebben gegeten, verzoek ik om voor mensen zoals ik een mogelijkheid te creëren om hun inkomen te vergroten, door in de mate van het mogelijke, en op momenten dat het lukt, bezoldigde beroepsactiviteiten uit te oefenen. Zolang aan onze uitkering niet wordt geraakt, mag dat dan, wat mij betreft, zwaar belast worden, maar hetgeen er van overblijft hebben we dan toch.

En dat extraatje kunnen ik, en ongetwijfeld vele anderen in éénzelfde positie, uitermate goed gebruiken. Niet om op te potten, maar om de extra levenskosten te kunnen financieren om door het leven te gaan zoals de modale valide burger doet. Eens op reis gaan, bijvoorbeeld. Of een busje aankopen om ons te verplaatsen. Meteen ook goed voor de economie, want het ontvangen geld wordt geconsumeerd. Iedereen zou er met andere woorden gebaat mee zijn!

Jammer genoeg is blijkbaar momenteel het maatschappelijk en politiek draagvlak nog steeds te klein om (vlug) een dergelijk systeem te verwezenlijken. Maar het tij zal waarschijnlijk ooit wel eens keren, wens en vermoed ik. En ik wil er best mee voor blijven ijveren. Maar het zou mij ten zeerste verbazen mocht ik er in mijn leven nog resultaat van zien. Toch durf ik te hopen dat ik mij in deze helemaal vergis!

Commentaren

piep ben er even uitgeweest, was weekendje naar Friesland met men beste maat... Vandaag even tijd gevonden om je blog verder te lezen. En ik blijf erbij je schrijft super. Wat het werken betrefd als mindervalide heb je volkomen gelijk, ikzelf heb een zware spierziekte en werk ook niet omdat ik dan men uitkering grotendeels zou verliezen en als je alleen woont zoals ik heb je elke € nodig. Tja er zou nog zoveel moeten veranderen in onze maatschappij jammer genoeg hebben ze amper oren naar ons, wij moeten tenslotte altijd dankbaar zijn om wat we nog kunnen en "krijgen"!

Gepost door: Maggy | 20-08-08

De commentaren zijn gesloten.