13-08-08

Buitenspel

Vandaag is het de 13de. Een ongeluksdag? Of geldt dat enkel als de dag met dat cijfer op een vrijdag valt? Voor mij maakt dat in elk geval niks uit. De tegenslag loert steeds om elke hoek. Daarom ook dat ik reeds tot vervelens toe heb getracht hoeken te vermijden. Dat is evenwel in de praktijk niet vol te houden. Het is niet gemakkelijk om als pechvogel door het leven te gaan. Maar ik troost me bij de gedachte dat ik er niks aan kan doen. Het is nu eenmaal mijn lot. Helaas…

De Helaasheid der dingen, zo noemt ook de nieuwe – de 3de reeds - langspeelfilm van regisseur Felix Van Groeningen, naar de gelijknamige, succesvolle bestseller van Dimitri Verhulst (Gouden Uil Publieksprijs, Inktaap 2008,...). De prent komt pas uit in september of oktober van volgend jaar (2009) en het boek heb ik (nog) niet gelezen, wel enkele recensies, waaronder deze in de Humo. Wat ik er uit meedraag is de stelling dat je niet zelf kiest in welk milieu je geboren wordt en opgroeit, terwijl dat net wel grotendeels je levensweg en toekomstkansen bepaalt.

Dit axioma is mijns inziens net zo goed van toepassing op je (fysieke) lotsbestemming.. Sommigen ‘zoeken’ het inderdaad wel, door het noodlot te tarten, maar dat is een minderheid. Het merendeel der mensen wordt door leed overvallen, zonder daar zelf de hand in te hebben. Een mens heeft daar géén controle over, kan dat niet zelf kiezen of weigeren; het overkomt je! Denk daar maar eens diep over na. In je kelder, bijvoorbeeld.

Te laat kwam ik te weten dat er deze zomer gedraaid werd voor deze film. Echt jammer, ja. Want had ik in de lente van dit jaar de castingoproep van productiehuis Menuet ‘gehoord’, dan had ik mijn zonen Brian en Austin aangepord zich aan te melden voor een rol(Letje).

Drie jaar geleden (2005) heeft mijn kroost al eens meegewerkt aan een film, en ik ook! Als massafigurant in Jan Verheyen’s film ‘Buitenspel’. Toen was ik ook al te laat, want de casting was reeds achter de rug. De hoofd- en nevenrollen waren toen ook reeds toegekend, maar men kon nog wel wat figuranten gebruiken. Dus heb ik toen de kinderen ingeschreven. En bij aanmelding op de set diende ik mijzelf ook te registreren als figurant, want zonder badge mocht je de set niet op.

Buitenspel

We hebben 3 draaidagen meegedaan: twee in het voetbalstation van Eendracht Aalst, en één in het centrum van Dendermonde. Die regisseur, Jan Verheyen heeft toen trouwens een slechte indruk gemaakt op mij. Dat zal die kerel allicht worst wezen. Maar ik vond dat hij toen nogal veel streken had. De eerste dag was hij er niet bij. De tweede dag kwam hij pas toe tegen de middag en verliet hij vrij snel alweer de set om ergens te gaan eten met onder andere Michael Pas, die ook een rolletje had in de film, maar vooral fungeerde als acteercoach van het 13jarige hoofdrolspelertje Ilya Van Malderghem.

De opnames verliepen, net zoals de vorige dag, prima en relaxed, onder de deskundige leiding en instructies van de 1ste regieassistent. Tot Verheyen er zich mee kwam bemoeien. Hij dreef de figuranten als kuddevee bij elkaar en haalde alles door elkaar. Die wou zich waarschijnlijk ook eens laten gelden. Gelukkig zijn deze opnames, net zomin als héél véél andere, niet gebruikt in de film. Van de opnameactiviteiten in Aalst hadden de jongens, met mijn digitale camera, foto’s gemaakt. Maar ondergetekende is zo dwaas geweest deze, samen met de rest van de die zomer getrokken plaatjes, waaronder die van het feestje ter gelegenheid van mijn jongens hun 9de verjaardag, per ongeluk te wissen.

Op die draaidagen, die tamelijk vroeg begonnen en tot redelijk laat uitliepen, kregen we zowel ’s ochtends, ’s middags als ’s avonds, boterhammen te vreten. En in Dendermonde,  tussen de opnames door, ook nog eens een appel en een Luikse wafel. We verzamelden in de Ros Beiaardstad op de koer van een school. ’s Avonds kregen enkel zij die bleven voor de avondopnames nog broodjes, maar die moesten nog gehaald worden door een medewerker van de filmploeg, zo vingen we in de figurantenmenigte op.

Inmiddels had ik evenwel opgemerkt dat men binnen, in de refter van de school, ook warm voedsel serveerde. Omdat het die dag zo een lekker warm weertje was en ik bijgevolg geen zin had om weg te rijden uit de open lucht en van de zonnestralen, zond ik mijn zonen naar binnen om wat eten voor ons te halen. Even later zaten wij met een bordje frieten met, als ik niet mis ben, worst, op onze schoot. Groenten zullen er allicht ook wel geweest zijn, maar daar zijn die knullen van mij niet tuk op, dus hadden ze die waarschijnlijk doelbewust over geslagen. Eens alles opgepeuzeld, brachten mijn zoons de borden terug naar binnen. En kwamen daarna terug naar buiten met een dessert!

Austin begon het zijne op te eten, terwijl Brian zijn exemplaar aan mij gaf, om zich vervolgens terug naar binnen te haasten om ook een toetje voor zichzelf te halen. Kort daarop kwam de jongen evenwel diep bedroeft terug. Hij had niks gekregen! Ze hadden daar binnen in het ootje gekregen dat wij niet behoorden tot de crew of de vaste cast of deel uitmaakten van de ingehuurde harmonie, voor wie die warme maaltijden blijkbaar uitsluitend waren voorbehouden. Jammer van dat laatste nagerecht. Maar wat reeds via onze mond in ons spijsverteringskanaal was terecht gekomen, konden ze ons in ieder geval niet meer afnemen en had gesmaakt!

Mocht je trouwens die film thuis liggen hebben omwille van gekocht in de winkel, gekregen als eindejaarscadeau of gratis gestolen van het Internet, stop de DVD dan meteen in de speler. Als je de rolprent afspeelt met vertraagd beeld én heel goed en scherp kijkt – een loep kan bij deze nuttig zijn – dan zal je mij op een gegeven ogenblik te zien krijgen. Eén tip: tribune voetbalstadion. Véél kijkgenot!

Commentaren

overvallen Het is waar, Rudi, dat er vanalles ons overvalt. Nare dingen, en ook goede dingen. Maar waar we wel de keuze in hebben, vind ik, is in de manier waarmee we ermee omgaan. Ik ben de laatste om leed te minimaliseren, ik kan er ook niet zo goed tegen dat alle leed of tegenslag zo maar wordt gerelativeerd. Er zijn zo van die die-hard optimisten, voor wie alles altijd goed moet zijn en dat is volgens mij het leven niet. Ik denk dat het belangrijk is als iets naars jou overvalt, om jezelf de tijd te geven om het een plaats te geven, zo je het niet kan oplossen.

Gepost door: Martine | 14-08-08

Leed. Ik ben het volkomen met je eens, Martine.

Gepost door: Rudi | 14-08-08

tja Ons lot, tja tis een magere troost vind ik maar ale. Wat die bv's betrefd er zijn er idd velen bij die het naar hun hoofd steeg, maar er zijn ook enkele sympathieke tss, zo ontmoete ik er al enkele, neem nu An Nelissen, heel tof mens maar ook Marcel Vantilt vind ik een toffe pee.

Gepost door: Maggy | 14-08-08

An Nelissen? Ik heb die dame haar boekje hier thuis liggen. Gewonnen met een wedstrijd. Ooit zal ik het ook wel eens lezen.

Gepost door: Rudi | 14-08-08

De commentaren zijn gesloten.