Rudi's kijk op de wereld

Enkele nieuwe teksten om te posten zijn bijna klaar.

Maar in afwachting daarvan wens ik jullie alvast een SEXY Nieuwjaar!

Reeds van op heel jonge leeftijd ging ik vissen. Mee met mijn pa, en meestal op paling. Eens ik als tiener, door mijn ouders oud genoeg werd bevonden, trok ik er alleen op uit. Meestal richting provinciaal domein. Een gigantisch terrein met een kasteel, bossen, bloementuinen, een dierenpark, speeltuin en enkele visvijvers. Gelegen op een kilometer of vijf van mijn ouderlijke woonst.

Toentertijd was fietsen binnen het domein niet toegelaten. En omdat de afstand tussen de ingang van het domein en de visputten, toch enkele kilometers bedroeg, had ik voor het transport van mijn spullen een karretje gemaakt. Van het onderstel van een oude kinderwagen, waarop ik een plank had bevestigd.

Het karretje plaatste ik op de bagagedrager achteraan mijn fiets. Mijn door mijn pa, met recuperatiemateriaal gemaakte houten vissersbak, kwam daar nog bovenop te staan. Met snelbinders bevestigde ik dit alles stevig aan mijn fiets. Mijn in een kokervormige stoffen tas gestopte werphengels en oude vissersparaplu, bevestigde ik, met oude lederen riempjes, aan de buis van mijn fiets.

Met al mijn visspullen op de fiets reed ik dan van thuis tot aan de ingang van het domein. En van daar trok ik vervolgens het karretje met mijn visgerei, middels een stevig touw, tot aan de visvijver.

Het vissen was een vrij sociaal gebeuren. Rond de vijvers trof je vaak dezelfde mensen aan, waaronder ook heel wat jongelui. En bijna uitsluitend jongens en mannen. Eens geïnstalleerd op ons plekje aan het water, gingen we doorgaans bij de reeds eerder aanwezige hengelaars even gaan luisteren of ze al wat hadden gevangen. En zo het antwoord bevestigend was, keken we met graagte naar het door de visser even uit het water getilde leefnet. Om de zich daarin bevindende gevangen vis te aanschouwen. En de betreffende visser te feliciteren met zijn vangst.

Ook als we na een uur of zo turen naar onze dobber, of geduldig wachten op enig geluid van het aan onze werphengels bevestigde alarmbelletje, geen beweging of geluid waarnamen, gingen we elkaar opzoeken. Om onze nood te klagen. En onze benen te strekken  En als er iemand ‘beet’ had, dan kwamen de vissers uit diens buurt rond die gelukzak staan. Om hem bewonderend, en niet zelden met enige jalousie, de buit te zien binnenhalen. Vooral als het grote kanjers betrof, die meestal nogal wat weerwerk boden en moesten worden moe gemaakt, vooraleer te worden opgehaald, gaven nogal wat omstanders gretig hun ongevraagd en meestal ook onnodig en ongewenst advies. Gewoonlijk wel welkom was dan weer de hulp die collega-vissers boden door het reeds in het water houden van het schepnet met behulp waarvan de aan de haak van de vislijn hangende vis op de oever en dus het droge moest worden gebracht.

*****

Op een zekere dag in de vakantie, was ik met een vriend een namiddag gaan vissen in dat provinciaal domein. De buit was mager. Buiten de dikke aal die ik had gevangen. Nogal wat andere, rond de vijver verzamelde vissers, waren jaloers op mijn vangst.

Zo ook de corpulente zoon van de champetter uit een gehucht, grenzend aan de buurt waar ik woonde. Die kerel was een jaar of twee ouder dan mij. Daardoor en tevens door het feit dat we nooit bij elkaar op school hadden gezeten, kende ik de jongen slechts vaag.

Toen mijn maat en ik ons boeltje bij elkaar hadden gepakt en net op het punt stonden om ons via de, naast de vijver lopende, geasfalteerde laan, naar de uitgang van het domein te begeven, kwam die kerel, samen met zijn twee maten, op me af. En vroeg me of hij mijn vangst nog eens mocht zien.

Met enige tegenzin haalde ik de snelbinder van rond mijn op mijn karretje staande vissersbak, opende de klep ervan en haalde er het wit stoffen zakje uit waarin de door mij gevangen aal zat opgesloten. Ik loste de strop waarmee het zakje werd dicht gehouden en liet de inhoud zien: een vette paling van een centimeter of 40 lang, wel minstens 2 centimeter dik en vast minimaal 800 gram zwaar. Die lag te kronkelen in een door hemzelf geproduceerd half transparant wit slijm.

De ogen van de dikke tiener voor me puilden bijna uit hun kassen. Hij wou de aal van me afkopen. En bood er mij maar liefst 500 Belgische Franken voor aan, een goeie 12 Euro. In die tijd, eind de jaren zeventig, was dat, voor een jongere, een ferm bedrag.

Toch was mijn vangst verkopen geen optie. Die nam ik mee naar huis. Om aan mijn huisgenoten te tonen, te doden, te stropen, te kuisen en later zelf op te eten. En ik dacht er nog niet aan om dat ritueel te verbreken voor wat geld.

Die dikzak snapte dat evenwel niet. Hij bekende me dat hij thuis bij voorbaat had opgeschept over zijn visserstalent en de vangt die hij naar huis zou meebrengen. En nu dreigde hij gezichtsverlies te lijden door met kompleet lege handen weer te keren. Dus wou hij hoe dan ook mijn aal. En kwam dreigend en boos kijkend op me af toen ik het zakje weer dicht bond, wegstopte en mijn vissersbak weer aan mijn karretje vastmaakte.

Nu was ik in die tijd zelf geen hummel en best potig, maar toch vermeed ik liefst een fysieke confrontatie met die gast van minstens een kop groter dan mij en met een lichaamsvolume van wel drie keer het mijne. Dus wenkte ik mijn maat en zette het samen met hem op een lopen. Mijn karretje achter me aantrekkend.

De zoon van de champetter bleef eerst enkele seconden verbouwereerd ter plaatse staan, maar gaf toen met de palm van zijn dikke vette pollen zijn beide maten een flinke duw in de rug en zette zich samen met hen in beweging. Me onderwijl dingen toeroepend die ik niet kon verstaan. Want wij waren inmiddels al op geruime afstand van elkaar verwijderd. Met zijn logge lijf, nog verzwaard door de ballast van zijn visgerei, kon die gast trouwens mijn tempo absoluut niet aanhouden. Toen hij en zijn vrienden de uitgang van het domein bereikten, zaten mijn vriend en ik reeds op onze met het visgerei geladen fietsen en reden we gezwind weg van de fietsstelplaats. Die vetzak zonder visvangst het nakijken gevend.

Thuisgekomen toonde ik vol van trots mijn vangst aan mijn moeder. Die blij was met mijn succes. En verzekerde me dat ook mijn pa, bij thuiskomst van zijn werk, verheugd zou zijn over mijn vangst van zulk een ferme paling.

Over het conflict met de zoon van de champetter zweeg ik wijselijk. Het had geen zin om mijn ma nodeloos bezorgd te maken. Bovendien wou ik ten alle prijze vermijden dat ze me niet langer zou toelaten om alleen of met vrienden te gaan vissen.

Als steeds maakte ik zelf mijn vangst gereed om klaar te maken voor consumptie. Daar was ik goed in. Ook de buurjongens kwamen, als ze bij het vissen iets hadden gevangen, bij mij langs om hun vis te laten doden en kuisen. Dat deed ik buiten, of bij slecht weer, in onze garage.

Net onder de kop van mijn nog levende paling maakte ik met een scherp mes een snede. Waarna ik, terwijl ik met een vod de kop vasthield, met een oude platte bektang, de huid van de aal vastkneep en van diens lijf stroopte. Vervolgens sneed ik zijn buik open in de lengterichting. En haalde alle ingewanden uit het lijf door mijn duim van aan de kop tot aan de staart door het lijf te bewegen. Dan sneed ik de kop eraf en spoelde en wreef de overgebleven resten proper in een emmer met proper putwater. Dat ik middels onze oude waterpomp aan de oppervlakte had gebracht. Met keukenpapier depte ik daarna het vlees proper. En bracht het dan naar mijn ma. Die het in een zakje stopte en in de diepvries deponeerde. Om er later, samen met andere door mijn pa en mij gevangen palingen, een heerlijke maaltijd mee te bereiden.

*****

Door dat vaak uit vissen gaan naar dezelfde waterput, leerde ik er dus snel jongens kennen die daar dezelfde hobby uitoefenden. Het waren doorgaans kerels van ongeveer mijn leeftijd of enkele jaren ouder. Soms zat ieder gewoon op zijn eigen plekje en brachten we elkaar zo nu en dan een bezoekje. Om te zien wat de andere al had gevangen, maar vaak ook gewoon om een praatje te slaan en zo de tijd te doden.

Soms troepten we ook samen en zaten we allemaal naast elkaar met onze vislijnen. Door ons gestoei en gebabbel werden de vissen vast afgeschrikt, want veel werd er op die momenten doorgaans niet gevangen. Ook niet die keer dat ik als twaalfjarige met de enkele jaren oudere, aan de visput ontmoette Wouter en nog een tweetal andere gelegenheidsvrienden, aan het vissen was. Het was warm weer en we hadden dan wel nog niet eens beet gehad, de leute was er niet minder om.

Op een gegeven moment kwam er op het wandelpad, gelegen op een tiental meter van, en iets hoger dan, de visvijver, een knap blond grietje aangetrippeld. Uiteraard was Wouter de eerste uit ons groepje die het meisje had opgemerkt. De praatgrage kerel zat immers meer rondom zich te kijken dan naar de dobber van zijn vislijn. Hij maakte ons, de andere drie, met opgewonden stem, attent op die mooie verschijning. En het korte rokje dat ze droeg onder het al even weinig verhullende topje van het, voor haar vermoedelijk zowat vijftien jarige leeftijd, reeds fraai gevormde lichaam.

Wouter floot luid tussen zijn tanden. De frêle schoonheid stopte en keek ons glimlachend aan. Waarop Wouter haar uitdagend vroeg of dat rokje niet nog wat hoger kon. “Oh, jawel hoor!” zei het meisje lachend, “Ik draag er toch nog een broekje onder!” Waarop het lekker ding haar minirokje optilde en wij een nauw om haar lijf spannend bleekroos onderbroekje te zien kregen.

Wouter sprong van opwinding bijna uit zijn eigen broek. Zenuwachtig, met blozende kaken en trillende stem vroeg hij aan het meisje waar ze heen ging. De speeltuin, zo liet ze weten. En toen ze met haar lieflijke stem positief antwoordde op zijn vraag of hij mee mocht gaan met haar, was Wouter niet meer te houden. Verbaast keken we toe hoe de jongen vliegensvlug al zijn visgerij bij elkaar scharrelde, ons nog snel ten afscheid groette en vervolgens naar dat meisje toe holde.

Wij, achterblijvers, keken die twee nog even na. Wouter met zijn zware visbak middels een riem op de rug dragend, in één hand de lange smalle zak met zijn vislijnen en met de andere hand wild gebaren makend. Terwijl het naast hem stappende meisje hem, onder het verleidelijk bij elkaar nemen van haar lange sluike haar, glimlachend aankeek. Waarschijnlijk was onze maat die knappe deerne een verzonnen verhaal aan het vertellen over eerdere wonderbaarlijke visvangsten.

Wouter zagen we die dag niet meer terug. Maar een dag later was hij wel terug van de partij. En bracht de jonge kerel, onder het vissen, in geuren en kleuren verslag uit van de formidabele namiddag die hij had beleefd met die mooie, vrouwelijke leeftijdgenote

>>>>>  klik op de afbeelding voor een grotere weergave  <<<<<

Het zijn er nu nog steeds enkele tientallen, maar vroeger, toen ik nog mijn handelszaak had, en een heel ruime kennissenkring, en er van communicatie via het internet nog maar nauwelijks sprake was, ontvingen wij, in de periode rond Kerstmis en Nieuwjaar, enorm veel wenskaarten. Zowel van persoonlijke als van zakenrelaties.

Maar toen ik na die fameuze mislukte medische ingreep, veel langer uit mijn zaak wegbleef dan de geplande 14 dagen, heb ik in die anderhalf jaar afwezigheid slechts enkele aanmoedigingskaartjes ontvangen. En op één daarvan stond dan nog, onder de eigenhandig door de afzender geschreven woorden van steun en courage, in een sierlijk lettertype de tekst gedrukt: ‘You’ll never walk alone!’

Ongetwijfeld aanmoedigend bedoeld uiteraard, maar het kwam zo niet over. Eerder cynisch daarentegen, want ik had net enkele dagen daarvoor van mijn revalidatiearts het spijtige nieuws te horen gekregen dat ik helaas nooit meer zou kunnen stappen. Maar dat kon de afzender van het kaartje uiteraard niet weten.

Maar best ook. Want wie weet had die persoon anders, wegens een combinatie van ’t verschieten van dit nieuws en het daarop volgende besef me een totaal misplaatste wens te hebben bezorgd, wel een hartaanval ‘gekregen’. Ook geen geschenk om naar uit te zien

Medio 2010 las ik in de krant: “Nederland zal belofte verdieping Westerschelde nakomen.” Waarbij ik me terstond afvroeg: “Is daar dan werkelijk zo veel scheepvaartverkeer, op die waterweg tussen de Vlaamse havenstad Antwerpen en de Noordzee? Zodat er daar nood aan is om de zeeschepen niet enkel naast elkaar, maar ook boven elkaar te laten varen?! En hoe gaan onze noorderburen die klus in ’s hemelsnaam ten uitvoer brengen? Een etage installeren boven een waterloop, die dan ook nog eens twee getijden kent!” Enfin, ik heb er niet van wakker gelegen en zal wel eens ter plaatse gaan kijken eens dat plan is gerealiseerd.

Eigenlijk niet om mee te lachen, maar onlangs hoorde ik ’s avonds, in een eenzame harten rubriek op de radio, een dame praten die, naar eigen zeggen, op jonge leeftijd haar man verloor. En dus blijkbaar nog steeds niet had terug gevonden, want ze was dringend op zoek naar een nieuwe vent!

Bij het parket werken is volgens mij plezant. Die doen daar bijvoorbeeld aan ‘huiszoekingen’. Dat moet toch wel spannend zijn en leuk, hé?! Als je ’s ochtends van je baas zo een opdracht krijgt als bijvoorbeeld: “Zoek een witgeverfd huis met een plat dak, een schouw en minstens twee ramen en een deur.” Met een beetje geluk vindt je tijdens je zoektocht het juiste huis. En met nog wat meer geluk tref je daar dan ook nog iets interessant aan: een reeds rottend lijk, een zending Chinese illegalen, wapens, gestolen goederen of waardepapieren, een voortvluchtige gangster, een voorraad drugs of misschien zelfs een heuse cannabisplantage!

Bij het vlug doorbladeren van één van die, met de wekelijkse bundel advertentieblaadjes meegeleverde (reclame)kranten, viel één van mijn steeds alerte kijkers op de titel ‘slipcursus’, boven de afbeelding van een knappe blondine in lingerie. Dat leek me wel iets! Terstond begon ik te dromen van mijn aanwezigheid op een lessenreeks over het volledige marktaanbod aan allerlei soorten damesslipjes, zodat ik nimmer nog verrast zou zijn bij de visuele confrontatie met deze of gene uitvoering, kleur, grootte of model van dit type vrouwenondergoed.

Bij het nader bekijken van de advertentiepagina bleek evenwel dat, jammer genoeg, mijn geest te snel aan het fantaseren was gegaan. En in de vlugte twee advertenties door elkaar had geklutst. Die slipcursus bleek een sobere aankondiging te zijn van een door een verkeersopleidingscentrum georganiseerde training in rijvaardigheid en voertuigcontrole voor automobilisten. Terwijl de annonce daaronder er één was van een ‘klassedame’ die, in een korte tekst, zichzelf aanprees en ook haar seksuele dienstverlening. En er een fotootje bij had laten publiceren van een bekoorlijke zichzelf, met haar mooie poep gehuld in iets dat bestond uit zo weinig textiel, dat je er nog nauwelijks de naam slip aan kon geven. Eerder een (g-)string (tanga) dus, of, zoals de Nederlanders het ook wel noemen: een reetveter!

Het wielerseizoen zit er voor de baanrijders bijna op. Zo nu en dan heb ik de laatste tientallen kilometers van een klassieker of een rit uit een ronde gevolgd op televisie. Onderwijl mijn armspieren wat oefenend met een gewichtje. Het mooiste aan die live reportages zijn de beelden van de coureurs die zich fietsend een weg banen door een vaak prachtige omgeving. En de door de reporterduo’s verstrekte informatie en geleverde commentaar zijn vaak boeiend en leuk. Vooral typische bewoordingen en  uitspraken zoals ‘het gat dichtrijden’ vind ik persoonlijk ludiek en nog steeds tot de verbeelding sprekend.

Als afsluiter nog een pikante. Uit een nieuwsflits onthoud ik dat de weersredactie waarschuwt voor rukwinden. Misschien een attractiepool voor mannen die moeilijk aan hun trekken komen?

Geïnteresseerd in meer van dit? Kijk dan eens alhier, aldaar en alginder

>>> Klik ook eens op de afbeeldingen <<<

Lode stond op een drukke zaterdagnamiddag, eind augustus, in de lokale supermarkt aan te schuiven aan de kassa. Met voor zich zijn overvol geladen winkelkarretje en achter hem een super knappe brunette. Lode merkte deze dame evenwel pas op toen hij, tijdens het op de transportband plaatsen van zijn aankopen, zijn hoofd even naar links draaide. Ze glimlachte hem toe. Sensueel, naar hij meende. Ondanks zijn leeftijd, 40+, en navenante levenservaring, kleurden Lode’s wangen, voor het eerst sinds vele jaren, bloedrood. Nerveus en badend in het zweet, ging Lode door met koopwaar uit zijn kar te halen en naderhand af te rekenen met de sympathieke kassierster.

Toen Lode zich na het betalen, een volgestouwd karretje voor zich uit duwend, richting uitgang begaf, keek hij nog eens tersluiks opzij. Naar de plek waar hij vandaan kwam. En zag dat die mooie brunette met haar rechterhand geld overhandigde aan de kassierster, terwijl ze, met nog steeds diezelfde blik en glimlach, de kant van Lode opkeek en hem met haar linkerhand vriendelijk toewuifde.

Terwijl Lode zijn aankopen in de gezinswagen laadde, vroeg hij zich af waar hij die zongebruinde schoonheid van aan de kassa, reeds eerder had gezien. En hoe het kwam dat ze hem zo opwond en totaal van slag bracht. Zijn overpeinzing werd verstoord door een liefelijk klinkende vrouwenstem die zei “Dag mijnheer.” Geschrokken richtte Lode zich op en stootte daarbij zijn hoofd tegen de achterklep van zijn auto. Hij greep met beide handen naar zijn kop, keek op en zag die brunette daar staan. In al haar welgevormdheid. Ze keek hem, het voorhoofd fronsend, bezorgd aan. Maar Lode zei, alweer blozend, dat het oké was, dat hij zich geen pijn had gedaan. Waarop de brunette gerustgesteld opnieuw die sensuele glimlach op haar gelaat liet verschijnen.

Aarzelend vroeg Lode: “Euh... goeiedag, juffrouwke. Kennen wij elkaar van ergens?” Waarop de schone gezwind en nog steeds glimlachend, met zeemzoete stem repliceerde: “Zeker weten, mijnheer! Jij bent toch wel de vader van één van mijn kinderen, niet?!

Lode schrok zich  bijna een beroerte. Het warme zweet van zijn opwinding werd kil en klam en ruimde plaats voor angstzweet. Lode kleurde van bloedrood naar lijkwit. Verward begon hij na te denken. In ijltempo doorgroef hij zijn geheugen. En stuitte bij een terugblik in zijn verleden op een bizarre gebeurtenis van een aantal jaren tevoren. Toen hij eens zwaar was uitgeweest en stomdronken voor de eerste en tot nader order enige keer zijn vrouw had bedrogen. Tijdens een uit de hand gelopen feestje, waar hij eigenlijk in eerste instantie tegen zijn zin, was heen getroond, door buitenlandse zakenrelaties. Die zin hadden in wat vertier, na een lange, zenuwslopende dag van onderhandelen en deals sluiten.

Lode gilde: “Oh nee!” En vroeg toen met een trillende stem aan de sexy brunette: “Ben jij die, toen in zwarte lakkledij gehulde vamp die ik op dat feestje van de Sultan, in het midden van de zaal achterlangs in de poes heb geneukt op de biljarttafel? Terwijl mijn collega’s ons stonden aan te moedigen en jouw, slechts een zwarte lakkorset dragende lesbische vriendin mij geselde met een natte selder en onderwijl een lange, dikke komkommer in mijn achterwerk duwde?"

De mooie, bruinharige dame keek Lode verontwaardigd aan en antwoordde met norse stem: “Helemaal niet, mijnheer! Wij hebben elkaar ontmoet net voor de zomervakantie, op school, tijdens een oudercontact voor de eerstejaars. Ik ben namelijk de klastitularis van uw dochter Sofie!”

Alle trouwe bezoekers
van mijn weblog wens ik
een aangename Pasen toe!

De studenten aan de universiteiten en hogescholen hebben in de maand januari reeds hun tentamens gehad. De leerlingen die les volgen aan middelbare scholen die drie examenperiodes organiseren, zijn nog volop bezig of hebben net gedaan met hun proefwerken van het tweede trimester. De moed opbrengen om te studeren zal er, met het mooie lenteweer van de voorbije week, niet eenvoudiger op zijn geweest. Maar hopelijk is het jonge volkje daar toch in geslaagd en kunnen ze binnenkort met mooie cijfers naar huis komen. Tot vreugde van henzelf, hun ouders, hun leerkrachten en elke andere persoon die hen genegen is.

De gedachte aan de studerende jeugd, leidt mij naar de discussie over de zin en onzin van schooluniformen. Die ik hier evenwel niet ten berde ga brengen. Maar ik wil jullie wel enkele feiten meedelen omtrent dit thema. Eén ervan is dat ikzelf nogal zot ben van schoolpakjes. Als ik bijvoorbeeld op woensdagnamiddag langs het Gentse Zuid passeer, dan geniet ik gewoonweg van het zicht op die mengelmoes van jongens en meisjes in hun schooluniform. In veel Gentse scholen is men immers nog steeds verplicht tot het dragen van een kleurenuniform. Waarbij enkel kledij van een welbepaalde kleur is toegestaan. Je merkt ginds dan ook diverse groepjes kinderen op met verschillende kleding aan, maar wel in dezelfde kleur. Wat, althans in mijn ogen, een mooi beeld oplevert.

Zelf heb ik nimmer school gelopen aan een onderwijsinstelling waar je verplicht was om een schooluniform te dragen. Mijn zussen daarentegen hebben een aantal jaren les gevolgd aan een katholieke middelbare school, verbonden aan een klooster. En die waren verplicht om kledij te dragen van één bepaalde kleur; donkergroen als ik me niet vergis.

Naar ik mij meen te herinneren kwamen leerlingen en ouders al wel eens tegen die kleedcod ++e in opstand. En waren er nogal wat progressieve meisjes, met lef, die de kledingvoorschriften nogal vaak vrij, creatief en inventief interpreteerden. Wat dan weer regelmatig tot conflicten leidde met de gezagvoerende nonnetjes en hun moeder-overste, die er doorgaans een andere, meer conservatieve visie op na hielden.

De kloosterzuster zijn uiteindelijk, geloof ik, na verloop van tijd (jaren?) wel wat bijgedraaid, meer tolerant geworden. Maar ik denk niet dat minirokjes, korte jurkjes of hotpants ooit op hun school zullen zijn getolereerd.

Eigenlijk had ik in Japan moeten geboren geweest zijn. En als meisje! Want als klein ventje was ik dol op matrozenpakjes. En dat is nu net waarop in die tijd, in dat land, het schooluniform van lagere schoolmeisjes was gebaseerd

Maar hoe graag ik het ook wou hebben, aan zo een marineblauw/wit matrozenpakje ben ik helaas nooit geraakt. Waarschijnlijk heb ik nooit aan mijn ma durven vragen om er zo eentje voor me te maken, want ik ben er vrij zeker van dat ze dat nooit had geweigerd.

Heimelijk was ik jaloers op Choco, de aap van stripfiguur Jommeke zijn vriendinnetjes, De Miekes. Want die bananeneter draagt er in de populaire stripreeks wel sinds jaar en dag zo eentje! Maar in plaats van dat rode broekje had ik wel een blauw exemplaar gewild

Treuren om dat gemis deed ik evenwel niet. Want, eerst bijgestaan door mijn 5 jaar oudere, handige en graag knutselende zus, en vervolgens vrij snel  zelfstandig en helemaal alleen, maakte ik wel talloze wit/blauwe matrozenpetjes uit crêpepapier. En getooid daarmee, liep ik rond in ons kleine huisje en buiten in de grote ouderlijke tuin. Zelfs nu, decennia later, weet ik nog steeds precies hoe je zulk en petje maakt!

Onlangs las ik in een magazine dat er, vooral in Groot-Brittannië, een heropleving aan de gang is, waar het schooluniformen betreft. En ook in ons land is deze traditie blijkbaar weer in opmars. Bepaalde scholen hebben zelfs recentelijk hun uniformregels strenger gemaakt. Het Sint-Franciscusinstituut in Melle is daar een voorbeeld van. Jeansbroeken zijn daar VERBODEN. En een rok of jurk moet minstens driekwart van de jongedames hun dijen bedekken. Flauw zeg!… 

Het is wel zo dat, ondanks de vaak strikte voorschriften over de vereiste kleur groen, blauw, grijs of bruin, van de outfit, er in veel scholen toch vaak modieuze kledij is toegestaan, zoals bijvoorbeeld de nauw aan de benen spannende ‘skinny’ broeken. Bepaalde winkels zijn overigens gespecialiseerd in schooluniformkledij. Dus daar kan men dan vast het nodige advies verkrijgen van wat wel en niet kan, in deze of gene school.

Naar verluidt zijn er in de handel zelfs schooluniformen te koop waarin een ruimte is voorzien voor de ipod van de scholier. En misschien zijn er ook wel jassen, broeken en rokjes verkrijgbaar met geheime zakjes of andere ruimtes voor spiekbriefjes, een rekenmachine of zelfs minicomputer!

Minder dan 3 maand van heden is het schooljaar alweer ten einde. En is er opnieuw een studieperiode en examentijd achter de rug. En zal het bonte allegaartje van schoolkinderen, al dan niet in uniform, terug voor 2 maand uit het straatbeeld verdwijnen. Hopelijk voor hen, hun (groot)ouders en andere naasten, zal dat zijn met een welverdiend A-attest op zak. 

We zijn in ons land, tijdens deze eerste week van het prezomerseizoen, al aardig verwend geworden geweest  Tot vreugde van elkeen me dunkt, want de mensen die ik tegenkom op straat zien er over het algemeen vrolijker uit dan doorgaans het geval is. Het kan uiteraard ook zo zijn dat de felle lentezon mij doet schitteren en dat het dit is dat een gunstig effect heeft op de mensen die mijn pad kruisen. Voer voor psychologen en wetenschappers?

Het mooiere weer heeft dus als gevolg dat ook ik gemakkelijker buiten geraak. Wat me er toe bracht om weer aan te sluiten bij mijn traditie om op donderdagavond in het cultureel centrum van mijn woonplaats naar de film te gaan kijken. Vaak is hetgeen er wordt geprojecteerd drama en diepzinnig, maar de films waar ik deze en vorige week ging naar kijken, zijn luchtige prenten, geschikt voor een breed publiek. En dat was op beide avonden effectief, in redelijk grote getale, aanwezig.

Vorige week draaide men ‘Smoorverliefd’. Voor de zeldzame zielen die hem (nog) niet zagen en er in de media niks over hebben gelezen of gezien: het is een Vlaamse film volgens het oude recept, dus met veel blote tieten, horende bij er als gewoon uitziende wijven met bekoorlijke lijven. En met seks uiteraard. Trouwens, alhoewel ik van die Tv-serie nooit meer dan wat flarden heb gezien, en dan nog wel van op afstand, deed deze rolprent me direct denken aan ‘Sex and the City’.

In mijn ogen zit Smoorverliefd technisch knap in elkaar. En de acteerprestaties van de jonge mannen vond ik goed, maar deze van de meeste andere acteurs en vooral actrices, vond ik minder goed. Te onecht naar mijn zin. Hoofdrolspeelster Marie Vinck bijvoorbeeld, dochter van Hilde Van Mieghem, die deze film regisseerde, nam te veel (knap) ingestudeerde poses aan. Het is haar wel vergeven, want het is nog een jong meisje. Mogelijks leert ze mettertijd wel af wat ze (op de toneelschool?) heeft geleerd. En acteert ze dan wat natuurlijker. Als ze dan tenminste nog gevraagd zal worden. Want misschien hangen tegen dan haar tieten al (te veel) door, of is mama er niet meer om haar voor te trekken

Nu ik toch bezig ben met kritiek te spuien, zeg ik ook graag eens mijn gedacht over Jan Decleir. Wat de opeenvolgende generaties mensen in die (hautaine?) vrouwenverslindende kerel zien, begrijp ik niet. In mijn leven heb ik al talloze personen ontmoet die veel beter, natuurlijker en geloofwaardiger acteerden dan hem, zonder beroepsmatig acteur te zijn. In plaats van er het volk mee te vermaken, misbruikten die evenwel jammer genoeg hun acteertalent om medemensen om de tuin te leiden en op te lichten

Voor de fans van Jan en Marie: gelieve alle haatmail te richten aan rudi@hatemail.eu. Maar overdrijf niet hé, want de beheerder van die server heeft ook zijn rust nodig. Trouwens, ik ben al genoeg gestraft, want ik ontdekte zonet dat de kantelverstelling van mijn rolstoel het niet langer doet. Doordat de (dunne) stang die de zitting aan het onderstel bevestigt, is afgebroken!  En ik wou net nog typen dat ik in de filmzaal met enig leedvermaak mensen ongemakkelijk had zien zitten verschuiven op die klapstoeltjes. Smachtend naar hun van alle comfort voorziene relaxzetel, die bij hen thuis in de living staat. Terwijl ik mijn luxezit steeds bij mij en onder mijn kont heb. Met zelfs een houder voor en met drank en een tas met tussendoortjes bij de hand!

De bioscoopfilm ‘Frits en Freddy’, die deze week speelde, scoort iets hoger in mijn waarderingsrangschikking. De hoofdrolspelers spelen dan misschien wel een rol, maar de ganse duur van de film kwamen zij bij mij over als zijnde echt twee marginale broers en mislukte oplichters. Jammer van het vrij flauwe, voorspelbare en plotse einde, want dit is best een leuke film, met humor die zelfs mijn mondhoeken naar boven deed plooien.

Bij leven en welzijn, en onder de voorwaarde dat mijn rollende relaxzetel tijdig is hersteld, ben ik bij de volgende filmvoorstelling in de theaterzaal, weer present!