05-08-08

Feesten als de beesten!

Ja! Het concert van Status Quo was fantastisch!

Nee! Mijn rolstoel heeft het NIET begeven!

Toch was de afgelopen avond en nacht geen onverdeeld succes. Samen met mijn twee zonen toog ik in de vooravond naar de feestzone. Zij met de fiets, ik gezeten in mijn elektrisch aangedreven karretje. De ‘invalideningang’ van de Lokerse Feesten was helemaal NIET uitnodigend. Twee wegwijzers waarop het internationaal symbool voor personen met een handicap staat afgebeeld (een witte rolstoeler op een blauwe achtergrond), laten er geen twijfel over bestaan waar de extra brede ingang voor rolstoelers zich bevindt. Eén probleem echter: een hoge boordsteen. Erop aangesproken door één van mijn zonen, want ik kon niet tot bij hen rijden, kwamen twee medewerkers van de Lokerse Feesten me zeggen dat ze plankjes hebben om het hoogteverschil te overbruggen en dat ze mij en mijn stoel wel omhoog zouden trekken. Deze oplossing weigerde ik echter vriendelijk, doch kordaat. In het verleden is mijn rolstoel immers al te vaak beschadigd geworden door zulke goedbedoelde hulp. Men trekt, duwt en heft waar het niet mag en naderhand zit ik met de gebakken peren.

Dan werd maar voorgesteld om me, zoals reeds eerder gebeurde, binnen te laten langs de nooduitgang. Eens binnen leidde een hulpvaardige vrijwilliger ons door de mensenzee, tot aan een verhoog dat, in tegenstelling tot de voorgaande jaren, in een verloren hoek aan de ingang annex uitgang, ver weg van het podium, staat opgesteld. En bovendien slechts toegankelijk is via een gammele, onveilige en veel te steile oprijplaat. Na de feestweek ga ik de organisatoren toch eens confronteren met deze feiten. Al is er veel kans dat men de opmerking met betrekking tot de inplanting van het verhoog zal afwimpelen met de dooddoener dat dit zo is uit veiligheidsoverwegingen, zodat, als er op het terrein iets mocht gebeuren, de mensen met een handicap eerst kunnen geëvacueerd worden. Dat wil ik nog wel eens zien als het (hopelijk nooit!) zo ver is. Wat dan weer de ingang betreft, zal het allicht blijven bij loze beloftes op beterschap bij de volgende editie. Laat ons echter hopen dat ik het verkeerd voorheb.

Zowel de medewerker van de Lokerse Feesten als iemand van Intro, de organisatie die op dit festival verantwoordelijk is voor de faciliteiten voor personen met een handicap, trachtten me te overtuigen om plaats te nemen op dit verhoog. Ik verkoos evenwel het zekere voor het onzekere en posteerde me naast het verhoog. Van op deze plek kon ik dan wel niet zien wat er zich op het festivalpodium afspeelde, maar ik kon wel de lichtshow volgen en af en toe een glimp opvangen van de groepsleden op één van de, ook al niet erg zichtbare, videoschermen. Maar kom, een valide persoon, die klein is van gestalte, ervaart eenzelfde probleem.

Voor ons stond een man, in gezelschap, zich geweldig uit te leven: dansen en zot doen, zelfs zonder dronken te zijn. Dat is fuiven! Ik gun het iedereen van harte, ben stiekem jaloers dat ik het niet meer ten volle kan, maar geniet toch van de leute van een ander.

Even voor middernacht begaven we ons in de richting van de weg waarlangs we gekomen waren. Tegen de mensenstroom in, en over een tapijt van petflesjes en plastieken bekertjes. En kraken dat die troep deed! Na al dat rolstoelleed van de voorbije weken, nog steeds op mijn hoede, vreesde ik gedurig dat er zich alweer een mechanisch defect voordeed. Allemaal inbeelding… gelukkig!

De fietsen van mijn zoons stonden in de buurt van het Fonneplein. Terwijl zij alle sloten van hun tweewieler haalden, repte ik mij naar het podium, om toch even de Britse formatie Senser aan het werk te zien en horen. Best vermakelijk, hun rapcore en de act die visueel, vooral dank zij hun zangeres, in de smaak viel.

Mijn jongens zond ik bij thuiskomst onmiddellijk richting bedstee, terwijl ikzelf de overblijvende uren van de nacht doorbracht in mijn rolstoel, bij gebrek aan iemand om mij in bed te helpen. Het is géén pretje om zo (proberen) te slapen, maar zo gaat dat nu eenmaal. Als je afhankelijk bent van derden, dien je voortdurend keuzes te maken. En afgelopen nacht verkoos ik uitgaan boven een zalige nachtrust.

Om toch te eindigen met een vrolijke noot. Voor wat mij en andere fuifgang(st)ers betreft: nog 6 feestavonden voor de boeg!  En wat voor iedereen interessant is: morgen wordt het een broeierig hete dag. Volgens Frank tenminste, en wie durft diens oordeel in twijfel te trekken? “Waarschijnlijk de laatste super hete dag van deze zomer”, zei hij. Geniet er dus van!

Commentaren

Las vaker... over de slechte toegankelijkheid voor rolstoelers bij dat soort evenementen...beetje uit de tijd eigenlijk hè! Weet niet hoe dat hier in Nederland geregeld is, maar heb toch het idee dat het beter is..anders zijn er hier meteen verenigingen die daar enorme stennis over maken, dat risico willen ze liever niet lopen. :-) Ik denk soms wel eens dat de Belgen té beleefd zijn...té weinig 'schoppen' om te krijgen waar ze recht op hebben. Wij worden als brutaal gezien en dat we grote monden hebben, maar het brengt wel dingen voor elkaar zo hè!
En nu ga ik gauw boodschappen doen voor het te warm wordt om mijn hond nog in de auto te laten zitten. :-)))
Groetjessssssssssss!
ps. de 'taalspelletjes' ken ik na 2½ jaar een blogje bij een Belgische provider te hebben wel...alleen soms wordt het serieus bedoeld naar mij als Hollandse toe en soms grappig...ik 'ken' jou nog niet zo goed...maar weet het nu voor de volgende keer hè! hahahahahahahahaa!!

Gepost door: mizzD | 06-08-08

Ontoegankelijkheid Beste MizzD
Leuk dat jij die taalgrapjes naar Nederlanders toe, kan appreciëren.
Wat toegankelijkheid betreft ben ik ook van mening dat, globaal gezien, de situatie in Nederland beter is. Bepaalde Vlaamse actoren in het toegankelijkheidsdossier beweren dat Vlaanderen inmiddels de noorderburen overtreft qua toegankelijkheid, maar daar geloof ik niks van.
Je hebt ongetwijfeld gelijk als je stelt dat de Belgen te beleefd zijn. Inderdaad, door lief, braaf en vriendelijk te zijn bereik je zelden iets.
En dat toegankelijkheid heden ten dage nog steeds geen evidentie is, is hemeltergend en onbegrijpelijk.
Geniet van de zon vandaag!
Doeeeeeeeeeeeeeeeiiiiiiiii! ;-)

Gepost door: Rudi | 06-08-08

gaan slapen Ik slaap al slecht in bed laat staan in de rolstoel, een dutje ok, maar verder... Enfin mensen staan er niet bij stil welke luxe het is zelf naar toilet en of in en uit bed te geraken, mja we mogen niet klagen zeker?!
Btw moogt altijd mene url ook bij de links zetten als je wil.

Gepost door: Maggy | 07-08-08

Fysieke afhankelijkheid. Tja, jij hebt het jammer genoeg nooit ervaren, maar ik kan me nog steeds levendig herinneren hoe het was om me eigenhandig te wassen, zelfstanding naar toilet te kunnen gaan, zonder hulp van derden me aan- of uit te kleden en naar bed te gaan of op te staan wanneer het mij uitkwam.
Niet gelukkig zijn met deze situatie en melding maken van je ongenoegen daarover is ‘gewoon’ realistisch en eerlijk zijn. Dat velen dat aanzien als ‘klagen’ is hun probleem. Dat zij de ernst van afhankelijkheid niet inzien, is hun handicap!
Omdat het er anders te veel worden, ga ik enkel links opnemen naar weblogs en forums waarop ik zelf regelmatig berichten nalaat. Dus: als je opnieuw met een blog begint, dan komt hij zeker in de lijst te staan!

Gepost door: Rudi | 07-08-08

De commentaren zijn gesloten.