Rudi's kijk op de wereld

Alle mensen van goede wil wens ik toe:

 een Prettige Kerstavond!

Sinterklaas is,
in tegenstelling tot mening ander katholiek icoon,
een gulle, lieve en vooral zedige boon.
Die zijn zak, met bijhorende piet,
netjes geborgen houdt op een plek waar niemand hem ziet.

Toch zal de goedhartige Heilige man het niet nalaten te lonken,
naar knappe meiden die met hun fraaie lichaam lopen te pronken.
Van een donkere huid voorziene grieten,
zijn het die de Sint zijn voorkeur genieten.

Uiteraard  niet de iele types die in hongerig Afrika verblijven,
Maar wel de welgevormde, naar het Westen uitgeweken, sexy zwarte wijven.
De goedheilige man zijn secondant,
die vindt dit feit allerminst plezant.

Want Zwarte Piet loopt dan wel gekleed als een griet,
Een mietje misschien wel, maar een meisje is hij zeker niet!
En zijn van oorsprong witte vel is enkel zwart van ’t roet,
omdat de arme stakker jaarlijks door miljoenen schoorstenen kruipen moet.

Toch blijven de Sint en Pieter netjes bij elkaar,
en komt hun eeuwenoude afspraak dus nimmer in gevaar.
Want al is het tussen baas en knecht niet altijd koek en ei,
Sint-Nicolaas en Pieterman maken toch zo graag, keer op keer, al de kinderen ter wereld reuze blij!

De puberende tieners Petra en Hans vormen een ideaal stel.

Hans is goed in optellen en Petra is een specialiste in aftrekken.

Het jeugdige liefdeskoppel doet er evenwel best aan er op te letten niet uit te spelen zoals hun ex-klasgenoot Glenn.

Die kerel was een kluns in rekenen.

Maar zijn één jaar ouder buurmeisje Sabrina was daar wel goed in. Heel goed, zelfs!

Dus ging de jongen bij haar in de leer.

En Glenn maakte al snel vorderingen.

Maar niet alleen op schools niveau.

Want de kunst van het vermenigvuldigen bleek hij na verloop van tijd op elk vlak onder de… euh… knie te krijgen.

Er was geen negenproef voor nodig, toen na een laatste intensieve ‘studeersessie’, de tijd dat cijfer in maanden was voorbij gegaan, en felle Sabrina haar buurjongen Glenn, als dank voor zijn volhardende inzet, een wolk van een baby schonk.

Bijna twee decennia geleden waren mijn (inmiddels overleden) vader en ik aan het werken in het gebouw dat ik toen pas een jaar of zo eerder had aangekocht. Mijn pa, die op dat moment een jonge vijftiger was, voerde een klus uit op het gelijkvloers van de ene gebouwhelft. Terwijl ik op de eerste verdieping van het andere deel bezig was. Beiden gebruikten we een boormachine. Mijn pa boorde, in de plaats waar de keuken moest komen, gaten in de muur met zijn klopboormachine en ik gebruikte mijn pas aangeschafte boorhamermachine om gleuven te kappen in de muur, op plaatsen waar er elektriciteitsbuisjes moesten komen voor de bekabeling naar de lichtschakelaars en stopkontakten.

Op een gegeven moment moest ik beneden zijn om iets te halen dat ik nodig had om verder te kunnen doen. En van die gelegenheid maakte ik gebruik om even te checken of mijn pa zijn werk vlotte. Het was stil beneden, waar hij was. En ik trof mijn vader, gekleed in een werkbroek en T-shirt, en met een grote zakboek rond de hals, beduusd voor zich uitkijkend aan, stil staand in de ruimte, met één hand leunend tegen de muur. Het zweet stroomde van zijn aangezicht, langs hals en zakdoek, tot op zijn bovenlijf, waardoor zijn T-shirt kletsnat was.

Uiteraard vroeg ik onmiddellijk aan mijn pa wat er aan de hand was. Hij bleek even voor mijn komst plots hevige en wilde hartkloppingen te hebben gekregen. Mits enige zachte dwang kon ik mijn pa ertoe bewegen om plaats te nemen op de inderhaast door mij toegeschoven stoel. De aders van mijn pa’s hals klopten vervaarlijk. Toen ik mijn hand op zijn borststreek legde, waar hij zei veel stekende pijn te hebben, voelde ik zijn hart hevig en met een onrustbarende hoge frequentie kloppen. Mijn vrees dat hij een hartinfarct had gekregen durfde ik niet uit te spreken. Maar ik trachtte mijn pa er wel voorzichtig van te overtuigen om me hem, voor de zekerheid, en ter controle, toch even naar de spoeddienst van het plaatselijk ziekenhuis te laten brengen.

Daar wou mijn (stoere, eigenzinnige ;-) pa evenwel niet van weten. Hem naar zijn huis brengen mocht wel. Helemaal de andere kant op en twee keer zo ver als naar de kliniek, maar ik achtte hem oud en wijs genoeg om zelf de situatie in te schatten en te beslissen over wat er moest gebeuren. Dus bracht ik pa naar mijn ouderlijke woonst. Alwaar een geschrokken ma terstond de huisarts mocht oproepen. Die snel ter plaatste was. En na pa onderzocht te hebben, me even terzijde trok en me verzocht om mijn pa zo snel als mogelijk over te brengen naar het ziekenhuis. Want ook de dokter vreesde dat mijn pa een hartaanval had doorstaan. Omdat mijn vader, ondanks alles, toch vrij rustig was gebleven, achtte de huisarts het beter onnodige drukte te voorkomen en dus geen ambulance op te roepen. Maar hij zou het ziekenhuis verwittigen dat wij op komst waren.

Mijn pa en ma, die hem ondersteunde, namen plaats op de achterbank van mijn auto, een Citroën BX. Overal de maximaal toegelaten snelheid rijdend, haastte ik me richting ziekenhuis. Met de motor nog draaiend, stationeerde ik me aan de ingang, opende het achterportier van mijn auto en liep, via de hoofdingang, het ziekenhuis binnen, rondkijkend waar die lui van spoed zich ophielden. Want ik veronderstelde dat die daar, verwittigd door de huisarts, inmiddels klaar zouden staan met een rolstoel of rolberrie. Maar ik zag ze niet, dus richtte ik me tot de persoon aan de receptie. Die me verbijsterde door te zeggen dat mijn vader pas kon worden geholpen nadat hij was ingeschreven!  De receptioniste was er niet van te overtuigen om mijn doodzieke vader, die ondertussen, geholpen door mijn ma, zelfstandig het ziekenhuis was binnen gestrompeld, eerst te helpen en dan pas die papieren te doen. Dat kon volgens haar dus niet. Ondanks het feit dat ze toegaf dat zijn huisarts wel degelijk had verwittigd dat deze man dringend hulp nodig had.

Gelukkig had mijn moeder, zelfs ondanks ons haastig vertrek, toch het ziekenboekje mee gescharreld. Zodat het papierwerk probleemloos, en snel, kon geregeld worden. Waarna de weg naar spoed open ging en er eindelijk actie werd ondernomen. Toen mijn moeder en ik na een half uur, of een uur, dat weet ik niet meer precies, vanuit de wachtzaal, naar de afdeling ‘medium care’ werden geleid, troffen we daar mijn pa aan in een bed, met een infuus in de arm, en met allerlei zuignappen op zijn naakte bovenlichaam, met kabeltjes eraan, die hem verbonden met monitors. Hij zag er terug beter uit. Zijn hartslag was vanzelf terug geregulariseerd. De dokters hadden niks gevonden: geen oorzaak, geen veroorzaakte letsels, geen overblijvende sporen van wat dan ook…

Mijn pa is nog even ter observatie in de kliniek opgenomen gebleven. Tot ’s avonds, of tot de volgende dag, dat weet ik niet meer zo juist. De dag na zijn thuiskomst is hij dan bij de huisdokter op visite geweest. Die brave man, zelf ook een verstokt kettingroker, deelde mijn pa mee dat, ondanks een gebrek aan bewijzen, het toch wel vrijwel zeker was dat zijn roken, en meer bepaald dichtslibbende aders als gevolg van dit rookgedrag, onmiskenbaar de oorzaak was geweest van zijn hartproblemen van enkele dagen voordien. Dus werd hem aangeraden dat, zo hij een herhaling van het gebeurde, met mogelijks een volgende keer een slechte afloop, wou vermijden, hij best terstond ophield met roken.

Niet zo evident zou je denken, voor iemand die reeds sinds zijn 14^de dagelijks rookte. Zolang ik me herinner, soms uit pakjes, maar meestal zelf gerolde, ‘Groene Michel’. De man had steeds een sigaret in zijn mondhoek. Enkel om te eten legde hij ze aan de kant. Maar daarna werd ze weer aangestoken en tussen zijn lippen geklemd. Mijn pa wou echter zo graag nog lang leven, dat hij prompt is gestopt. Definitief! In den beginne rookte hij, als compensatie, zo nu en dan nog eens een fijn sigaartje, maar lang heeft dat niet geduurd. Naar ik denk omdat hij daar weinig smaak en genot in vond.

Een jaar of 5 à 6 geleden onderging mijn vader een hele reeks onderzoeken, om uit te vissen waar alle pijn, ongemakken en vermoeidheid die hij voortdurend had, vandaan kwam. De uiteindelijke diagnose was ‘leverkanker’. Een ziekte waartegen mijn pa tot aan zijn dood, begin 2011, moedig heeft gestreden. Maar bij één van de onderzoeken zond de huisarts mijn pa op consultatie bij een longarts. Die in mijn vaders’ longen geen enkel spoor meer kon ontdekken van diens zwaar rookverleden.

Vreemd toch, en fascinerend, hoe een zwaar belast en beschadigd menselijk orgaan zich, na verloop van tijd, toch nog nagenoeg volledig kan herstellen. Jammer dat ons lichaam nog steeds geen kankercellen de baas kan, Maar dat komt misschien ooit nog wel. In afwachting daarvan doen, wereldwijd, een groot aantal, in deze materie gespecialiseerde wetenschappers, hun uiterste best om, zo spoedig mogelijk, een afdoend middel te vinden om deze vreselijke kwaal, in al haar duivelse vormen en gedaantes, klein te krijgen.

De zomervakantie zit er op. De Vlaamse peuters, kleuters en lagere en middelbare schoolkinderen beginnen vandaag aan een nieuw schooljaar: editie 2012/2013. Zelf vond ik die eerste schooldag altijd heel spannend. Want ik was nieuwsgierig om te vernemen van wie ik les zou krijgen. En welke (nieuwe) leerlingen zich  in mijn klas zouden vervoegen. Ook eens een tof, knap meisje, hoopte ik heimelijk. Want ik heb steeds les gevolgd op jongensscholen, maar ‘dateer’ uit de tijd dat alle onderwijsinstellingen, van overheidswege verplicht, hun school moesten open stellen voor zowel jongens als meisjes. Dit zogenoemd ‘gemengd onderwijs’ werd toen de norm.

Hopelijk vindt, ondanks het inmiddels enorm gewijzigd maatschappijbeeld, ook vandaag nog een belangrijk deel van de jeugd, onze toekomst, deze 1^ste schooldag boeiend en uitdagend. In elk geval wens ik alle starters, en ook de hen mentaal en financieel steunende, ouders, een uiterst succesvol schooljaar toe! 

Aan mezelf, want ik ben jarig vandaag  En ik mag mezelf wel feliciteren met het voltooien van mijn 46^ste levensjaar, want ik heb er immers hard voor moeten knokken om deze mijlpaal in mijn aards leven nog te bereiken. Mijn fysieke toestand gaat er immers, ondanks al mijn inspanningen, NIET op vooruit; integendeel zelfs. En de vooruitzichten zijn somber

Bovendien wordt het leven me op mentaal vlak ontzettend moeilijk gemaakt door mijn ex-vrouw en één van mijn zoons. Mijn jarenlange zorg voor hen, en goedheid, wordt helaas NIET beloond; integendeel zelfs. Ook in deze zijn de vooruitzichten somber

Maar NIET getreurd! Mijn levenslust neemt, evenredig met de ellende, alleen maar toe. En ik wordt gesteund door een schare lieve mensen en ook soms door toevallige passanten, die mijn zin in leven voeden en me het gevoel geven dat mijn dagelijkse strijd om te overleven (nog steeds) de moeite waard is

En uiteraard blijf ik NIET bij de pakken zitten. Op reis ga ik NIET, maar ik ben WEL 10 dagen (en nachten :-) present geweest op de ‘Lokerse Feesten’ en op de ‘Fonnefeesten’! En, ondermeer met de hulp van mijn andere zoon, Brian, sinds eind vorig jaar bezig met het volledig renoveren van mijn tuin, zoals je hier kan volgen.

Normaal drink ik NIET, maar vandaag zal ik er WEL één drinken, op jullie en op mijn gezondheid; santé! 

Zoals intussen allicht genoegzaam geweten is, ontwaakte ik midden mei 2000, na een klungelig uitgevoerde nekoperatie, zwaar verlamd uit de narcose. Na drie maanden verblijf op de verpleegafdeling neurochirurgie, resideerde ik, aansluitend daarop, gedurende vijftien maanden in het revalidatiecentrum van het universitair ziekenhuis, waar de noodlottige medische ingreep werd uitgevoerd.

Tijdens de dus meer dan een kalenderjaar durende therapie, verbleef ik in een heel krap bemeten tweepersoonskamer. En, met als doel zo goed mogelijk te recupereren, deed ik elke dag dapper mijn oefeningen. En toen ik “s nachts sliep, werkte mijn geest naarstig verder. En blijkbaar die niet alleen. Want toen ik op zekere ochtend ontwaakte, kreeg ik van mijn buurman te horen dat hij tijdens die net voorbije nacht gewekt was geworden door mijn gezang.

Al sinds een tijdje was ik, als vrijetijdsbesteding, bezig met karaoke op de in mijn slaapkamer opgestelde persoonlijke laptop en, samen met een aantal lotgenoten, ook op de computers die stonden opgesteld in de ontspanningsruimte van het revalidatiecentrum. En nu bleek dat ik tijdens mijn slaap mijn eigen versie had gezongen van het vooral dankzij de vertolking door de, ook onder de naam ‘The Voice’ gekende Amerikaanse crooner, Frank Sinatra, bekend en populair geworden lied 'My Way'. En, als ik mijn toenmalige kamergenoot mag geloven, had ik het er nog niet eens zo slecht van afgebracht

*****

In datzelfde centrum voor locmotorische en neurologische revalidatie was ik vele maanden eerder eens ’s nachts angstig wakker geworden, badend in het zweet. En paniekerig omdat ik ervoor vreesde dat een angstvallig, zorgvuldig en succesvol door mij geheim gehouden daad, mogelijks zou worden ontdekt en geopenbaard. En wat voor een geheim: ik had gedroomd dat een lijk, dat ik enkele jaren eerder in onze tuin had begraven, wel eens spoedig zou worden gevonden. Met ongetwijfeld een resem extra problemen voor mij als gevolg

Het was immers zo dat ik, na rijp beraad, had beslist om mijn huis, een voor een rolstoeler slecht toegankelijke villa, te verkopen. En met mijn gezin te verhuizen naar een bungalow of de gelijkvloerse verdieping van een flatgebouw. Daar moet ik in mijn slaap mee bezig zijn geweest. En de kans dat bij een verkoop van mijn woonst de nieuwe eigenaar in de vrij grote tuin zou (laten) graven was heel reëel. Bijvoorbeeld om er een extra gebouw in neer te poten of om de klassiek aangelegde tuin naar eigen smaak herin te richten.

En die dode was vast Happy Mike, een Engelse zwerver zonder identiteitspapieren, die eens een zomer lang klussen bij mij verrichtte. Toen die man eens door een fout manoeuvre bijna van het dak van mijn woning was gevallen en nadien wou weten wat ik had gedaan als hij morsdood op de begane grond was beland, had ik immers geantwoord dat ik hem dan zou hebben begraven in een enkele dagen eerder door hemzelf gegraven kuil!

Maar dat voorval herinnerde ik mij (nog) niet bij het plots ontwaken uit die nare droom. Gek genoeg was ik er ook in wakkere toestand van overtuigd dat er een dode man begraven lag in mijn tuin. En dat de nieuwe eigenaars dit bij graafwerken vast zouden ontdekken. Dus moest dat lijk moest daar weg. Maar op welke plek had ik dat ook alweer begraven? En hoe kon ik dat voor elkaar krijgen? Want met dat zwaar verlamde lichaam van me lukte me dat uiteraard niet eigenhandig. Maar aan wie kon ik hulp vragen? Al deze en meer vragen spookten door mijn hoofd.

Achteraf bekeken komt het me vreemd voor, maar het heeft me toen dagenlang bezig gehouden vooraleer ik er met stellige zekerheid van overtuigd was dat er van een accident en een in mijn tuin begraven dood lichaam helemaal geen sprake was. En dat het ganse verhaal een door mijn hersenen verzonnen spinsel was

*****

Een gelijkaardig fenomeen deed zich voor toen ik als jonge twintiger ernstig overwoog om terug les te beginnen volgen aan de hogeschool. Gedurende meer dan een jaar schrok ik regelmatig ’s nachts wakker, denkend dat ik de volgende dag een belangrijk examen diende af te leggen. En de inhoud van mijn cursus nog niet grondig genoeg had ingestudeerd. Keer op keer duurde het minutenlang vooraleer ik eruit was of ik al dan niet (reeds) opnieuw student was en al dan niet een examen voor de boeg had. Uiteindelijk waren de antwoorden telkens ontkennend. Waarna ik steeds gerustgesteld terug indommelde en vredig verder sliep.